We Were Soldiers (2002)

Ja dat kun je aan het begin van een film wel zeggen maar geeft dat dan een vrijbrief om de rest van de film ze neer te zetten als de duivel?

Dit viel goed tegen. De film staat bol van het over en weer neerschieten van de tegenstander waar maar geen eind aan lijkt te komen en waar steeds sprake is van gelijksoortige scenes. Tel daarbij op dat je nauwelijks binding hebt met enkele soldaten waardoor je vlak, zonder de nodige emoties naar bewegende beelden zit te kijken. Het thuisfront werd er gelukkig op een gepaste manier bijgesleept om enige binding met personen te kunnen krijgen maar dit kan de film niet redden. Hoe realistisch ook de oorlog in beeld is gebracht. Jammer want ik vind dit genre altijd bijzonder interessant.

Het valt me op dat je ofwel voor de film, ofwel tegen de film bent. Ik bevind me echter er een beetje tussenin zoals Martijn011 al zei op 7 februari 2013. Ik kan me uitstekend vinden in de reeds aangehaalde opmerking, zowel positief als negatief.

Ik denk wel dat de meesten het er wel over eens zijn dat deze We were soldiers geen referentie of schoolmateriaal is. Daarvoor is de film té éénzijdig en te veel gekleurd in één bepaalde richting. Hoewel ik de korte insteek van die ongelukkige VC'er best kon appreciëren, overheerste bij mij toch het gevoel van het superieure Amerikaanse leger tegenover de slechte immorele vijand. Net als in Pearl Harbor, waarin hij ook een voet had, druipt het patriottisme eraf. Bijster origineel is deze film ook niet te noemen. Als je weet dat vrij onervaren Wallace en Gibson ook samenwerkten aan Braveheart weet je dat Gibson ook een flinke vinger in de pap te brokken had bij We were soldiers. Het religieuze aspect is niet ver weg en de bloederige scènes (dito verbrande man) zuigen de aandacht naar je toe in plaats van het (nochtans interessante) verhaal op zich.

Hoewel er verder diepgang en sereniteit tracht gezocht te worden met de koffiekransjes van de vrouwen en de bed time stories met de kinderen ervoer ik dit helemaal niet. Integendeel zelfs, het miste zijn effect en leidde tot langdradigheid. Ook die kerkscène in het begin van de film was tenenkrullend. Om nog even terug te keren naar die brave Vietnamees: ik kreeg ook het gevoel dat het er iets te vingerdik op lag om ook de Vietnamees te zien als een mens, als een persoon die houdt van zijn gezin (cfr. dat gevonden dagboek). Wat ik me ook afvroeg: waarom schiet die niet in plaats van een halve kilometer met zijn satéstok rond te lopen? En die ijzervreter met zijn waterpistooltje, hallo, midden in een batlle scene in vol oorlogsgebied???
Hoe kom ik in godsnaam nog uit aan 3,0*?...

Mja, positieve punten zijn na al dit typen blijkbaar verder te zoeken dan ik dacht... Visueel vond ik het zeker ok. Locatie is goed weergegeven, camerawerk was goed. De veldslagen waren "tof" om naar te kijken (liefst met slechts 2 werkende hersencellen). Ook die slachtpartij van de Fransen vond ik een goede trigger (nuja: de wrede Vietnamees zonder mededogen ...). Ook die horde toeristen (journalisten) vond ik wel iets om over na te denken (al lag de nadruk te veel op de polarisatie met diegenen die de oorlog meemaakten). Toch maar een "sterke" 2,5* als ik alles eens overschouw.

Ik heb me vooral verbaasd over het grote aantal azijnpissers die hier een comment hebben neergezet. Ik vind dit met recht een van de betere Vietnam films die uitgebracht is, zelden overtroffen.

