Gosford Park (2001)

Knap gemaakte film.

Als je ziet hoeveel mensen steeds in beeld zijn, dan lijkt me dat de regie 'a hell of a job' is geweest.

Ik vind het een mooie film. Heel goed en humoristisch de scheiding tussen de adellijke gasten en de bedienden weergegeven. Ze leven in totaal verschillende werelden.

Inderdaad erg mooi gemaakt en prachtig acteerwerk (wat wil je met zo'n cast). Er zijn inderdaad wel erg veel personages, maar na een tijdje was het goed te volgen. De wisselwerking tussen de verschillende klassen is ook prima gedaan (hoewel ik vaak aan Remains of the day moest denken).

Minpunt(je) was toch wel het moordplot. Ik wil mezelf niet op de borst kloppen, maar de hele clue van de moord was wel erg simpel en voorspelbaar.....toch? 3,5 ster

Heb denk ik met hoge verwachtingen naar deze film gekeken, want hij viel mij een beetje tegen. Ondanks de uitstekende cast en de prachtige weergeving van twee totaal verschillende 'leefwerelden' kon het me vaak gewoon niet boeien. 2,5*

Een waar meesterwerk, deze film. Zelden een scenario gezien dat zo geniaal is opgebouwd! Natuurlijk kun je de personages niet uiteen houden, maar je kunt zonder problemen volgen. De personages vormen hier gewoon twee grote kluwen mensen die je niet leert kennen, maar waar je toch nog een band mee opbouwt. En die moord is zo goed opgebouwd, dat merk je schitterend als je hem een tweede keer bekijkt. En de humor was schitterend, ik lag echt plat (in tegenstelling tot mijn vriendin, die zich echt afvroeg wat er nu in godsnaam gráppig was aan die saaie film) Nee ik ben echt fan voor het leven, zelden zo'n leuke hoop personages bij elkaar gezien, zonder dat het belachelijk werd.

De moord en de ontknoping waren duidelijk bijzaak. De film was vooral sfeervol en vaak uitermate grappig. Wat mij ook opviel was dat Altman dat hele snobistische adelijke wereldje laat zien als een groot toneel. Op het toneel (als de adel samen is) wordt er geacteerd. Op hun eigen kamers (backstage) zijn de adel en de bedienden zichzelf. Af en toe valt er iemand uit zijn rol. Mooi camerawerk in sommige scenes. Geen meesterwerk, maar een erg amusante film. Totaal niet saai wat mij betreft.

3.5*

Ik ook. Alleen zou ik het geen komedie willen noemen. Er valt wel wat te lachen maar in de eerste plaats is het een drama. Het geeft een mooi beeld van de Engelse upper class en hun bedienden. Vond het mooi gedaan dat de camera werkelijk geen seconde stilstaat.

3,5*

Weer een geweldig staaltje van Britse filmkunst.Wat iedereen hier zo saai aan vind,begrijp ik niet.Ik heb die 137 minuten met plezier uitgekeken.Altman bracht werkelijk een topcast samen waarvoor Maggie Smith ZEKER de oscar had verdiend.Wat een klasse heeft ze toch.Altman schept een dramatisch beeld van de rijke snobs die opscheppen over hun rijkdom en hun bedienden het moeilijk maken.Terwijl één verdieping lager de bedienden zelf de naden uit zich werken zodat alles piekfijn in orde is voor hun "master"/"Ladyship".Clive Owen speelt alweer een geweldige rol als de wat mysterieuze zwijgzame Robert Parks.Spijtig dat zijn rol niet zo uitgebreid is.Maar als hij dan weer eens in beeld komt zie je meteen wat voor klasse die man heeft.Altman heeft de personages goed uitgewerkt waardoor vele tegengestelde karakters met mekaar eens op het feest botsen.Wat Altman wel had vergeten is de personages op een tragere manier voorstellen.Je hoort de bedienden namen uitspreken en je weet niet eens over wie ze het hebben.Natuurlijk betert het naarmate de film.De moord is eigenlijk bijzaak,wat geen probleem voor mij is,de film houdt je aan je scherm gekluisterd.

Een verdiende 4.5*

Clive Owen

Onderhoudende maar bovenal wonderschone parel van de hand van Robert Altman.

