Se7en (1995)

Deze film heb ik al tig keer gezien, maar het blijft prachtig. Mooie muziek (ook klassiek), aparte camerahoeken en enorm mooie beelden.
De bibliotheek met de ouderwetse groene bureaulampen bv is al wonderschoon om te zien qua beeldcompositie en kleurstelling en zo wemelt het van de schitterende beelden.
Het geluid is uitstekend ondersteunend en acteren is ook fantastisch.

Het eind is toch een beetje flauw in mijn ogen. De ene collega had best gelegenheid om het pistool uit handen van de andere collega te verwijderen, want deze was totaal niet geconcentreerd en warrig, keek vaak in tranen naar de grond en had m.i. gemakkelijk overmeesterd kunnen worden.
Het is dus wel degelijk een geforceerd einde in mijn ogen.
Maar buiten dat blijft de rest staan als een huis.

Se7en is en blijft een fantastische thriller, dat vond ik de eerste keer en ook de twee andere keren dat ik hem zeg. Fincher’s eerste film is meteen een schot in de roos, waarmee hij zich in één klap op de kaart zet en bewijst het vakmanschap van regisseur, erg goed in de vingers te hebben.

Op papier lijkt het een eenvoudig verhaal, waarbij een seriemoordenaar opgespoord moet worden, maar de uitwerking zegt zoveel meer. Dat is in de eerste plaats te danken aan de acteurs die prima werk afleveren. Morgan Freeman speelt een voor hem vertrouwde rol, maar wel eentje waar hij erg goed in is. Hij wordt echter bijgestaan door de geweldige Brad Pitt, die de rol van jonge detective met zeer veel overtuiging speelt. Het spel tussen beiden is sterk, evenals de dialogen en daarnaast zetten ze sterke, geloofwaardige en vooral ook heel menselijke personages neer.

Naast goed acteerwerk bevat Se7en ook een sterke, duistere en grimmige sfeer. New York wordt prachtig in beeld gebracht door Fincher en dat draagt flink bij aan de sfeer en de spanning. Want spannend is het zeker. De moorden zijn best luguber en stiekem ben je de eerste keer best benieuwd hoe het in elkaar zit. Maar ook bij herziening blijft het spannend en boeiend, en dat tekent vaak de echte toppers. Op het moment dat Spacey zich aangeeft, wordt het alleen nog maar beter. Wat een fenomenale rol trouwens, als we het toch over uitstekend acteerwerk hebben en wat een geweldige wending. Vanaf dat moment wordt het allemaal erg spannend, tot de uiteindelijke afloop die origineel is, maar tevens inslaat als een bom.

Een prima script, een sterke regie en uitstekend acteerwerk zorgen voor een spannende en buitengewoon goede thriller.

4,5*

De verrassing van de ontknoping is er wel af, maar de rit er naar toe is nog altijd een stevige. Iets met seriemoordenaars gaat er sowieso wel goed in en Fincher doet er via de zeven zonden nog een paar flinke scheppen bovenop. De moorden variëren al van luguber tot weerzinwekkend en de film baadt nog eens in een donkere, naargeestige ambiance. Freeman als neerslachtige detective doet in een bepaald opzicht een beetje denken aan die Tommy Lee Jones in No Country For Old Men. Hij houdt er in ieder geval niet bepaald een positief mensbeeld op na, iets wat ook uit elke porie van de film sijpelt.

Veel duistere locaties en wanneer het dan eens het daglicht bereikt, wordt het weggespoeld in de regen die met bakken uit de hemel valt. Puur zonlicht is er slechts in het laatste half uur dat niet alleen daarom bitter is. Een onheilspellende score bij het eerste slachtoffer, daarna is me de muziek niet meer zo opgevallen. Dat geldt wel voor het net wat te dommige rolletje van Pitt en Fincher had langer mogen blijven hangen op de dreunende plek waar lust aan bod komt. Verder blijft het een ijzersterke twee uur die in het slot volledig wordt gedomineerd door de indringende blikken van John Doe.

Een 'Baantjer' in een modern jasje: 'Fledder en de Cock' deel zoveel. Maar dat moderne jasje moet voor vooral veel TV series daarna een voorbeeld, een stijlicoon, zijn geweest. Het plot is als vele anderé: hoe verras je de lezer/kijker. Het einde was niet echt geloofwaardig maar de fantastisch enge uitvoering verbloemd veel. De hoofdfiguren waren interessant om te volgen maar er zaten wat losse eindjes aan die de geloofwaardigheid niet versterkten maar in de sfeervolle smoezelige setting komen de figuren toch tot hun recht. Het einde is een vondst die bij het genre past: maar voor de geoefende kijker ietwat voorspelbaar.

Se7en stond al lang bovenaan mijn lijstje om nog eens te zien. Lange tijd niet van gekomen, maar vanavond tijd vrij gemaakt. De nodige goede recensies gelezen, dus met een bepaalde verwachting eraan begonnen..