Natuurlijk zitten er wat dingen in die voor mij niet hadden gehoeven, dat typische 'For God and Country' gedachtengoed die je hier en daar terug ziet bijvoorbeeld. Maar deze film is in het jaar na 911 uitgekomen op een moment dat Amerika bezig was in Afghanistan en Irak. Dan moet je als Amerikaanse filmmaatschappij geen film uitbrengen die doorspekt is met anti-Vietnam of zelfs anti oorlogsretoriek. Maar ik vind als geheel niet dat dit een chauvinistische film is. Het Vietnamdeel wordt voldoende belicht ook met de strateeg aan Vietnamese zijde ook goed in beeld.

Scenarioschrijver Randall Wallace, ook als scenarist verantwoordelijk voor Braveheart (1995) heeft een puike film neergezet met verschillende verhaallijnen, zoals de titanenstrijd tussen 2 veldheren, Gibson en zijn Vietnamese opponent die met zijn leger niet anoniem blijft in deze film, in tegenstelling tot de meeste andere Vietnam films.

Maar ook wordt getoond hoe het thuisfront er aan toe was met de ene na de andere slecht nieuws brief. Deze film laat ook tegelijkertijd het heroisme, dramatiek en zinloosheid van de Vietnam oorlog zien in het ruim 2 uur durende verhaal over de eerste grote veldslag in Vietnam. Met als dieptepunt de zooi reporters die na de veldslag op komen draven.

Film met indrukwekkende scenes en goed uitgebalanceerde muziek. De scene waarin de mannen uit hun woonplaats vertrokken in de vroege ochtend is me bij gebleven. Gibson zet Kolonel Hal Moore goed neer (de echte Hal Moore is eerder dit jaar trouwens op 95-jarige leeftijd overleden). Maar ook zijn ijzervretende norse rechterhand Elliott zet een leuke karakterrol neer.

Deze We Were Soldiers lijkt nog het meest op de uit 1987 stammende Hamburger Hill waarin vooral wat onbekendere acteurs zaten, maar vind deze toch echt een klasse beter. Als je mij vraagt welke beter is, deze of Platoon (1986) zeg ik geen van beide.

PCTERN, je hebt overschot van gelijk. Dit is een zeer goede Vietnamfilm. Ik zie Gibson ook wel heel graag spelen. Ja, de film zit vol met heroïek en patriottisme maar ik vind niet dat dat kwaad kan. Ze belichten ook wel degelijk de 'strategie' van de Vietnamezen. Het blijft misschien vrij eenzijdig maar wat had je nu verwacht dat ze enkel naar de Vietnamezen zouden kijken in een Amerikaanse film. Nee dus. Prachtig verhaal over verlies en de zinloosheid die achter oorlog schuil gaat.

Ik las onder meer ook kritiek op hoe Mel Gibson uitlegt aan zijn dochter wat oorlog is. Wat zou je zelf zeggen dan? Dat het jouw land zijn schuld is of dat je zelf graag oorlogje gaat spelen. Nee, toch? Zijn kinderen kijken op naar hem en niet alleen zijn kinderen dus hij gaat uiteraard niet zeggen dat het zijn schuld is dat er oorlog wordt gevoerd. En dat is het ook niet, hij is maar een kolonel.

Dat religieuze dat steeds terugkomt in films waar Mel opduikt kan ik wel appreciëren. Als je niets hebt om je aan vast te klampen, wil je wel enige vorm van bijgelovigheid of geloof dat alles goed komt. Het verhaal met Custer is dan ook een vorm van bijgelovigheid en veroorzaakte wel de nodige impact op mij. Ook de vrouwen die de brieven gingen ronddragen van gesneuvelden vond ik sterk. Amerikaans sentiment op en top natuurlijk maar wel oprecht. Prima soundtrack die erg smaakt naar het Amerikaanse leger, geeft een goede sfeer waar je de ganse film in blijft hangen.

