Donnie Darko (2001)

Ik begon met hoge verwachtingen aan deze film, maar ik kan jammer genoeg niet zeggen dat ze zijn ingelost. Het verhaal sprak me totaal niet aan. In het algemeen vond ik het gewoonweg een redelijk domme film. Gelukkig zijn er een paar leuke scènes en wordt er door Jake Gyllenhaal nog aardig geacteerd, zodat de schade toch nog beperkt bleef. Jammer.

Dit is juist wel een film om meerdere keren te kijken: juist omdat hem niet snapt. Je kunt deze film niet meteen 100% begrijpen.

Een van de ingewikkeldste dingen van de plot is Frank het Reuzenkonijn. Ik heb hem gisteren nog eens gekeken en ik begreep ineens veel meer.

Dit is hoe ik het zie:
Er zijn twee Franks in het verhaal aanwezig uit verschillende periodes (dit komt door het tijdreiselement) . Aan de ene kant heb je de Frank uit het heden die een gewone jongen is en die Donnie het grootste deel van het verhaal niet tegenkomt. Aan de andere kant heb je dezelfde persoon maar dan uit de toekomst (Frank het Reuzenkonijn). Frank het Reuzenkonijn is de geest van Frank uit het heden en hij ontstond toen die laatste doodgeschoten werd. Na deze moord maakte deze geest een tijdreis naar een maand daarvoor en begon alleen tot zijn moordenaar, Donnie Darko te verschijnen. Hij verschijnt in een groot konijnenkostuum omdat dat het pak was waarin hij stierf.

Door zijn reis vanuit de toekomst weet Frank al wat er zal gaan gebeuren. Hij krijgt medelijden met Donnie. Frank het Reuzenkonijn lokt hem naar beneden (redt daarmee zijn leven) en waarschuwt hem voor de rampspoed die over een maand zal voorvallen. Hij wil Donnie leren hoe deze door middel van tijdreizen fouten die hij gaat maken kan herstellen en rampen die zullen gebeuren ongedaan kan maken. Hierom verwijst Frank hem de hele tijd door naar tijdreizen. Maar naast dat Frank het Reuzenkonijn Donnie helpt, maakt hij ook misbruik van hem: hij laat Donnie allerlei dingen doen waarvan hij weet dat hij ze zelf nooit zou durven. Doordat Frank het Reuzenkonijn Donnie helpt, maar hem ook gebruikt is het moeilijk te zeggen of hij een protagonist of een antagonist is.

Op het Halloweenfeest komt de Frank uit het heden, die blijkbaar een kennis van Donnie's zus is, om de hoek kijken: deze Frank heeft Donnie dus nog nooit ontmoet. Deze Frank draagt voor Halloween het beruchte konijnenpak. Hij rijd tijdens het feest met een vriend weg om bier te gaan halen. Op de terugweg naar Donnie's huis rijdt hij per ongeluk Gretchen Ross dood. Donnie schiet hem vervolgens dood om Gretchen te wreken en creëert daarmee feitelijk Frank het Reuzenkonijn (zoals hij eerder in de film zei: 'vernietiging is een vorm van creatie').

Na Franks dood kan de kringloop weer volbracht worden als Frank het Reuzenkonijn een tijdreis maakt. Donnie reist echter eerder door de tijd. In de tijd waarin hij uitkomt (een maand daarvoor) is Frank het Reuzenkonijn niet aanwezig: hij heeft geen tijdreis gemaakt en is ook geen personage uit het heden. Donnie besluit de kringloop stop te zetten door in bed te blijven liggen tot de vliegtuigmotor zijn kamer invalt en pleegt daardoor eigenlijk zelfmoord.

Frank het Reuzenkonijn heeft dan eigenlijk het leven gered van zijn Aardse lichaam, Frank uit het heden. Die blijft leven omdat Donnie hem niet meer kan vermoorden.Frank uit het heden is dus ook een gemanipuleerde dode: hij leeft enkel nog omdat Donnie een tijdreis gemaakt heeft.

