Se7en (1995)

Van de talloze films over seriemoordenaars (en dan heb ik het niet over de 'slasherfilms' zoals Halloween of Friday the 13th) is deze wel de meest naargeestige en tevens ook beste van alle die ik gezien heb met een gruwelijk einde zoals niet eerder vertoond.

Visueel is deze film in een stijl gemaakt die ook helpt een nare stemming te generen waarin de meest gruwelijke moorden plaats vinden.

Verhaallijn is top en de originaliteit ongeevenaard.

Casting is verrassend: Pitt en Freeman doen het prima samen.

En Kevin Spacey is subliem als onderkoelde krankzinnige.

Omdat ik me voorgenomen heb van alle genre films eentje een 5 te geven is mijn keuze hier op Seven gevallen. Jammer dat ie net niet in de top 10 staat.

Moet het nog gezegd worden dat dit een absolute topfilm is? Net als velen onder jullie werd Se7en diverse malen bekeken en herbekeken en blijft het steeds een genot. Ik was een jaar of 13 toen hij uitkwam en in mijn tienerjaren heb je zo van die vreemde obscure interesses. Personen als Jeffrey Dahmer, Albert Fish, J.W. Gacy, Ed Gein en Ted Bundy werden toen 'bestudeerd'. Films als deze sublieme Se7en, Slence of the Lambs of het mindere Resurrection (met Christopher Lambert) maakten het visuele plaatje compleet.

Meer nog dan de zoektocht naar de dader is de grote kracht van Se7en de grauwe, mysterieuze, donkere sfeer die over de film hangt. De hele film is een aaneenschakeling van troosteloosheid en uitzichtloosheid. Haast de hele film door regent het pijpenstelen en de ruimtes ogen erg onaantrekkelijk en grimmig. In dit biotoop opereert dan een superintelligente seriemoordenaar die de mensheid wil doen inzien dat de 7 hoofdzonden niet zomaar blauw blauw dienen gelaten te worden, maar net afgestraft moeten worden.

Daarnaast vond ik het top dat de hoofdpersonages (Freeman vs. Spacey) wel wat meer gemeenschappelijk hadden met John Doe dan aanvankelijk gedacht. Uiteraard is de uitwerking ervan totaal verschillend, maar het uitgangspunt vertoont wel gelijkenissen. Ook voor Somerset is de wereld een plaats van verderf, van wanhoop en vooral een plaats waar je best geen kind in terecht brengt. Ook hij walgt van de criminaliteit die hij tegenkomt. Ook hij is gedegouteerd dat mensen individualistisch en egoïstisch zijn en naasten aan hun lot overlaten. En ja, ook hij ergert zich aan overvloedig ongestraft handelen naar de zeven hoofdzonden.

Zet naast dit concept 3 topacteurs (jammer dat Paltrow iets te weinig uitgediept werd) met in de eerste plaats kibbelende dialogen, maar bijkomend sterke gesprekken en oneliners en je hebt een topfilm. Het einde is ongeëvenaard, origineel en hard. Het doet er eigenlijk niet toe of je het einde al kent of niet. Elke maal weer word je omvergeblazen.

Hoewel erg sereen en een klein rustmoment in de film vond ik ook de bibliotheekscène erg geslaagd. Ook de passende muziek van Bach deed zijn werk. Een rustmoment, maar ook een moment van hoop en verlichting ten aanzien van de gruwel en de grauwheid.

Genoten, keer op keer! Vroeger, nu en zeker ook morgen weer! 5,0*!

Zeer goed.

Seven was een film die ik eigenlijk veel eerder wou zien. Ik was er eens een keer aan begonnen (eerste 10 minuten) maar de omgeving was zo druk dat ik me er niet kon concentreren en het dus maar opgaf. Toen ik deze DVD had geleend van iemand ging ik hem eens een keer bekijken.

Hij is inderdaad vermakelijk, spannend viel voor mij nog wel mee. Pitt en Freeman zijn leuk en Spacey doet het ook weer heel goed. Fincher is een regisseur die altijd wel boeiende filmpjes maakt. Zo ook deze. Hij bleef wel van het begin tot eind boeien.

Ik vond het toch nog niet zo ongelooflijk bijzonder, maar toen het einde naderde kwam hij wel goed binnen. Ik was toch wel eventjes weggeblazen. Zeer sterke film!

Aardige film, maar toch een paar sterretjes minder voor het onbevredigende einde. Waarom wordt die John Doe zo makkelijk geëxecuteerd? Zelf had ik waarschijnlijk zijn vingers afgesneden, zijn ogen eruit gestoken en een paar kogels in zijn edele delen gemikt.

Nu komt die John Doe er weel heel goed vanaf. Gemiste kans wat mij betreft. 3*

Wat een meesterwerk!

Na ongeveer 2 jaar herbekeken en weer vond ik hem erg sterk. Goede opbouw en het wordt steeds spannender.

De moorden worden expliciet in beeld gebracht, af en toe keek ik even de andere kant op. Hierdoor kreeg je wel het idee dat de dader enorm gestoord was.

Fincher heeft het grafisch echt fantastisch gedaan! Het was allemaal prachtig in beeld gebracht. Vooral de achtervolging was enorm goed gedaan.

Die achtervolging was ook bloedstollend spannend. Wat mij betreft had dit wel vaker in de film gemogen. Hierna blijft het ook echt spannend.