Ook lees ik geen binding met de soldaten? Naar welke film keken jullie? De eerste drie kwartier focust volledig op de ontwikkeling van de personages. De film kent een aantal heel sterke personages naar mijn mening. Mel Gibson, maar ook Jack (de soldaat met zijn pasgeboren kind), de oorlogsfotograaf ook, de vrouw van Mel en de vrouw van Jack en dan nog een aantal die je ook wel kent (zoals Jimmy, de rol die Clark Gregg vertolkt en die ene gretige, sterke soldaat). Ook Sam Elliott is zalig, nors en lijkt wel onoverwinnelijk. Een dikke 4*.

Zeer degelijke actiefilm. Met Gibson ben je verzekerd van kwaliteit.

In zijn soort één van de beste films.

Van 2 films zegt men dat die enigszins het gevoel geven van hoe het moet zijn om in combat te zijn.

Saving private Ryan en Black hawk down.

Zou zo maar kunnen dat deze film in dat zelfde rijtje past.

Veel kritische mensen hier die de film niks vinden en dat kan, maar volgens mij is dit wel redelijk accuraat wat er daar in de La Drang Valley gebeurde.

Als dat veel van hetzelfde is dan zal het ook wel veel van hetzelfde geweest zijn.

WW2 en Vietman oorlogs films hebben gemeen dat ze Amerikanen veelal portretteren als helden in minderheidsposities e.d. De realiteit is natuurlijk dat de Duitsers en Vietcong een veel hardere noot hadden te kraken in het licht van zoveel overmacht met name op gebied van materieel. En de Yanks hebben toch maar met hun staart tussen de benen Vietnam moeten verlaten in 1975. Het maakt dit soort films eigenlijk ook ongenietbaar. Ik zie Hollywood niet snel de moordpartij in Mylai op de film vastleggen.

Ok oorlog.

Wat deze film doet opvallen is dat eigenlijk zowel de Amerikanen als Vietnamezen niet als vijand worden gezien maar beide kanten toch wel de emotie hebben tijdens het sterven. Er zijn zoveel mogelijk te Amerikaanse taferelen buiten beeld gelaten, wat ik wel kon waarderen.

Visueel is het allemaal wel lelijk, het had net zo goed uit het jaar 1990 kunnen komen. Gibson doet het redelijk, maar buiten Gibson en Elliott om is er niemand die nu echt een bijzondere acteerprestatie neerzet. Het plot rondom de vrouwen had ook niet perse gehoeven.

De film is zeer bombastisch en na 45 minuten worden de kogels volop en nonstop rondom je hoofd afgevuurd. Veel kogels, bommen en explosies, maar soms wel wat saaie actie daar op het slagveld. De echte oorlogshorror is er dus nog niet echt helemaal, ondanks een aantal best gruwelijke momenten.

Het is allemaal wel boeiend gebracht en interessant gegeven voor de 138 minuten. Enkele voorspelbare wendingen, zoals het verhaal rondom de verslaggever, maar voor de rest best een redelijk oorlogsfilm. Moest vast vreselijk zijn geweest in die tijd dat ze elkaar het hoofd afschoten.

“Gentlemen, prepare to defend yourselves!”

Uitstekende oorlogsfilm. Op een gegeven moment is er wel heel veel oorlogsgeweld en wil je het liefst even op adem komen. Maar aan de andere kant is dat ook een compliment voor de makers. We Were Soldiers is een oorlogsfilm die weer de Amerikaanse kant belicht, maar gelukkig zit de film niet vol patriottisme. Gibson's personage is (uiteraard) religieus, maar in een oorlogsfilms vind ik dat altijd wel passen. Mel Gibson geeft echt alles, en Barry Pepper maakt iedere film beter door alleen zijn aanwezigheid. Het is ook een goede keuze om de kant van het Noord-Vietnamese leger te belichten, en die scenes zijn kort maar krachtig.

'What are you a fucking weatherman now?'

Als ik mijn lijstje Vietnam films opnoem komt deze titel altijd een tijdje later met de uitroep: verrek, och ja, We were soldiers is er natuurlijk ook nog. En wellicht dat ik daar meteen al het grootste punt van kritiek en tevens manco van de film genoemd heb.

