Apocalypse Now (1979)

Kijk, nu kujje wel zo reageren jegens mij, maar 90% van de oorlogsfilms bestaat uit veel actie, en dat was hier weinig tot niet te vinden! Hoewel vele mensen dat toch zullen denken, als je hoort dat et 'een van de beste oorlogsfilms allertijden' is...

Die Hard daarentegen is een topfilm

Pff..wat een onzin. Net alsof meer actie er een betere oorlogsfilm van maakt.

Je hebt gewoon geen geduld om je te verdiepen in hoe de verschrikkingen ervaren werden.

Ik weet niet helemaal wat ik hiervan moet denken...

Ik denk niet dat het met geduld te maken heeft. En aktie hoeft een film niet beter te maken. Die Hard blijft leuk trouwens. Ik vind dat een oorlogsfilm een zo hoog mogelijk realiteits gehalte moet hebben als de intentie is om een serieuze film te maken. En persoonlijk vind ik de realiteit dus ver te zoeken. Eigenlijk begint het al aan het begin. De hele missie is pure kolder. Een vliegtuig erheen en klaar is kees.

Daar geloof ik geen fluit van. Neem de actie weg in Die Hard en je hebt geen film meer over (pas op, ik vind de Die Hard-reeks geweldig)...

Van deze opmerking denk ik dat je je een beetje meer moet verdiepen in oorlogsgeschiedenis. Dit is één van de meest realistische én serieuze oorlogsfilms ooit gemaakt....

Maar dat einde kun je toch niet realistisch noemen?

En waarom niet? Al die mensen waren zo doorgedraait als wat van die oorlog en jungle.

Maar dat hele "kamp" vind ik echt een afknapper van jewelste.

Die zijn daar volgens mij toch echt niet geweest.

[quote]Hobbes schreef:

Dat is een waar gebeurd feit. Als je eens goed 'rondsnuffeld' op internet zou je versteld zijn wat daar allemaal gebeurd is. Ik heb laatst nog naar aanleiding van 50 jaar VRT beelden gezien van een dorp van ongeveer 700 mensen, grotendeels vrouwen en kinderen op een paar uur uitgemoord door de Amerikanen, verschrikkelijk. Men schatte dat circa 40 % van het Amerikaanse leger aan de drugs zat. Dat men dan begint dol te draaien is goed te begrijpen...

Ik zou eerder doordraaien van het feit dat ik elk moment neergeknald kon worden of op een mijn zou stappen dan van de drugs vermoed ik.

De film gaat voorbij het realisme. De oorlog is decor. Volgens mij moet je de bootreis metaforisch interpreteren als een reis naar de kern van de mens. Waar geweld en sex de menselijke drijfveren lijken. Kurtz is God en in zijn wereld overleeft alleen de sterkste en wreedste. Dat is lijkt me dus ook de moraal achter het beroemde 'The horror'.

OK, Als er geen aktie zit in Die Hard dan is er geen drol meer aan. Ik zei ook Hoeft een film niet beter te maken. Maar ik kan het einde toch onmogelijk serieus noemen. Je vaart met je bootje op een paar honderd gewapende mannen af die allemaal Knetter zijn geworden. Daarna ga je samen met de illustere leider wat poëzie voorlezen, hakt hem vervolgens in stukjes met je machete, loopt naar buiten, iedereen gaat voor je aan de kant, niemand die een poot uitsteekt omdat je de grote baas gefileerd hebt, en iedereen wordt pacifist en laat zijn wapens vallen. Nog afgezien van het feit dat in dat kamp de meest vreselijk ziektes zouden moeten heersen met al die lijken die er hangen en liggen. Dat schijnt namelijk heel onhygiënisch te zijn.

Zoals ik al zei, de hele reis vind ik goed en je ziet dat ze beetje bij beetje lijper worden. Alleen het einde bevalt me niet zo.