Om direct maar mee te beginnen: tragisch slot met een meer dan geslaagde opbouw. De zeven zonden zijn prachtig verwerkt door Fincher, waardoor het niet zo'n straight-forward film is zonder enige gedachte. De duistere set in een regenachtige en vervallen stad maakt het allemaal erg realistisch. Acteerwerk is meer dan goed waarin Freeman als enige echt uitblink. Speelt zijn rol als ervaren rechercheur uitstekend. Cinematografisch eveneens van goede kwaliteit. Meest genoten van de slotscène die start vanaf de autorit..

Ridicuul dat hij hier vergeleken wordt met 'Baantjer in een modern jasje'. Waar Baantjer altijd simplistische moordzaken waren met matig acteer- & filmwerk is deze film van een ander kaliber. De diepgang, cinematografie en acteerwerk overstijgen die tweederangs serie aan alle kanten.

****

Blijft 4,5*, wat een gruwelijke film blijft dit. Freeman geweldig als ervaren detective en bijna pensioenado, maar die tevens genoeg heeft van de verklote wereld om zich heen. Erg goed gespeeld. Pitt speelt bovengemiddeld, maar staat in de schaduw van Freeman en Spacey. Spacey geweldig, weinig acteurs die met zulke levenloze ogen kunnen acteren als volkomen gestoord (kan nu alleen Malkovic bedenken).

Sfeer, setting, beeld, geluid/muziek. Allemaal dik in orde verder. Geweldig.

Verhoogd naar 5*, wat briljant.

De meest huiveringwekkende misdaadthriller die ik ken. Behalve het uitstekende verhaal en het indrukwekkende acteren valt me iedere keer weer de gruwelijke sfeer op. Elke scene, elk moment van deze film hakt in op je gemoedstoestand. Dat is ook wat me al jaren bij is gebleven maar wat me iedere herziening weer beklemt.

De verhoging naar 5* zit met name in het opvallende dat de crime scenes eigenlijk niet eens het heftigst zijn in de film, maar dat de conversaties en de op het oog rustige scenes veel harder bij me binnenkomen dan ik me herinnerde.

Deze vorige week weer eens bekeken, nadat ik hem zeker in geen tien jaar meer had gezien.

Erg creepy en duistere, beklemmende sfeer, begint al bij de speciale begintitels en grijpt je gedurende de hele film bij de strot. Waarschijnlijk Finchers beste film.

Het kat en muis spel wat de dader annex seriemoordenaar speelt, met de politie en jou als kijker, weet je op het puntje van je stoel te houden tot aan het verbijsterende en onverwachte eind.

Duo Freeman en Pitt zijn beiden op hun eigen manier goed op dreef; goede bijrol van Paltrow, die de film ook nog een hart geeft,

maar het is uiteraard Spacey die de show steelt.

Een negen, ofwel 4,5 ster.

De grootste troef van deze film is het verhaal. Want de acteerprestaties van de hoofdrolspelers zijn maar heel middelmatig. De relatie tussen de nieuwe en de oude rechercheur had een stuk beter opgebouwt kunnen worden. En ook de privélevens hadden veel beter uitgewerkt mogen worden. Nu is de film heel erg Hollywood-cliché met zijn semi-filosofische prietpraat en de emotionele diepgang van het niveau keukenmeid. En dat staat in zwaar contrast met het verhaal van de seriemoordenaar. Want dat is wel boeiend van het begin tot het einde en is ook heel erg geïnspireerd geschreven. Dat verhaal maakt dan ook dat deze film wel de moeite van het kijken waard is. Ik heb me wel geërgerd aan de belichting. Een groot deel van de scènes was veel te donker om de interessante details goed te kunnen zien. En de hoeveelheid regen was ook belachelijk. Als het dagenlang zo hard had geregend hadden we op een gegeven moment toch wel eens delen van een ondergelopen stad mogen zien.

Deze film weer eens uit de kast gehaald na hem een tijd niet te hebben gezien. Blijft een toppertje waaraan alles klopt. Sinister sfeertje, goede acteurs en naar mijn mening wel degelijk een onverwachte climax aan het einde. Freeman en Pitt zijn een prima gecast koppel terwijl Spacey uitstekend de onderkoelde psychopaat neertzet. Van mij 4* voor deze film.

"The world is a fine place and worth fighting for."

David Finchers Se7en is een thriller die alles heeft wat een thriller moet hebben. Vlotte acties, goede shots, leuk bedacht script, een altijd even goede Morgan Freeman, een redelijke Brad Pitt, een oogstrelende Gwyneth Paltrow en een Kevin Spacey die eigenlijk niet in de fout kan gaan in zijn toch wel gemakkelijke rol. Toch begrijp ik de enorme waardering voor deze film niet. Hij heeft geen achterliggende gedachte, het concept (zoals die in het eerder genoemde citaat van Hemmington perfect wordt beschreven) is al zo vaak gebruikt en de film toont geen enkele nieuwe mijlpalen in cinema. Maar laat ik vooral me niet beïnvloeden door de overschatting van Seven. Toch, deze film had net zogoed gepast in het jasje van de speciale, lange, jaarlijkse aflevering van een krimiserie als Tatort. Al bij al heeft David Fincher een spannende, goed gebrachte kitschfilm gemaakt en daarvoor mijn complimenten.

