We Were Soldiers (2002)

Nu en dan erg realistisch! Niet voor een ieder met een zwakke maag vanwege enkele erg bloederige en 'verbrande' scènes.

Zelf heb ik mij prima vermaakt met deze film in mijn uppie dit maal.

Ruim 2 uur met Mel Gibson mee zitten te denken over wat de beste strategieën konden zijn onder 'zwaar vuur' en 'oog in oog' met sluipschutters.

De film zet je wel weer aan het nadenken over de krankzinnigheid van oorlog voeren waarin jongens van nog geen 20 jaar de hel in worden gestuurd omdat 'oude mannen' ruzie onderling willen uitvechten.

Nog even een reactie op de discussie over de propaganda van oorlogsfilms: In het begin van deze film wordt gezegd dat de film wordt opgedragen aan alle moedige strijders van het

Noord-Vietnamese leger die hun leven hebben opgeofferd in de oorlog.

Het valt me op dat je ofwel voor de film, ofwel tegen de film bent. Ik bevind me echter er een beetje tussenin zoals Martijn011 al zei op 7 februari 2013. Ik kan me uitstekend vinden in de reeds aangehaalde opmerking, zowel positief als negatief.

Ik denk wel dat de meesten het er wel over eens zijn dat deze We were soldiers geen referentie of schoolmateriaal is. Daarvoor is de film té éénzijdig en te veel gekleurd in één bepaalde richting. Hoewel ik de korte insteek van die ongelukkige VC'er best kon appreciëren, overheerste bij mij toch het gevoel van het superieure Amerikaanse leger tegenover de slechte immorele vijand. Net als in Pearl Harbor, waarin hij ook een voet had, druipt het patriottisme eraf. Bijster origineel is deze film ook niet te noemen. Als je weet dat vrij onervaren Wallace en Gibson ook samenwerkten aan Braveheart weet je dat Gibson ook een flinke vinger in de pap te brokken had bij We were soldiers. Het religieuze aspect is niet ver weg en de bloederige scènes (dito verbrande man) zuigen de aandacht naar je toe in plaats van het (nochtans interessante) verhaal op zich.

Hoewel er verder diepgang en sereniteit tracht gezocht te worden met de koffiekransjes van de vrouwen en de bed time stories met de kinderen ervoer ik dit helemaal niet. Integendeel zelfs, het miste zijn effect en leidde tot langdradigheid. Ook die kerkscène in het begin van de film was tenenkrullend. Om nog even terug te keren naar die brave Vietnamees: ik kreeg ook het gevoel dat het er iets te vingerdik op lag om ook de Vietnamees te zien als een mens, als een persoon die houdt van zijn gezin (cfr. dat gevonden dagboek). Wat ik me ook afvroeg: waarom schiet die niet in plaats van een halve kilometer met zijn satéstok rond te lopen? En die ijzervreter met zijn waterpistooltje, hallo, midden in een batlle scene in vol oorlogsgebied???
Hoe kom ik in godsnaam nog uit aan 3,0*?...

Mja, positieve punten zijn na al dit typen blijkbaar verder te zoeken dan ik dacht... Visueel vond ik het zeker ok. Locatie is goed weergegeven, camerawerk was goed. De veldslagen waren "tof" om naar te kijken (liefst met slechts 2 werkende hersencellen). Ook die slachtpartij van de Fransen vond ik een goede trigger (nuja: de wrede Vietnamees zonder mededogen ...). Ook die horde toeristen (journalisten) vond ik wel iets om over na te denken (al lag de nadruk te veel op de polarisatie met diegenen die de oorlog meemaakten). Toch maar een "sterke" 2,5* als ik alles eens overschouw.

Ik heb me vooral verbaasd over het grote aantal azijnpissers die hier een comment hebben neergezet. Ik vind dit met recht een van de betere Vietnam films die uitgebracht is, zelden overtroffen.

