We Were Soldiers (2002)

Dit is een film die wij nuchtere Hollanders met het nodige sarcasme bekijken. Echte vaderlandsliefde zoals veel Amerikanen dat kennen is ons vreemd dus ook ik heb menig maal mijn wenkbrauwen moeten fronsen.

Desalniettemin kon ik me met wat moeite goed inleven. De actie was goed, vlot, hard en veel, er werd redelijk goed geacteerd, met name door Stowe en Gibson.

Deze film kwam uit in de nasleep van 11 september 2001. Ten eerste was het op dat moment de zoveelste oorlogsfilm, maar ook de zoveelste patriottenfilm. Ik heb hem dan ook pas gisteren gekeken.

Ik vond de beelden van het thuisfront een leuke insteek, maar wat ik vooral mooi gedaan vond, was dat je ook dingen zag van de Vietnamezen, en soms zelfs van een erg menselijke kant (die Vietnamese brillemans met zijn vriendinnetje). De "gooks" waren dit keer geen anonieme vijand maar mensen die ook maar gewoon hun best deden, maar dan voor hun zaak.

Vooral door dat laatste geef ik 'm 3 sterren

De actiescenes zijn aardig maar niets bijzonders. Wat de film nekt zijn die (vooral in het begin) belachelijke close ups van angstig kijkende mensen. Veel te overdreven. Alle doden die vallen deden me ook helemaal niets omdat je totaal geen binding hebt met de personages, ze zijn allemaal inwisselbaar. Dan gaan ze er ook nog zinnen tegenaan gooien als: I'm glad I died for my country. Yeah right, iedereen heeft ook nog tijd voor laatste woorden.

Acteerwerk kan er mee door al is Gibson wel heel erg heroisch. Sam Elliott is (hoewel ongeloofwaardig) het leukste. Het thuisfront acteert op zich ook ok alleen het materiaal waar ze mee moeten werken is benedenmaats.

Iedereen die vind dat Saving Private Ryan een patriotistische film is zou deze eens moeten kijken.

2*

Deze film vond ik een wat vreemd patriotisch ondertoontje hebben. Mel Gibson zal wel een dikke vinger in de pap hebben gehad bij We Were Soldiers. In de film speelt ie wel een erg braaf katholiek en heeft ie goed naar meneer pastoor geluisterd toen die zei; "Ga heen en vermenigvuldigd u" Ik werd echt een beetje simpel van al dat brave gebid met het gehele gezin gedurende de eerste 3 kwartier.

Ook vonden de makers het schijnbaar nodig om de rassenproblemen in de VS uit de jaren'60 op een belachelijk simplistische manier te benaderen. En als soldaten op het slagveld met hun laatste ademtocht dan ook nog zaken gaan roepen als; "I'm glad I died for my country"

Komt nog bij, het ten strijden trekken tegen de vietnamezen met van die stichtelijke kerkmuziek erbij... Had het idee dat het hier soms een kruistocht tegen de heidenen betrof.

Gelukkig nuanceerd de film tegen het einde nog wel het een en ander maar dat kreeg de wat rare nasmaak niet helemaal weg.

Heeft deze film dan helemaal niets positiefs? Jawel de actie is best spectaculair en snorremans Sam Elliot (zonder snor) was ook erg vermakelijk. Jammer dat de actie vaak dan weer erg onpersoonlijk was. Overal zie je poppetjes neer vallen maar je beseft nauwelijks wie, wie nu ook alweer is.

Nee, geen geslaagde fim voor mij 2*

Tegenvallende film, waarin ik mij vooral stoorde aan het grote aantal nep scènes waarin er natuurlijk ook plaats is voor een held. Ik begrijp ook niet waarom deze film over de Vietnam oorlog nog is uitgebracht, na al 4 prachtige oorlogsfilms over het hetzelfde onderwerp die al 4 hete hangijzers behandelden: verandering thuissituatie van militairen, de controle over jezelf verliezen, extreme geweldsituaties en de groepsdruk bij het leger.

Natuurlijk werd er in deze films ook al veel kritiek geleverd op oorlog voeren en zag je hoe Amerika als een psycho tekeer ging in Vietnam. Geweldige plaatjes van Vietnam waren er ook al genoeg geschoten maar ze blijven leuk. Toch niks nieuws onder de zon dit, 1,5*

De zoveelste Vietnam-film. Verschrikkelijk standaard allemaal, één groot vaderlandslievend feest. De Amerikaanse vlaggen kwamen meermaals langs, en de all-American vrouwen aan het thuisfront waren ook te clichématig voor woorden. De vijand was wederom uiteraard in en in slecht.