Kortom: Frank het Reuzenkonijn is een geest van iemand die Donnie vermoordt (heeft) en die door tijdreizen terugkeert naar de periode voor de dood van zijn Aardse lichaam.

Dit is natuurlijk enkel mijn interpretatie van de film.

Nee helaas. Snap hem weer niet echt. Heb hem jaren geleden, toen ik een jaar of 18/19 was gekeken, en ik bleef op het einde volkomen in het ongewisse, maar helaas dit keer ook best wel.

Ik vind hem vermakelijk en spannend om naar te kijken, maar ongeveer een half uur voor het einde krijg ik het idee dat ik iets zou moeten snappen, want ik gewoon niet snap. Ben ik te dom? Is de film expres te moeilijk? Of heb ik gewoon te weing feeling met het hele time-travel gebeuren?
Of, valt er niet zoveel te snappen, en ben ik gewoon te rationeel voor dit soort films, wil ik overal een pasklaar antwoord op?

Er zijn dingen die ik niet goed kan plaatsen, waaonder de rol van Drew Barrymore en het Jim Cunningham-gebeuren. Voelt voor mij als overbodige opvulsel.

Normaal heb ik weinig moeite met niet-chronologische vage films, en ik leek het te gaan begrijpen, toen ik zag dat Frank the Rabbit zijn oog verneukt was eerder in de film, terwijl hij later pas neergeschoten werd. Maar hoe het nou uiteindelijk zat, toen de vliegtuigmotor voor ''de tweede keer'' het huis raakte terwijl Donnie nu wel op zijn kamer zat, en dus uiteindelijk wel doodging... nee sorry. En zijn vriendin die ineens weer leefde. Wat was er nou eerder gebeurd? En hoe is alles gebeurd? Ik kan nog zoveel theorieen lezen, maar tijdreis-dingen die krijg ik gewoon niet bij elkaar in m'n koppie, omdat ik te rationeel denk, en alles kloppend wil hebben.

Dit was voor mij een film met vooral een hoop elementen, (het boek, het konijn, de chronologie, de gebeurtenis met de vliegtuigmotor, de hele time-travel uitleg) waarvan ik hoopte dat ze (dit keer wel) op z'n plaats zouden vallen, maar helaas.

Maakt het niet per se slecht, 4 sterren zelfs gevoelsmatig, doordat het zo'n originele kijkervaring is, de geweldige vertolking van de hoofdpersoon, het originele onderwerp en invalshoek, de humor. Wie weet dat het hoger wordt naarmate ik er meer over gelezen heb, en het wellicht duidelijk gaat worden voor me.

Maar voorlopig blijft hij dus op een mooie 4*

Gisteren zonder al te hoge verwachtingen voor het eerst gekeken. Dit soort films is vaak niet aan mij besteed. Tot op zeker hoogte kon ik Donnie Darko redelijk goed volgen. Zeker het eerste deel van de film. Het einde was toch wel ontzettend vaag. En het blijft hier en daar ook redelijk vaag na uitleg over de film te hebben gelezen. De genialiteit zie ik er absoluut niet in. Al begrijp ik nu een stuk beter wat het moet voorstellen. Films waarbij je eerst uren allerlei (vaak ook nog verschillende) theorieën moet gaan raadplegen om erachter te komen wat je nu eigenlijk hebt gezien, daar kan ik vaak niet echt van genieten. Dat is dus ook bij deze film het geval. Misschien had ik beter de director's cut kunnen kijken, die lijkt me wat duidelijker.

Pluspuntjes zijn de aardige soundtrack en het redelijke acteerwerk. Misschien bevalt hij bij een herziening beter, maar daar ga ik voorlopig niet aan beginnen...

Ik sta op het punt mijn eerste bericht op de site te plaatsen;

Reden waarvoor ik op deze site ben gekomen is door deze film.

Soms heb je naar een film gekeken waar je dagen later nog aan moet denken. Voor mij was dit zo'n film.

Dit had met name te maken met de setting; highschool, klein burgelijk amerika, iedereen kende elkaar in dat dorp/stadje. Verder in combinatie met de muziek die er gedraaid wordt gedurende de film.

