Pet Sematary (1989)

Aardig filmpje.

Maar verder niet super. Sfeertje is degelijk, maar het ligt er allemaal wel erg dik op. Na de eerste vrachtwagen die komt voorbij razen weet je het wel al. (later zie je er ook één voorbijrazen terwijl een huis volop aan het afbranden is - weinig interesse in hun omgeving die truckers.).

Acteerwerk is een beetje debiel, vooral de moeder en die ouwe man zijn erg slecht. Gelukkig is de film best aardig sfeervol op de juiste momenten, wat het allemaal best het aankijken waard maakt.

Aardig tijdvullertje dat niet verveelt, maar zeker ook niks meer doet.

2.5*

Wat ik me er van kon herinneren was dat ik deze film op mijn negende erg eng vond, na een herziening vele jaren verder vind ik dat niet meer zo.

Nog steeds wel een goede King verfilming met een klein rolletje voor King zelf. Tegen King zou ik alleen willen zeggen blijf bij je boeken en ga nooit voor een grotere rol!!

Goed acteerwerk van het jongetje dat Gage Creed speelt. Erg knap gedaan voor zo'n klein ventje. Verder wat schrikmomenten die niet erg goed werken maar wel een lekkere duistere sfeer 3*

Redelijk leuke horrorfilm met een goed opbouwende sfeer en spanning en goede muziek. Ik lees hierboven trouwens dat de film te lang op zich laat wachten, maar ik vind dit juist goed voor de spanningsopbouw. Pet Sematary krijgt van mij 3 sterren.

Vermakelijke horrorflick naar het verhaal van King. Voorspelbaar en clichématig maar geen onplezierige zit. Het acteerwerk varieert van sterk tot matig. Redelijk.

Best akelig maar valt bij een tweede kijkbeurt tegen. Het is ééntje die je makkelijk voor de beeldbuis gekluisterd houdt. Het gaat vooral over de onmogelijkheid van vader Creed om verlies en pijn te laten gaan, met alle gevolgen van dien. Vond ik een goed uitgangspunt.

Maar het einde vond ik dan weer zo vreselijk dom en cliché... waarom moest Creed doen wat hij op het einde deed?? Middelmatig maar er bestaan slechtere King-verfilmingen. King zelf speelt in de film de rol van een priester...

Voor de betere Stephen King verwijs ik (persoonlijk dan) naar "Misery" bvb

Naast een sterke horrorfilm kan Pet Sematary deels geïnterpreteerd worden als een ontroerende vertelling over het gebrek aan acceptatie van een verlies. Natuurlijk dient het uitgangspunt hier voornamelijk voor het creëren van een macaber sfeertje. Iets wat de makers zeker is gelukt. Vond het kleine mannetje echt een creepy personage met zijn piepstemmetje. Geniale scène ook wanneer hij voor het eerst verschijnt voor zijn moeder. Jammer van de compleet overbodige verschijning van de 'hulpgeest', maar ik heb toch ontzettend genoten van deze, op momenten, gedurfde film. Eén van de betere King-verfilmingen.

4*

Hele sterke horror film met uitstekende rol van Cage.
Dacht even dat de slechte cage een andere jongen was.
Kan dat kloppen zijn haar leek ook zo anders.
Cage was zo creepy met dat stemmetje.
No fair, no fair

3,5 ster

De film begint veel beter dan dat hij eindigt. Het hele aspect van omgaan met de dood en de moeite daarmee is een interessant thema wat mij helaas nog iets te geforceerd wordt gebruikt. Zo had de zelfmoord van de huismeid (ondanks dat het een goede scene is) er moeiteloos uitgekunt. Op een gegeven ogenblik begint het verhaal te veel te dwalen en worden er schimmen in het leven geroepen die niet echt werken. Pet Sematary moet het vooral van haar sterke sfeer en goede geluidsmix hebben. Verhaaltechnisch een interessante onderneming maar niet voldoende om echt een memorabel stuk horror te worden.

Weer een erg leuk bedacht horror-verhaal van Stephen King, helaas is de uitwerking wat minder. Dit komt volledig door het vreselijk acteerwerk van die kutkinderen. Met name dat meisje was schijtirritant. Ik was alleen maar blij dat dat jochie halverwege de film werd aangereden Vanaf het begin van de film ergerde ik me al dood aan dat overdreven gedoe in dat gezin

De horror was echter verassend goed. De zus van Rachel was absoluut het engst, ik kan heel slecht tegen dat soort dingen. Net alsof ze bezeten zijn ofzo, bah. Ook wanneer die kat opeens in de garage staat; ik schrok me dood man.Cage was niet bepaald indrukwekkend als zombie maar oke...