Eerst de goede punten: Onlangs nog een Vietnam docu gezien waar Joe Galloway langdurig aan het woord komt en van de uitsprak: 'Call that son of a bitch off' doelend op de baan van een vliegtuig tot met het feit dat Galloway de afgefikte ledematen van iemand beetpakt en het vel er aftrok, en dat als oude man huilend zit te vertellen, het klopt allemaal meer dan behoorlijk.
Zo zijn de gevechten ook meer dan mooi en goed rauw in beeld gebracht. In die zin is de film als oorlogsfilm bijzonder geslaagd. De scene met de vrouwen die met de overlijdensbrieven rond gaan is ronduit schokkend, ook daar niets mis mee.

Waar de film wel misgaat: de eerste drie kwartier waarin de troepen voor komen/worden voorgesteld, komt mij als een hele plichtmatige poging tot diepte in de karakters creëren over. En ik moet zeggen dat geen enkele personage me interesseert behalve brombeer Sam Elliot. Geweldig die man. Verder zijn het allemaal nietszeggende braveriken.
Dan het totaal gebrek aan sfeer. Wat Platoon en FMJ nu zo verschrikkelijke goed maakt is de cohesie tussen de mannen of juist de haat. Daarnaast is er de sfeer qua muziek en het daarmee gecreëerde tijdsbeeld. Bovendien is er altijd sprake van een gevoel van doffe ellende waar in het geval van deze film ook weinig van te zien is. Terug naar de muziek, in het geval van We were soldiers verloopt een deel van de training meestal begeleid door een soort marsmuziek van een drumband wat een militaristisch idee geeft maar het voegt weinig toe. En afgezien van Sgt. MacKenzie en The mansions of the Lord valt het qua filmmuziek erg tegen. Het is dat ze in Huey's vliegen en M-16's gebruiken en er Vietnamezen in beeld komen, herkenningspunten voor de Vietnamoorlog, maar afgezien van dat hadden deze gevechten net zo goed 10 jaar eerder of 20 jaar later kunnen zijn in welk conflict dan ook. Voor mij komt dat tijds en sfeerbeeld dat Platoon, FMJ en BOTFOJ juist zo goed maken nergens van de grond. Oh...en de zogenaamde 'atmosferisch storing' die de mannen tijdens de training een live radiobericht laat horen van 15000 kilometer verderop...laat me niet lachen zeg...

Het is in die zin een hele aardige actie/oorlogsfilm maar helaas wel één zonder echt veel diepte in karakters en personages en sfeer qua tijdsbeeld. Leuk om zo nu en dan weer eens te zien maar dat is het dan ook helaas.

Hier en daar best sterk, maar er zijn ook stukken die langdradiger zijn. Hetzij door de voortdurend heen en weer vliegende kogels, hetzij door een ontroerend, persoonlijk gesprekje.

Helemaal mee eens, maar voor mij zijn qua sfeerbenadering The Deerhunter en Apocalypse Now het best.

The Deerhunter is wat mij betreft totaal iets anders. Geen White Rabbit of CCR en drugsachtige taferelen, maar eerder een maatschappelijke aanklacht en morsig beeld van de vele industriestadjes. Plus natuurlijk het effect op de mens zelf. Eens...?

Mee eens. Het zijn twee totaal verschillende films, maar ze maakten mij, ieder op zijn manier, het best de waanzin van deze oorlog duidelijk.

De italianen daarentegen wel:

My Lai Four (2011)

Amerikaanse kwijl.

Oké.... de zoveelste Vietnamoorlog film in onze geschiedenis.Dit keer wederom een Hollywood productie en dat is niet altijd goed. Naast de grote Vietnam oorlogfilms kan deze zich niet plaatsen. Een kwijlbakje had ik nodig bij deze tearjerker, het begin zo mierzoet en wanneer we op het slagveld zijn is er maar weinig verhaal. Ik houd niet zo van dat Amerikaans sentiment.