Dit samen zorgde ervoor dat je echt in de sfeer kwam van de film.

Ik kon mij goed in de hoofdpersoon verplaatsen omdat zijn karakter voor mij heel erg herkenbaar is. Verder moet je bijna wel, door de vreemde dingen die hij meemaakt waardoor je telkens blijft afvragen wat er rond zijn figuur speelt.

In het begin vroeg ik mij echt af; wat is er met deze rare jongen aan de hand maar gedurende de film krijg je steeds meer sympathy voor hem.

Dit is een van de reden waardoor je telkens geconcentreerd naar de film blijft kijken.

Het tijdreizen en de theorien daarover zorgt dat je tijdens de film blijft nadenken.

De verandering van zijn karakter doordat hij(indirect) aanvoelt wat er komen gaat, de humor, de romance/kalverliefde tussen zijn nieuwe klasgenote(leuke meid+leuke hoofdpersoon=leuke stelletje)maakte de film ook aantrekkelijk.

Donnie Darko is zo'n film die je aanspreekt of niet.

Geniale benadering.

Het hele verhaal is geniaal uitgevoerd. In het begin was ik nog wel benieuwd waar het naartoe ging. Eigenlijk is de film als ik het bericht van Dee Al lees niet eens zo heel ingewikkeld op het einde einde na dan. Alle stukjes vallen later op z'n plaats. De hele sfeer in de film is geniaal. Hier heeft deze denk ik ook zijn succes aan te danken. Heel donker sfeertje. Het middenstuk van de film wist me niet altijd te boeien alleen het einde van de film compenseert dit ruimschoots.

Zoals ik al eerder zei zie ik de sfeer in deze film als het ware als de basis. Het geniale acteerwerk van Gyllenhaal versterkt dit effect alleen maar.

Ook de editing is geniaal te noemen. De draaiende camera rond zijn hoofd helpt mee aan de bizariteit van de film. Er zijn nog wel meer voorbeelden te noemen zoals hij ze vaak over gaan van scène op scène door bijvoorbeeld die teksten door het beeld te laten lopen.

Een van de grootste pluspunten van de film is de muziek. De muziekkeuze is prachtig. Het past perfect bij elke scène. Ik was tot op het laatst nog niet helemaal overtuigd alleen toen die muziek kwam en ik begon te snappen hoe het allemaal zat wel. Een van de beste soundtracks die ik ken.

Een waar meesterwerk dit.

5*

It’s a Mad Mad World!

Iedere keer als ik dit prachtige nummer op de radio hoor moet ik gelijk denken aan deze film. Het nummer is ook erg toepasselijk voor de film, die behoorlijk apart en soms best wel vaag is, maar tegelijkertijd is het wel een film die je lekker aan het denken zet en mede door de geweldige soundtrack, kijkt de film sowieso al erg fijn weg.

Ik heb de film drie keer gezien en nog steeds zijn er bepaalde delen van de film niet helemaal duidelijk voor me. Is dat erg? Nee totaal niet. Het is soms wel lekker om te puzzelen of te denken, zolang de film maar niet te onrealistisch of op een bepaalde manier te ongeloofwaardig wordt. Ondank dat deze film totaal anders is, vind ik de film op bepaalde vlakken toch vergelijkbaar met Mulholland Dr. Die heeft ook een zeer sterke sfeer en ook daarbij weet je op een gegeven moment niet meer hoe de vork precies in de steel zit.

De film bevat een aantal sterke scènes. Vooral de momenten met het konijn zijn erg goed. Op de een of andere manier krijg ik daarbij een onbehaaglijk gevoel. Iets wat ik niet helemaal kan verklaren, maar apart is het wel. Het draagt in ieder geval bij aan de erg sterke en mysterieuze sfeer die de film uitstraalt. Verder rest me nog te zeggen dat Gyllenhaal een erg sterke acteerprestatie neerzet. Vooral zijn houding richting het konijn is soms erg goed getimed.

Toch behoort de film voor mij niet tot de beste films aller tijden, omdat het net een bepaalde chemie mist. Het is een prima film, die ik zelfs ook vier sterren heb gegeven, maar zit er ook niet in. Dat neemt niet weg dat het verder een erg fijne film is, die zeker origineel is te noemen en die toch uitermate boeiend is.

