We Were Soldiers (2002)

Mwah.

Weinig verhaal en veels te vier schieten etc. (nogal logisch met oorlogsfilm)

Maar er zat helemaal geen verhaal in.

Ze probeerde sympathie te winnen door de vrouwen er in te betrekken,

het enige dat ik dan denk; tja risico van het vak.

Je zat gewoon te wachten tot ze allemaal 1 voor 1 afgeschoten gingen worden...

Black Hawk Down, dat was tenminste een echte oorlogsfilm wat ook echt

spannend en pakkend was.

Nee film was niet veel aan.

2,5*

Normaal gesproken ben ik niet zo'n fan van oorlogsfilms, maar toen ik de promo op RTL 7 zag, wilde ik deze film wel heel graag zien. En daar heb ik zeker geen spijt van. Wat een goede film. Mijn complimenten voor Mel Gibson en Barry Pepper. De casting is zeker goed, net zoals het geluid en de make-up! Deze is zeker wel een blijvertje.

Sommige reacties hier word ik echt eng van vieze betweters . Deze film kijkt gewoon goed weg daar gaat het om..

Met moeite af kunnen kijken pure Amerikaanse propaganda

1.0

Deze film heb ik een paar keer gezien en het blijft me aangrijpen.

Toen ik de recensies bekeek nadat ik de film heb gezien had ik bij sommige recensies het gevoel dat sommige mensen de essentie van de film niet snappen en belust zijn op actie, schieten en doden in een film. Sommigen beweren zelfs dat er geen verhaal in zit maar goed, dat zijn meningen.

Mijn persoonlijke mening is dat deze film een aanrader is voor mensen die houden van een realistische film met verschillende verhalen over de officieren, soldaten en het thuisfront.

Ik heb hem, toen de tv-premiere was, meteen gekeken en toen was ik ook belust op oorlog en geweld in een film en toen vond ik 'Saving private Ryan' beter dan deze film.

Maar desalniettemin vond ik het zo'n goede film dat ik hem voor de tweede keer ging kijken.

Alleen realiseerde ik me toen dat mijn beste vriend op uitzending was. Dan ga je toch anders naar zo'n films kijken en ik zeg dit in alle eerlijkheid: ik heb lopen janken als een klein kind.

Daarom geef ik deze film vijf sterren omdat het een totaalbeeld schept en hij is niet moeilijk te volgen.

Beter dan 'Full metal jacket'

Arme verhaallijn met vooral platte gevechtactie (combi 'leuke' ijzervreter en rechttoe-rechtaan), drama voor de vrouwen op het thuisfront en wat sentimenten hier en daar. Een jonge vader die sterft met het babykettinkje om, dat werk.

Er sneuvelen natuurlijk veel Vietnamezen, maar dat krijgt aanzienlijk minder aandacht. Misschien omdat het Noord-Vietnamezen zijn. We zoomen in op de Amerikanen aan het front. Zo zie we aan het einde van de film alleen een lijst met namen van soldaten aan Amerikaanse kant die zijn gesneuveld op die plek.

In een tijd van globalisering waarin de de zin en waanzin van oorlog steeds universeler vanuit het menselijk oogpunt wordt bekeken, er vragen komen over de drijfveren, lijken films die daar niet op ingaan steeds wereldvreemder.

Je blijft met een 'ja en wat nu?' achter. Degene die echt in de ellende hebben gezeten/zitten verdienen wel wat meer aandacht dan dat. Als actiefilm niet veel soeps. Moet het meer zijn dan dat, dan is dat niet echt gelukt.

Goede oorlogsfilm met een goed verhaal.

Deze film al een aantal keren gezien en dat zal zeker nog eens gebeuren.

Een aanrader.

Deze film viel gigantisch tegen. Veel te veel actie en slechte dialogen. Rol van de vrouw die de brieven rond brengt is over de top. Slaat werkelijk nergens op.