Verder veel vuur, wapengekletter, bloed en slow motions. Een heldhaftige Mel Gibson, as usual.

Het was allemaal niet slecht, maar gewoon net-niet boeiend genoeg. 2.5*

Kom zeg. Dit is gewoon troep. Dat de grote lijnen overeenkomen met iets dat waargebeurd is, maakt het niet meteen voer voor geschiedenisliefhebbers. Deze film is doordrongen van kwalijke moraaltjes, cliches en vals sentiment. Heb de film afgezet. Wat een kut film.

Uitstekende oorlogsfilm met een zeer behoorlijk verhaal dat uitgewerkt is met een stel sterke actiescene's die de waanzin van die oorlog goed weergaven. Ook zat er emotie in verwerkt, wat me logisch lijkt in een oorlog. Zeker in die van Vietnam, waar je vaak tegen een onzichtbare vijand vocht en waar vieze wapens als napalm wordt gebruikt.

Mel Gibson is dan ook geschikt voor dit soort films. Denk aan Braveheart of The Patriot, waar ie ook goede rollen in oorlogsfilms speelt als een ''held''. Wel is deze film mij te propagandisch in het voordeel van de VS. Je weet wel, de Amerikanen handelen altijd juist en de vijand is gewetenloos. Er zijn maar weinig films die echt een neutraal beeld willen geven.

3,5*

De gevechtsscènes waren mooi in beeld gebracht en er waren een aantal gruwelijke beelden te zien. Wel jammer dat het af en toe iets te veel de emotionele richting op ging. De film had verder een paar irriterende dingen. Zo werd er ineens van een gevechtsscène naar de vrouw thuis, die aan het stofzuigen was, geswitched; erg irritant stukje. Verder heel vreemd dat er een enorme strijd geleverd wordt, zo'n beetje niemand aan de regen van kogels ontsnapt, maar Mel Gibson staat gewoon vrolijk rechtop, loopt wat rond en geen kogel die ook maar in zijn buurt komt. 3*

Voor een oorlogsfilm een tegenvaller. De gevechtsscenes zijn goed in bbeeld gebracht maar zoals Demoniac al geschreven heeft, is het idd raar dat er midden in een scene ineens iets anders in beeld komt. Toch een aardige film.

3*sterren*

Hier druipt inderdaad het patriottisme vanaf. Dit lijkt meer op een Amerikaanse propaganda film . De gevecht scènes en aktie zijn zeer mooi maar het verhaal stelde me enorm teleur. Mel Gibson, Madeleine Stowe (als zorgzame moeder en vrouw) en Chris Klein vond ik maar zeer matig.

Ik vond eigenlijk alleen maar Sam Elliott goed te pruimen in deze film. Een 2 voor de gevecht scènes, aktie en Sam Elliott. De rest is helaas geen punt waardig.

Een vrouw staat op het punt om te bevallen, haar moedige man vecht ondertussen voor zijn vaderland. Brave kinderen bidden, vrouwen wachten eenzaam thuis en soldaten vertellen in hun laatste adem dat ze trots zijn dat ze voor hun Amerika mogen sterven. De vlag van dit land wappert hevig onder een mopje vioolmuziek en terwijl een explosie in slowmotion wordt bewonderd door een groep huilende soldaten, horen we een panfluit als een gewonde soldaat afgevoerd.

Pijnlijke film, waarin ik me steeds maar weer afvroeg of ik de film toevallig niet al eens gezien had. Alle clichés uit het genre komen voorbij zetten en het wordt allemaal afgrijselijk sentimenteel gebracht. Beetje niveau Pearl Harbor en World Trade Center. De personages zijn bordkartonnen, oninteressante figuren en meeleven zit er absoluut niet in. Enkel Elliot was nog wel geinig. Verder zag alles er prima verzorgd uit, maar daarmee heb je nog geen goede film. Ben de film morgen waarschijnlijk alweer vergeten.

1,5 sterren.

400 U.S paratroopers. 4000 Vietnamese soldiers. 12 000 miles away from home. 1 man led them into battle

Oorlogsfilms hebben nooit echt tot men favoriete genre behoort maar daar is stilletjes aan toch verandering in aan het komen. Mijn broer koopt er regelmatig wel eens eentje en dan geef ik ze toch wel een kans.