Schitterende,retestrakke,spannende en angstaanjagende thriller.

Morgan Freeman in de rol van bijna op pensioen gaande rechercheur die echt niet wil beginnen aan die laatste zaak, want de gladjanus had van de eerste minuut door dat het geen gewone zaak zou worden (Ok dat vond ik ietsiepietsie overdreven) Beetje gelijk Robert Duvall in Falling Down.

Bratt Pitt, de rookie die eens kont zou gaan schoppen en laten zien wat een super detective hij wel is. Hij komt er bekaaid van af

T'is zo een film waar je achteraf wezenloos naar het scherm zit te kijken , je afvragend wat de neuk dat wel voor iets was en dat je het een verdraaid verrassend einde was. Wie dat einde voorspelbaar vond, heeft waarschijnlijk geen reet meer aan een andere film.

Voor mij - de ultieme spooky thriller ever !!!!!

4.5*

Gisteravond eindelijk na lange tijd deze film weer is herzien. Ik heb Se7en een paar jaar na de release voor 't eerst gezien (in 1995 was ik pas 9 ). Wat ik me daar nog van kan herinneren is dat ik 'm heel eng vond, heel donker (duister is misschien een betere woordkeuze) en ontzettend spannend. De eindscene stond nog in m'n geheugen gegrift.

Hoe dan ook, met een bepaald verwachtingspatroon deze film opnieuw bekeken en wat is het dan fijn om te zien dat Se7en nog net zo krachtig is als vele jaren geleden. Ik zag dat Howard Shore verantwoordelijk is voor de score. Dat verklaard een hoop want ik vind hem geweldig. Alles was weer zoals ik me kon herinneren, de wisselwerking tussen Freeman & Pitt, de plaats delicten die eruit zien alsof je een kijkdoos van de seriemoordenaar bent binnen gewandeld, de donkere scènes en uiteraard Kevin Spacey als psychopaat. Om nog maar te zwijgen over 't eind. Ondanks dat je nu weet wat er gebeurd is het niet minder emotioneel. Nog steeds heb ik ernstig de behoefte om: "Neeeee!" te schreeuwen naar de TV...

4,5*

9/10 (IMDB)

Allereest moet ik zeggen dat ik ontzettend baal dat ik deze film vanavond op Net5 heb gekeken. Wat is het toch ongelofelijk zonde dat je maar niet in de film raakt wegens die irritante reclameblokken om de 20 minuten. Mijn beoordeling is dus mogelijk wat vertekend.

De film viel me helaas een beetje tegen. Ik had het gevoel dat ik naar een hele lange aflevering van CSI zat te kijken. Het personage van Brad Pitt vond ik bloedirritant, het einde deed mij dan ook vrij weinig.

Jammer.

Hele duistere film. Dat is voor mij zeker al een pluspunt, want ik hou wel van dat sfeertje. Verder is het heel erg spannend, ik zat werkelijk op het puntje van mijn stoel tot het einde. De acteerprestaties zijn goed en het einde zit goed in elkaar. Hoe meer je over het einde nadenkt, (wat ik de komende dagen nog wel ga doen ) hoe beter het einde wordt.

Zo, hier had ik een heleboel meer van verwacht. Allereerst moet ik toegeven dat ik, hoewel ik de film nog niet eerder heb gezien, wel wist hoe hij afliep (een euvel waar ik wel vaker last van heb...) en misschien niet de beste persoon ben om te oordelen over het einde. Maar over de rest heb ik ook genoeg te zeggen.

Ik had verwacht dat deze film stukken enger zou zijn. In het begin lijkt het nog wel eng te worden, maar als het verhaal eenmaal op gang is gekomen volgen de lijken elkaar in hoog tempo op zonder dat het nog een verrassing vormt. Het eerste lijk in het rijtje van zeven is nog mysterieus, daarna weet je hoe de rest gaat lopen en het lijkt wel alsof de filmmakers dan ook geen moeite meer doen om het nog spannend te maken.

De moordenaar zelf vind ik niet interessant, laat staan eng. Hij is duidelijk geschift, maar niet op een enge manier. Om maar even een voorbeeld uit een heel andere hoek te noemen, The Joker uit The Dark Knight is net zo gestoord maar véle malen interessanter en behoorlijk eng ook. De moordenaar hier is eigenlijk gewoon sneu.