Dat men hier weer eens probeert te laten zien hoe erg het allemaal is geweest op het slagveld maar zeker ook op het thuisfront is weer lekker stroperig met een aangedikte soundtrack ons voorgeschoteld. Als die Amerikanen nou eens gewoon thuis bleven ipv overal maar troepen heen te sturen, dan had het land nog enigszins respect van mij kant gekregen. Nee die oorlogsmachine bemoeid zich over de hele wereld met ieders politiek, sleurt daarmee andere naïeve landen mee in hun rotzooi zoals ons eigen kikkerlandje.

Maar ja oorlog voeren is big business, jongens zoals de Rockefellers en hun maatjes verdienen miljarden hieraan. Dus dat moet gewoon doorgaan willen ze triljardair blijven. En daardoor heb ik niets met deze prent, het heeft geen echte diepgang als FMJ, Platoon en Apocalypse Now en noem ze maar op. Wat snelle beelden probeert een chaos ten tonele te brengen maar zo makkelijk kom je er bij mij niet vanaf.

Nee, dit is bij lange na zeker niet de beste Vietnamprent die ik heb gezien. Het werkelijk gebeurt verhaal mag dan het inluiden van de Vietnamoorlog doen klinken, de prent kan me gewoon niet vangen in emotie. Dat het een zwijneoorlog is geweest weet ik van de vele documentaires die ik heb gezien. Deze prent is een knalfestijn zonder echte verhalen, zonder echt contact te krijgen mat de personen. De Amerikaanse melodrama is me weer eens erg vermoeiend geweest.

Beeld- en geluidstechnisch staat de prent wel zijn mannetje, geen negatief woord daarover. De soundtrack mierzoet ondersteunt de veel te vaak vertraagde beelden, om te janken. Dik twee uur lang een stuk geënsceneerd oorlogje zonder ook echt maar werkelijk te zijn. Kijk eens een docu en zie de verschillen, nee Hollywood moest er weer eens een kaskraker uit de ellende van de oorlog trekken. Twee uur lang repeterend stukje toneel.

Dat Amerika na de 2de WO geen enkele oorlog meer gewonnen heeft wordt allemaal nooit gemeld. Triljarden schulden heeft het land overgehouden en daarnaast alle pijn en ellende voor de vergeten veteranen die afgedankt zijn. En dan durf je zo één heroïsche epos te etaleren zonder echt naar je eigen te kijken wat dit nu allemaal veroorzaakt heeft en wat de oorzaak is. Plat een kassucces trekken noem ik dat, had er veel moeite mee om door de prent heen te komen. Kon mijn aandacht niet sterk erbij houden, daarom vind ik de beoordeling hier ook geflatteerd.

Als je de film pur sec gaat bekijken zie je simpelweg een lege huls. Geen verhaal alleen maar steeds hetzelfde gedoe. Het zoetsappige script zal voor menigeen het hart sneller doen kloppen, maar ik ben wel wat gewent en prik daar snel doorheen. Een erg simpel prentje en komt bij mij niet verder dan 2,5**. De cast komt zijn verplichting na, ben gek op Sam Elliott maar had hem liever niet gezien in dit plat werkje. Keri Russell ziet er weer mooi uit.

Het is Ia Drang (met een I ipv een L).

“If any of you sons of bitches calls me grandpa, I'll kill you.”

Vrijdagavond, een workweek van 40+ uur achter de rug en met een rustige avond voor de boeg deze film aangezet. En na een tijdje in slaap gevallen maar, in mijn nuchtigheid had ik blijkbaar wel de film netjes op pauze gezet dus de dag er na maar lekker afgekeken. ‘We Were Soldiers’ was een film die me al een lange tijd achtervolgde en nooit echt de interesse dusdanig wekte om de film op te zetten en achteraf bleek wel dat het voorgevoel een beetje klopte. De film duurde voor mij wat te lang, de actiescènes zijn leuk maar na een rustig begin is er geen ontkomen meer aan (hoe wel je dan wel een realistisch beeld over de oorlog vormt) en de sentimentele scenes die daarna volgden of er tussen werden gepropt waren nou niet echt bepaald nodig in mijn ogen, waardoor de film best wat kracht verloor.