Helaas heb ik ooit een aflevering van Flikken Maastricht gezien, waar ze het einde verklapt hebben. Hierdoor was de verassing een beetje weg. Bij de eerste keer dat ik keek begreep ik niet wat de zevende moord was, maar dat was achteraf eigenlijk de meest verassende.

Deze moet je zeker zien!

“Ernest Hemingway once wrote, "The world is a fine place and worth fighting for." I agree with the second part.”

Se7en blijft een meesterlijke thriller. Alle lof voor David Fincher, die de film iets naargeestigs en duisters meegeeft wat het verhaal zeer ten goede komt. De cinematografie is somber en donker, en in de naamloze stad regent het constant. In deze setting komt het verhaal echt tot leven. Twee rechercheurs moeten een seriemoordenaar opsporen die mensen vermoordt volgens de zeven hoofdzonden: vraatzucht, luiheid, wraak, hebzucht, afgunst, hoogmoed en lust.

De twee rechercheurs worden perfect gespeeld door Morgan Freeman en Brad Pitt. Somerset (Freeman) is een oude rechercheur die tegen zijn pensioen aanzit en geen zin meer heeft in een nieuwe moordzaak. Mills (Pitt) is de jonge hond die nieuw is in de stad en graag aan de nieuwe zaak wil werken. Samen krijgen ze uiteindelijk de zaak toegewezen en moeten ze achter de seriemoordenaar aan, die de naam John Doe heeft gekregen. De ijzingwekkende sfeer laat je als kijker niet los en vooral het laatste gedeelte met Doe, Mills en Somerset is waanzinnig goed gedaan. Qua spanningsopbouw is dit ongeëvenaard, en het einde is gruwelijk en briljant tegelijk. Naast Pitt en Freeman zijn ook Paltrow en Spacey steengoed. Vooral Spacey zorgt voor een aantal kippenvelmomenten. Om met de woorden van Somerset te eindigen, ‘This isn't going to have a happy ending.’…

Geweldige film waarin een rechercheur die bijna met pensioen gaat een nieuweling meekrijgt om in te werken. Een boeiend plot met een spannende ontknoping die verhaaltechnisch sterk te noemen is en zorgt voor een emotionele punch. Sinister, donker en neerslachtig. Sfeervol in beeld gebracht met prachtig camerawerk en belichting. Drie goed uitgewerkte personages die hier sterk vertolkt worden (de kalmte van Morgan Freeman, de arrogantie van Brad Pitt en de beheerste krankzinnigheid van Kevin Spacey). Na de zoveelste herziening blijft dit een meesterwerk van David Fincher.

“C'mon, he's insane. Look. Right now he's probably dancing around in his grandma's panties, yeah, rubbing himself in peanut butter.”

Hele bijzondere maar wel een vermakelijke zit. Eindelijk deze film eens gezien waar ik al een tijdje tegen op keek, ik wou hem best graag zien en de hoge score maakte me nogal nieuwsgierig. Ik las dat je de zeven zonden moest kennen, althans daar draait de film voornamelijk wel over. Ik zal gelijk bekennen: die kende ik niet maar, de informatie in de film heeft me best wat geleerd. Het begin vond ik wat lastiger in komen, het verhaal is heel sterk maar je moet er zeker wel met je koppie bij blijven, een reden dus waarom ik zo’n film als deze gewoon lekker in de vakantie wil kijken: totaal niet moe en ik word een ware nachtvlinder dus ik kan lekker lange films afspelen zonder dat ik in slaap val.

En toch, de film duurt helemaal niet te lang en gelukkig maar want dat had anders een hele nare smaak aan de film gegeven. De film duurt precies lang genoeg wat we eigenlijk nodig hebben, zelfs met zo’n ‘ingewikkeld’ verhaal misschien iets te kort, waardoor ik het gevoel heb dat Fincher vooral op het eind een haastige slotstuk er in wou zetten maar wel goed, het is dan ook nergens afgeraffeld. De film leeft in constante spanning, en deze spanning word hoog gehouden en soms komt daar nog een schepje boven op door het interessante verhaal: je bent toch telkens benieuwd wat er gaat komen. En Fincher doet daar best veel aan en vooral details in overvloed.

Pitt vertolkt een waanzinnige rol en ik kon wederom echt genieten van zijn acteerwerk. Gisteren ook al en nu misschien nog meer. Maar, hij is erg ingespeeld op Freeman die ook sterk in zijn schoenen stond. Voor de rest was de cast niks boeiends, omdat het eigenlijk om de twee mannen draaide en een mysterieuze moordenaar die later Kevin Spacey blijkt te zijn. Klein stukje, maar wel erg sterk.

Fincher heeft zoals ik al eerder zei een tal details voor ons achter gelaten. Maar de man laat ons ook zitten met een paar maagdraaiers. Hele gore scenes die ik eigenlijk niet aan zag komen. Veel bloed, en veel spanning. We worden eindelijk eens geserveerd zoals zo’n film hoort te zijn, en waar de kijker ook een beetje van schrikt, zo hou je onze aandacht vast. Ik zelf heb waanzinnig genoten van de film, maar omdat ik er wat moeilijker in kwam snapte ik de film pas laat, dat was soms wat lastig.