De rest van het verhaal interesseerde me weinig. De belevenissen van Mills' vrouw konden mij weinig schelen. Mills zelf is een uitermate onuitstaanbaar vervelend personage, grofgebekt en met een onevenredig groot ego. Eigenlijk had hij, om de cirkel rond te maken, moeten sterven nadat hij John Doe had vermoord. Nu blijft de laatste hoofdzonde onbestraft - nou ja, het hoofd van je vrouw in een doos vinden is natuurlijk ook een straf. Maar hij krijgt het hoofd niet te zien, en wij ook niet. Ik had gedacht dat deze film veel luguberder zou zijn. Maar goed. Het personage van Morgan Freeman is behoorlijk kleurloos en boeide mij ook al niet.

De personages deden mij niets, het verhaal was lang niet zo eng als gehoopt, de sfeer was nogal eentonig (regen, regen, regen). De film is, na de door mij dus al bekende 'twist', eigenlijk vrij abrupt voorbij, niet mooi afgerond. Maar bovenal vond ik de spanning erg tegenvallen. Zoals hierboven ook wel gezegd is het net alsof je een lange aflevering van CSI of een dergelijk programma ziet - waar ik overigens wel spannender afleveringen van heb gezien dan Se7en.

Erg jammer allemaal dus. Toch denk ik dat ik de 'twist' op het einde vast heel mooi had gevonden als ik het niet van tevoren had geweten. Daarom een mild oordeel.

Een geweldige thriller met een uitstekende Pitt een geweldige Freeman en een geniale Spacey. Vooral de laatst genoemde heeft bij mij erg veel indruk gemaakt. Toch is het wel een beetje een tegenvallende film. Dit, omdat er anno 2013 zo veel films zijn gemaakt met dit als onderwerp, dat zo'n film bijna is gedegradeerd tot (daar is die weer, kwam pas naderhand achter dat veel mensen het ook zo omschrijven. Toch wel grappig) bijna een lange aflevering van CSI. Vernieuwend? Nou, ik weet niet of mensen als Dan Brown nou niet zo groot zouden zijn geworden als deze film hun niet zouden inspireren.

Ik ben het trouwens met mijn voorganger oneens. Freemans personage is zeer intens gespeeld door de beste meneer. Juist die hele uitstraling van: ''ik heb alles gezien en ik schrik nergens meer van.'' en dan komt zo'n zaak tegen je lijf. Hoe hij dan de situatie observeert en zo verschrikkelijk veel indruk op hem weet te maken is geniaal bedacht en gespeeld.

Pitts personage is daarintegen weer wat minder interessant en het is vrij duidelijk dat deze dient om de uitstraling van Freeman wat groter te maken. Juist zo'n driftige en jonge kerel er bij die als klap op de vuurpijl op het eind een geweldige zonde moet ondergaan. Dat is ook een kritiekpunt op de film naar mijn kant: het was te snel afgelopen. Je had geen tijd om de situatie te overzien en te zien hoe David Mills zou wegkwijnen. Een deel twee zou helemaal niet overbodig zijn geweest.

De man die naast Freeman deze film echt een paar sterren heeft bezorgd is Kevin Spacey. In alle facetten een geniale schurk. Hij was zo'n misdadiger in de film waarvan je er niet veel tegen komt en waar je vanaf minuut één al weet: dit wordt de film zijn vedette. In mijn denkbeeldige lijst van top 10 superschurken zou hij een keurige 3e plaats bezetten. Vlak achter Heath Ledger als The Joker en net boven Bardem in No Country for Old Man.

Ondanks de knappe acteerprestaties, vind ik het verhaal nou niet bepaald denderend. Het zegt soms ook veel dat er geregeld wat schokkende momenten langs moesten komen om dat te verhullen. Een spannende thriller? Jazeker. Een top 250 plaats? Misschien eerder ergens rond de plaatsen 225 en 200. Daarom 3*

Wat een film was dit zeg, de sfeer was prachtig en vooral de eindscene was spannend en is voor mij een van de mooiste scenes ooit. wat vond ik die Spacey goed acteren, echt een slechterik.

Dikke aanrader voor iedereen. Wat een thriller.

5*

Na een aantal jaar eindelijk herzien, is me eigenlijk grondig tegengevallen. Natuurlijk is het ontegensprekelijk dat Fincher in bepaalde scènes veel spanning weet op te roepen en vormelijk interessant te werk gaat (alhoewel, die typische jaren '90 grungy generiek..), maar inhoudelijk / qua karakteruitwserking is het banaliteit ten top.