En als de film door draaft kom je er langzaam achter dat het gewoon weer echt typisch Amerikaans is. De grootheid van Amerika word hier door Hollywood maar weer even neergezet daarnaast niet dat ze het eigenlijk gewoon te moeilijk hadden tegen de Vietcong nee, de eerste ‘overwinning’ word hier maar eens op beeld gezet ongeacht de vele doden. En dat zie je vaker maar, misschien is dat wel een ding waardoor veel Vietnam oorlogfilms mij niet echt bekoren. Echter, waar de Duitsers goed in zijn met het maken van de tweede wereld oorlog weten de Amerikanen dit voornamelijk over de Vietnam oorlog goed naar buiten te brengen, en het was een heftige strijd dat moet ook wel gezegd worden natuurlijk. Maar goed, het spatte er van af dat wij als kijker maar eens moesten kijken hoe ‘groot’ hun wel niet waren en soms werd dat wat saai.

Toch, het begin van de film was wel interessant. De opkomst van het ‘7th Cavalry Regiment’ waar ‘Lt. Col. Hal Moore’ de leiding over had. Zijn obsessie naar de eerdere gestreden commandant in de zelfde divisie ‘Lieutenant Colonel George A. Custer’ waar hij hier en daar wat informatie over zocht en waarbij wij als kijker ook nog informatie binnenkregen was wel leuk. De trainingskamp van alle nieuwelingen en natuurlijk de landing met de helikopters wat speciaal was rond die tijd, en natuurlijk één van de kenmerken van die oorlog.

Daarbij krijgen we ook nog wat ‘Napalm’ om de oren, die ook nog eens goed te zien was wat daar het effect van was en samen met de beruchte ‘Agent Orange’ waren dat natuurlijk twee middelen die de oorlog smerig maakten, vele verminkingen. Dat ‘Napalm’ rot spul is wist ik al wel, het blijft maar branden op je lichaam en ook dat is één keer goed te zien als twee Amerikaanse soldaten geraakt worden door het goedje en als ze één van hen willen verplaatsen trekken ze zo al het vel en wat vlees naar beneden, dat waren samen met rond vliegende ledematen wel de wat gruwelijke scenes uit de film, bijzonder om te zien.

Het verhaal draait voornamelijk over de ‘eerste landing’ en daarbij gelijk het eerste echt hevige gevecht, toen nog niet wisten hoe gevaarlijk de vijand dan wel niet was. Na een klein uurtje kunnen we een uur lang hevige gevechten verwachten wat ik zelf interessant vond om te zien maar na een tijdje merk je dat je wat lucht nodig hebt, dat krijg je van ‘Randall Wallace’ wel, dan zien we hoe de brieven rond gebracht worden van de gesneuvelde soldaten wat in de oorlogen de grootste angst van de families was waar soldaten vandaan kwamen, ze brachten vaker slecht dan goed nieuws. Het sentimentele druipt daar voornamelijk van af, en na wat gejank komen we weer terug op het slachtveld en vliegen er weer een paar beentjes de lucht in.

Het is allemaal prima om te zien, en soms vermakelijk soms wat gruwelijk. Ben benieuwd (buiten die Italiaanse versie) om dat we ook nog eens films te zien krijgen over inderdaad de slacht van ‘My Lai’. Het zal vast nooit gebeuren aangezien Amerikanen gewoon te eigendunk zijn en zulke dingen liever snel willen vergeten, daarom hoor je ze ook bijna nooit over het verlies.

3.0*

Indrukwekkende film. Goed in beeld gebracht. Aanrader voor degegen die van het genre houden

Een land waar Amerika niks had te zoeken. Ieder op hun eigen manier hebben de grote regisseurs (Kubrick, Coppola, Cimino) daar hun draai aan gegeven. Dat maakt deze late Vietnam film een stupide exercitie. Dat Gibson erin speelt, die al niet bekend staat om een rol ambivalentie mee te kunnen geven, bevestigt dit alleen maar. Alleen al de titel is een belediging. Tis meer bevestiging voor de MAGA pet drager. Yuk.