De eerste 40 minuten waren de moeilijkste minuten van heel de film. Ik werd gewoon mottig van dat over the top patriottisch sausje dat over heel de film werd gegoten. Gelukkig verdwijnt dit toch voor een groot deel (al bevat heel de film een vuil smakend Amerikaans sausje) en maakt het plaats voor een rauwe, realistische oorlogsfilm met een aantal zeer sterke scènes waaronder het stuk met de taxichauffeur die de doodsbrieven van de soldaten aan hun vrouwen komt geven.

Mel Gibson acteert wel goed, zie hem ook wel graag spelen maar ook de andere acteurs/actrices zijn doenbaar. De actie is ook zeer mooi in beeld gebracht al had ik soms wel het probleem dat ik niet goed wist wie er nu dood ging maar dat heb ik wel meer bij oorlogsfilms.

De film kon misschien wel een 10 minuten korter maar over de gehele lijn blijft hij wel boeien.

3.5*

Redelijk spannende film over de Vietnamoorlog en dan meer specifiek de veldslag uitgevoerd door 'the 7th Cavalry' in de 'Valley of the Death', toch zijn er een aantal zaken aan te merken. Iets wat ik nogal vaak doe voordat ik aan een film begin is kijken wie de hoofdrollen speelt. Vooral bij oorlogsfilms heb ik die gewoonte aangezien die films meestal een enorme cast hebben aan bekende Hollywoodacteurs, kijk maar naar films als Apocalypse Now (Marlon Brando, Robert Duvall, Dennis Hopper, Martin Sheen, ...) en Saving Private Ryan (Tom Hanks, Matt Damon, Vin Diesel, Tom Sizemore, ...). Bij We Were Soldiers viel het me op dat er slechts één grote naam was, namelijk Mel Gibson. Die vormt ook wel meteen het grootste probleem aan deze film want het personage dat hij neerzet is wel heel braafjes neergezet. Verder vond ik al dat katholiek en pro-Amerikaans geneuzel ook wat irritant worden, na een tijd weet je immers wel dat het Amerikanen zijn die voor hun land vechten. Verder vond ik dat er veel te veel gefocust werd op het personage dat Gibson speelde (Hal Moore) waardoor de andere personages weinig te betekenen hadden. Een beetje jammer wel want Sam Elliott en Chris Klein zetten bijvoorbeeld zeer goede personages neer die helaas nogal weinig toe te voegen hadden aan het verhaal aangezien Mel Gibson een één-mans-show opvoert.

Om die redenen kon ik het niet verhelpen dat de film me soms nogal hard aan Braveheart deed denken, Mel Gibson speelt nu eenmaal wel meer dergelijke katholieke leidersrollen. Verder heb ik me wat gestoord aan het feit dat dergelijke Hollywoodproducties altijd weer wat sentimentele en voorspelbare scènes moet hebben, blijkbaar valt het Amerikaanse publiek daar wel voor: een katholieke hoofdrolspeler die nogal chauvinistisch ingesteld is, een vrouw en vijf kinderen heeft en ten strijde trekt voor de US-and-A. En natuurlijk, zoals het Hollywoodfilmpjes beaamt, zit er ook nog eens een oversentimenteel einde in.

Maar de film is niet helemaal slecht te noemen, in feite vond ik het zelfs nog best een spannende zit. Mede doordat de waanzin van de Vietnamoorlog redelijk in beeld gebracht is, doordat het camerawerk verre van slecht is en doordat het verhaal interessant genoeg was om te volgen.

2.0 sterren

"Heftiger dan Saving Private Ryan". Dat is om te beginnen klinklare onzin. Vooral als het om een oorlogsfilm gaat die een term van een waargebeurde veldslag eigenlijk serieus hoort te nemen. Maar toch was We Were Soldiers een mooie film en ook best knap gemaakt. Het was ook weer leuk om Mel Gibson weer eens te zien en voor de zoveelste keer krijgen we een Vietnamfilm voorgeschoteld, maar toch opnieuw geen mislukking. Al is het doel van de film wel een beetje dunnetjes: Eerst krijgen we te maken met een training en opleiding en kennismaking en vervolgens gaan we naar Vietnam en draait het alleen maar om vechten met de Vietnamezen. Het grote slagveld gaat zowat de hele film door maar is wel indrukwekkend in beeld gebracht. Vervolgens ook mooie beelden van de vrouwen van de soldaten die ondertussen overlijdingstelegrams binnenkrijgen. De verzameling acteus was ook erg mooi. Die scene waarbij die Chinese-Amerikaan met een brandbom half verminkt raakt en als ie bij zijn benen vast gepakt word om opgetild te worden naar de trauma helicopter en dat die soldaat dan perongeluk die vlees van zijn benen verschuift was wel even een au moment.