Dame Maggie Smith bewijst wederom, naast Dame Judi Dench, de beste Briste actrice te zijn. Haar rol als Lady Constance, Countess of Trentham is er een naar mijn hart. Haar afschuw voor de Amerikanen en voor de 'smakeloze' filmwereld, en daarnaast de keiharde onbeschofte opmerkingen waarmee ze anderen afstraft zijn ronduit geweldig. Wat ze ook doet en wat ze ook zegt ze behoud haar onschendbare status.

Michael Gambon is erg goed gecast als rokkenjagende aristocraat. Maar Kristin Scott Thomas is nog beter als diens ijzige en kille echtgenote. Charles Dance als veteraan is erg leuk, maar Alan Bates als hoofdbutler is nog veel brillianter. Helen Mirren is erg goed en geloofwaardig en kreeg terecht een oscarnominatie. James Wilby is helemaal in zijn element als de slijmerige Freddie Nesbitt(zeer goed gekozen naam).

In de gehele film is iedereen goed op zijn plaats en is er absoluut geen sprake van miscasting. Kostuums, decor's en muziek zijn dik in orde. De overgang tussen de vertrekken van de bedienden en die van hun meerderen is erg mooi gedaan. Zelfs aan hun eettafel is de rangorde bepaald op basis van wie ze dienen, zo word duidelijk dat deze mensen nooit loskomen van hun werk en bijna geen vrije tijd hebben.

***** welverdiende sterren voor een Britse juweeltje.

Gosford Park is een stijlvolle mysterythriller. Laat u echter niet afleiden: niet de whodunit staat centraal, maar wel de levenswijze van de Britse aristocratie en de relatie met haar personeel in de jaren '30. De film werd genomineerd voor 7 Oscars, maar kon er maar één verzilveren (Julian Fellowes voor beste script). De cast is werkelijk indrukwekkend: het kruim van de Britse film- en theaterwereld werkte mee aan deze prent. Gosford Park is geen alledaagse of makkelijk verteerbare film, maar wie dit juweeltje een kans geeft, zal niet teleurgesteld zijn.

Typisch zo'n film waarvan alle afzonderlijke delen wel werken, maar waar het geheel toch teleurstellend is. De locatie ziet er mooi uit. De film barst van de goede acteurs (met voorop de fantastische Emily Watson, ook Maggie Smith en Kelly MacDonald doen het goed) en de film blijft de gehele speelduur wel boeien.

Maar hoewel dit allemaal prima in orde is, weet de film nooit aan te grijpen en uiteindelijk stelt Gosford Park slechts lichtelijk teleur. Waarschijnlijk toch het massale van 35 karakters, zodat je van sommige mensen helemaal niet meer weet, bij wie ze horen en waarom. Ook mist de film een lijn. Ja, er is een moord, maar die staat nooit centraal en de afwikkeling daarvan is hoewel degelijk, toch niet echt bevredigend. Het zijn deze punten waardoor de gebeurtenissen in Gosford Park meteen weer van je afglijden en hoewel je scene na scene met plezier kijkt, beklijft eigenlijk niks.

2.5*

Ik vind dat deze film hier toch wel zwaar wordt ondergewaardeerd. Ik heb me alleszins geen moment verveeld, puur kijkgenot.

In het eerste uur wordt de setting gezet, waarbij de adelstand nog niet doorheeft dat hun tijdperk ten einde is, en zich vastklampen aan de dagelijkse rituelen. Ondertussen geven ze elkaar wel steken onder en boven water, en tegen en via de bedienden wordt er duchtig geroddeld. Ook de bedienden zitten vast in dit stramien, en hebben moeite om verder te kijken dan de bezigheden van hun meester(es).
Hierna komt de focus te liggen op de afwikkeling van een moordzaak, waarbij vooral opvalt dat de moord eigenlijk iedereen koud laat. Het is een stom akkefietje dat de gewone gang van zaken ietwat verstoord. En degenen die iets met de moord te maken hebben weten hun emoties te verbergen door gewoon mee de facade in stand te houden.

Het gegeven van de aanwezige producer die een soortgelijke film plant als degene die we op dat moment zien vond ik ook een leuke toevoeging, net zoals de incompetente politieman die zijn naam maar niet gezegd krijgt.

Dé troef van de film is natuurlijk de waanzinnig sterke cast (zoals reeds eerder opgemerkt). Topactrices als Kristin Scott Thomas, Emily Watson, Maggie Smith en Hellen Mirren zijn in bloedvorm, en ook Eileen Atkins en Kelly Macdonald doen het erg goed.
Aan mannelijke zijde vallen vooral Alan Bates, Clive Owen en Michael Gambon op.