Al met al een leuk horrorfilmpje, met name ook door de 80's - 90's sfeer, maar het word zwaar verpest door die rotkinderen en de zogenaamde liefde tussen de gezinsleden. God, wat overdreven
Trouwens typisch zo'n film die leuker is om op VHS te kijken vanwege de ouderwetse sfeer.

Na herziening moet ik zeggen dat deze film goed overeind blijft.

Ik kan me zo voorstellen dat dit best een gedurfde film was toen der tijd.

Ik vond het nu niet meer zo eng als toen, maar dit vind ik toch nog steeds een erg

goeie film met behoorlijk wat creepy en heftige scenes.

De film heeft een goede sfeeropbouw en redelijk goed acteerwerk.

De kinderen vond ik goed in deze film.

Een goede horror film met een naargeestig sfeertje en heftige momenten.

"Sometimes dead is better."

Erg goede film! Moest wel even bijkomen zeg, erg akelig. Had verwacht dat dit meer zoals Cat's Eye zou zijn daar kwam ik even voor een verassing te staan.

Het acteerwerk is wel goed. Fred Gwynne was erg goed als Jud, echt een typische oude amerikaan. Die kinderen acteren echt voortreffelijk voor hun leeftijd, Miko Hughes was gewoon akelig aan het eind joh. Verder allemaal niet heel bijzonder redelijk acteerwerk.

De muziek van Elliot Goldenthal past erg goed bij de film en geeft de sfeer heel goed weer.

Erg goed verhaal van Stephen King. Ik vond het af en toe erg akelig. Ook erg zielig met die kat vond ik. Hoe Louis hem dat spuitje geeft, echt heel erg zielig. Het was niet eens nodig. Wie had er last van die kat?. Ook dat jochie man dat was gewoon niet normaal hoe eng die kan zijn, en als hij een spuitje krijgt voel je toch ook best wel mee. Ik vind dat Louis (en trouwens bijna alle personen in horror-films) erg dom is, een gast komt terug van de dood en je luistert niet naar hem, je kind is veranderd in een moord-machine en toch doe je het zelfde bij je vrouw hoe dom kun je zijn.

De effecten zijn erg goed! De make-up en animatronics waren erg goed en alles ziet er totaal niet gedateerd uit. Alleen de make-up van het gezicht van Zelda kan wat beter. Ik hoop dat ze voor die kat een pop of een animatronic hebben gebruikt in sommige scènes. Je ziet het ook wel in sommige stukjes; alleen dat inslapen vond ik toch akelig echt (heb het namelijk ook in het echt gezien bij een kat die wij ooit hadden).

Echte aanrader! Een erg goede film die er erg goed uitziet en naar mijn mening niet echt gedateerd is. Veel emotionele en heftige scènes, heel erg akelig en met een erg goede climax. Ook wel een van de origineelste ideeën rond indianenbegraafplaatsen.

Pet Sematary ademt de hele tijd zo'n typische Stephen King-sfeer uit. Het plot vond ik dit keer gekunsteld en dat is wel iets waar de verhalen van King wel meer last van hebben. An sich denk ik dat een horror met het thema 'hoe om te gaan met doodgaan' best simpeler en effectiever uitgevoerd had kunnen worden. Het heeft alsnog wel zijn momenten, dus een voldoende kan er wel van af.

Soms kan je beter iets schrappen om in de kern wat effectiever voor de dag komen. Geen idee wat zich allemaal heeft afgespeeld in King's boek, maar in de film is er, zeker het eerste uur, veel te veel aan de hand, terwijl het al vrij snel duidelijk is waar dit zo ongeveer naar toe gaat. Als het dan eindelijk zo ver is, zijn er nog twee zaken uit die opbouw die maar blijven rondspoken. Maakt het er eerder belachelijk op dan iets anders. Zonde, want het is knap ziek waar het uiteindelijk bij uitkomt en dat ventje doet z'n best in de finale (no fair!), maar de weg daar naartoe zit vol met allerlei rompslomp.

Volgens mij is Stephen King de enige auteur die bij mijn ontsnapt aan de boek = geen film/film = geen boek-regel. Perfect materiaal ook natuurlijk, want King is wel mooi iemand die regelmatig met verfrissende ideeën binnen het horror-genre komt. Geloof me de vampieren en spookhuizen komen me al jaren de neus uit.