Voor de rest is dit wel weer een goede Vietnam-film. Maar der zijn betere.

3,5*

De film eindelijk ook maar is gekeken om te kijken of het nou echt zo slecht was. En dat was het in principe ook man...

Man o man, waar gaan die eerste 40 minuten in godsnaam over. Je ziet Gibson bidden, je ziet zijn vrouw een theekransje houden met andere vrouwen en het hebben over de verschillende wasjes die ze moeten doen en waar ze het beste boodschappen kunnen doen. Bah, het feminisme moet hier duidelijk nog intreden, de scene wordt vervolgens afgemaakt met een triest rascistisch misverstandje. Volledig overbodig dit man!

Voor de rest is de religieuze ondertoon echt irritant, je ziet Gibson dus met zijn kinderen bidden, je ziet hem in de kerk bidden en je ziet hem op het slagveld bidden. Had de beste man niet beter een carriere als dominee kunnen beginnen? De scene in de kerk met Klein is sowieso tenenkrommend, ze gedragen zich allebei als heilige boontjes en dat gezwam van Klein over de weeskindertjes in Afrika die hij heeft geholpen is beneden alle niveaus. Dit is het toppunt van goedkoop scoren!

Als je dacht dat het alles was krijg je ook nog het patriottistische ondertoontje in de film de slechte muziekscore die het ondersteund en de vreselijke dialogen die moeten aantonen hoe geweldig Amerika is. Vooral het moment dat een soldaat sterft en zegt dat hij blij is om te sterven voor zijn land. Gaap!

Opzich zijn de scenes op het slagveld nog aardig, al gaat het eigenlijk ook weer nergens over. Maar hier kon ik me niet zo aan store, de film zit lekker vol explosies en groffe, bloederige scenes.

Helaas weet de regisseur weer volledig het tempo eruit te halen, door tussendoor over te schakelen naar het kleffe gedoe met de vrouwtjes. Beetje overbodig en eigenlijk leer je zo beter de vrouwen kennen dan de mannen die sterven op in de oorlog, want die sneuvelen bij bosjes en je hebt eigenlijk geen flauw idee wie het zijn.

Dat is ook een groot makke in de film, de karakteruitdieping is echt dramatisch. Je leert eigenlijk alleen dominee Gibson kennen en daarnaast Elliot en Klein in een kleine rol. In een oorlogsfilm zie ik eigenlijk liever die onderlinge band die soldaten creëren, dat heb je in We Were Soldiers totaal niet. Ze gebruiken het verkeerde oogpunt.

Verder doet de regisseur nog verwoede pogingen om totaal niet partijdig of patriottistisch over te komen, door scenes vanuit een Vietnameze bunker te tonen en aan het einde laten zien dat ook Vietnamezen gezinnen thuis hebben en dat het maar mensen zijn. Ook hier faalt Wallace, mede dankzij eerdere scenes in de film(Gibson in de kerk met Klein).

Helaas, een geflopte oorlogfilm die de verkeerde snaren raakt en enkel een paar mooie oorlogscenes bevat.

1,5*

Zeer aardige oorlogsfilm die een emotionele indruk achter laat. Mischien wel een patriottische film zoals velen hier beweren, maar daar hou ik altijd wel van. De actiescenes op het slagveld zijn prachtig in beeld gebracht en de scenes waarbij Gibsons vrouw de telegrammen rond brengt slaagden in hun bedoeling en raakten de snaar die ze moesten raken. Punt waarbij ik het met rep-robert hierboven wél eens ben is dat door de vele scenes aan het 'thuisfront' dit mischien wel ten koste gaat van de karakteruitdieping van de soldaten.

Gibson en Pepper spelen fantastisch. Die laatste zou ik graag eens in de hoofdrol van een grote film zien. Heeft mij nog nooit teleurgesteld.

Verder is ook de soundtrack noemenswaardig. Prachtige muziek!