We volgen twee detectives die een moordenaar achterna zitten die een bepaalde werkwijze hanteert en door het leven gaat me de zeven zonden. Ze zetten alles op alles om de moordenaar te pakken en komen steeds stapje voor stapje dichterbij wat het leuk maakte. Het einde is emotioneel en raakte een beetje, maar niet zo erg als ik sommige las hier in de reacties. Ja, ik heb me uitstekend vermaakt met deze topper alleen voelde hij voor mij niet helemaal 100% aan, dus ik ga hem niet de volle hoeveelheid sterren geven. Maar ik denk dat dit wel genoeg is ?. Hele fijne zit nogmaals en de film zit vol verassingen en duistere momenten die uit alle hoekjes en gaten kwamen aankakken.

4.5*

'Do you like what you do for a living? These things you see?'
'No, I don't. But that's life.'

Tsjonge jonge, wat een film toch iedere keer weer. Een 'David Fincher-special' en een bijzonder geslaagde donkere maar vooral realistische thriller met wellicht ook nog een verholen boodschap over de verdorvenheid van de maatschappij.

Een mooi en tegenstrijdig duo vind elkaar in de jonge en naïeve Mills die vooral eerst praat voor hij denkt en vooral veel reageert vanuit vooroordelen en emotie. Somerset daar en tegen is de rust en doordachtheid zelve, toch is wel duidelijk dat hij niet alleen het werk wel zat is en de zaak niet wil, tevens lijdt hij aan slapeloosheid. Ondanks de rust die hij uitstraalt is het toch niet helemaal pais en vree in het hoofd, of wordt hij achtervolgt door zijn eigen 'zonden'? Van een echte wisselwerking als collega's is er geen sprake maar chemie is er wel, of het is Somerset die zich toch enigszins over de jonge hond ontfermt.

De opbouw van de film is net als de sfeer, memorabel te noemen. Langzaam bouwt de film naar een lugubere en psychologische apotheose toe, terwijl de politie denkt controle te hebben en op hem te jagen, is het natuurlijk Doe zelf die zich aangeeft, DE-TEC-TííííííííííVE!!!!, altijd weer kippenvel van dat moment. Ontstelend bijna te zeggen dat de gehele film John Doe de baas is en zelfs richtig het einde en de climax alle touwtjes in handen heeft en zijn eigen einde regisseert, Somerset en Mills zijn machteloos en kunnen slechts reageren. Zelfs de coole Kalifornia, wellicht weinig in beeld maar wel een heel ander soort rol van McGinley, is er helemaal af, 'SOMEBODY CALL SOMEBODY!' tekent de situatie en paniek ten volste. In de climax is Brad Pitt op zijn best, op zijn 'oh god...oh god' moment ja na, wat een beetje naar overacting neigt. Verder, die houding, die intonatie, die emotie, die dreiging, wow! Om nog verder op de acteurs door te gaan, Spacey die op zich weinig in beeld is op het laatste na, is beklijvend als welbespraakte en beheerste 'gek'. Het verhaal wat hij brengt als motief snijd op zich wel hout, het is Mills die daar natuurlijk in zijn beperktheid weer op moet ageren, maar Somerset die er wel inhoudelijk op in gaat, daar had wel iets meer van gemaakt mogen worden. Freeman zelf op zich in een rol die hem uitermate goed past, doch had hij op bepaalde moment iets beter geregisseerd mogen worden door Fincher. Zo zijn er van die kleine details als het kloppen op de borst voor de microfoon en omhoog kijken, maar ook het terugspelen van de dictafoon om af te luisteren of het telefoon gesprek er op staat, niet zo geslaagd. Het is een beetje dubbelop en overacting wat mij betreft in beide gevallen of het moet illustreren wellicht dat Somerset oud en ouderwets is of zo. Kleine minpuntjes die overigens de pret niet drukken.

Terug naar de sfeer, briljante gekozen donkere straten en vertrekken, de constante en overvloedige regen, de simpele maar bijzonder dreigende muziek, gewoonweg briljant en pakkend. Zo ook bepaalde shots. De dikke in de duistere kamer zo geschoten op de rug, heerlijk macaber, of bijvoorbeeld de onmacht, beide mannen gevat afzonderlijk van elkaar in een verhoorkamer peinzend over de zaak. Het moment wanneer men voor Doe's deur staat en de daar op volgende chase is ook pure schoonheid, heerlijke spanning, goed gefilmd, ademloos kijkend hoe uiteindelijk bijna zijn bakkes ingeslagen wordt. Overigens, de gegipste arm na afloop is echt. Er wordt gedurende de achtervolging de indruk gewekt dat hij zich bezeerd bij de brandtrap maar in werkelijkheid moet hij tijdens het springen van motorkap naar motorkap uitgegleden zijn en met zijn arm door een raam gegaan zijn waarbij hij meerdere pezen in zijn pols of hand doorsneed. Het huis van Doe overigens ook fraai vormgegeven en gemaakt.

Wat mij verder vooral treft is het verhaal van Doe over Sodom en Gomorra dat overigens niet ver van de werkelijkheid is, maar vooral ook de hedendaagse normale omgeving waarin deze schokkende dingen plaats vinden. Waar overigens Fincher graag schokt met 'de dikke' maar vooral ook met Victor, is het einde toch psychologisch te noemen omdat Doe zichzelf er in betrekt en straft, maar vooral ook omdat zijn laatste moord in die zin subtiel uitgespeeld wordt. We krijgen het niet te zien maar het feit en idee is onontkoombaar. Op zich bijzonder gelaagd met de zeven hoofdzonden en bijzonder duister en sfeervol in beeld gebracht, om als laatste te zeggen dat ik een neef heb die destijds rustig naar Poltergeist of the Excorsist ging kijken en dat niet eng vond. Se7en daarentegen vond hij wel doodeng, want dit was echt, en kon je in al zijn gruwel echt overkomen.