Natuurlijk zitten er wat dingen in die voor mij niet hadden gehoeven, dat typische 'For God and Country' gedachtengoed die je hier en daar terug ziet bijvoorbeeld. Maar deze film is in het jaar na 911 uitgekomen op een moment dat Amerika bezig was in Afghanistan en Irak. Dan moet je als Amerikaanse filmmaatschappij geen film uitbrengen die doorspekt is met anti-Vietnam of zelfs anti oorlogsretoriek. Maar ik vind als geheel niet dat dit een chauvinistische film is. Het Vietnamdeel wordt voldoende belicht ook met de strateeg aan Vietnamese zijde ook goed in beeld.

Scenarioschrijver Randall Wallace, ook als scenarist verantwoordelijk voor Braveheart (1995) heeft een puike film neergezet met verschillende verhaallijnen, zoals de titanenstrijd tussen 2 veldheren, Gibson en zijn Vietnamese opponent die met zijn leger niet anoniem blijft in deze film, in tegenstelling tot de meeste andere Vietnam films.

Maar ook wordt getoond hoe het thuisfront er aan toe was met de ene na de andere slecht nieuws brief. Deze film laat ook tegelijkertijd het heroisme, dramatiek en zinloosheid van de Vietnam oorlog zien in het ruim 2 uur durende verhaal over de eerste grote veldslag in Vietnam. Met als dieptepunt de zooi reporters die na de veldslag op komen draven.

Film met indrukwekkende scenes en goed uitgebalanceerde muziek. De scene waarin de mannen uit hun woonplaats vertrokken in de vroege ochtend is me bij gebleven. Gibson zet Kolonel Hal Moore goed neer (de echte Hal Moore is eerder dit jaar trouwens op 95-jarige leeftijd overleden). Maar ook zijn ijzervretende norse rechterhand Elliott zet een leuke karakterrol neer.

Deze We Were Soldiers lijkt nog het meest op de uit 1987 stammende Hamburger Hill waarin vooral wat onbekendere acteurs zaten, maar vind deze toch echt een klasse beter. Als je mij vraagt welke beter is, deze of Platoon (1986) zeg ik geen van beide.

PCTERN, je hebt overschot van gelijk. Dit is een zeer goede Vietnamfilm. Ik zie Gibson ook wel heel graag spelen. Ja, de film zit vol met heroïek en patriottisme maar ik vind niet dat dat kwaad kan. Ze belichten ook wel degelijk de 'strategie' van de Vietnamezen. Het blijft misschien vrij eenzijdig maar wat had je nu verwacht dat ze enkel naar de Vietnamezen zouden kijken in een Amerikaanse film. Nee dus. Prachtig verhaal over verlies en de zinloosheid die achter oorlog schuil gaat.

Ik las onder meer ook kritiek op hoe Mel Gibson uitlegt aan zijn dochter wat oorlog is. Wat zou je zelf zeggen dan? Dat het jouw land zijn schuld is of dat je zelf graag oorlogje gaat spelen. Nee, toch? Zijn kinderen kijken op naar hem en niet alleen zijn kinderen dus hij gaat uiteraard niet zeggen dat het zijn schuld is dat er oorlog wordt gevoerd. En dat is het ook niet, hij is maar een kolonel.

Dat religieuze dat steeds terugkomt in films waar Mel opduikt kan ik wel appreciëren. Als je niets hebt om je aan vast te klampen, wil je wel enige vorm van bijgelovigheid of geloof dat alles goed komt. Het verhaal met Custer is dan ook een vorm van bijgelovigheid en veroorzaakte wel de nodige impact op mij. Ook de vrouwen die de brieven gingen ronddragen van gesneuvelden vond ik sterk. Amerikaans sentiment op en top natuurlijk maar wel oprecht. Prima soundtrack die erg smaakt naar het Amerikaanse leger, geeft een goede sfeer waar je de ganse film in blijft hangen.

Ook lees ik geen binding met de soldaten? Naar welke film keken jullie? De eerste drie kwartier focust volledig op de ontwikkeling van de personages. De film kent een aantal heel sterke personages naar mijn mening. Mel Gibson, maar ook Jack (de soldaat met zijn pasgeboren kind), de oorlogsfotograaf ook, de vrouw van Mel en de vrouw van Jack en dan nog een aantal die je ook wel kent (zoals Jimmy, de rol die Clark Gregg vertolkt en die ene gretige, sterke soldaat). Ook Sam Elliott is zalig, nors en lijkt wel onoverwinnelijk. Een dikke 4*.

