Se7en (1995)

Nagenoeg perfecte film.

Ik was vastbesloten om deze bij heruitgave op het grote scherm te zien. Het was gissen of ik vroeg genoeg klaar zou zijn met werk om op tijd te zijn voor aanvang, maar met een zekerheidskaartje op zak kon ik - gelukkig - om 21:00 plaatsnemen om dit, toch wel bescheiden meesterwerkje in volle glorie te aanschouwen.

De film heeft nauwelijks aan kracht ingeboet. Het is moeilijk te bevatten hoe indrukwekkend het moet zijn om deze film, die ik nagenoeg scene voor scene kan navertellen, voor het eerst te zien. Persoonlijk was het voor mij een soort tijdcapsule, met nostalgische waarde through the roof.

Visueel uiterst stijlvol: grimmig tegen het dystopische aan met die film-noir look, die eeuwige regen en die belachelijk macabere reeks doden met elk hun eigen, mensonterende tableau. Camerawerk sluit zonder uitzondering naadloos aan bij het sentiment van de individuele scenes; schokkerig tijdens achtervolgingen, meticuleus bij iedere nieuwe vondst en gedreven bij iedere ontdekking van een nieuwe aanwijzing. De score is wat nadrukkelijk sturend voor mijn smaak maar ook daarmee weet het effectief het noir-stijltje, wat het duidelijk nastreeft, te vangen.

Grootste pluspunt zijn de twee hoofdpersonen - en hun onderlinge dynamiek. Pitt heb ik nooit de beste acteur gevonden, maar het (meesterlijk geschreven) karakter van de gedreven, maar onervaren en bovendien temperamentvolle David Mills zit hem als gegoten. Nagenoeg ieder plotpunt van waarde wordt in beweging gezet door zijn personage: het zet de verhoudingen met de ervaren maar cynische Somerset gelijk op scherp, zijn woede camoufleert kundig het moment wanneer John Doe, vermomd als fotograaf, voor het eerst het in beeld komt en het zijn zijn emoties die de aanloop naar en ontvouwing van de climax zo ongelooflijk sterk maken.

Heel weinig op aan te merken. Dit is er eentje voor de boeken, zo blijkt nog altijd 30 jaar na dato. 5*

Na heel lang (voor mij pre-moviemeter en dat is lang geleden) herzien en ditmaal op het grote doek en mijn 3.5 vond ik prima. Freeman en Pitt werden beide groter door deze film en dat gold ook voor Spacey en het is goed te zien waarom, De film was vooral in de eerste helft komischer als ik me herinnerde, Fincher zou daar later nog een beetje verder in gaan met opvolger Fight Club (die ik wel duidelijk beter vind).

Visueel erg nineties en dat is niet helemaal goed nieuws. Muziek (en dan bedoel ik de score) is mijn ding niet. Ik wist het einde nog wel alleen niet meer wiens hoofd er ook weer in de doos zat en wie dat ontdekte. Zou Reznor (die in deze tijd nog vooral een zeer duistere industrial rockartiest was) na deze film op het spoor van filmmuziek zijn gezet? Zijn doorbraak als filmcomponist was ook bij Fincher.

Na jaren uitstel, kwam er dan eindelijk die 4k versie. We zouden Se7en eerst, met allerlei prullaria erbij krijgen boekjes posters, maar die werd steeds uitgesteld. Nu moeten we het enkel doen met een "simpele" steelbook ook heel mooi, maar minder dan werd aangekondigd. De film heeft zo lees ik een extreme hoge bitsnelheid van 70/80. Dat betekent dat een 4K wel gevoeliger is, maar wel beter beeld vertoond. Ik had 'm een paar x stilgezet (wc) en koffie pakken en toen liep wel het beeld door maar niet het geluid. Moest de disc helemaal even resetten. Afijn daarna liep hij weer wel goed door. De 4K is zeker beter en in mijn beleving ook minder donker. Extreem mooie beelden zien we op het eind. Zelden zo'n mooie track gezien op het einde. Echt WOW verbluffend mooi. De rest van de track is zeker ook beter, maar niet zo mooi als het eindshot. Film heeft trouwens geen Dolby Atmos.

Okay de film zelf dan. Het is zo'n film die hoe lang geleden ook hebt gezien, nooit zal vergeten door dat beroemde befaamde eindshot. De rest van de film kun je na een lange tijd vergeten, behalve het eind. Die vergeet je nooit meer. Iconisch is hij dan ook zeker en ik blijf dan ook bij mijn 4 sterren al is het eerste uur niet echt noemenswaardig. Allemaal een beetje langdradig. Het tempo ligt dan zeker ook niet hoog. Glansrollen zijn er voor Morgan Freeman en Kevin Spacey. Brad Pitt speelt helemaal niet zo geweldig en is vooral met zichzelf bezig al is dit wel een belangrijk thema in de film. De vrouw van Brad gespeeld door Gwyneth Paltrow vind ik een beetje vreemd in de film. Waarom zocht ze Morgan steeds op? Zal zeker een bedoeling hebben gehad in de film, maar die miste ik even. Afijn na 30 jaar nog steeds een hele fijne film die me altijd zal bijblijven.

Film 4.0

Beeld (4K) 4.5

Geluid 4.0

Herzien in de bios. Wat dan opvalt is hoe geweldig het sound design is. Je waant je echt in de stad met overal op de achtergrond allerlei geluiden en stemmen en rumoer. Fantastisch om mee te maken. Visueel ook erg fijn. Sfeervol, duister zonder te duister te zijn, in een typerend kleurenpalet en ook met een enorme 90s look maar dat past bij de film - een film is ook een product van zijn tijd.

Deze film wordt ook steeds beter. Het verhaal zelf is niet eens heel bijzonder maar regie, tempo, visuals en sfeer moeten daarvoor zorgen en langzaamaan word je meer en meer meegezogen in de film om te eindigen met een climax. Perfect qua opbouw en die 127 minuten vliegen voorbij en even ben je helemaal weg van de wereld. Dat is wat een goede film hoort te doen. Tel daarbij de fijne rollen van Freeman (toen was deze invulling nog vrij nieuw maar nog steeds wel overtuigend en doorleefd), Paltrow (ja, ook zij) en natuurlijk Spacey (al blijf ik Freeman stiekem wel beter vinden in deze film).

Nee, deze film kent echt een groot minpunt en dat is Brad Pitt. Zijn rol is te dom en zijn vertolking doet er nog een schepje bovenop. In het tweede uur gaat dat beter waardoor de film ook om die reden weer beter wordt. Maar helemaal daarbovenop komt Pitt zelf niet meer dat zelfs de goede climax niet het effect heeft wat je had mogen hebben. Naar boven afgerond nog wel 4,5*.

Zeer goede en spannende film met extreme scenes. Ook goede muziek trouwens. Voor mij een van de betere thrillers.