4*

Mooiste oorlogfilm die ik ooit gezien heb!

We who have seen war, will never stop seeing it. In the silence of the night, we will always hear the screams. So this is our story, for we were soldiers once, and young.

Nu ben ik niet iemand die staat te springen voor oorlog-films. Het genre weet me gek genoeg altijd te pakken, maar kijk ze zelden tot nooit. Echter de films die er ''toe doen'' in de filmwereld of met een hoog gemiddelde, weten mijn interesse te wekken. Toch een kans gewaagd aan Mel Gibson in een Vietnam strijd, aangeraden door Thorak: de film zou mijn toekomstige examen wat meer beeld brengen.
Wat erg fijn is, is dat ik min of meer de globale lijn eindelijk door heb. Het was eigenlijk heel leuk om gesprekken tussen generalen en soldaten echt te begrijpen, je weet ongeveer in welke tijd het afspeelde, wat er voor en na gebeurd. Ik zat de hele film een beetje onderwerpen en aspecten te herkennen, uit te leggen aan mijn moeder en zus. Dat maakt geschiedenis natuurlijk veel leuker, haha.
Naast het vermakelijk ''Oh, ja...'' effect was de film prima. Hoewel het nergens echt bijzonder goed word geeft het wel echt een duidelijk beeld van de beginnende oorlog. Gibson doet het prima, en ook zijn mannen kunnen zich prima staande houden in deze toch wel heftige situatie. Enkel op het thuisfront weet mijn irritatie een beetje te wekken, maar dat is snel vergeven aangezien het zo leuk was om theorie in praktijk om te zetten. Visueel zag het er ook heel mooi uit, goede afwisseling tussen groen en de zwarte nacht. Prachtig shot wanneer de twee soldaten die omsingelt zijn vragen om licht, en dan er opeens heel veel Noord-Vietnamezen voor hen staan. Ook de muziek was prima, afentoe sfeer verpestend, zoals de overdreven sentimentele crap als het eindelijk een keertje echt emotioneel word, maar dat is vergeven aangezien we alle drie de aftiteling afkeken puur om het mooie kerk koor.
Respectvolle film, die vol zit aan herkenning van mijn GS-boek, niet te kort doet op film gebied, maar nergens echt bijzonder word. 3 sterren

Een redelijke Vietnam-film die gebaseerd is op een waargebeurde verhaal.

Het verhaal gaat over het begin van Amerikaanse gevechtssituaties tijdens de 'Nam-oorlog. In de film werd er over 395 soldaten gesproken en 4,000 VC-infantrie. En hun nemen het tegen elkaar op. Locatie waar dat gebeurt is de vallei des doods; Valley of the Shadow of Death, la Drang Valley. Vanaf hun training tot hun moedige stand in de vallei maak je jonge mannen van 'the 7th Cavalry division' mee. Wat een 'toeval' dat 7th Cavalry hier aan meedeed. Vergelijkbaar met die van Custer, tijdens zijn ondergang, want daar was het ook zo'n 1 tegen 10 situatie... Hoe ironisch.

Er zijn personages gebaseerd op aanvoerders of gewone soldaten die echt mee hebben gevochten en andere personages zijn erbij verzonnen. Geen van de personages vond ik erg interessant qua enig diepgang (al is het bij zeker 95% niet zo). Ze waren weliswaar niet irritant om te volgen. Alleen Sgt. Plumley al, die met zijn pistool enkele VC's met gemak weet neer te schieten... Geen geweldige realistische gehalte dus.

Het gehele veldslag (want het is er maar 1) ziet er netjes uit. De vallei is prima op beeld en je krijgt er heel wat van te zien. Van de omgeving hebben ze alles uitgehaald en lieten niets ongezien. Wapens en aankleding waren ook prima, qua wapens is voor de Amerikanen de M16 onmisbaar en de boefenwapen: de AK-47 is natuurlijk voor de vijand.

Er komt genoeg bloed, verminkingen en alle andere gruwelheden tijdens een strijd aan bod. De effecten van mortieren, vuursalvo's en napalm is ook netjes onderhoud en het geluid is weer zuiver en machtig.

Al dat patriottische gezwoel vond ik zeer onnodig en erg irritant. Zo te zien vormt dat een grote factor onder de minpunten. Amerikaanse vlag hier, wat quotes hoe blij je bent om voor je land te sterven daar... Zo herkenbaar onder 'geamerikaniseerde' films.