Zoals gezegd, de chaos is compleet: somebody call somebody. Djeez, wat een knaller van een film.

Tijd voor herziening, een film die ik toen nog in de cinema zag. Benieuwd of de film de tand des tijds heeft doorstaan. David Fincher kan de sfeer goed opmaken in deze film. En uit een tijd dat zo'n film nog R rated was zodat we niet met een halfslachtige volwassen thriller zien die alles verbergt om een groot publiek te trekken.

Brad Pitt en Morgan Freeman zijn hoofdzakelijk bekend van blockbusters en zijn goed in het luchtige genre, maar wat mij betreft niet meteen de beste acteurs. Toch zijn ze hier wat subtieler dan je gewoon bent van hen, Fincher houdt hen duidelijk goed in het gareel. Paltrow is niet meer dan mooi behangpapier. Spacey valt nog mee, maar is ook niet de grote troef van de film.

De film moet het hebben van de sfeer en de onderhuidse spanning. Het is een soort emothriller met de sfeer van een donkere regendag, zonder dat het een parodie wordt. Heerlijk om te zien. Boeiend verhaal ook dat op een rustige manier verteld wordt.

Se7en is soms wat te braaf, het acteerwerk is goed gedaan maar niet memorabel. Maar de film is zeker niet verouderd en zeer goed gemaakt. Vooral Fincher en de score maken van de thriller een klassieker.

Tweede helft jaren ’90 kon je ons na middernacht regelmatig terugvinden in ons favoriet praatcafé. Terwijl we langzaam in het ritme van de nachtelijke uurtjes begonnen te glijden (met als soundtrack de LP Backtrackin’ van Eric Clapton op de achtergrond, overschakelen van roltabak naar filter) verzamelden we ons aan het tafeltje bij het raam en begonnen de conversaties intenser te worden. Ons geliefkoosd onderwerp was de film. En een film waar we veel over gediscussieerd hebben, was Seven. Heb je het openingsbeeld bestudeerd ? Staat daar geen schaakbord op de voorgrond ? Natuurlijk symbolisch voor het kat en muisspelletje tussen cop en killer, voor het deductieve vermogen van detective Somerset. Daar waren we het snel over eens. Maar het debat nam pas hevige proporties aan toen ik de volgende stelling over de tongen liet rollen : is dit een instant new classic ? Mijn tafelgenoten schuifelden ongemakkelijk heen en weer vanwege deze boude uitspraak. Je zag hun denken : dit is toch maar een doorsnee thriller over een serial killer (na Silence of the lambs – weliswaar een solide thriller van de goede middelmaat maar zeker niet meer - platgetreden paden). En de buddy buddy dynamiek als flikken (hier vertolken Morgen Freeman en Brad Pitt de hoofdrollen als respectievelijk de ervaren Somerset en de jonge Mills) was een formule die al sinds de jaren ‘70 schering en inslag was bij TV series zoals Hawai five O of The streets of San Francisco (wat een tune hadden die series toch !). Het moet gezegd, zware argumenten maar ik was niet van slag. Koelbloedig pareerde ik : Is het een toeval dat tijdens de eindgeneriek een song van David Bowie te horen is ? Geen classic als Space Oddity of Heroes maar The hearts filthy lesson, toen de actuele single uit het album Outside. Het was reeds een conceptalbum waar Bowie een dystopische wereld (ondergang van de mensheid) schiep. In een genre die voor Bowie tot dan nog nieuw was nl Industrial rock (producor Brian Eno). Nee dit is geen toeval, men kiest niet alleen voor Bowie als één van de groten uit de popmuziek om de grandeur van de film te bevestigen maar ook omdat de song/album past in Fincher’s visie. Want Fincher had al vanaf het prille begin de ambitie om een klassieker te distilleren. Er is de score van Howard Shore die veeleer ambient industria tracks dan een orkest laat horen en er is een uitgekiende sound design met voortdurende achtergrondgeluiden. Volgens Fincher heeft hij eerst een volledige backstory op papier gezet zodat hij dan die geluiden kon vinden die passen bij het verhaal achter de schermen zeg maar zoals de loeiende politie sirenes of een vuilnistruck die voorbijrijdt. Een metropool ten voete uit, er is geen seconde vrij van geluid, er is geen rust voor de mensheid. Natuurlijk maakt het visuele ook deel uit van die opzet. De groezelige kamers, de gore buurten, de vale tinten, dit alles perfect op pellicule gezet door de fotografie van Darius Khiondji (vak geleerd bij de Franse tandem Caro/Jeunet die hun films Delicatessen en La cité des enfants perdus signeerden met een opmerkelijke visuele stijl). De kijker wordt immers gedropt in een (letterlijk en figuurlijk) donker universum waar het altijd en overal regent. Dit is wat Seven tot een meesterwerk maakt nl dat alle details deel uitmaken van één grote visie nl we worden gedomineerd door onverschilligheid, mensen zijn bevangen door een fin de siècle gevoel en de wereld is naar de haaien. Niet alleen de vorm is grote filmkunst ook het scenario is klasse. Dit doemverhaal over de 7 hoofdzonden zit perfect in elkaar : het magnifieke einde, de verwijzing van 7 in de structuur van het verhaal (7 dagen), die leuke details (de bibliotheekkaart !), Brad Pitt als opkomende ster. Ondanks het who dunnit frame dat kadert in een typisch misdaad genre is het verhaal een grimmig realistisch verslag van de zoektocht naar de dader. Je zal er geen grote actie scenes of shoot outs in terug vinden. Dit is meer een character drama van 2 individuen nl Somerset die moegestreden is (de reden waarom hij op pensioen gaat) en Mills die gelooft in het goede van de mens. Deze 2 visies worden steeds tegen elkaar opgezet. Op het einde zijn de personages bekeerd. Het optimisme van Mills is verdwenen (door zijn daad) maar bij Somerset herleeft (gedeeltelijk) de hoop (die fantastische slotzin ‘Hemingway once said …’) dat de mensheid kan gered worden. De cineast Fincher heeft intussen bevestigt dat dit geen toevalstreffer was. Eerst was er nog twijfel met het gladde ‘The game’ en de formule film ‘Panic room’ – hij kwam dan ook uit de wereld van MTV waarop toen danig werd neergekeken – en toen kwam ‘Zodiac’. Opnieuw een film over een serial killer maar deze keer geen stilering maar een droge registratie van feiten in een sobere, klassieke look met een plot dat focust op de obsessies van de betrokkenen. Bewierookt als meesterwerk door de pers maar voor mij een groot deel onbevredigend (en dat had niks te maken met het einde !) omdat de personages te weinig waren gemotiveerd. Maar het feit is dat Fincher opnieuw een stadsthriller maakt met een nieuwe visie en aanpak en dat is wel het werk van een auteur. Daarna kwam hij met ‘The social network’ dan toch piepen aan de top van het klassement der groten. Maar wij rekenen Seven als zijn chef d’oeuvre. Tijd om naar huis te gaan. Muziek is gestopt, de lichten zijn uit. Het café was nu leeg en ons tafeltje werd overvallen door de stilte. Daar ligt ook de confrontatie met onze zonden. Gramschap, afgunst, lust, gulzigheid … onze donkere kanten kwamen boven. Uiteindelijk werden ze opgeslorpt door de nacht en konden we als herboren ons bed induiken want een nieuwe dag was al begonnen.  Ach, we missen het nachtleven wel een beetje. Maar vooral …wie gaat er nu onze zonden vergeven ?