De productiewaarden liggen zo rond TV-film-niveau, maar regisseuse Lambert weet hier wel even een rete-spannende film af te leveren die voor televisiepubliek weer net iets te ver zal gaan. De gebruikelijke fouten in het horror-genre: geen budget, slechte acteurs, de tong te ferm in de wang, ongeloofwaardige FX, voorspelbare plots, mag het licht aan?, al dan niet goed bedoelende amateurs achter de camera etc ze weet ze allemaal te vermijden. En dan ook wel jammer dat ze zich inmiddels bezig houdt met meuk-titels als Mega Python vs. Gatoroid.

En die titelsong van The Ramones had natuurlijk een vette hit moeten zijn.

Blijft wel leuk om later nog een keer op terug te keren. Voor mij had hij wel iets leuks. Het was spannend genoeg, wel vond ik dat hij wel wat langer had mogen duren. De opzet was ook niet helemaal perfect op sommige punten. Buiten dat blijft het wel een King film.

Was er de eerste keer al niet volledig onder de indruk van en ook nu kon Pet Sematary niet volledig overtuigen. De sfeer was zonder meer sterk, en de setting van de dierenbegraafplaats was dat ook. De opbouw viel me nogal tegen. Gelukkig waren er wel een aantal spannende momenten met de kat en de grote finale met de dode zoon welke een sterke rol neerzette.

De film deed geen vlieg kwaad en was zelfs op het begin misschien nog wel wat aan de saaie kant. Een prima film voor zo op een zondagavond al zeg ik het zelf, en zoals ik al zei vond ik het begin best saai en heb ik heel lang op een onvoldoende geschat. Echter herpakt de film zich wel door een vet einde. Acteerwerk was nou niet bepaald van een hoog niveau en ik heb me af en toe toch aardig geïrriteerd aan voornamelijk aan ‘Denise Crosby’. Wat een schreeuwlelijk! Ik snap dat je goed moet acteren hoe je bepaalde momenten schrikt omdat je zoontje bijvoorbeeld naar de snelweg loopt maar soms was het wel wat overdreven.

Ik ken nog niet alle horror verhalen van ‘Stephen King’ maar, ik ben zeker van plan dat ik het meeste van zijn verhalen wel wil zien op film en de gene die uit zijn staan zeker op een hoge rang in mijn kijk-lijst. En ach, als je ‘Stephen King’ onder andere op Google opzoekt staat dit verhaal meestal boven aan, dus ik had wel de aardige verwachtingen voor deze film.

Het verhaal was leuk. We volgen een gelukkige familie die intrekt in een afgelegen huisje naast een grote weg. Hier blijken vaak dieren te overlijden en er is een heuse kerkhof voor deze beesten. Op een dag word ook de kat ‘Church’ aangereden en Louis begraaft de kat vervolgens op het kerkhof. Van het één na het andere moment leeft de kat weer en is in het huis van de familie. De vreemde gebeurtenissen houden nog wel even stand hierna en die volgt later het moment dat hun jongste zoontje Cage komt te overlijden door de weg. Louis besluit om het zoontje te begraven in het dierenkerkhof om hem weer tot leven te wekken. Dit gaat alleen niet volgens plan en het kindje transformeert naar een bepaalde demon. Deze zit vervolgens achter de familie aan en vermoord ook hun buurman. Na een matig gevecht vermoord Louis zijn zoontje opnieuw en definitief maar kan vervolgens geen afscheid nemen van zijn vrouw die hij ook neer legt in het kerkhof. Deze komt tot leven en na een best ranzige scéne eindigt de film snel.

Dus naar mijn mening was eigenlijk alleen het einde bepaald interessant en de moeite waard, de rest van de film is best slapjes en soms zelfs wat aan de saaie kant. Het einde zorgt ervoor dat ik nog een beetje genoten heb van deze film maar echt hoogstaand is het niet. Ik bedoel kom op, is het serieus constant de zelfde vrachtwagen die over een ‘snelweg’ rijd? Waar zijn andere vervoersmiddelen, die miste ik wel. Soms was het gedetailleerd wat achter weggelaten maar, de film kijkt gewoon prima weg: klaar. Op naar de volgende!

3.0*

Nog niet zo lang geleden het boek uitgelezen; die me wel heel diep wist te raken. De film is echter een beetje de samenvatting ervan, maar geslaagd kon ik hem zeker wel noemen.