Ok oorlog.

Wat deze film doet opvallen is dat eigenlijk zowel de Amerikanen als Vietnamezen niet als vijand worden gezien maar beide kanten toch wel de emotie hebben tijdens het sterven. Er zijn zoveel mogelijk te Amerikaanse taferelen buiten beeld gelaten, wat ik wel kon waarderen.

Visueel is het allemaal wel lelijk, het had net zo goed uit het jaar 1990 kunnen komen. Gibson doet het redelijk, maar buiten Gibson en Elliott om is er niemand die nu echt een bijzondere acteerprestatie neerzet. Het plot rondom de vrouwen had ook niet perse gehoeven.

De film is zeer bombastisch en na 45 minuten worden de kogels volop en nonstop rondom je hoofd afgevuurd. Veel kogels, bommen en explosies, maar soms wel wat saaie actie daar op het slagveld. De echte oorlogshorror is er dus nog niet echt helemaal, ondanks een aantal best gruwelijke momenten.

Het is allemaal wel boeiend gebracht en interessant gegeven voor de 138 minuten. Enkele voorspelbare wendingen, zoals het verhaal rondom de verslaggever, maar voor de rest best een redelijk oorlogsfilm. Moest vast vreselijk zijn geweest in die tijd dat ze elkaar het hoofd afschoten.

“Gentlemen, prepare to defend yourselves!”

Uitstekende oorlogsfilm. Op een gegeven moment is er wel heel veel oorlogsgeweld en wil je het liefst even op adem komen. Maar aan de andere kant is dat ook een compliment voor de makers. We Were Soldiers is een oorlogsfilm die weer de Amerikaanse kant belicht, maar gelukkig zit de film niet vol patriottisme. Gibson's personage is (uiteraard) religieus, maar in een oorlogsfilms vind ik dat altijd wel passen. Mel Gibson geeft echt alles, en Barry Pepper maakt iedere film beter door alleen zijn aanwezigheid. Het is ook een goede keuze om de kant van het Noord-Vietnamese leger te belichten, en die scenes zijn kort maar krachtig.

'What are you a fucking weatherman now?'

Als ik mijn lijstje Vietnam films opnoem komt deze titel altijd een tijdje later met de uitroep: verrek, och ja, We were soldiers is er natuurlijk ook nog. En wellicht dat ik daar meteen al het grootste punt van kritiek en tevens manco van de film genoemd heb.

Eerst de goede punten: Onlangs nog een Vietnam docu gezien waar Joe Galloway langdurig aan het woord komt en van de uitsprak: 'Call that son of a bitch off' doelend op de baan van een vliegtuig tot met het feit dat Galloway de afgefikte ledematen van iemand beetpakt en het vel er aftrok, en dat als oude man huilend zit te vertellen, het klopt allemaal meer dan behoorlijk.
Zo zijn de gevechten ook meer dan mooi en goed rauw in beeld gebracht. In die zin is de film als oorlogsfilm bijzonder geslaagd. De scene met de vrouwen die met de overlijdensbrieven rond gaan is ronduit schokkend, ook daar niets mis mee.

Waar de film wel misgaat: de eerste drie kwartier waarin de troepen voor komen/worden voorgesteld, komt mij als een hele plichtmatige poging tot diepte in de karakters creëren over. En ik moet zeggen dat geen enkele personage me interesseert behalve brombeer Sam Elliot. Geweldig die man. Verder zijn het allemaal nietszeggende braveriken.
Dan het totaal gebrek aan sfeer. Wat Platoon en FMJ nu zo verschrikkelijke goed maakt is de cohesie tussen de mannen of juist de haat. Daarnaast is er de sfeer qua muziek en het daarmee gecreëerde tijdsbeeld. Bovendien is er altijd sprake van een gevoel van doffe ellende waar in het geval van deze film ook weinig van te zien is. Terug naar de muziek, in het geval van We were soldiers verloopt een deel van de training meestal begeleid door een soort marsmuziek van een drumband wat een militaristisch idee geeft maar het voegt weinig toe. En afgezien van Sgt. MacKenzie en The mansions of the Lord valt het qua filmmuziek erg tegen. Het is dat ze in Huey's vliegen en M-16's gebruiken en er Vietnamezen in beeld komen, herkenningspunten voor de Vietnamoorlog, maar afgezien van dat hadden deze gevechten net zo goed 10 jaar eerder of 20 jaar later kunnen zijn in welk conflict dan ook. Voor mij komt dat tijds en sfeerbeeld dat Platoon, FMJ en BOTFOJ juist zo goed maken nergens van de grond. Oh...en de zogenaamde 'atmosferisch storing' die de mannen tijdens de training een live radiobericht laat horen van 15000 kilometer verderop...laat me niet lachen zeg...