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 78 : Se7en

Je zou zeggen dat het niet meer zo boeiend is als je het einde al weet, maar dat is alles behalve waar, zelfs na 3 keer zit ik er compleet in. De hele setting is gaaf, er hangt een duister sfeertje, het regent constant en er zitten gave dialogen in. Elke moord is schokkend in beeld gebracht, de film neemt zeker geen stap terug daarin en dat doet het zeker goed. Er zit een goeie spanningsboog in het verhaal, en zelfs wat actievolle stukjes. De muziek erachter is donker en voegt wat extra's toe aan het sfeertje. Hoewel de algehele film je bezig blijft houden, is het einde wel het beste gedeelte van de film, erg goed uitgewerkt.

Een terechte klassieker, en een van de beste thrillers ooit naar mijn mening, ontzettend gied bedacht en uitgewerkt, de donkere sfeer is wel iets waar je voor in de stemming moet zijn, 4,5!

Goede film hoor, ik heb genoten. Meen ik uit de grond van mijn hart. Maar waarom deze op 10 staat in beste films aller tijden, is mij een raadsel. Gewoon een goede politiethriller toch? Niets meer?

Hier moet ik het mee eens zijn. Vroeger geniaal, nu niet veel meer dan een behoorlijke politiethriller.

Deze film nu voor de derde keer gezien. Sterk en origineel verhaal met de nodige macabere wendingen.

Ben het voor een klein deel eens met reageerder 'wihu61'. Vooral het overacteren van Brad Pitt begint gaandeweg een tikje storend te worden. Morgan Freeman zit daarentegen weer op z'n gebruikelijke (hoge) niveau.

Toch wel een '4' voor deze film uit 1995.

Ernest Hemingway once wrote: "The world is a fine place and worth fighting for". I agree with the second part.

Met deze memorabele quote van de cynisch geworden rechercheur Somerset is in 1 zin de toon samengevat van de enige serial killer film die op hetzelfde nivo kwam als Silence of the Lambs en deze wist te overtreffen in grimmigheid. Negatief verschil is wel dat Silence meer herkijkbaar is: het is gewoon elke keer genieten van de psychologische spanning tussen Lecter en Starling. Se7en heeft in dat opzicht een beperktere onderhuidse spanning door een redelijk ervaren agent te koppelen met een bijna gepensioneerde. En bij Se7en is de impact bij de eerste keer kijken veruit het grootste, hierna is de shock factor, waar de film net wat meer op leunt, natuurlijk minder maar blijft over de perfectie van de ingenieuze opbouw.

De casting is sterk (in die tijd was Morgan Freeman nog geen clichematige keuze). Zowel de carriere van Freeman als Pitt kreeg hierna vleugels. Verdiend, want het acteerwerk is goed, met sterke dialogen (ik moest opnieuw lachen om de opmerking van Somerset over die ufo) maar alles, ook het donkere camerawerk, staat volledig ten dienste van een zeer consequent uitgevoerd narratief.