Daarnaast was de speelduur aan de lange kant. Dat zal waarschijnlijk door de eerste 45 minuten komen, die erg lang waren en maar geen tempo had. En na Windtalkers, krijg je hier weer het bekende CoD-effect, waar elk held of bekend personage op z'n minst 10 soldaten dood... dit kan escaleren tot wel 30 - 40, wat Gibson met gemak haalt.

Ik ben niet onwijs gek op de Vietnam-oorlog films, er zitten enkele uitzonderingen bij. Maar dit laat ik toch even naast liggen.

Redelijke film, met Gibson als een ijzeren-held.

Oorlogsdrama dat er prat op lijkt te gaan ook iets te doen met de achterblijvers. En dan krijg je dus een afscheid voor de kiezen. Een kus op de wang van z'n slapende vrouw, hij verlaat het huis en verdwijnt in een lange straat. Ze opent de ogen, loopt naar buiten, tuurt naar de verlaten straat en fluistert met betraande ogen: I love you. Zo'n film dus. Het is slechts het topje van de ijsberg die de aanloop vormt.

Moore's gezin staat er griezelig ideaal op, het bezoekje aan de kerk met een soldaat die net vader is geworden is veel te klef en doorzichtig en de speech is, nou ja, ik moest lachen. Nog een tenenkruller is wanneer de vrouwen -keurige dames vol steun voor hun dappere én vrome mannen- over een wasserette gaan babbelen. Verschrikkelijk. Dan maakt hun rol even later ook geen indruk meer.

Op het slagveld gaat het, afgezien van wat wapengekletter, al niet veel beter. De laatste woorden van een stervende soldaat kunnen écht niet en het wordt zelfs erbarmelijk vertelwerk wanneer Wallace de tegenstander erbij betrekt. We zien een Vietnamees opdracht geven om via de flank aan te vallen, waarna er geknipt wordt naar Moore die meteen roept dat ze via de flank zullen worden aangevallen.

Wallace flikt zoiets een stuk of vier keer. Hoe hij de zaken van het begin weer terug laat komen, is ook al zó gemakkelijk. Grootste probleem blijft de grote brok goedkoop en strontvervelend heldensentiment waarin het gegoten wordt. Ook nog eens verpakt als eerbetoon aan gesneuvelde Vietnamezen. Het maakt het heidense grapje misplaatst, maar goed, dit hele gedrocht is om onpasselijk van te worden.

Een film die enorm geliefd is maar aan de andere kant ook vreselijk gehaat wordt. Ik zit er precies tussenin en kan beide meningen respecteren.

Zo vind ik het patriotistisch gehalte van de film ook veel te hoog. Amerikaanse vlaggen wapperen, ondersteund door violen en andere strijkinstrumenten, constant voor je ogen zonder dat het ergens toe dient.

De haast constante aanwezigheid van de soundtrack stoorde me behoorlijk. Ook zijn sommige uitspraken van acteurs iets té veel van het goede zodat bijvoorbeeld een sterfscene een belachelijke vertoning wordt.

Aan de andere kant is de film qua oorlogsvoering wel realistisch. De film is namelijk gebaseerd op een waargebeurd verhaal en in de making of komen de mensen aan het woord die het echt hebben meegemaakt.

Volgens hen is de film een realistische weergave van wat zij hebben meegemaakt.

Zelf vond ik de scenes op het slagveld ook het sterkste gedeelte van de film.

Wat ook scheelt is de aanwezigheid van Mel Gibson. Hij zet een uitstekende rol neer als kolonel Harold Moore. Hij draagt de film naar mijn mening helemaal en zorgt ervoor dat ik op een prima voldoende uitkom!

Een goede drama/oorlog/actie/historie film...

Prima verhaal...

Een waargebeurd verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Mel Gibson, Greg Kinnear en

Sam Elliott...

Ah wat een toevallig bekende actrice Madeleine Stowe,

(speelt nu TV Serie Revenge)...

Redelijk mooi HD kwaliteit...

Perfect geluid (Dolby Digital)...

Deze film heb ik een paar keer gezien en het blijft me aangrijpen.

Toen ik de recensies bekeek nadat ik de film heb gezien had ik bij sommige recensies het gevoel dat sommige mensen de essentie van de film niet snappen en belust zijn op actie, schieten en doden in een film. Sommigen beweren zelfs dat er geen verhaal in zit maar goed, dat zijn meningen.