4,0*

In de herziening.

Kan ik verder kort over zijn nog: na 10 jaar nog steeds meesterlijke film.

Aan het begin van de 21ste eeuw nog even terug naar waar alle ellende begon en de eighties definitief verdwenen.

Regisseur Richard Kelly's naam was hiermee meteen gevestigd om met films als "Southland Tales" en "The Box" meteen z'n succes te ondergraven...onterecht, want ook die films zijn behoorlijk briljant, maar net als bij film niet helemaal het standaard-Hollywood verwachten...Donnie gaat niet voor niets naar Sam Raimi's "Evil Dead" in de film.

Tijdreizen, Dukakis vs. Bush Sr., positiviteitsgoeroe's, Tears for Fears...

Een aantal jaren geleden eens gezien en toen vond ik het best een vage en complexe film waarvan ik me nog weinig kon herinneren. Vandaag heb ik hem dan maar eens opnieuw bekeken (de director's cut versie). Hoewel ik de film zeer boeiend en ook wel mysterieus vond, vond ik hem nog steeds best vaag en ook wel complex, zeker op het einde. De cast (veel bekenden) deed het overigens uitstekend en overtuigend en dan met name natuurlijk Jake Gyllenhaal (als Donnie Darko) die misschien wel zijn beste rol ooit speelde maar ook de gespeelde ouders van hem te weten Holmes Osborne en Mary McDonnell speelden ijzersterk. Visueel was deze film ook een pareltje en de eind jaren 80 muziek (daarin speelt het verhaal zich af) was ook best fraai gekozen. Buiten dat het best een duister drama is valt er ook geregeld wat te lachen (o.a. de discussie over de "Smurfette" ).

Bij uitstek mijn nummer 1, sfeer, karakters, symboliek, verhaal, en ga zo maar door.

Inmiddels al minstens drie keer gezien maar zou hem zo nog een keer kunnen kijken en de hele film lang weer geboeid blijven. Meesterwerk, deze film is zwaar ondergewaardeerd als je het mij vraagt.

deze film is magisch, er word heel mooi uitgebeeld en verteld hoe nou een parallel universum ongeveer in elkaar steekt.

dit film komt heel vaag op gang maar aan het einde valt alles heel mooi in elkaar.

een van de betere films die ik heb gezien.

ook eentje om nog lang over na te denken.

de reden dat deze film van mij een 5 krijgt is puur om het feit dat er een mega verhaal inzit en dat jake ontzettend goed kan acteren.

Geweldige film over een tiener met psychologische problemen die een aantal gebeurtenissen in gang zet. Het briljante aan het gelaagde en boeiende verhaal is dat ieder zijn eigen interpretatie kan geven, zodat het ook nog zin maakt. Verder is het geheel met veel stijl in beeld gebracht (mooie slow-motions) en is de muziek uitstekend gekozen. Een sterke debuutfilm van Richard Kelly.

Let ook op het rolletje van de toen nog onbekende Seth Rogen.

Een echte denk-film was dit. Hoe zat het ook alweer, dacht ik na de film. Na wat denkwerk en wat zoekwerk op internet gaf ik mijn eigen interpretatie aan deze film. Dat is het mooie van deze film, er is niet één waarheid. Van dat soort films hou ik altijd wel.

De sfeer is erg goed, en ik vind Jake Gyllenhaal echt geknipt voor deze film. Zijn blikken zijn geniaal en er zijn veel oneliners in deze film te vinden.

Kortom, prachtige film.

Ga um zo kijken en ben benieuwd. De beoordeling moet nog ff wachten.

Dat is toch ook juist wat de hele film zo fantastisch maakt. Die hele mooie, dromerige sfeer op die Amerikaanse school die zo herkenbaar maar toch zo vervreemd lijkt.