Kom ik weer een comment tegen van je. Zo streng. En misschien ben jij ook niet zo ambivalent. Maar de film is niet hoogstaand inderdaad.

Krappe 3.5. Te veel sturend op sentiment En het heldhaftige usa gedoe was net te. Rest wel een goede inkijk op t slagveld. Gibson mwa de anderen stukken beter.

We Were Soldiers is een Namfilm die ver na de hype in de jaren 80/90 verscheen. Als Namfilmfanaat moest ik deze destijds ook zien maar was er minder onder de indruk van als bij de films die ik eerder zag. Waar dat aan lag heb ik onlangs bij de herziening geprobeerd de vinger achter te krijgen. De film is gebaseerd op het boek van Luitenant-Generaal Hal Moore over de beruchte slag om de Ia Drang Vallei getiteld We were Soldiers Once...and Young. Waarom ze dat laatste deel van de titel voor de film geschrapt hebben is mij een raadsel omdat daarmee het pakkende deel weg is. Hij is nu erg flets. In de aanloop naar de Vietnamoorlog kreeg luitenant-kolonel Hal Moore (Mad Mel Gibson) de opdracht om de cavalerie op te leiden in modernere wijze van vechten. Middels helicopters zouden ze op het strijdperk gedropt worden. Dit vergde een hele andere wijze van opereren. Hij en zijn Non Commisioned Officer ,de door de wol geverfde hork sergeant-majoor Plumley(Sam Elliott) zijn het eerste gedeelte van de film bezig om de jongens klaar te stomen. Daarna worden ze naar Vietnam gestuurd en komen ze in de Ia Drang vallei in een hevige slag met de Noord-Vietnamese troepen van de ARVN. Deze slag word in al zijn gruwelijkheid en bloederigheid getoond. Tegelijk zit hier ook het minpunt van de film in. Het duurt te lang en je ziet als kijker veels te veel om te kunnen verwerken. Je hoort een onafgebroken geratel van machinegeweren en explosies. Er vallen vele doden van wie de meesten anoniem zijn en waar je dus nauwelijks een band mee hebt. Ook al is het allemaal nog zo realistisch het is gewoon te chaotisch voor een film. Overdaad schaad zegt men en bij deze film klopt dat zeker.Ook ontbreekt het echte Vietnamgevoel omdat de slag op een groene weide plaats vindt en niet in de beklemmende jungle. De scènes van het thuisfront onder aanvoering van Madeleine Stowe en Keri Russell maken meer indruk. Zij nemen de ondankbare taak om de overlijdensnotificaties te brengen op zich en vangen de verslagen weduwen op. Dit levert hartverscheurende scenes op die mij als militair meer deden dan al dat bloederige geweld. Militairen staan vaak te weinig stil bij de impact die ons beroep op het thuisfront heeft. Zij blijven thuis achter maar hun gedachten zijn altijd bij ons en iedere keer dat de deurbel gaat slaat de schrik hun om het hart omdat dit een overlijdensbericht zou kunnen zijn. Gibson acteert plichtmatig zijn vlakke personage die voornamelijk For God, King and Country teksten etaleert. Sam Elliott, dit keer zonder zijn trademark borstelsnor, zet een heerlijke hork die van aanpakken weet neer. Een soort Gertjan Verbeek in maximum overdrive. De rest van de militairen maakt weinig indruk omdat ze nauwelijks een rol van betekenis spelen. Madeleine Stowe weet het meest te verrassen in deze film. Waar ze eerst slechts de vrouw van is verandert haar personage in een zeer krachtig leidersfiguur, zelfs krachtiger dan haar man. We were Soldiers mist dus als pure Vietnamoorlogsfilm de impact die andere in dit genre wel hadden maar dankzij de homefront-scenes is hij ook wel weer uniek in zijn soort daarom dus toch een 3,5*.