Mijn persoonlijke mening is dat deze film een aanrader is voor mensen die houden van een realistische film met verschillende verhalen over de officieren, soldaten en het thuisfront.

Ik heb hem, toen de tv-premiere was, meteen gekeken en toen was ik ook belust op oorlog en geweld in een film en toen vond ik 'Saving private Ryan' beter dan deze film.

Maar desalniettemin vond ik het zo'n goede film dat ik hem voor de tweede keer ging kijken.

Alleen realiseerde ik me toen dat mijn beste vriend op uitzending was. Dan ga je toch anders naar zo'n films kijken en ik zeg dit in alle eerlijkheid: ik heb lopen janken als een klein kind.

Daarom geef ik deze film vijf sterren omdat het een totaalbeeld schept en hij is niet moeilijk te volgen.

Beter dan 'Full metal jacket'

Ziet er allemaal prima uit. Vanaf 'broken arrow' ging het best heftig tekeer. Maar in totaliteit teveel actie en te weinig boeiend verhaal wat juist het verschil zou kunnen maken met andere standaard actie/oorlog films. Middelmatige film, net een voldoende 3*.

Sir, I don't know how to tell this story.

Mel Gibson gaat deze keer voor een wat modernere oorlogfilm na The Patriot.

In We Were Soldiers speelt hij Hal Moore, een veteraan die aangewezen word om een peloton aan nieuwelingen de Vietnamese oorlog in te leiden.

Met kinderen en een vrouw houdt hij in gedachte dat hij misschien niet terug komt, zo denkt hij ook over zijn mannen.

Na een inspirerende speech gaan ze naar het oorlogsgebied in met alle gevolgen van dien.

De film focust ook veel op rouwen en hoe het is voor de vrouwen van soldaten.

Lekker veel actie maar ook een gezonde portie drama.

Je geeft om de soldaten in het veld en ik denk dat die portie drama daar heel mooi voor zorgt.

Ook onderwerpen als religie komen tevoorschijn, dit zorgt voor een veelzijdige oorlogsfilm die in de eerste instantie gewoon lijkt te focussen op kogels en chaos, maar er zit gelukkig veel meer achter dit bijzondere en waargebeurde verhaal.

Prima!

Een oorlogsfilm waarin Amerika verheerlijkt wordt door een overwinning op het tienvoud van de vijand. Vooral de inzet, moed en onderlinge bezorgdheid brengt zet ons voor het vraagteken: Wat is oorlog? Bloed, gewond, drama, dood... tegenover vriendschap zonder kleur of standen.

Ook de vijand - Vietnam - wordt met gelijke wapens geregisseerd door Randall Wallace.

De vrouwen en kinderen die achterblijven vechten eveneens hun eigen lijden uit.

Aanbevolen voor wie achter vrede zonder vechten staan.

Mel Gibson vertolkt zijn rol top.

4 punten mag deze film wel krijgen. Zowel voor de verfilming als de inhoud.

Ik heb altijd en grote interesse gehad in de Vietnam oorlog en heb dat nog steeds.

Alleen al het verhaal er achter en de nutteloosheid van het hele gebeuren en de onnodige slachtoffers aan beide kanten.

En die doelloosheid weet de film op een hele goede manier weer te geven. Het is treurig om te zien dat jonge mannen hun leven gaven om iets wat uiteindelijk iets doelloos (zoals elke oorlog dat is).

Het verhaal wordt verteld vanuit Gibson's perspectief en verteld hoe een simpele missie zo complex kon worden en hun situatie op het slachtveld alleen maar verslechterd. Er wordt op een geweldige manier de machteloosheid van een leider laten zien die niet in staat was zijn jongens te redden.

De veldslagen zijn prachtig vormgegeven. Vanaf het moment dat Moore uit zijn helicopter stapt tot bijna op het laatst is het alsof we er echt bij waren. De actie is zeer goed en laat het vanuit verschillende personages en locaties zien. De emotie en de kern van het verhaal wordt echter nooit uit het oog verloren en ook de kant van de vrouwen thuis wordt goed een beeld van geschetst. Lijkt me nog erger dan echt op het slagveld aanwezig te moeten zijn

Er wordt geweldig spel geleverd door de cast. Gibson geeft het beste wat hij in zich heeft. Maar ook Elliot en Pepper zijn werkelijk geweldig bezig.