Ziet er allemaal prima uit. Vanaf 'broken arrow' ging het best heftig tekeer. Maar in totaliteit teveel actie en te weinig boeiend verhaal wat juist het verschil zou kunnen maken met andere standaard actie/oorlog films. Middelmatige film, net een voldoende 3*.

Sir, I don't know how to tell this story.

Mel Gibson gaat deze keer voor een wat modernere oorlogfilm na The Patriot.

In We Were Soldiers speelt hij Hal Moore, een veteraan die aangewezen word om een peloton aan nieuwelingen de Vietnamese oorlog in te leiden.

Met kinderen en een vrouw houdt hij in gedachte dat hij misschien niet terug komt, zo denkt hij ook over zijn mannen.

Na een inspirerende speech gaan ze naar het oorlogsgebied in met alle gevolgen van dien.

De film focust ook veel op rouwen en hoe het is voor de vrouwen van soldaten.

Lekker veel actie maar ook een gezonde portie drama.

Je geeft om de soldaten in het veld en ik denk dat die portie drama daar heel mooi voor zorgt.

Ook onderwerpen als religie komen tevoorschijn, dit zorgt voor een veelzijdige oorlogsfilm die in de eerste instantie gewoon lijkt te focussen op kogels en chaos, maar er zit gelukkig veel meer achter dit bijzondere en waargebeurde verhaal.

Prima!

I'll never forgive myself that my men died and I didn't

De Tweede Wereldoorlog liet zijn sporen na. Zo erg dat de oorlog in Vietnam niet kort daarna een feit was. Franse en Amerikaanse troepen gaan de strijd aan om de rebellen uit te schakelen. Aan Hal Moore de taak om een stel rekruten mee te nemen naar oorlogsgebied en daar de strijd aan te gaan met de Vietnamezen. Een grote verantwoordelijkheid voor de commandant en de onzekerheid bij het thuisfront is groot.

De muziek is perfect. De epische muziek als de Amerikanen het oorlogsgebied betreden is sfeerbepalend voor de kijker en sleurt je meteen in de film, net zoals de muziek die gebruikt wordt als de vrouwen thuis de welgevreesde enveloppen moeten rondbrengen.

Acteerspel is prima. Mel Gibson is zeker niet de beste, want wordt overtroffen door Barry Pepper die de rol van journalist Joe Galloway op zich neemt.

De film is zwaar onderschat. Voor mij was dit één van de meest indrukwekkende films die ik heb gezien. Zeker nog eens waard om nog eens te kijken.

Hele goede film die juiste snaar weet te raken.

Op zich een goede film die misschien wel meer dan 3* waard is. Toch geef ik niet meer omdat het wel heel erg uit gaat van het geweldige Amerikaanse cultuurtje. Propaganda zou je kunnen zeggen..

Hoezo propaganda? Uiteraard is de film gemaakt vanuit westers (Lees: Amerikaans) perspectief.

De film opent echter met een eerbetoon aan alle gesneuvelden zowel de Amerikanen als Vietnamezen.

Man, man man... Een anti-oorlogsfilm verdenken van propaganda. Echt top bezig hoor!

We Were Soldiers opent zowat met het herdenken van Amerikaanse en Vietnamese slachtoffers. Ook de Fransen moeten eraan geloven. De toon wordt direct gezet. Het wordt een harde oorlogsfilm, maar nergens zie ik geweld verheerlijkt worden. Ook in een anti-oorlogsfilm heb je de strijd nodig, maar juist om te laten zien wat voor leed het met zich meebrengt. Dat is precies de reden waarom we naast het slagveld, ook het thuisfront zien. Normaliter staat niemand stil bij de nabestaanden. Het oogt allemaal wat simpel en overdramatisch, maar het ondersteunt de boodschap wel degelijk.