Het is in die zin een hele aardige actie/oorlogsfilm maar helaas wel één zonder echt veel diepte in karakters en personages en sfeer qua tijdsbeeld. Leuk om zo nu en dan weer eens te zien maar dat is het dan ook helaas.

“If any of you sons of bitches calls me grandpa, I'll kill you.”

Vrijdagavond, een workweek van 40+ uur achter de rug en met een rustige avond voor de boeg deze film aangezet. En na een tijdje in slaap gevallen maar, in mijn nuchtigheid had ik blijkbaar wel de film netjes op pauze gezet dus de dag er na maar lekker afgekeken. ‘We Were Soldiers’ was een film die me al een lange tijd achtervolgde en nooit echt de interesse dusdanig wekte om de film op te zetten en achteraf bleek wel dat het voorgevoel een beetje klopte. De film duurde voor mij wat te lang, de actiescènes zijn leuk maar na een rustig begin is er geen ontkomen meer aan (hoe wel je dan wel een realistisch beeld over de oorlog vormt) en de sentimentele scenes die daarna volgden of er tussen werden gepropt waren nou niet echt bepaald nodig in mijn ogen, waardoor de film best wat kracht verloor.

En als de film door draaft kom je er langzaam achter dat het gewoon weer echt typisch Amerikaans is. De grootheid van Amerika word hier door Hollywood maar weer even neergezet daarnaast niet dat ze het eigenlijk gewoon te moeilijk hadden tegen de Vietcong nee, de eerste ‘overwinning’ word hier maar eens op beeld gezet ongeacht de vele doden. En dat zie je vaker maar, misschien is dat wel een ding waardoor veel Vietnam oorlogfilms mij niet echt bekoren. Echter, waar de Duitsers goed in zijn met het maken van de tweede wereld oorlog weten de Amerikanen dit voornamelijk over de Vietnam oorlog goed naar buiten te brengen, en het was een heftige strijd dat moet ook wel gezegd worden natuurlijk. Maar goed, het spatte er van af dat wij als kijker maar eens moesten kijken hoe ‘groot’ hun wel niet waren en soms werd dat wat saai.

Toch, het begin van de film was wel interessant. De opkomst van het ‘7th Cavalry Regiment’ waar ‘Lt. Col. Hal Moore’ de leiding over had. Zijn obsessie naar de eerdere gestreden commandant in de zelfde divisie ‘Lieutenant Colonel George A. Custer’ waar hij hier en daar wat informatie over zocht en waarbij wij als kijker ook nog informatie binnenkregen was wel leuk. De trainingskamp van alle nieuwelingen en natuurlijk de landing met de helikopters wat speciaal was rond die tijd, en natuurlijk één van de kenmerken van die oorlog.

Daarbij krijgen we ook nog wat ‘Napalm’ om de oren, die ook nog eens goed te zien was wat daar het effect van was en samen met de beruchte ‘Agent Orange’ waren dat natuurlijk twee middelen die de oorlog smerig maakten, vele verminkingen. Dat ‘Napalm’ rot spul is wist ik al wel, het blijft maar branden op je lichaam en ook dat is één keer goed te zien als twee Amerikaanse soldaten geraakt worden door het goedje en als ze één van hen willen verplaatsen trekken ze zo al het vel en wat vlees naar beneden, dat waren samen met rond vliegende ledematen wel de wat gruwelijke scenes uit de film, bijzonder om te zien.