Ik denk dat ik nu wel kan stemmen. Een maand of drie / vier geleden nog eens herzien met een vriend, alleen dit maal de directors cut. Nu kon ik alles wat makkelijker volgen en proberen te begrijpen. Dat is sowieso een stuk makkelijker bij de directors cut. Vorige keer vond ik hem goed maar te vaag om een cijfer aan vast te kunnen knopen. Het is een rare film maar erg imponerend. Eentje die blijft hangen. De originele versie, waarin je eigenlijk in het duister gelaten wordt, vind ik beter omdat het zoveel vragen oproept. Gewoon echt een vette film, zo simpel is het.

Na het zien van Enemy en Nightcrawler met een voortreffelijke Jake Gyllenhaal was ik erg benieuwd naar zijn rol in Donnie Darko. Gek genoeg was ik nooit eerder aan deze film begonnen, waarschijnlijk omdat ik hem verwarde met Donnie Brasco.

Op z'n zachtst gezegd is Donnie Darko een eigenaardige film.

Na afloop van de film blijf je achter met een hoop vragen. Na het zien van Interstellar had ik wel even mijn buik vol van het geneuzel over wormholes en timetravels,

maar toch intrigeerde deze film wel met de vreemde mysterieuze beelden, bijpassende muziekscore en Frank het Konijn.

Deze blijft nog wel even hangen. Voor nu een 3* maar ik ga hem zeker nog eens herzien!

Ik lees hier dat meerdere mensen deze film niet snappen. Ik ook niet.

Daarom heb ik mij onthouden van stemmen. Dat kan namelijk.

Mijn mening is dat als ik zelf niet (tot in een bepaalde voldoende mate) bij machte ben om een film te bevatten, ik dan ook niet het morele recht heb om een oordeel te vellen/stem uit te brengen. Dat voelt voor mij als de waarde van een schatkist bepalen op basis van het gewicht.

Denk er eens over na, en ga vooral je eigen gang.

Deze film aangezet zonder enig idee wat ik kon verwachten. Wauw... Vage shit. Ik heb na afloop de FAQ op IMDb gelezen. Ik had lang niet alles op die manier begrepen, maar de verschillende interpretatiemogelijkheden maken de film natuurlijk juist zo sterk. Heel mooi vond ik de manier waarop je een inkijkje kreeg in de gedachtewereld van een schizofreen/psychoot (of Donnie dat nou was of niet).

Je moet de film aandachtig volgen wil je het verhaal een beetje begrijpen.. Googlen op Donnie Darko explained wil ook helpen Maar alsnog een spannende film om te zien, je kunt ook je eigen ideeen erop loslaten en dat is zo leuk aan mindfuck films! Zag de film gister pas voor het eerst, grappig om gyllenhaal is zn jongere jaren te zien. Goed geacteerd, stoorde me aan niemand eigenlijk..

Krietiekpuntje; Wel erg simpel hoe Donnie zijn liefde even dood word gereden....

niet echt mijn film, vindt het over het algemeen maar wat dof en stoorde me aan de laconieke manier waarop op bepaalde gebeurtenissen gereageerd werd. maar kan de diepte waarin het tot de kleine puntjes uitgelegd wordt wel erg waarderen, zal de film nog een keer moeten kijken om tot een verbeterd oordeel te komen maar tot die tijd 3* voor mij.

Wat een sfeertje rond deze film. Het einde met die muziek kan dit alleen maar bevestigen. Heerlijk vaag, een echte breinbreker.

Vertigo is een baanbrekende film in de filmgeschiedenis wegens het vertigo effect wat daarna veel gebruikt werd in andere films... En blue velvet blijft een geniale film net zoals deze maar je moet er wel van houden, maar dat jij dat niet doet betekent niet dat de films over gehyped worden, Sommige films worden niet voor niks beschouwd als klassiekers

Het is om te beginnen een erg ingewikkelde film waarvan ik het lastig vind om deze meteen op waarde te kunnen schatten. Ik heb veel reacties en het spoilertopic gelezen maar helemaal begrijpen doe ik de film nog niet, hier zal een herziening voor nodig zijn.

Jake Gyllenhaal bewijst ook in deze film weer dat het een goede acteur is, hij zet de rol van Donnie goed neer. De droogheid en humor die Donnie bezit vind ik erg sterk en een welkome afwisseling van de ingewikkelde puzzel die Kelly hier neerlegt.