Om te beginnen met Pitt: vreselijk oppervlakkig personage, schreeuwlelijk, die werkelijk met z'n onwetendheid te koop moet lopen. In contrast met de fijn opgevoede Freeman die te pas en te onpas voortdurend citaten uit obligate literaire werken bovenhaalt en met volle overtuiging wijn vraagt wanneer je hem een pilsje aanbiedt. Ook heb ik weinig voeling met de weltschmerz die Freeman hier ten toon stelt: om te beginnen is hij veel te aimabel om geloofwaardig te zijn als iemand die het gewicht van de wereld op zijn schouders draagt, maar bovendien is zijn 'existentiële crisis' nogal pover. Genre "hoe kan ik gelukkig zijn in een stad waar elke dag wel iemand met een pantykous gewurgd wordt?" Dat leidt ook tot een reeks eindeloze quasi-filosofische uitspraken van bedenkelijk niveau: "het is gemakkelijker om een kind te slaan dan het op te voeden" Tuurlijk, Morgan.

Helemaal triestig is dan ook hoe het typische 'flik ontdekt verontrustende band met seriemoordenaar' element uit dit soort films (wmb oneindig veel beter uitgevoerd in Manhunter) hier naar boven komt in het feit dat Freeman's drammerige maatschappij idealen (Iedereen is apathisch! Mensen kaarten liever dan Canterbury Tales te lezen!) weerklank vinden bij Spacey, iemand die, ondanks zijn psychopatische neigingen, wordt voorgesteld als een man met interessante ideeën die je beter niet miskent (zoals lompe Pitt jammerlijk wel doet). Alsof Spacey de banaliteit van het alledaagse ergens op een pijnlijk treffende manier weet te doorgronden. Datzelfde kinderachtige getrap tegen het conformisme beviel me evenmin in Fincher's The Game en Fight Club.

Se7en is een film die ik altijd wel heb willen zien, maar waarbij het nooit in me is opgekomen om dat daadwerkelijk eens te gaan doen. Vreemd eigenlijk, gezien de hoge notering hier. Ik denk dat ik ergens toch wel bang was voor zowel een tegenvaller als misschien ook wel de film zelf. Het zou immers, 'een van de meest schokkende films aller tijden zijn'. Aldus de achterkant van mijn DVD.

De film had me eigenlijk vrij makkelijk in zijn greep. De grauwe sfeer die al meteen aanwezig was; de regen; de muziek.. De juiste toon wordt wel direct gezet. Vervolgens mogen we kennis maken met een aantal 'klassieke' thriller personages (ervaren cop en het groentje). Het acteerwerk vond ik duidelijk van een hoog niveau. Brad Pitt is iemand die ik lange tijd onderschat heb, maar die zich inmiddels bij mij ook wel bewezen heeft een goede acteur te zijn. Ook hier zet hij een sterke rol neer. Voor Morgan Freeman lijk ik een zwak te hebben. Die lijkt het haast niet fout te kunnen doen. Wederom erg goed in vorm hier. Kevin Spacey is erg indrukwekkend. Deze rol behoort zonder twijfel tot een van de meest overtuigende slechteriken die ik gezien heb. Een heel koud, luguber figuur.

De moorden zijn vrij imponerend. Dat komt uiteraard door het constant terugkerende fenomeen 'de zeven zonden'. Vraatzucht en luiheid vond ik wel het meest indrukwekkend. Toch bekruipt me bij deze fragmenten nooit het gevoel van 'echte' spanning. Dat gebeurt pas voor het eerst bij de onverwachte achtervolging. Vervolgens verdwijnt die spanning weer heel even; om weer op ongekend niveau terug te keren bij het moment dat Spacey zichzelf aangeeft. Alles wat daarna volgt was voor mij één brok aan onvoorspelbaarheden en verrassingen. Wederom komt het prachtige acteerwerk van het drietal om de hoek kijken. Een ontzettend spannende ontknoping, die ik niet snel zal vergeten.

Se7en begint nog vrij onschuldig, voor zover je dat 'onschuldig' kan noemen, maar ontpopt zich vanaf de tweede helft toch wel tot iets waar je naar wilt blijven kijken. Uiteindelijk is het een film geworden die toch wel de nodige indruk heeft weten achter te laten en die ik nog wel vaker zal bekijken. Het is de eerste helft die mij dan nog moet overtuigen tot een wat hoger cijfer. Niet dat die helft me niet bevalt, maar daar voelde de film nog wat relatief 'gewoontjes' aan. Ik heb de indruk dat dat bij een herziening nog kan veranderen. Een heel mooi stukje film, dit. De opmerking dat thrillers tegenwoordig niet meer zo gemaakt worden vind ik dan ook volledig terecht.

4*

Overigens, en dit kan aan mij liggen, maar was ik de enige die aan Baantjer moest denken bij deze film? Uiteraard niet in niveau, maar Freeman deed me met zijn regenjas en hoed meer dan eens denken aan de Cock.