De erg grote cast maakt het de kijker zeker in het begin niet makkelijk, maar stoort niet in het minst bij de afwikkeling van het verhaal. Ik vond het een onpersoonlijk cachet meegeven aan de film, dat volledig paste bij de sfeer het verhaal (onpersoonlijke en onderkoelde omgang met elkaar).


Enkele fijne quotes ook:
Maid: Do you think he's the murderer?
Robert Parks: It's worse than that - he's an actor!

Inspector Thompson: We don't care for the servants, only for the people with a real connection to him.

Nogal bejubeld deze film, maar ik kon er maar moeilijk inkomen. Het is allemaal zo afstandelijk en saaiig. Alleen de 'strijd' tussen bediendenwereld (met die gekke Kelly McDonald) en hogere klasse was wel aardig om naar te kijken. Die Robert Altman weet ook prima mooie plaatjes te maken

Robert Altman. Ik zag van hem al MASH en The Player, die ik beide goed vond, maar over het algemeen vergeet ik deze regisseur een beetje. Ik neem me vaak voor om een wat meer van de beste man te bekijken, maar het komt er maar niet van. Gosford Park dwingt me dan uiteindelijk toch om er eens wat meer werk van te maken. Ik vond het een heerlijke film.

Ik heb begrepen dat Altman graag grote casts gebruikt en er graag zoveel mogelijk in een ruimte stopt om vervolgens een of meer camera's te laten draaien, zonder dat de acteurs ooit echt weten of de focus op hem of haar ligt. Dat maakt een film als Gosford Park dan ook zo'n rijke filmervaring (en ongetwijfeld geschikt voor herziening). Er is een heleboel te zien. Ik vond de gigantische cast niet storend. Nee, ik kon niet alle namen en persoonlijke problemen even goed bijhouden, maar dat stoorde me niet. Het was nu net alsof je een gast bent in een huis met allemaal mensen die je niet kent en als de camera door het gebouw rondwandelde en glimpsen van de mensenlevens opving, waar je zelf mee kon puzzelen. Ik vind het een erg leuke filmstijl. Overigens is het uiteraard allemaal niet zo willekeurig gefilmd als het lijkt.

Persoonlijk vond ik het ook een zeer komische film. Die Britten zijn een tikkeltje belachelijk met hun rituelen, stijfheid, trots en superioriteitsgevoel, maar ze tonen het met zoveel klasse dat het toch iets waardigs krijgt. Het is dan gewoon leuk als er soms even iemand uit zijn rol wordt of even een onbedoelde opmerking maakt. Vandaar ook het moordplot, die dit wat meer mogelijk maakt. Van mij had de film ook wel zonder moordplot gekunnen, want echt bijzonder is het niet eens uitgewerkt, maar het zit ook niet in de weg. Alleen Fry's Hulot-achtige agent valt wel uit de toon. Tussen de mysterie en de humor in zitten overigens ook wat oprechte momenten die het ook als drama laten werken.

En tja, die cast. Daar hoef ik in principe niets over te zeggen. Als je de castlijst bekijkt op IMDB behoor je genoeg te weten. Van sterke veteranen als Maggie Smith, Michael Gambon en Helen Mirren tot nog wat onderbelichte figuren als Emily Watson en de geweldige Kelly McDonals: dit is gewoon het beste dat je kunt krijgen.

Hopelijk bevallen toekomstige Altmans me ook zo goed. Gosford Park krijgt uiteindelijke 4 sterren, met kans op verhoging!

Geweldige (en weeral eens ondergewaardeerde) film.
Eerst had ik een beetje schrik dat ik al snel zou verdwalen tussen al die dooreenlopende verhaallijnen en personages. Maar neen, alles zit prima ineen, nergens was het echt verwarrend. Soms wel eens nadenken wie nu weer wie dient, maar als je dat door hebt, is de film puur kijkgenot.
Het verhaal is redelijk Agatha Christie-achtig: een afgelegen landhuis, een hoop typisch Britse snobs én een moord. En iedereen is verdacht, natuurlijk.
De setting is prima uitgewerkt: de keurig opgemaakte kamertjes, de lange gangen, mysterieuze kamertjes waar vreemde dingen gebeuren en flessen vergif her en der.
De satire op de hoge klassen is ook schitterend. Eerst met een latje meten of de borden wel even ver van elkaar afstaan en dan eens goed op het bestek spuwen. Grandioos!
Het duurt lang vooraleer de moord plaatsvindt. Maar dat is geen minuut te lang, de tijd wordt nuttig besteed aan de uitwerking van de personages, die allemaal geweldig gespeeld worden. Maggie Smith als ouwe snobistische tang, Kelly McDonald in dat héérlijke Schots zoals ze ook sprak in Trainspotting, Michael Gambon, Clive Owen, Helen Mirren, Stephen Fry, Ryan Philippe, Kristin Scott Thomas, ... Iedereen is echt schitterend. Robert Altman heeft van deze film een waar meesterwerkje gemaakt.

