Pet Sematary (1989)

De film begint sterk met uitstekende spelers.

Naar het laatste gedeelte is de overbodige gore die afbreuk doet hieraan in deze classic film.

Anders had ik deze nog beter gewaardeerd.

Wel is het een spannend verhaal en een hele goede film.

Na deze film weer is opnieuw gezien te hebben.

Vind ik hem nu wat minder als vroeger.

Ik verbaas me over de relatief hoge waarderingen hier. Wellicht helpt het als je hier nostalgische herinneringen bij hebt. Die heb ik niet. Ik had deze nog nooit gezien. KIng deed zelf het script naar zijn eigen boek. Het plot is zo voorspelbaar dat ik bij de terugkeer van de kat al wist dat zoonlief de volgende was, de onschuld moet er aan in dat soort films.

Ook problematisch is dat de twee ouders geen van beide goede acteurs zijn. De moeder kan er echt niks van en de vader is maar marginaal beter. Verder is het vooral een spanningsloze en vrij saaie film die te weinig sfeer heeft om ergens in uit te blinken. Ik zie weinig goede ideeën aan de regiekant en zie nu ook dat de regisseuse uiteindelijk terecht kwam bij Asylum films en afleveringen van tamelijk suffe TV-series. Het beste dat ze waarschijnlijk heeft gemaakt zijn een stel Madonna-clips uit de jaren '80. Toch probeer ik deel 2 ook nog, al is het alleen maar voor de hele vroege rol van Edward Furlong.

It got away from him, that dumb shit!

Herzien op de 4K van Paramount Scares met DolbyVision, een prachtige transfer.

Ik weet nog goed dat ik als jonge knaap wekelijks met mijn vader meeging naar de videotheek in Vlaardingen en deze filmposter altijd mijn aandacht trok bij de horror sectie. Toen ik een jaar of 9 was, mocht ik hem eindelijk een keer meenemen, onder het mom van de nachtmerries zijn voor jou. Ik was zo trots toen we naar huis liepen. Eén van de betere King verfilmingen en vrij trouw aan het boek. Qua cast vond ik Fred Gwynne als overbuurman erg goed, ook Miko Hughes als 2,5 jarig evil zoontje speelde geweldig. Denise Crosby zullen de Trekkies onder ons herkennen als Tasha uit “The Next Generation”. Uiteraard zien we King zelf ook nog een klein rolletje als dominee. Prachtige locatie in Maine, waar 9/10 King verhalen zich afspelen. De opbouw van de grimmige sfeer en het mysterie rondom de indianen begraafplaats. Vooral door jeugdsentiment erg fijn filmpje.

“Pet Sematary” is een beklemmende griezelfilm uit 1989 die bekend staat om zijn duistere atmosfeer en blijvende impact binnen het horrorgenre.

Met een karakteristieke jaren 80-horrorstijl combineert de regisseur Mary Lambert cinematografische elementen en een opvallende visuele esthetiek. De settings en de door Elliot Goldenthal gecomponeerde muziek versterken de angstsfeer. Een scherp onderscheid wordt gemaakt tussen het ogenschijnlijk idyllische gezinsleven van de familie Creed en de macabere gebeurtenissen rondom hun huis en het naastgelegen dierenkerkhof.

De familie Creed verhuist naar een landelijke omgeving in Maine en neemt haar intrek in een huis dicht bij een drukke weg waar veel truckers rijden. Het gezin wordt geconfronteerd met tragedies en bovennatuurlijke verschijnselen. Centraal staan de interactie met buurman Jud Crandall en de rol van het mysterieuze dierenkerkhof. Belangrijke thema’s zijn verlies, rouwverwerking en de angst voor de dood.

De acteerprestaties zijn goed, zeker Fred Gwynne als Jud is heel overtuigend. De speciale effecten en make-up zijn kenmerkend voor het genre en dragen bij aan enkele memorabele scènes, zoals die met het gereanimeerde personage Gage en de figuur Zelda.

Pet Sematary wordt veelvuldig als cultklassieker aangemerkt. Hoewel de donkere thematiek voor sommige kijkers confronterend kan zijn, valt vooral de unieke en expliciete insteek bij liefhebbers van het horrorgenre en het werk van Stephen King in de smaak.

“Pet Sematary” onderscheidt zich als een grimmige, expressieve horrorfilm met een sterke emotionele ondertoon en iconische scènes, waarmee het een vaste waarde binnen het genre representeert. Voor mij een prima kijkervaring. Heb hem al meerdere keren bekeken en krijg er nog steeds de rillingen van.