De nummer 11 van de top 250 slaat pas toe in het laatste halfuur. Maar hoe...
Deze film wordt ontzettend goed gewaardeerd. Omdat het verhaal van de film me ook erg trok, in combi met de cast, stond deze film al lang op mijn kijklijst.
Na hem voor 5 euro te hebben aangeschaft kwam het er dan nu eindelijk van.
Se7en is een spannende film, maar niet over de gehele linie. De film had even nodig om op gang te komen. Zo is daar de introductie van Pitt, Freeman en Paltrow. Alhoewel de eerste twee lijken snel worden gevonden, duurt het even voordat het verhaal rondom de zeven hoofdzonden echt op gang komt.
Maar omdat de moorden zelf niet in beeld komen, maar enkel de plaatsen delict ( achteraf ) ontbreekt de echte spanning/actie voor mij enigszins. dankzij een uitleenlijst van de byb wordt het huisadres van John Doe vervolgens betrekkelijk makkelijk gevonden. Na de eerste confrontatie met de moordenaar komt echter wel de vaart echt in de film.
Het verhaal zelf is goed, maar tot het laatste halfuur niet uitzonderlijk in beeld gebracht.
In misdaadseries gebeurt dat evengoed en soms zelfs beter, dus wat dat betreft verbaast het me dat deze film zo enorm goed scoort.
Freeman acteert wel fantastisch, maar Pitt lijkt gedurende de gehele film een beetje oncomfortabel in zijn rol. Opzich acteert hij niet slecht, maar ik had liever iemand anders in deze rol gezien.

Zodoende was ik na anderhalf uur nog niet weg van Se7en, alhoewel hij me zeker boeide en het wel gewoon een sterke thriller was.

Dan komt daar echter het laatste halfuur. Ik kan daar veel over uitweiden, maar kort gezegd vond ik dit briljant. Dit is dan ook de reden dat ik uiteindelijk toch tot een 4,5* gekomen ben.
Kevin Spacey acteert briljant, huiveringwekkend en bizar echt. Alsof hij geen acteur is, maar deze moorden echt beging. Als Spacey zich aangeeft op het bureau begint eigenlijk de film. Wat is zijn plan? Het gesprek tussen Spacey en Pitt geeft al een angstvallig vermoeden. De locatie met de electriciteitsmasten, de koerier met het pakket... Op het moment dat ik het pakket zag wist ik wat erin zou zitten, maar dat maakte de schok niet minder groot. Ook het feit dat Spacey incalculeerde dat hij zelf doodgeschoten zou worden is weerzinwekkend, maar tegelijk erg sterk.
Ik kan lang doorgaan op dit laatste halfuur maar wat mij betreft maakt dit de film tot een film van grote klasse. 5* uitdelen kan ik echter niet, afgaande op de reeds genoemde minpunten in de rest van de film.
4,5*, na de eerste kijkbeurt ( er zullen er vast nog volgen )

Se7en is een aardige film om een keer gezien te hebben, maar deze film is niet bijster goed.

Allereerst het acteerwerk. Morgan Freeman speelt Detective William Somerset. Freeman acteert in deze film weer erg goed. Freeman weet een sympathiek personage te spelen. Somerset gaat over 7 dagen met pensioen en hij krijgt in die dagen David Mills onder zijn hoeden. Somerset moet hem in werken. Mills word gespeeld door Brad Pitt. Ik vond Pitt maar magertjes acteren in deze film. Echt super slecht is zijn acteerprestatie niet te noemen, maar Pitt acteert in deze film wel op de automatische piloot. Het personage wat Pitt vertolkte haalden ook af en toe de bloed onder mijn nagels vandaan. David Mills vond ik maar een wat arrogant personage, een personage dat constant zijn emoties niet kan beheersen. Hoe hij bijvoorbeeld tegen een fotograaf te keer ging in het midden van de film vond ik belachelijk. Hij is niet echt professioneel bezig in deze film. Dat zo iemand het tot detective weet te schoppen is belachelijk. Totaal ongeloofwaardig. Overigens wil ik er nog wel in mee gaan dat Mills aan het eind van de film de moordenaar van onder andere zijn vrouw neerschiet. Dat hij op dat moment zijn emoties niet kan beheersen begrijp ik wel. Maar voor de rest vond ik het handelen van Mills irritant en ongeloofwaardig.

Kevin Spacey als John Doe ( de moordenaar ) wil ik niet vergeten te noemen. Hij acteert in deze film erg goed. De overige cast leden die ik nog niet genoemd heb acteren ook goed.

De muziek in deze film is van hand Howard Shore. Hij levert mooi werk voor deze film. Verder vond ik de opening titels bij deze film erg goed. Ze zijn schrokkend en somber tegelijk. Zet je meteen op scherp aan het begin van de film. Verder vond ik de film ook wel geslaagd wat betreft het camera werk. Ook de sombere sets vond ik erg goed gemaakt. Er word in deze film een drukkende sfeer neergezet.