Grandioos is deze film met heerlijke muziek.

Het acteerwerk is van een hoog niveau net als het verhaal dat boeiend blijft.

4 sterren

Vakwerk, maar saai en gezapig. Een veelheid aan personages zonder focus op één of twee karakters is mijns inziens altijd een verkeerde keuze. (Precies de reden dat Oorlog en Vrede minder goed is dan Anna Karenina.) Verder maakt de setting temidden van de Engelse upper-class de film zeker niet boeiender. Echt vervelen doet Gosford Park gelukkig ook weer niet. 2,5*.

Ondanks dat ik geen liefhebber ben van deze tijdsperiode, bleef me de film toch boeien. Dit komt met name door de vele personages die stuk voor stuk zeer goed gespeeld worden. Het is lastig om alles te volgen maar dat is denk ik ook niet noodzakelijk, aangezien je zoals eerder aangegeven een soort 'gast' bent in dit huis en je ter loops zaken meekrijgt. De wereld van de upperclass en het 'ondergrondse' leven van de bediening is erg goed in beeld gebracht, waardoor de verschillen duidelijk zichtbaar worden.

Zeker een goede film, maar heeft het mijn interesse voor andere films in een dergelijke setting niet gewekt.

3*

Stijlvolle film over de upperclass in Engeland.

Het eerste uur is duidelijk bedoeld om de personages veel inhoud te geven, iets wat je uitermate geslaagd kan noemen. Zelden heb ik in een film met zoveel personages zoveel karakterinhoud gezien bij bijna alle rollen.
Erg fraai gedaan! Natuurlijk moet je de cast hier ook enige credits voor geven, mijn god wat heb ik hier een bekende koppen in gezien zeg. Overigens hindert dat totaal niet, het zijn stuk voor stuk prima acteurs/actrices die ondanks hun bekende vertoning totaal niet onecht of gemiscast aanvoelen.

Na het soms te rustige eerste uur wordt de moord gepleegd, dit is erg leuk in beeld gebracht. Vooral omdat een stuk of 4/5 personages tegelijk weg zijn en vlak na de moord weer binnen komen lopen. Dit maakt het des te interessanter om het uit te puzzelen wie het is. Dit in combinatie met de geweldige pianoriddels Northam maken het wel een stijlvol gedeelte van de film.

Helaas vond ik dat gedeelte iets minder sterk, de toevoeging van de agenten is eigenlijk vrij nutteloos en hun onderzoek is ook totaal niet van belang in de film voor zover ik me kan heugen. De climax is een klein beetje teleurstellend, maar dankzij de dieptegang in de personages kan ik er mee leven en begrijpen.

Gosford Park laat me achter met een tevreden gevoel, heb echt het idee dat ik naar een goede film heb gekeken. Alleen is het wat mij betreft niet een meesterwerk o.i.d.

Ruim 3,5*

Meesterlijk geregisseerde film over Engels snobs, jagen en Sherlock Holmes. Qua sfeer en camerawerk in combinatie met de mozaiekvertelling en bijpassende montage is het behoorlijk geniaal. Acteerwerk, muziekkeuze en zeker ook de humor was klasse pur sang. Het plotje vond ik echter minder interessant, kwam op mij over als ondersteuning van het kijkje in het elitekeukentje en het bijbehorende probleempjes, maar ga deze zeker nog een keer kijken om te zien hoe knap het in elkaar steekt.

4*

'k vond vond het een interessante film om een keertje te zien te hebben, maar een tweede kijkbeurt hoeft niet direct, daarvoor gebeurde er eigenlijk iets te weinig.