Persoonlijk vind ik het jammer dat alleen deze veldslag de aandacht krijgt. Als de makers wat aandacht hadden voor het lijden van de burgerbevolking en de vernietiging van prachtige monumenten (ik was twee jaar geleden nog in Vietnam en stond bijna te janken vanwege alle gebombardeerde pracht en praal), was de film een stuk sterker geweest. Aan de cast heeft het niet gelegen. Mel Gibson zet een prima rol neer. Ook heb ik genoten van Sam Elliot, die naast vrolijke rollen ook de grimmige ijzersterk neerzet. We Were Soldiers biedt veel geweld, maar dat is niet (alleen) ter vermaak.

Een oorlogsfilm waarin Amerika verheerlijkt wordt door een overwinning op het tienvoud van de vijand. Vooral de inzet, moed en onderlinge bezorgdheid brengt zet ons voor het vraagteken: Wat is oorlog? Bloed, gewond, drama, dood... tegenover vriendschap zonder kleur of standen.

Ook de vijand - Vietnam - wordt met gelijke wapens geregisseerd door Randall Wallace.

De vrouwen en kinderen die achterblijven vechten eveneens hun eigen lijden uit.

Aanbevolen voor wie achter vrede zonder vechten staan.

Mel Gibson vertolkt zijn rol top.

4 punten mag deze film wel krijgen. Zowel voor de verfilming als de inhoud.

Heerlijke film om te kijken. Ook het begin was mooi, de gevechten in Vietnam brachten veel drama en actie met zich mee, ookal had het wel iets weg van propaganda.

Vier sterren!

Ik heb altijd en grote interesse gehad in de Vietnam oorlog en heb dat nog steeds.

Alleen al het verhaal er achter en de nutteloosheid van het hele gebeuren en de onnodige slachtoffers aan beide kanten.

En die doelloosheid weet de film op een hele goede manier weer te geven. Het is treurig om te zien dat jonge mannen hun leven gaven om iets wat uiteindelijk iets doelloos (zoals elke oorlog dat is).

Het verhaal wordt verteld vanuit Gibson's perspectief en verteld hoe een simpele missie zo complex kon worden en hun situatie op het slachtveld alleen maar verslechterd. Er wordt op een geweldige manier de machteloosheid van een leider laten zien die niet in staat was zijn jongens te redden.

De veldslagen zijn prachtig vormgegeven. Vanaf het moment dat Moore uit zijn helicopter stapt tot bijna op het laatst is het alsof we er echt bij waren. De actie is zeer goed en laat het vanuit verschillende personages en locaties zien. De emotie en de kern van het verhaal wordt echter nooit uit het oog verloren en ook de kant van de vrouwen thuis wordt goed een beeld van geschetst. Lijkt me nog erger dan echt op het slagveld aanwezig te moeten zijn

Er wordt geweldig spel geleverd door de cast. Gibson geeft het beste wat hij in zich heeft. Maar ook Elliot en Pepper zijn werkelijk geweldig bezig.

Een film met een erg goed en emotioneel verhaal, goede visuals en een verbluffende sounddesign.

Eén van de grootste vergissingen van de Amerikanen na WO2: de militaire interventie in Vietnam (en die niet zoals iemand hierboven schreef vlak na WO2 maar zo'n 15 jaar erna gestalte kreeg). Prima Vietnam films die gewijd zijn aan de tragiek en het vele leed. In 1975 moesten de Amerikanen halsoverkop Saigon verlaten omdat de Vietcong het hele land veroverde.... Decennia later zijn VS en Vietnam inmiddels handelspartners. Zal best hoor de heroiek van een incidenteel legeronderdeel t.a.v. de VC. Was ook met de 7de Cavalerie bij Little Big Horn het geval. Maar o.h.a. heeft het N.Vietnamese volk met heel wat minder materiaal gewoon gewonnen van het machtigste land ter wereld... daar waar de Indianen (het echte autochtone volk in Amerika) het binnen de kortste keren moesten afleggen tegen het Amerikaanse leger.