Ik kan mij best voorstellen dat die mannen aan de dope waren. Kan je je voorstellen dat je echt niemand kan betrouwen. Niemand, zelfs de soldaten van het Zuid-Vietnamese leger durfden de kant kiezen van de Vietkong, de vrouwen en zelfs de kinderen waren specialisten in het leggen van booby-traps. Na het verliezen van enkele van je kameraden zou je voor minder paranoïde worden...

Oneens. Natuurlijk bevat het verhaal vele metaforen, en vertelt de film op allerlei niveaus nog veel meer, maar deze film wilde juist ook Vietnam laten zien. Dat het niet realistisch voelt, is juist de point. Diep in de ellende van Vietnam is alles volslagen onbegrijpelijk.

OOK dáár gaat het over. Kijk Hearts Of Darkness ook (documentaire over het maken van deze film).

This film is not about Vietnam....It IS Vietnam, Coppola.

Ik vrees dat deze film een hoger realiteitsgehalte heeft dan wij, die er niet geweest zijn, kunnen inzien.

Ik vond niets in de film onbegrijpelijk omdat ik de film kennelijk anders geïnterpreteerd heb. Natuurlijk laat de film ook Vietnam zien omdat deze oorlog op hallucinerende manier het 'heart of darkness' van het bestaan blootlegde.

This film is not about Vietnam....It IS Vietnam

De film gaat dus niet over de oorlog maar het is de oorlog. De kern van het bestaan volgens Kurtz.

Dat zeg ik toch ook niet?

Ik bedoel te zeggen dat realistisch gebrachte waanzin snel onrealistisch kan voelen. Het einde onrealistisch noemen is daarom in mijn ogen onterecht. En dat zogenaamde gebrek aan realisme dan verklaren vanuit de metaforische betekenis van de reis, is dus onnodig.

Als het niet letterlijk zo gebeurd is, dan had het letterlijk zo kunnen gebeuren. En dat is één van de nivo's waar de film zich op begeeft. Daarmee ontken ik die andere nivo's toch niet...

Ik had het niet beter kunnen verwoorden Cornelis. Het is ook een enorm voordeel wanneer men een enorm 'inlevingsgevoel' heeft bij dit soort prenten...

Mooi...en ik ook niet!

maakt het bij deze film nu echt zoveel uit of het eind realistisch is of niet?! Ik stoor me er geen moment aan al zou het onrealistisch zijn.... het is maar of het IN DE FILM realistisch overkomt; en dat was absoluut het geval.

Ik vond het einde niet zozeer onrealistisch als wel onzinnig en saai.

Telkens als ik de film zie erger ik me er aan. Houdt mij van de 5 sterren af.

Onrealistisch is Rambo, en het einde hiervan vond ik... vaag...

Had et toch iets anders verwacht! Vraag me niet wat

Een klassieker die werkelijk volledig aan mij zeer hooggespannen verwachtingen voldeed.
Opnieuw hier de tegenstelling tussen de mooie aarde en de gruwelijke mens.

Het begin is al waanzin. Nergens meer thuis zijn, thuis is er niet meer en dan vol ongeduld naar Vietnam willen. Een reis van chaos en gekte. Geen tijd voor rust.
Een einde dat vreselijk veel in me losmaakt. Zeldzaam diepgravend en vol levensvragen. Brando die briljant en gek tegelijk was. Hij had door hoe hij moest functioneren maar was ondertussen daar verder van verwijderd als wie ook in de film.

5 sterren en een plaats in mijn top 10. Minder kan gewoon niet. Films schrappen uit mijn top 10 gaat nu echt pijn doen trouwens.

p.s. ik zag de originele versie zoals veronica hem laatst heeft uitgezonden.

Misschien voor sommigen een pijnlijk gegeven, maar dat zou het idee achter de ganse film kunnen zijn... Waanzin...

fantastische film, ontroerend, filosofisch, diepgaand en verschrikkelijk. Marlon Brando weet met zijn geringe tijd in de film een hoofdrol te krijgen, een even verschrikkelijke als prachtige monoloog over gruwelijkheden is het hoogtepunt van deze film die sowieso al een aaneenrijging is van waardevolle momenten subliem.

The horror.....the horror....!!