We krijgen een niet bij nader genoemde, decadente, vieze en verpauperde stad te zien waarin het New York van Taxi Driver nog een paradijsje lijkt. De film legt de vinger op de zere plek, door de apathie en het wegkijken van mensen te benoemen temidden van toenemende ellende en verloedering. En dit is een fenomeen wat ik rond de jaren 90 ook almaar erger heb zien worden.

Geen memorabele soundtrack, muziek treedt hier net zoveel op de voorgrond als het spaarzame zonlicht maar wel ondersteunt de muziek goed de spannende scenes.

Fincher is een bijzonder regisseur omdat hij vernieuwend te werk gaat en zelfs van een MTV-stijl word beticht, maar dan moet je eerder denken aan die dagen dat MTV nog voor een behoorlijke dosis creativiteit stond. De begintiteling zet daarin al meteen de toon en de aftiteling is ook apart, van omlaag naar omhoog. En natuurlijk de spelling van de titel. Komt allemaal wat hip over, maar verschil moet er zijn.

Film uit de hoogste regionen van de top 250 die ik nog steeds moest kijken. Was er ooit, minstens 10 jaar geleden, weleens aan begonnen maar al heel snel gestopt omdat ik er niet zo in de stemming voor was en er niet direct ingezogen werd. En ik moet zeggen dat ik dat nu weer had. Het hele eerste uur zat ik me af te vragen waar deze film zijn hoge score aan verdient, want afgezien van de crime-scenes die best wel freaky zijn en een interessant uitgangspunt hebben vond ik het aan de saaie en trage kant, en niet per se op een heel sfeervolle meeslepende manier.

Het is eigenlijk pas vanaf het tweede uur als de dader daadwerkelijk in beeld komt dat de film enorm opknapt en echt spannend wordt. Zeker als Kevin Spacey ten tonele verschijnt (leuk gecast vond ik) wordt het pas echt puntje-van-je-stoel interessant. Niet vaak een film gezien die tegen het einde toe met de minuut beter wordt.

Het is uiteindelijk niet zo heel erg lastig te raden waar het heengaat, want ik had toen ze in de auto zaten al wel door hoe het zo'n beetje zou eindigen en normaal gesproken ben ik echt niet zo scherp met dat soort dingen, (misschien dat dit in 1995 nog super twisty was) maar desondanks een erg goede en spannende (en gaaf geschoten) ontknoping met best een aardige 'theorie' erachter.

Twijfel een beetje hoe deze te beoordelen. Blijf uiteindelijk wel met een zeer positief gevoel achter, maar dat komt eigenlijk met name door de tweede helft en het einde. Vond Morgan Freeman en zeker Brad Pitt (die man doet gewoon hetzelfde in elke film, dat blijkt maar weer nadat ik deze gezien heb) niet echt heel boeiend met elkaar.
Maar goed, beter dan een film die vol potentieel begint en dan langzaam saaier wordt natuurlijk.

4* voor nu

Zag dat deze op Netflix stond, en aangezien dit naar mijn mening de beste film ooit gemaakt is in mijn favoriete genre, gelijk maar weer even bekeken. Het grote nadeel van deze film is dat het plot nogal leidend is en dat vooral de eerste keer bekijken een diepe indruk maakt (op mij dan). De film weet als geen ander een grimmige duistere sfeer neer te zetten vol ellende, niemand in de stad is heilig van de makelaar tot aan de FBI. Films als The Dark Knight hebben op dit gebied duidelijk afgekeken bij Se7en. Cinematografisch staat het als een huis. De manier waarop de film zo onder je huid weet te komen zonder de uitvoering van de moorden in beeld te brengen heb ik bij geen enkele andere film zo sterk gezien als bij Se7en. De slachtoffers worden wel zeer expliciet in beeld gebracht en er word veelvuldig gebruik gemaakt van foto’s om dit aan te sterken, waardoor je toch het gevoel krijgt je de moord haast meegemaakt hebt. Dit alles zorgt voor een grimmige, duistere en mysterieuze film die vol ellende lijkt te zitten.

Qua acteerwerk valt er over smaak te twisten. Spacey speelt de sterren van de hemel in deze film en weet zijn karakter zeer indrukwekkend neer te zetten. Freeman is ook in vorm en ondanks dat Pitt ietwat overdreven is in deze film voegt dat juist iets toe vind ik. Hierdoor wordt tenminste duidelijk hoe het karakter van zijn personage in elkaar zit. Nou kan het natuurlijk zijn dat dit niet je favoriete acteurs zijn, maar ook dan blijft de film de moeite waard. Er zit wel veel (naar mijn mening sterke) dialoog in de film waardoor de acteurs minstens zo dragend voor het niveau van de film zijn als de sfeer en de beelden.

Het plot van deze film is eigenlijk de belichaming van de sfeer die er neergezet wordt. Het is één doffe ellende, in alle opzichten en volgens iedereen, en ze hebben nog gelijk ook.

Op alle vlakken haalt deze film zo’n hoog niveau dat ik niet anders dan 5 sterren kan geven. De sfeer en het plot zijn ongeëvenaard binnen het genre en het acteerwerk en de dialogen behoren ook zeker tot de top 5. Voor mij (tot nu toe) de beste thriller ooit gemaakt (ondanks de wat mindere ‘herkijkbaarheid’).