De scenes waarin veel te zien is maar waarin je slechts muziek hoort zijn erg mooi gefilmd, een genot om naar te kijken. Dit geldt eigenlijk voor de gehele film maar voor deze scenes in het bijzonder.

Ik hou het voor nu op 3,5* maar laat de film zeker op de kijklijst staan om hem snel eens te herzien.

Een ingenieus spel van verwijzingen, metaforen, intertekstualiteit en dubbelzinnigheid. Donnie Darko is een modern meesterwerk, dat mijns inziens zijn plekje in de toplijsten zeker waard is.

Bij vlagen heeft de film bijna iets weg van een legpuzzel. Wordt er een bioscoopfilm bezocht? Dan kun je er heel wat op inzetten dat de betreffende film een functie heeft binnen het overkoepelende narratief. Zoomt de camera in de eerste tien minuten semi-opzichtig in op de cover van Stephen King's It? Als er binnen de climax ineens een clown uit een auto stapt weet je waarom. Het zou bijna kunnen verworden tot mijn enige kritiekpunt van formaat: het conglomeraat aan verwijzingen lijkt hier en daar de film te hebben voortgebracht, in plaats van vice versa.

Daar al te zeer over vallen kon ik echter niet, omdat de uitwerking zo (nagenoeg) perfect is dat het me eigenlijk louter deed genieten. Dat is mede te danken aan de sterke cast, met de hier nog echt jonge Jake Gyllenhaal voorop. De uitstekende acteerprestaties van (naar ik me kan heugen) alle characters dragen bij aan de realistische representatie van het volkomen surrealistische plot. Het maakt Donnie Darko tot een film die verfrissend en origineel overkomt, en door de gedegen cinematografie ook visueel punten scoort.

Afsluiten wil ik met de soundtrack: ik heb namelijk zelden of nooit een film gezien waarin de gebruikte nummers qua lyrics zo naadloos bij het plot aansloten. De opening is al een audiovisueel genot met INXS' Never Tear us Apart, maar het paradoxale verband met Love Will Tear us Apart deed me helemaal genieten. Dan Tears for Fears (alleen de bandnaam al), dat Mad World stiekem speciaal voor Donnie Darko heeft geschreven.

the dreams in which i'm dying are the best I ever had

. Dat galmde nog wel een tijdje na in m'n hoofd...

Dichtbij de optimale score, een intelligent drama.

4.5*

De laatste week van de afgelopen zomervakantie... Ondanks het mooie weer kon ik door een blessure niet veel meer doen dan films kijken. Ik besloot te gaan voor Donnie Darko; een film die al ruim een jaar in mijn kast heb staan, maar waar ik om de een of andere reden nooit echt zin in had. Uiteindelijk toch maar de knoop doorgehakt en zonder enige verwachtingen ben ik de film gaan bekijken.

De eerste kijkbeurt was een verrassende ervaring. Ik wist niet precies waar ik naar gekeken had en begreep er eigenlijk bar weinig van, maar ik had een goed gevoel over Donnie Darko en had in eerste instantie het idee dat ik hier op vier sterren zou uitkomen. Wat ik gezien had, bleef echter de rest van de middag en avond maar door mijn hoofd spoken. Het is lang geleden dat ik zo geïntigreerd bleef na afloop van een film. De volgende dag wilde ik weer iets anders opzetten, maar mijn oog bleef maar op die film vallen die ik een dag eerder ook gezien had. Uiteindelijk werd Donnie Darko de eerste film sinds jaren die ik twee dagen achter elkaar bekeek.