Het eerste uur volgen we een beetje hoe de huishoudsters en bedienden hun dagen vullen en ook hoe de gasten hun dagen vullen. Het tweede uur wordt het wat interessanter want dan gebeurt er een moord en dan is het een beetje Cluedo spelen, al is het raden wie de moordenaar is niet echt de hoofdmoot.

Qua cast was het zeker niet klagen en er werd dan ook uitstekend en overtuigend geacteerd. Een pluspunt was ook de muziek die prima bij de film en de setting paste.

Eigenlijk gebeurt er niet zo veel in de film, maar toch wist hij me te boeien tot het einde. De film zou 'k eerder onder drama dan thriller catalogeren, want eigenlijk is de moord maar een bijzaak. Hoe dan ook, 'k vond het de moeite om hem eens gezien te hebben en 'k was blij dat ze deze keer wel de film hebben uitgezonden.

Een film die het zichzelf erg moeilijk maakt, maar daar zowel zijn kracht als minpunten uit haalt.

Het is een soort beleving van een gezelschap alsof je er zelf bij bent. Daardoor gaat het erg snel, en is het soms bijna niet meer te volgen. Zal denk ik ook goed zijn dit allemaal nog eens te zien zodat je er voorbereid ingaat.

Het is vooral een brok acteergeweld in een sfeervolle setting. Camerawerk was bij vlagen ook subliem in zijn subtiliteit, en het geheel is bijna perfect geregisseerd. Daarnaast bevat de film ook de nodige humor van een aantal geweldige rollen (Maggie Smith als zo'n verwend cynisch kreng bijvoorbeeld )

Voor nu 4*, omdat het soms wel erg snel ging en moeilijk te volgen was. Voor de rest erg sterk.

en weer een Oscarwinnende film die tegenvalt. gezien de tijdsduur verwacht je een film die niet al te snel zal gaan en de tijd zal nemen om -bijvoorbeeld- een setting of karakters uit de diepen. de film heeft echt zoveel karakters dat het eigenlijk niet echt bij te houden is. daarbij gebeurd er feitelijk vrij weinig. het is dan ook erg moeilijk de aandacht erbij te houden.

gezien de setting zit je dan eigenlijk een beetje te wachten op een cliche whodunit en verrek, het gebeurd dan ook nog. het lijkt er dan op dat de benodigde spanning in het verhaal komt, maar helaas wordt dan behoorlijk standaard doorgewerkt. met de komst van Fry wordt er geprobeerd een 'quirky' soort humor in te brengen, wat helaas een beetje pijnlijk geforceerd overkomt. als dan tegen het einde de blijkbaar 'grote onthulling' langskomt, is dat in de verste verte niet genoeg om de film naar een behoorlijk niveau te tillen. ook omdat het nieuwe dienstmeidje dit even bij elkaar ontdekt. dat dan juist deze film de Oscar voor beste scenario won is helemaal onbegrijpelijk. dan zou beste regisseur nog logischer zijn, gezien het grote aantal acteurs.

niet dat ik me vreselijk heb zitten irriteren en het is ook geen bagger, maar het verrast nergens, is te traag en te geforceerd om goed te zijn. jammer, met zo'n setting had ik het idee dat er meer uit te halen was, zelfs met een beetje standaard werk.

Een murder-mystery weekend gecombineerd met een film over klassenverschil. Het laat zich na het zien van de film niet moeilijk raden welke van de twee belangrijker was. Het is in veel opzichten een typische Altman film. Een veelheid aan personages die druk door elkaar lopen en het beeld dat als een soort voyeur door de gangen glijdt. Een film met zwarte humor, waarbij de personages zich moeten schikken binnen het grotere geheel.

Altman had blijkbaar tegen het eind van zijn carrière een status verworven dat iedereen wel in de nieuwe Altman wilde spelen. Het zorgt voor een masterclass acteren van ervaren acteurs. Zo’n veelvoud van grote namen haalt het beste in elkaar naar boven. De acteurs en het verhaal boeien de hele film, soms is het erg geestig (o.a. de rol van Fry, de parallel met de filmproducer), dan weer verrassend scherp (het is een beetje de devaluatie van het aristocraten weekend van de jaren ’30) en sowieso knap gemaakt. De memorabele momenten die zijn grootste films wel hebben, miste ik een beetje.