Sinds lange tijd nog eens herzien, en ik ga verhogen met een halve *. Bijna alles is vrij perfect aan Finchers tweede film (of eerste, Alien 3 is door hem namelijk 'onterfd'). De duistere visuele stijl. De smerige moorden (die we niet te zien krijgen, wat een perfecte keuze is). Het originele verhaal over de hoofdzonden. Het fantastische geluid/sounddesign. Een uitstekend script waarin elk klein detail belangrijk is. Maar vooral dat hopeloos donkere sfeertje dat wordt opgewekt door onder andere de constante regenbuien. Het is niet helemaal een cynische film, al was het maar door de eindmonoloog van Morgan Freemans personage, maar het komt toch dicht in de buurt, en dat werkt het hopeloze sfeertje goed in de hand.

Het enige minpunt is eigenlijk Brad Pitts personage. Normaal vind ik hem altijd goed, maar hij speelt hier één van zijn minste rollen. Het einde had nog impactvoller kunnen zijn als zijn personage iets sympathieker in het verhaal was geschreven (de hele rit in de auto, en het daaropvolgende einde, blijft overigens desondanks briljant). 4.5*, Finchers meesterwerk.

Op en top detective!

De setting, de sfeer, de rust in de film, het hele verhaal, echt goed!
Deze film houd je vast van begin tot eind, met een gruwelijke ontknoping.

Ook de cast is geweldig gekozen, waarbij ik mij totaal niet (en nooit) ergerde aan Brat Pitt. Naast de "rust zelve" (Freeman), moet gewoon een iets wat drukker personage staan. Twee Freemans zou niet werken, zeker niet als de 3e, Kevin Spacey, ook nog een op het toneel verschijnt.
Daarbij mag best wel wat meer rekening gehouden worden dat dit een film is van 25+ jaar geleden en dat dit toen totaal geen afwijkend beeld is van acteerprestaties in bepaalde rollen.

Het enigste wat naar mijn mening "nog beter" had gekund was het onderzoeken naar de moorden.
Ook al waren de moorden geen bekende en random gekozen als ze maar aan het "7 zonden" profiel voldeden, het zou nog meer spanning met zich meebrengen wanneer ze de volgende stap van de moordenaar op het spoor zouden komen. Nu werden ze simpelweg gebeld of getipt dat er weer een lijk was, het ging eigenlijk vanzelf.
Dit zou ook iets meer ruimte kunnen geven aan Kevin Spacey, die pas echt in beeld komt tegen het einde.
Waarbij zijn eerder mank lopen als nog onbekende gedaante, ineens was verdwenen, Usual Suspects hint?

Een film die na 25 jaar nog steeds boeiend is, spannend is en dus nog steeds met gemak mee kan (of zelfs veelal beter dan wat er is) is een topper!

Erg goed!
9
4,5*

Herziening

Se7en is nog steeds een aardige misdaadthriller die, na meer dan 10 jaar nadat ik hem voor de eerste keer zag, wel behoorlijk aan kracht heeft ingeboet. Hoewel het verhaal nog steeds ingenieus in elkaar zit was de finale minder mind-blowing dan ik mij kon herinneren. Je ziet deze eigenlijk al aankomen wanneerer over de zwangerschap verteld wordt, wat uiteraard alleen gedaan werd om het slot nog dramatischer te maken. Ook het feit dat de twee detectives oog in oog met de moordenaar hadden gestaan zonder dat ze het zelf door hadden voelde vandaag de dag als een minder grote verassing.

Kijk je naar mijn beoordeling, dan zie je dat ik nog steeds tot op zekere hoogte te spreken ben over, volgens velen, "een van de beste films ooit gemaakt'', maar mijns inziens voelt de genialiteit van Se7en vandaag enigszins achterhaald aan, wanneer je je realiseert hoeveel sterke misdaadthrillers er door de jaren heen bij gekomen zijn. Dit werk van David Fincher is in die zin in mijn ogen dan zeker ook niet tijdloos. Eerst dacht ik dat dit aan mijzelf lag doordat dit inmiddels mijn tweede kijkbeurt betrof, maar ook mijn vriendin, die Se7en nog niet eerder gezien had, deelde deze mening. Dat dit in de jaren 90 een van de beste films was die de wereld ooit gezien had, wil niet zeggen dat dit ook anno 2021 nog steeds het geval is.

3,5*

Was op TV en weer eens gekeken. Vond het destijds een coole film maar al heel lang niet gezien. Nog steeds een goede film maar ik zie nu wel dat het allemaal te toevallig is. Dat de moordenaar het allemaal te goed geplant heeft. Dat verkoopt nu niet meer zo goed. Vervelend donker filter op de lens waardoor alles... donker lijkt. Behalve het licht van de zon dat je bij elke regenbui ziet. En wanneer je de stad uit rijdt kom je in de woestijn? Maar toch weer helemaal uitgekeken en het einde was nog steeds hetzelfde. Over 20 jaar weer eens kijken... dan de 50k versie........

Voor mij de beste film die er ooit is gemaakt.

Niet de allerbeste film die ik van dit tweetal (Pit, Freeman) heb gezien. Het lag zeker niet aan de acteerprestaties maar aan het script. Hier en daar onlogisch danwel overdreven en tergend langzaam.Het einde was tenenkrommend. Heb mijn beoordeling vooral gebaseerd op de overtuigende wijze waarop deze heren hun rol hebben ingevuld. Voor de rest vond ik het niet veel.