Het verhaal van deze film is wel aardig. Twee detectives onderzoeken een serie moordzaken die een verband met elkaar houden. Er zit wel een bepaalde spanning in de film. Toch gaat het allemaal wat te langzaam en wil het geneuzel tussen David Mills en Somerset niet echt boeien. Sterker nog, veel scènes tussen hun zijn meestal niet interessant, ze zijn eerder saai. Of de scènes zijn irritant omdat Mills zijn emoties niet onder controle kan houden, of omdat hij het wel weer allemaal zogenaamd beter weet. De aandacht in de film ging te veel uit naar het geneuzel tussen Somerset en Mills en te weinig naar de moordzaken zelf. Ondanks de drukkende sfeer die deze film heeft vond ik de film wat langdradig en wil de film maar niet echt spannend worden. Pas het laatste half uur wil de film echt boeien.

Het laatste half uur is ongetwijfeld het beste stuk van de film. Je vraagt je echt af wat er gaat gebeuren , en als je het eenmaal wat door begint te krijgen word het nog spannender. In het laatste stuk van de film zat ik op het puntje van me stoel.

Echter ondanks dat het laatste halfuur erg goed was, vond ik dat niet zo van de rest van de film. De sfeer is goed, maar de spanning ontbrak en het was wat langdradig allemaal. Tevens zat ik me in de film erg te irriteren aan Brad Pitt die een irritant personage speelden en zelf ook niet echt briljant acteerden. Het laatste half uur echter maakte een hoop goed, waardoor ik toch op een voldoende uit kom.

3 sterren voor deze film.

Deze film voor het eerst bekeken, het werd tijd ook.

Eindelijk weer een film die de tijd neemt om details neer te zetten.

IJzersterke thriller, goed plot, het miste nog een heerlijke twist.

Meer dan degelijke soundtrack. *4.0

Volledig mee eens, dit is een van de beste films zoniet de beste film aller tijden.

Uiteraard 5 sterren, eigenlijk is hij buiten categorie

Prima thriller met een zindere finale en met uitstekende acteerprestaties van vooral Morgan en Spacey. Brad Pitt soeelde zeker niet slecht maar vond ik nogal houterig overkomen in de actie scenes. Toch enkele puntjes van kritiek; de wijze waarop het ijs gebroken wordt tussen Somerset en Mills vond ik een beetje ver gezocht. Ook vond ik het nogal ongeloofwardig dat uit een lange lijst van potentiele verdachten ze meteen bij de juiste dader blijken aan te kloppen. Ook de soundtrack mocht iets beter. Desondanks een van de betere thrillers van de afgelopen 20 jaar. Derhalve dik verdiend een hoge notering in de top 250 lijst.

Ik kan me alleen maar aan sluiten bij alle lovende kritieken hieronder beschreven. Zal niet meevallen om dit niveau te evenaren voor de filmmakers. Zelden heeft een film me zo meegezogen in een verhaal. Topklasse! De enige reden dat het geen 5 rating is geworden: Ik krijg jeuk van Gwyneth. Gelukkig was ze in deze film niet al te veelvuldig in beeld.

"Wanting people to listen, you can't just tap them on the shoulder anymore. You have to hit them with a sledgehammer, and then you'll notice you've got their strict attention."

Weer eens de top 250 een beetje afwerken, viel zeker niet tegen dit keer. Seven (of Se7en) is de eerste film van New Line Cinema die als A-film word beschouwd, niet dat ze nooit eerder een goede film hebben gemaakt.

Morgan Freeman, nog net voordat het hip werd om hem in elke film te casten, heeft een erg sterke rol als de doorgewinterde rechercheur Somerset. Brad Pitt deed het ook aardig als zijn partner. Kevin Spacey had ook een erg sterke rol als de seriemoordenaar.

Howard Shore's soundtrack was prima, al heb ik hem veel beter zien doen voor David Cronenberg.

Het moordonderzoek verloopt mooi. Er is misschien niet veel mysterie over wie de moordenaar nou is maar wel over wat hij nou precies wil, hoe hij het doet en wie de volgende zal zijn. Dan is er ook nog een stukje prima drama en een geniale ontknoping.

Die serie-moordenaar was overduidelijk gestoord maar toch was het wel een beetje een eye-opener, hij had wel degelijk een punt. Volgens de wet waren de slachtoffers misschien onschuldig maar (de meeste) waren duidelijk van god los. De wereld is niet zo'n mooie plek was we altijd denken. Maar uiteraard blijft een psychopaat, een psychopaat. Het is in ieder geval stof tot nadenken.

Seven is een erg goede en spannende thriller. Aanrader.

Weer eens herzien, maar deze film lijdt toch een beetje aan hetzelfde euvel als bijvoorbeeld The Usual Suspects: de tweede keer is de verrassing er toch wel vanaf. Toch anders dan bij bijvoorbeeld Fight Club.