Altman’s aanpak zorgt er in dit geval (en eigenlijk wel vaker) dat je toeschouwer bent en blijft in plaats van deelgenoot. Zeker niet per definitie een probleem, maar in dit geval houdt het de film van een meesterwerk status af. Een betere omschrijving vind ik dat het een goede film is. En dat is Voor films als deze is men vergeten de 3,75 sterren optie uit te vinden. Ik gooi een muntje op.

Soort vroege pilot van Downton Abbey zou je kunnen zeggen. Al moest ik af en toe ook wel aan The Remains of the Day van James Ivory denken. Maar dat was een serieus persoonlijk drama, tegen de achtergrond van de Britse politieke verhoudingen aan het eind van de jaren dertig.

In deze film gaat het om niets, en gebeurt er eigenlijk ook niets. Robert Altman heeft een gelikte film gemaakt over het functioneren van de Britse upperclass op een groot landgoed, waar bovengronds iedereen een eigen agenda heeft en benedengronds het personeel ook zijn eigen standsverschillen in stand houdt. Leuk, maar we hebben het allemaal al zo vaak gezien. Denk alleen al aan het onvolprezen Brideshead Revisited (1981).

Toch is het geen probleem om je een uurtje of twee in deze vakkundig in elkaar gezette tijdmachine onder te dompelen en dan valt er veel te genieten. Al was het alleen al de fenomenale cast. Zie dat maar eens bij elkaar te krijgen in één film: Maggie Smith, Michael Gambon, Emily Watson, Kristin Scott Thomas, James Wilby, Laurence Fox, Stephen Fry, Alan Bates, Derek Jacobi, Helen Mirren, Jeremy Swift en nog een heleboel anderen. En natuurlijk Kelly Macdonald als het dienstmeisje Mary, naar wie het altijd leuk kijken is en je kunt genieten van haar heerlijke Schotse accent. Zij is min of meer een centrale figuur, maar haar rol is weer te klein om echt op te focussen. Dat is ook net het probleem van deze film, er is eigenlijk niemand om je mee te indentificeren. Dus blijf je er wat onaangedaan naar zitten kijken, als naar een fraai plaatjesboek uit het verleden, waar je verder niks mee hebt.

Wat nog wel aardig is, is de personage van Ivor Novello. In de film een acteur en liedjeszanger, waar iedereen idolaat van is (het personeel dan, niet de gasten) en in de coulissen naar staat te luisteren. Het zegt ons niets. Maar in de tijd van de film, zo begin jaren dertig, was het een soort godheid die samen met Noel Coward, een andere godheid, de hele Britse theaterwereld beheerste. Hij was een briljant acteur, componist en liedjesschrijver en een flink aantal liedjes zijn in deze film te horen en worden door zijn personage Jeremy Northam op de piano ten gehore gebracht. Het levert een prachtige soundtrack op en een fraaie hommage van Altman aan deze inmiddels vergeten theatermaker.

Film die kadert in de "Upstairs, Downstairs"- stroming.

Al heel dikwijls dit thema voorgeschoteld gekregen, doorgaans van Britse makelij, maar niet altijd, zoals bij deze Altman, die er toch wel een aparte film van maakte.

Vanaf de eerste minuut wordt ge overspoeld door een zondvloed aan personages die, in korte shots (en zo gaat het meestal door) worden voorgesteld, wat reeds een tip naar hun situatie binnen hun leefwereld en naar hun karakter moet oplichten en waarvan er meerdere, volgens de huisregels, dezelfde naam dragen.

Eigenlijk geen prettige start en het vergt aandacht om het intrige dat de klassieke ingrediënten van het klassenonderscheid behandelt en er wat melodramatiek aan toevoegt, te blijven volgen.

Een pak Britse sterren in een film die me al te Barok overkwam.

Perfecte whodunnit film, die bij elke herziening leuker word

Oef.

De oudere Altmans deden mij niet zoveel, dus maar eens een wat recentere proberen. Bij deze film altijd het beeld gehad van een stijlvolle whodunnit, zo werd hij vroeger toch omschreven. Ieder zijn ding natuurlijk, maar dit zou ik nooit te nimmer stijlvol willen noemen.

De film oogt als een Britse TV serie uit de jaren 70, gaande over de pompeuze Britse high class in de jaren '30. Veel muffer dan die combinatie is moeilijk te vinden vrees ik. Visueel echt een énorme tegenvaller. Ook de muziek sluit daar naadloos bij aan, wat niet erg positief is.