Deze film had ik echt al meer dan tien jaar niet meer gezien dus het werd hoog tijd voor een herziening. Als je deze film eenmaal hebt gezien dan weet je sommige gedeelten jaren later nog.

Se7en gaat over twee detectives die een reeks gruwelijke moorden onderzoeken die gebaseerd zijn op de zeven hoofdzonden. Terwijl ze de moorden onderzoeken worden ze steeds dieper meegesleept in de duistere wereld van de moordenaar.

Fincher doet zo'n beetje alles goed met deze film, maar het grootste pluspunt vind ik dat je als kijker het verhaal ingezogen wordt zoals je zelden meemaakt. Het is zo ontzettend realistisch neergezet en dat gecombineerd met een beklemmende sfeer en uitmuntend acteerwerk, dat je even het idee hebt dat het allemaal recht voor je neus plaatsvindt.

Het einde is natuurlijk beroemd en berucht tegelijkertijd, maar wel een van de beste ooit. Als je deze film nog nooit hebt gezien, meteen doen. Een van de beste thrillers ooit gemaakt.

Halfje verhoging, 4.5*

Slechts één opmerking: in het genre thriller heeft Se7en de beste climax in een slotscene ooit gemaakt.

Daarmee verraad ik niets. Maar: loopt er überhaupt nog iemand rond van een andere planeet die het slot nog nooit heeft gezien?

Se7en blijft een hele goede film met een interessant en goed uitgewerkt verhaal. Er wordt mooi naar een goede climax gewerkt waarmee de film staat als een huis. Ook na vele jaren op een dergelijk niveau te herzien.

Gisteravond deze film gekeken na het lezen van alle lovende recensies, en het is inderdaad een goede thriller, maar ook weer geen meesterwerk. De twist op het einde was sterk en bleef echt door mij hoofd spoken, de moorden zijn sadistisch en luguber (de spaghetti man en de man op het bed die nog bleek te leven springen eruit) en de sfeer rondom het stadje was goed en sinister, maar voor de rest is dit een misdaadfilm die ik wel vaker heb gezien, zij het van goed niveau, dat wel. Acteerwerk was redelijk maar niet speciaal. Morgan Freeman speelde degelijk maar niet bijzonder goed, van Brad Pitt ben ik geen fan en hing wat te veel de cool guy uit, maar ik moet zeggen dat hij op het einde de verwarring wel sterk bracht. Zal ik de man die mijn vrouw vermoorde wel of niet doden? Uiteindelijk doet hij dat dus wel, waardoor John Doe wint. Uiteindelijk heb ik mij prima geamuseerd met deze bij vlagen spannende film.

Gister dan eindelijk de wat controversiële 4K release binnengekregen. Dat begon natuurlijk al anderhalf jaar geleden, toen de pre-order van “What’s in the box” uitgave live ging, die ik op dag 1 bestelde. Helaas werd deze eerst uitgesteld naar januari 2024 en daarna tot mijn verbazing helemaal gecanceld. David Fincher vond al die poeha maar niks en wilde een simpele release. Baalde daar ontzettend van, want ik ben gek op zulke collectors items, zeker voor films met dit kaliber. Ik wist trouwens helemaal niet dat regisseurs invloed hadden op de package van een uitgave.

Deze release bevat HDR10 en een 5.1 DTS HD Master Audio, dus helaas geen Dolby Vision en ook geen Dolby Atmos. Sterker nog, het is eigelijk een downgrade van de bluray die een 7.1 bevatte. Fincher heeft voor deze release de bioscoopversie van 5.1 aangehouden. Ik kan qua geluid helaas niet zeggen welke van de twee nou beter klinkt, bluray is te lang geleden voor mij. Voor de transfer werden de original camera negatives gescand in 8K, en vervolgens gedownsampled naar 4K door middel van A.I. Ook heeft Fincher wat kleine aanpassingen gedaan, bijv in de laatste scene wat wolken en elektriciteitskabels toegevoegd. Het valt verder gelukkig allemaal wel mee, en de gemiddelde kijker zal het waarschijnlijk geeneens opvallen. Voor wie geïnteresseerd is, er staat een heel stuk van het interview op Collider, zoek Google-Fincher-Collider.

Ik vond de transfer er persoonlijk geweldig uitzien met behouden film grain. Ondanks dat het een 5.1 is klonk het ook geweldig over de boxen, ik kan niet klagen om eerlijk te zijn. Wel jammer dat er géén nieuwe special features zijn toegevoegd, wel zijn alle oude special features overgezet van de dvd&bluray.

Het geniale verhaal van Andrew Kevin Walker, die tevens een cameo heeft als eerste lijk in de openingsscene, behoeft geen verdere uitleg, dat zal de meeste bekend zijn. Morgan Freeman is zijn glorietijd, Pitt die goed op dreef is, maar de satanische vertolking van Spacey is misschien nog wel het beste van allemaal. Visueel een kunstwerk, let alleen al op de openingcredits, niet verwonderlijk als je bedenkt dat Fincher uit de videoclipindustrie komt. De rauwe en groezelige sfeer, ondersteund door de sinistere soundtrack. Prachtige praktical effects van Rob Bottin, waardoor de lijken er nog slijmeriger uitzien in 4K. De finale zal bij de meeste waarschijnlijk in de top 10 beste climaxes ooit gefilmd staan.

Blijft een steengoede film die na 30 jaar nog steeds staat als een huis.