Sommige films blijken na een herziening toch een stuk beter dan na de eerste keer kijken. Deze film had ik lang geleden gezien toen vond ik het een matige oorlogsfilm. Films als Rambo spraken mij toen meer aan. Ondertussen ben ik eens in Vietnam geweest en heb me wat meer verdiept in het land.

Als je je realiseert dat deze film gaat over de eerste inmenging van de Amerikanen in een toen al lang slepende oorlog, en dat leverde gelijk een fiasco op, dan begrijp je de waanzin en onzin van deze oorlog.

De Vietnamezen vochten voor hun eigen vrijheid in hun eigen land, dat ze graag communistisch wilden worden stond de Amerikanen niet aan.

De strijd word realistisch in beeld gebracht, zonder dat er een duidelijke held valt aan te wijzen. Eigenlijk zijn er alleen maar verliezers. Uiteindelijk na tien jaar moesten de Amerikanen de strijd opgeven omdat de oorlog was veranderd in een guerrilla oorlog die niet te winnen was.

Dat Mel Gibson geweld in zijn films niet verafschuwd is wel bekend en ook dat er een dikke saus christelijk geloof over heen ligt. Technisch zit de film goed in elkaar en samen met het waargebeurde verhaal maakt dit toch wel een heel goede oorlogsfilm.

Wat een onzin! Amerika kwam de soevereine staat Zuid-Vietnam op hun verzoek te hulp, zoals ze ook Europa tijdens WO II te hulp kwamen, omdat die bedreigd werden door Noord-Vietnam . Noord Vietnam wilde de in 1954, gezamenlijk, in Genève bepaalde grenzen niet meer respecteren. Beetje makkelijk en erg goedkoop om Amerika als een naziregime die de heel wereld zijn wil op wenst te leggen af te schilderen. De situatie in Vietnam voert veel verder terug dan het Communisme. Het was slechts een uitvloeisel van hun vrijheidsstrijd die als tijdens het Franse kolonialisme begon. Het nut van de Vietnamoorlog en of Amerika zich er mee had moeten bemoeien mag je uiteraard ter discussie stellen, daar heb ik namelijk ook mijn bedenkingen over, maar gelieve deze onwaarheden, die bovendien zeer kwetsend zijn voor nabestaanden van omgekomen militairen tijdens de Vietnamoorlog waaronder mijn oom, in het vervolg achterwege te laten.

Dat ik de Amerikanen afschilder als een naziregime zijn jou woorden. Maar je hebt gelijk ik was erg kort door de bocht, mijn excuses daarvoor. Het gaat hier om films. Deze film gaat over het begin van de militaire bemoeinis in Vietnam en deze film roept wel vragen op over het nut daarvan.

Ik ben altijd al een Mel Gibson fan geweest en ook weer een deze film speelt hij enorm sterk. Ik vind altijd al dat hij zijn emoties goed acteert en ook in deze film geloofde ik hem in alle scènes.

Verder vond ik dit een zeer geslaagde Vietnamees oorlogsfilm die gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. De film geeft een goede/ indrukwekkende weergave van de totale chaos en slachtpartijen in deze veldslag om de berg. Ook geeft het , vond ik, goed waar dat niet alleen de mannen het zwaar hadden in de oorlog, maar dat dit ook een ware hel was voor de vrouwen van de soldaten.

Verder vond ik het realistisch dat de Vietnamezen daadwerkelijk hun eigen taal spraken . Ik vind het altijd een pluspunt dat de meerdere kanten /landen hun eigen taal spreken.

Eerste half uur is geen doorkomen aan, een soort geforceerde introductie. Daarna in het veld met de vijand, 2 meter van elkaar en maar dom weg elkaar neerschieten. Het leek wel een paintball wedstrijdje, zo knullig. Deze film is niet voor mij weggelegd.

Ik heb vanmiddag deze goede Vietnamfilm voor de 3e keer herzien. Blijft altijd de moeite waard om te herzien.