Een whodunnit noemen is ook een loopje nemen met de realiteit. Het is eerder een whenisitfinallygoingtohappen. Pas een dikke 75 minuten into de film krijg je eindelijk de moord. Komt natuurlijk omdat elk personage een keer met elk ander personage moet gepraat hebben (met wat verdachtmakende dialogen) en aangezien er een cast van minstens 20 is neemt dat zijn tijd in beslag.

Grappig vond ik het ook niet zo. Ik zag de humor wel, kon er alleen niet om lachen. En eens het whodunnit gedeelte start blijkt dat ook een redelijke sof te zijn. Rest een ruime cast vol bekende koppen. De meeste doen het wel aardig, maar om nu te zeggen dat er echt geweldig geacteerd wordt gaat ook wat ver.

Nee, niet mijn soort film dit. Zeg het niet vaak, maar doe mij maar de oude Altman dan. Ook niet geweldig maar wél frisser dan dit.

0.5*

In afgezwakte vorm ben ik het met Onderhond eens...Het wordt netgens spannend, je zit je maar af te vragen wanneer er iets gaat gebeuren en het aantal karakters is gewoon te groot. Wanneer ze, idd +/- 20, allemaal in stelling zijn gebracht, komen eigenlijk maar weinig subplots, in dit geval dus motieven, echt goed uit de verf. Moet eerlijk bekennen dat ik imdb er even bij heb gehouden met foto's om nou bij te houden wie precies wie is...Zo 14 jaar later overigens ook geen sinecure

Desalniettemin kan ik ook niet zeggen dat ik me heb verveeld, en ook erg veel bekende gezichten, van professors Harry Potter tot een meisje uit Trainspotting tot Tywin Lannister uit Game of Thrones =) Toch 2*

Deze whodunit speelt zich af in een Engels plattelandshuis in de jaren '30. Het is een origineel verhaal, maar de gelijkenis met Agatha Christie is overduidelijk. Toch is er één groot verschil: de bedienden zijn even belangrijk als de leden van de leisure class. In een klassieke detective hoefde je de bedienden niet eens op het verdachtenlijstje te zetten, tenzij iemand zich vermomd had. Hier wordt de draak mee gestoken wanneer de zelfingenomen inspecteur Thompson (Stephen Fry) - een parodie die vooral aan Maigret doet denken - het personeel naar huis stuurt.

In het begin moet je er goed je aandacht bij houden om alle personages en dus verdachten uiteen te houden. De moord laat lang op zich wachten. Een eerste spelletje is te raden wie vermoord zal worden. Lord William (Michael Gambon) is het logische antwoord, want dan zijn er veel verdachten met een financieel motief. De moord zelf vindt niet plaats na 75 minuten - dat is een red herring - maar na 70 minuten, wanneer Mrs Wilson (Helen Mirren) de whisky vergiftigt.

Dat moordmysterie wordt gecombineerd met kritiek op de Engelse standenmaatschappij. Je leert wat bij over de etiquette. De hoofdmeid Elsie (Emily Watson) vraagt zich af waarom haar leven volledig in het teken staat van haar meerderen. Daarnaast is er de tegenstelling tussen de oude Engelse en de nieuwe Amerikaanse rijken. De Welshe acteur en componist Ivor Novello (Jeremy Northam) heeft echt bestaan. Hij speelde de hoofdrol in zowel The Lodger (1927) als in de gelijknamige, geflopte remake uit 1932.

Ondanks de indrukwekkende multisterrencast is de echte hoofdrol voor de wat minder bekende Schotse actrice Kelly Macdonald. Zij speelt Mary, de bediende van gravin Trentham (Maggie Smith). Mary is veel slimmer dan haar werkgeeftser en de inspecteur samen, want ze lost in haar eentje het mysterie op. Dat de moordenaar ontmaskerd wordt, maar niet uitgeleverd aan de politie, komt ook wel eens voor bij Agatha Christie. Eigenlijk wordt de moord dus goedgepraat, als aanklacht tegen een systeem dat bastaardkinderen zo slecht behandelt.

De opnames zijn gemaakt in Wrotham Park in Hertfordshire, een graafschap ten noorden van Londen. Op diezelfde plek is onder andere de miniserie Sense and Sensibility geschoten, en twee afleveringen van Poirot.

Regisseur Robert Altman en scenarist Julian Fellowes - een tory in het Hogerhuis - hebben een klassiek opgebouwd misdaadverhaal gecombineerd met maatschappijkritiek en gekruid met de nodige romantiek en humor.