Wat ik behoorlijk knap vind is dat de film enerzijds heel simpel en luchtig oogt, maar tegelijkertijd complexe thema's als tijdreizen en hallucinaties aansnijdt. Cinematografisch heb ik erg kunnen genieten van dit imposante werkje. Er zijn ontzettend veel beelden die je zou willen inlijsten en die je om die reden dan ook bijblijven. Dit wordt ondersteund door een fantastische soundtrack die tevens daadwerkelijk meerwaarde heeft voor de film. Er zijn zeker vier nummers die gewoon kloppen met de beelden die je ziet, namelijk: ’The Killing Moon’ /’Never Tear Us Apart’, ‘Head over Heels’, ‘Notorious’ en ‘Mad World’. Met name de scène waar de school geïntroduceerd wordt, is om door een ringetje te halen. Ook het geweldige acteerwerk van onder meer Jake Gyllenhaal en Jena Melone mag niet onopgemerkt blijven.

De film roept, zeker de eerste keer toen ik hem zag, behoorlijk wat vragen op. Ik ervoer dit echter niet als storend. Het nodigde zelfs alleen maar uit om deze boeiende 'reis' nog een keer te maken. Na een tweede keer kijken en uiteindelijk ook de Director's Cut te hebben gezien, zijn de meeste vragen wel beantwoord. Toch zijn er nog bepaalde aspecten waarover ik tot op heden in het duister tast. Zo ben ik er nog steeds niet achter wat nou precies de functie was van het Aziatische ('chut up') meisje of de dikke man die Donnie en Gretchen staat te bekijken in het park.

Donnie Darko is zo'n film die je kan blijven kijken en waarbij je telkens nieuwe zaken, al zijn het nog zulke kleine details, ontdekt. Om die reden vind ik dat het totaalplaatje ontzettend slim in elkaar steekt (je zal immers maar met dit ambitieuze idee op de proppen komen). Het is naar mijn mening ook fijn dat je er, ondanks dat de regisseur in de Director’s Cut een groot deel van het 'mysterie' uit de doeken doet, een eigen interpretatie aan kan geven. Deze unieke en meeslepende film, die in het afgelopen jaar is uitgegroeid tot één van mijn favorieten, mag zich wat mij betreft nu al een klassieker noemen.

5*

Een intrigerende, meeslepende film die me wat aan 'the butterfly effect' deed denken met eveneens een interessant thema. De aparte manier van vertellen en verschillende genres maken het een unieke ervaring om naar te kijken. De muziekkeuze is onderdeel van de beleving en werkt goed. Het is een voordeel dat je je eigen interpretatie kan geven aan de gebeurtenissen. Helaas is het zeer aanlokkelijk geworden vandaag om allerlei boodschappen en verklaringen op te zoeken op internet. Ik zou aanraden dit niet te doen bij 'Donnie Darko' want het neemt veel weg van het mysterie en de magie die de film uitstraalt. Een nadeel vind ik dat de personages te vlak bleven, en deze samen met het verhaal soms wat te gekunsteld aanvoelen. Het einde kon mij (mede hierdoor denk ik) ook niet raken.

Maar eens herzien, na 10 jaar, en ik herinnerde me er eigenlijk bijna niks meer van. Vind het vooral wel een lekker filmpje, zelfs zodanig dat de drie sterren neigen naar een halfje meer. Anderzijds probeert Kelly nogal nadrukkelijk een mysterieuze film te maken en heeft Donnie Darko voor mij op geen enkel moment de statuur van een meesterwerk. Daarvoor is het te gemakkelijk: bijvoorbeeld de 'fear - love' scenes zijn gewoon vermakelijk, maar dat is het dan ook. Het is een verdienstelijke poging van een jonge regisseur, die eigenlijk zijn echt goeie films op latere leeftijd zou moeten gaan maken. Maar goed, we weten hoe dat is afgelopen.

Het lijstje nog te bekijken films met Gyllenhaal wordt stelselmatig afgewerkt. Deze keer was Donnie Darko aan de beurt. Ik raakte vooraf geïntrigeerd door dat vreemde pluizige konijn, maar moest door omstandigheden de film een paar weken voor me uitschuiven.

Mocht het niet al voorbij middernacht geweest zijn, ik had de film onmiddellijk herbekeken. Dat was mijn eerste gevoel dat ik had na de aftiteling. Niet omdat de film zo complex was omdat ik er niets van begreep, neen. Maar ik was zo aangenaam verrast door deze sterke film dat ik een wow-gevoel had. Ook na, een aantal dagen later, blijft de film door mijn gedachten dwalen.