Die laatste film is van dezelfde regisseur en dan is het ook logisch een vergelijk te trekken. Ik heb bij Fight Club geschreven dat ik die film audiovisueel niet eens heel bijzonder vond. Nochtans staat me bij dat daar op dat vlak toch meer gebeurde. Afgezien van de openingscredits vond ik Se7en namelijk visueel verre van bijzonder, en de soundtrack werkt weinig subtiel. Je hoort nogal duidelijk wanneer je het spannend moet vinden.

De motivatie achter en uitwerking van de moorden is ingenieus, maar meer niet. De meeste seriemoordenfilms kennen een moordenaar met een ongebruikelijke motivatie. De moordenaar hier heeft weliswaar wat meer diepgang dan elders, maar echt veel meerwaarde geeft dat de film niet wat mij betreft. Ik besef overigens dat de meesten hier anders over denken.

Wat acteerwerk en karakters betreft doet Paltrow het niet onverdienstelijk. Freeman speelt zoals gebruikelijk de oudere wijze man, en Pitt de vlotte jongen. Z'n personage komt op mij niet heel erg sympathiek over, met name omdat hij nogal z'n emoties laat gaan, wat ten koste gaat van z'n professionaliteit, terwijl hij wel het idee heeft dat hij "er al is". Beste rol is voor Spacey, blijft een geweldige acteur. Jammer dat hij hier maar relatief kort te zien is.

Eindconclusie: een thriller die weliswaar een wat slimmere seriemoordenaar kent dan normaal, maar verder niet veel meer te bieden heeft. 2*.

Er zijn van die films die weinig aan kracht verliezen na een eerste keer kijken. Fincher is een meester in films maken waarin je de eerste keer totaal overdonderd wordt en waar je ziening na ziening opnieuw van kan genieten. De verassing is er dan misschien wel af maar er zijn dan genoeg elementen die je in je op kan nemen.

Se7en is daar het beste voorbeeld van. Het verhaal wordt zo zorgvuldig verteld. De eerste keer was ik totaal in shock van wat ik zag. De moorden waren zo als ik ze nog nooit eerder had gezien. Het politieverhaal was lekker rauw en er wordt hier echt iets onderzocht en het gaat hen niet gemakkelijk af zoals in de meeste politiethrillers het geval is. De chemie tussen de acteurs is werkelijk geweldig. En het zijn vooral de kleine nuances die het hem doen en de personages erg aantrekkelijk maken om een kleine twee uur naar te kijken. Het moment dat Mills een behoorlijk glas wijn voor Somerset inschenkt en het huis weer begint te trillen en Somerset daarop zijn glas oppakt en raar opkijkt van de behoorlijke hoeveelheid wijn is een van die kleine momentjes waarop het duidelijk is dat dit een erg overtuigend spel is en daarmee voelt de film ook echt.

En dat is misschien wel het meest enge aan Se7en. De moorden die gepleegd worden zouden zo maar echt kunnen gebeuren. De moordenaar is nu eens niet een dom personage maar een erg slim iemand die zijn bizarre moorden tot in de details heeft uitgewerkt zonder ooit opgemerkt te worden. Het vernuft waarmee Fincher dit aan het publiek verteld is ongeëvenaard. En dat geld niet alleen voor deze film maar ook voor de rest van zijn oeuvre. En dat maakt van David Fincher een van de beste regisseurs van zijn generatie. In elke film zit zo veel. En hij verliest daarin nimmer de focus op de personages die in zijn films een erg grote rol spelen.

Na de eerste keer Se7en is de verassing dus wat weg. Daar ga ik hier niet verder op in aangezien er nog genoeg mensen deze film voor het eerst moeten ontdekken en ik hun daarmee het sterkste van de film ontneem. Maar na enkele zieningen lijkt de pay-off alleen maar sterker te worden. De climax is nog steeds ongekend spannend. En alles naar dat einde toe wordt ook alleen maar sterker. Het verhaal, het spel, de geweldige donkere Darius Khondji fotografie, het geluid, de muziek, de constante regen en alle andere elementen trekken nu zoveel aandacht naar zich toe dat het elke ziening opnieuw genieten is.

Dus Se7en is na al die jaren nog steeds erg sterk, zoniet nog sterker. Fincher geeft hier het perfecte voorbeeld van hoe een film echt moet zijn. En natuurlijk een fantastische fuck you naar Fox toe na Alien 3 waarin Fincher's visie compleet omzeep is geholpen.

Elke keer weer als ik deze film kijk (inmiddels wel zo'n 10 keer) blijf ik met een knoop in mijn maag zitten als hij is afgelopen. Deze film kruipt echt onder je huid en dat is zeker een compliment. Vanaf de eerste seconde zuigt deze film je mee in de verknipte wereld van een gestoorde seriemoordenaar.

Heel af en toe wordt er een film gemaakt waar alles in klopt en deze hoort zeker in dat rijtje thuis. De acteerprestaties zijn fenomenaal (zowel Freeman als Pitt) als ook het scenario en de sfeer.

Deze film hoort in het lijstje "beste films allertijden" zeker in de top 10!