Uitstekende film over de eerste Amerikaanse slag ten tijde van de Vietnam-oorlog. Weinig verhaal, maar een prima oorlogsfilm die weinig aan de verbeelding overlaat (veel bloederige actie dus, die wel goed in beeld is gebracht). Misschien soms iets te dik aangezet, maar op andere momenten toch ook wel aangrijpend. Mel Gibson stelt niet teleur in de hoofdrol. Een nipte 4.0 sterren.

Ook ik vind dit een fantastische film van het gelijke niveau als tunnel rats, een echte klassieker.

We Were Soldiers is geschoten door Randall Wallace. Deze gast heeft het script geschreven voor Pearl Harbor, dus je weet dan ook wel wat voor soort film je krijgt. Veel sentimenteel gedoe in een legeronderdeel dat omringd wordt door de Vietcong. We hebben het hier over de eerste episodes van de Vietnam-oorlog en het wordt allemaal nog erg onwennig en naïef aangepakt. Mel Gibson moet het allemaal maar in goede banen leiden. Wat betreft de actie zit het wel goed. Die is okee in beeld gebracht en de hoeveelheid is behoorlijk veel.

Echt spannend is het echter nooit en dat heeft puur te maken door hoe de film in elkaar gezet is in Wallace. Ik houd gewoon niet van dat moedige brallerige seertje en dan is er ook nog een af en toe een zijstapje naar het thuisfront, waarbij de vrouw van Gibson besluit slecht-nieuws-bezorgster wordt door overlijdens aan andere thuisblijvende echtegnotes te melden. Het is echt tenenkrommend. Anyway toch vond ik het ondanks de lange speelduur nog wel acceptabel, al zijn er echt wel betere Vietnam-films te vinden natuurlijk.

Een beproeving. Ik wist al van tevoren dat ik een flinke dosis patriottisme zou moeten gaan slikken, maar dat het zo erg zou zijn… Na een half uur had ik het echt al wel gehad, maar ik wilde We Were Soldiers toch wel afkijken; dit was immers een van de laatste echt bekende Vietnamfilms die nog op mijn kijklijstje prijkten. Ik heb de film daarop maar in twee delen bekeken.

We Were Soldiers is zo ontzettend eenzijdig verteld dat het me bij vlagen bijna misselijk maakte. De Amerikanen zijn helden, de Noord-Vietnamezen zijn kwade mensen. Het wordt nog het best zichtbaar door de (tenenkrommende) dialoog die lt. Moore (Mel ‘John Wayne’ Gibson) met zijn dochtertje heeft. ‘Als kwade mensen met elkaar vechten, dan moet papa daar soms heen om te zorgen dat ze stoppen’. Waarom niet: ‘als papa’s land haar politieke en ideologische hegemonie bedreigd ziet, reist papa af naar de andere kant van de wereld om andere mensen van het leven te beroven’? Iedere nuance ontbreekt. De parallel tussen de Noord-Vietnamezen en de Indianen wordt zonder schaamte getrokken. Het maakt Randall Wallace duidelijk niets uit; door de gehele film heen wordt de gemiddelde Noord-Vietnamees neergezet als een primitieveling met een rijstkapje, die hersenloos op de vijand afrent (en daarbij, als het even kan, het leven laat). De Amerikanen zijn daarnaast strategisch superieur, wat wel blijkt uit het feit dat lt. Moore richting het einde van de film moeiteloos de tactiek van de vijand doorziet. Dat de Amerikanen hier stuitten op het NVA (North Vietnamese Army, niet alleen een groepje ondergronds gelokaliseerde Vietcong dus), dat zeer strak georganiseerd was én het terrein veel beter kende, lijkt bewust terzijde geschoven.

Nee, de Amerikanen zegevieren, met God aan hun zijde, die de heidense gebeden van de vijand niet verhoord heeft. In feite was dit de slag die Ho Chi Minh ervan overtuigde op dat moment dat de Amerikanen te verslaan waren. De pathologische score, het sentimentele thuisfront onder aanvoering van een stuitende Julia Roberts, het zielige vlaggetje aan het eind; als kijker wordt je overladen met propagandistische elementjes die de sympathy vote bijna uit je trekken.