Donnie Darko is een bizarre, maar tegelijkertijd een geniale film, een verborgen meesterwerkje met een toen nog onbekende, maar sublieme Jake Gyllenhaal. Ook Richard Kelly was een veelbelovend regisseur en verwacht werd dat zijn weg geplaveid ging zijn richting de top. Jammer genoeg brak maar één van de twee door, want van Kelly zijn niet te veel oeuvres meer verschenen op het witte doek. Wanneer je denkt aan een verfilming van een saai tienerdrama dan sla je de bal compleet mis. Kelly mixte verschillende thema’s tot één absurd geheel zonder zichzelf erin te verliezen.

Donnie Darko is een stille teruggetrokken tiener die lijdt aan hallucinaties en schizofrenie. In zijn wanen ziet hij een gedrocht van een konijn opduiken, Frank genaamd, die Donnie opdraagt wat hij moet doen. Van kattenkwaad tot criminaliteit. De relatie tussen beiden, de magie die zweeft wanneer Frank in beeld komt, is onnavolgbaar. Naast het ziektebeeld van Donnie wordt eveneens de plot rond het tijdreizen geïntroduceerd en zorgt Kelly voor een mooi samenhangend geheel.

Het camerawerk is subliem en de sfeer is beklemmend. De acteerprestaties zijn van een zeer hoog niveau, in de eerste plaats van Gyllenhaal zelf. De ondersteunde soundtracks zijn erg treffend en passen perfect binnen de scène én het geheel. De hele film heeft een sluier van mysterie om zich heen. De sfeer is de gehele film door beklemmend (bvb die mooie luchtwolken). Daarnaast blijft de film luchtig en aangenaam om volgen. Ondanks verborgen boodschappen, metaforen en dubbele bodems (zag ik daar ergens geen verwijzing naar Stephen King?), blijf je als kijker vat hebben op het geheel, maar heb je wel de neiging om alles te willen ontrafelen.

De film bevat sterk en humoristische dialogen. Niet alles was even duidelijk. De rol van dat Chinese meisje blijft me parten spelen (al een paar dagen eigenlijk). Het is alvast een pluspunt wanneer een film dat bij me teweeg brengt. De film is origineel, zet je aan het denken en is cinematografisch top. Tal van emoties of facetten komen aan bod: mysterieus, drama, romantiek, humor en horror. Wat verwacht je nog meer? Weinig negatiefs op te merken. 4,5* lijkt me dan ook meer dan normaal!

Jaren geleden eens gezien, en toen was ik al niet heel erg onder de indruk, vandaar dat de herziening erg lang op zich liet wachten.

Het speelt in de jaren 80, en afgezien van enkele special effects (die er inmiddels ook al redelijk verouderd uitzien) ziet de manier waarop de film opgenomen is er ook uit alsof de opnamen in de jaren 80 plaatsvonden. Voor sommige kijkers misschien een pré om zo helemaal in de tijdgeest te duiken; ik ben persoonlijk minder fan van de wijze waarop de gemiddelde jaren 80 film eruit ziet.

Muziek blijft veelal ook in de jaren 80 hangen, maar is iets beter omdat er ook in de jaren 80 soms goede popnummers gemaakt zijn. Niettemin is het wat popmuziek betreft (en in tegenstelling tot rockmuziek) geen favoriet decennium van mij, en er zit ook genoeg troep in deze soundtrack, dus meer dan middelmatig kan ik het niet noemen.

Het verhaal is nogal mysterieus met een hoop crackpot tijdreistheorieën, die het leuk doen in een komedie als Futurama, maar niet in een film met een serieuze setting. Niettemin kijkt de film wel aardig weg; de hoofdpersoon en zijn vriendin vormen een aardig maar niet standaard stelletje dat enigszins doet denken aan het stelletje bestaande uit de dochter en haar buurjongen in American Beauty, waardoor het ook wel weer meevalt met hoe niet-standaard ze zijn.

Kortom, ik kom er de avond mee door, maar geweldig vind ik het niet. 2*.