Een film met een erg goed en emotioneel verhaal, goede visuals en een verbluffende sounddesign.

Uitstekende film over de eerste Amerikaanse slag ten tijde van de Vietnam-oorlog. Weinig verhaal, maar een prima oorlogsfilm die weinig aan de verbeelding overlaat (veel bloederige actie dus, die wel goed in beeld is gebracht). Misschien soms iets te dik aangezet, maar op andere momenten toch ook wel aangrijpend. Mel Gibson stelt niet teleur in de hoofdrol. Een nipte 4.0 sterren.

We Were Soldiers is geschoten door Randall Wallace. Deze gast heeft het script geschreven voor Pearl Harbor, dus je weet dan ook wel wat voor soort film je krijgt. Veel sentimenteel gedoe in een legeronderdeel dat omringd wordt door de Vietcong. We hebben het hier over de eerste episodes van de Vietnam-oorlog en het wordt allemaal nog erg onwennig en naïef aangepakt. Mel Gibson moet het allemaal maar in goede banen leiden. Wat betreft de actie zit het wel goed. Die is okee in beeld gebracht en de hoeveelheid is behoorlijk veel.

Echt spannend is het echter nooit en dat heeft puur te maken door hoe de film in elkaar gezet is in Wallace. Ik houd gewoon niet van dat moedige brallerige seertje en dan is er ook nog een af en toe een zijstapje naar het thuisfront, waarbij de vrouw van Gibson besluit slecht-nieuws-bezorgster wordt door overlijdens aan andere thuisblijvende echtegnotes te melden. Het is echt tenenkrommend. Anyway toch vond ik het ondanks de lange speelduur nog wel acceptabel, al zijn er echt wel betere Vietnam-films te vinden natuurlijk.

Een beproeving. Ik wist al van tevoren dat ik een flinke dosis patriottisme zou moeten gaan slikken, maar dat het zo erg zou zijn… Na een half uur had ik het echt al wel gehad, maar ik wilde We Were Soldiers toch wel afkijken; dit was immers een van de laatste echt bekende Vietnamfilms die nog op mijn kijklijstje prijkten. Ik heb de film daarop maar in twee delen bekeken.

We Were Soldiers is zo ontzettend eenzijdig verteld dat het me bij vlagen bijna misselijk maakte. De Amerikanen zijn helden, de Noord-Vietnamezen zijn kwade mensen. Het wordt nog het best zichtbaar door de (tenenkrommende) dialoog die lt. Moore (Mel ‘John Wayne’ Gibson) met zijn dochtertje heeft. ‘Als kwade mensen met elkaar vechten, dan moet papa daar soms heen om te zorgen dat ze stoppen’. Waarom niet: ‘als papa’s land haar politieke en ideologische hegemonie bedreigd ziet, reist papa af naar de andere kant van de wereld om andere mensen van het leven te beroven’? Iedere nuance ontbreekt. De parallel tussen de Noord-Vietnamezen en de Indianen wordt zonder schaamte getrokken. Het maakt Randall Wallace duidelijk niets uit; door de gehele film heen wordt de gemiddelde Noord-Vietnamees neergezet als een primitieveling met een rijstkapje, die hersenloos op de vijand afrent (en daarbij, als het even kan, het leven laat). De Amerikanen zijn daarnaast strategisch superieur, wat wel blijkt uit het feit dat lt. Moore richting het einde van de film moeiteloos de tactiek van de vijand doorziet. Dat de Amerikanen hier stuitten op het NVA (North Vietnamese Army, niet alleen een groepje ondergronds gelokaliseerde Vietcong dus), dat zeer strak georganiseerd was én het terrein veel beter kende, lijkt bewust terzijde geschoven.

Nee, de Amerikanen zegevieren, met God aan hun zijde, die de heidense gebeden van de vijand niet verhoord heeft. In feite was dit de slag die Ho Chi Minh ervan overtuigde op dat moment dat de Amerikanen te verslaan waren. De pathologische score, het sentimentele thuisfront onder aanvoering van een stuitende Julia Roberts, het zielige vlaggetje aan het eind; als kijker wordt je overladen met propagandistische elementjes die de sympathy vote bijna uit je trekken.

Een ‘knap’ stukje geschiedmanipulatie, dat gelukkig filmtechnisch niet al te slecht in elkaar steekt. Anders was ik daar ook nog over gevallen, en was de bodemscore helemaal bereikt.

1*