Het verhaal draait voornamelijk over de ‘eerste landing’ en daarbij gelijk het eerste echt hevige gevecht, toen nog niet wisten hoe gevaarlijk de vijand dan wel niet was. Na een klein uurtje kunnen we een uur lang hevige gevechten verwachten wat ik zelf interessant vond om te zien maar na een tijdje merk je dat je wat lucht nodig hebt, dat krijg je van ‘Randall Wallace’ wel, dan zien we hoe de brieven rond gebracht worden van de gesneuvelde soldaten wat in de oorlogen de grootste angst van de families was waar soldaten vandaan kwamen, ze brachten vaker slecht dan goed nieuws. Het sentimentele druipt daar voornamelijk van af, en na wat gejank komen we weer terug op het slachtveld en vliegen er weer een paar beentjes de lucht in.

Het is allemaal prima om te zien, en soms vermakelijk soms wat gruwelijk. Ben benieuwd (buiten die Italiaanse versie) om dat we ook nog eens films te zien krijgen over inderdaad de slacht van ‘My Lai’. Het zal vast nooit gebeuren aangezien Amerikanen gewoon te eigendunk zijn en zulke dingen liever snel willen vergeten, daarom hoor je ze ook bijna nooit over het verlies.

3.0*

We Were Soldiers het verhaal van 400 onervaren soldaten in the Valley of Death. Erg indrukwekkende weergave van een haast onmogelijke strijd. Het patriottisme lijkt hier mijns inziens wat te overdadig aan de romantische kant. Dat had van mij niet gehoeven althans het komt allemaal wat gemaakt over.

"We Were Soldiers" met Mel Gibson in de hoofdrol, is een oorlogsfilm die helaas niet wist te boeien. Ondanks het feit dat het gebaseerd is op een waargebeurde gebeurtenis en een belangrijk moment uit de geschiedenis belicht, slaagt de film er niet in om mij als kijker echt te grijpen.

Een van de grootste struikelblokken van de film ligt in het begin, dat helaas afgezaagd en voorspelbaar overkomt. Het mist originaliteit en slaagt er niet in om de aandacht van de kijker direct vast te houden. Hoewel de film belooft een indrukwekkend verhaal te vertellen, wordt deze belofte niet volledig waargemaakt.

Wanneer de film zich verplaatst naar het oorlogsgebied, zijn er momenten waarop de actie en de special effects er weliswaar mooi uitzien, maar helaas gaat dit gepaard met een rommelige uitvoering. Het gebrek aan cohesie en focus maakt het moeilijk om echt betrokken te raken bij de gebeurtenissen die zich op het scherm afspelen. Het leek meer alsof de regisseur mij alleen maar probeerde te vertellen: "Kijk hoe bloederig en vreselijk het was!", but we got the point.

Bovendien probeert "We Were Soldiers" een soortgelijke sfeer en impact te creëren als de bekende film "Saving Private Ryan", maar slaagt hier niet in. Het ontbreekt aan de krachtige regie, de diepgaande karakterontwikkeling en de emotionele impact die "Saving Private Ryan" zo memorabel maakten.

Hoewel ik me bewust ben van de historische betekenis van de gebeurtenis waarop de film is gebaseerd, kon ik eerlijk gezegd niet wachten tot het einde van de film. Het gebrek aan boeiend verhaal, de rommelige uitvoering en het ontbreken van emotionele verbinding met de personages hebben geleid tot een teleurstellende kijkervaring.

Al met al is "We Were Soldiers" een film die niet kan tippen aan andere sterke oorlogsfilms. Ondanks de aanwezigheid van Mel Gibson en het belang van het verhaal, slaagt de film er niet in om de kijker te grijpen en blijft het achter bij de verwachtingen die het wekt. Voor liefhebbers van het genre kan deze film helaas als een gemiste kans worden beschouwd.

Kortom, "We Were Soldiers" is een teleurstellende oorlogsfilm die niet in staat is om de kijker te boeien of de impact van andere films in het genre te evenaren. Of misschien verwachtte ik gewoon te veel door de bovengemiddelde score hier.