Een ‘knap’ stukje geschiedmanipulatie, dat gelukkig filmtechnisch niet al te slecht in elkaar steekt. Anders was ik daar ook nog over gevallen, en was de bodemscore helemaal bereikt.

1*

Om nog geen vijf minuten later opzichtig te tonen hoe een Noord-Vietnamees genadeloos afrekent met een Franse soldaat die zich niet meer kan verweren, ja.

Ik lees hierboven hoe iemand anti-oorlog en propaganda door elkaar haalt. Dat een film niet pro-oorlog is wil niet zeggen dat ze een partij niet kan verheerlijken ten koste van een andere (daarbij wel degelijk een hoop propagandistische ellende gebruikend).

sta je toch wel effe bij stil , weer een top film van mel gibson wat een fantastisch acteur is dat toch

Volgens mij ben je behoorlijk anti westen/usa of niet? Gelukkig is Julia Roberts dat niet(die overigens niet eens in de film zit)

Starscream Nee hoor, ik kan me alleen behoorlijk irriteren aan films die een eenzijdige representatie bieden, en in dit geval op sommige momenten ook de vijand demoniseren. Polarisatie, wij-zij denken. 'Othering', mocht je bekend zijn met dat concept. Ben wel behoorlijk kritisch op de VS vaak, maar dat wil niet per se zeggen dat ik anti ben. Je hebt gelijk trouwens, het betreft Madeleine Stowe. Ik zou zweren dat ik naar Roberts zat te kijken, dit zal dan toch haar body double zijn

Oja die Julia Roberts is je vergeven hoor haha

Klopt, maar daar zitten wel grenzen aan. Grenzen aan de mate waarin je propaganda en eenzijdige representatie als kijker (ik heb het nu puur over mezelf) kunt hebben. Ik heb in films als, pak 'em beet, Das Boot of Der Untergang nooit last gehad van overmatige propaganda of zelfverheerlijking. Zeker als ik naar die tweede film kijk, denk ik dan ook: gelukkig maar....(je hebt ze wel natuurlijk, hoofdstuk Riefenstahl bijvoorbeeld)

Het lastige bij de Vietnamoorlog is dat ik geen enkele Vietnamese film ken die daarover gaat. Ze zullen er vast zijn, maar dan low-budget en buiten de radar van zo'n beetje iedereen.

Door de propaganda heen prikken is geen punt, maar dan kan ik me er nog steeds wel flink aan storen. Daarnaast, ook daarbuiten vind ik dit een zeer matige film. Gibson weet hoe 'ie strijd naar het doek kan vertalen, maar ook daar was ik in WWS nog niet eens zo van onder de indruk. Neem dan Hacksaw Ridge

Verder een flinke brok drama, die slechts deels van doen heeft met de propaganda, maar ook flink op de zenuwen werkt:)

Nu en dan erg realistisch! Niet voor een ieder met een zwakke maag vanwege enkele erg bloederige en 'verbrande' scènes.

Zelf heb ik mij prima vermaakt met deze film in mijn uppie dit maal.

Ruim 2 uur met Mel Gibson mee zitten te denken over wat de beste strategieën konden zijn onder 'zwaar vuur' en 'oog in oog' met sluipschutters.

De film zet je wel weer aan het nadenken over de krankzinnigheid van oorlog voeren waarin jongens van nog geen 20 jaar de hel in worden gestuurd omdat 'oude mannen' ruzie onderling willen uitvechten.

Nog even een reactie op de discussie over de propaganda van oorlogsfilms: In het begin van deze film wordt gezegd dat de film wordt opgedragen aan alle moedige strijders van het

Noord-Vietnamese leger die hun leven hebben opgeofferd in de oorlog.