Een gezinnetje die gaat verhuizen naar een huis aan een drukke weg, heel standaard. Maar het rustige nieuwe leven neemt wel een andere wending. Eerst krijgen we te maken met een aardige buurman, maar deze wil het gezin ook maar al te graag een rondleiding geven over een dierenkerkhof in de nabijheid. Dan heel toevallig wordt de kat Church aangereden, terwijl dochtertje en zoonlief met moeders erop uit zijn. Hoe leg je het je dochter uit dat haar lievelingskat is overreden? Nou, mr. Creed hoeft zich daar niet lang zorgen om te maken want de volgende dag staat het beestje gewoon weer braaf op de veranda. Het verhaal over de begraafplaats bestaat dus echt.

Maar dan wordt Cage, het zoontje overreden. Echter, vond ik het in deze film wel jammer dat de rouw niet zo rakend en diepgaand was als in het boek. Ook bijvoorbeeld die reis van Rachel werd in het boek veel benauwender en hopelozer omschreven. Wel begon ik te bedenken waar Hereditary zijn mosterd vandaan haalde. Maar er schijnt nog hoop te zijn, aldus de vader. Je kan de uitspraak wel bijna letterlijk nemen: Sometimes dead is better.

Film was wel een zeer geslaagde King-verfilming met de prima jaren 80 sfeer, maar vergeleken met het boek wel een beetje mat. Wel waren de kills erg bruut. Enfin: Ze gebruikten inderdaad wel telkens dezelfde vrachtwagen over die drukke weg.

Verder leek het erop alsof de beelden die ik gemaakt had bij het lezen van het boek, gewoon hier bijna klopten.

Zeker vermakelijk. Maar misschien nog beter als je het boek niet gelezen hebt.

4,0*

Deze film kende wel goede schrikeffecten maar moest het van mij nu niet bepaald van het verhaal hebben. In een horrorfilm hoeft dat niet direct geloofwaardig te zijn maar je moet ook niet overdrijven. Het acteer-werk vond ik ook vrij matig en het einde vóór de aftiteling had ook wel anders gemogen. Veel te voorspel-baar. Maar goed dat we tijdens die aftiteling de titelsong van The Ramones te horen kregen. Lang geleden trouwens dat ik dat uitstekende nummer weer gehoord heb.

Oh ja, voor ik vergeet het te vermelden. Het boek van Stephen King heb ik niét gelezen.

3,0

Nu de remake net in de bioscoop draait vond ik het tijd om deze nog eens te herzien. In mijn herinneringen was Pet Sematary altijd één van de betere verfilmingen van het werk van Stephen King. Dat blijkt toch een beetje tegen te vallen. Het is zeker niet de slechtste verfilming van het werk van King, maar goed; er is dan ook heel veel troep gemaakt met zijn naam erop. Maar een sterke film is Pet Sematary ook niet.

De film bevat vooral qua script nogal wat problemen. King zelf schreef het script, iets dat hij bij eerdere verfilmingen ook graag wilde doen, maar pas bij Pet Sematary kreeg hij het ook echt voor elkaar dat zijn script werd gebruikt. De film heeft een vrij eenvoudige opzet; een gezin komt in een nieuw huis te wonen aan een drukke snelweg, met een mysterieus pad richting een dierenbegraafplaats. De boel gaat in een stroomversnelling als de kat Church sterft. Buurman Jud weet meer over een gebied áchter de begraafplaats en vooral over de afschuwelijke geheimen van die plek, maar alsnog besluit hij hoofdpersoon Louis zijn kat daar te laten begraven. Zijn motivatie: de jonge dochter van Louis zou té kapot zijn van de dood van haar kat. Lijkt mij een enorm slechte motivatie om iets te doen waarvan je weet dat het slecht is. En inderdaad, vanaf dat moment gaat het snel bergafwaarts in huize Creed.

Eén van de meest opvallende elementen uit het script is Victor Pascow. Hij moet doorgaan voor een student, maar oogt eerder veertig jaar oud. Maar goed, King heeft schijnbaar goed gekeken naar American Werewolf in London, want net als Jack in die film duikt Pascal af en toe op als ondode, met soms een nogal misplaatste luchtige toon. Zijn taak in het verhaal is simpel: Hij moet Louis behoeden voor het maken van een grote fout. Echter is hij zo enorm vaag in zijn waarschuwingen dat het feit dat Louis alsnog de fouten maakt me niet verbaasd. Daarnaast maakt Pascow het zelfs alleen maar erger door de vrouw van Louis aan het einde van de film naar haar dood te sturen. Oftewel; Pascow is een nutteloos personage. Wellicht niet zo nutteloos als huishoudster Missy - die echt niets in het verhaal te zoeken heeft - maar alsnog behoorlijk nutteloos.

De film heeft maar een paar personages die er wél toe doen. Eén daarvan is de sympathieke Jud, gespeeld door Herman Munster himself. Hij werd één van de meest memorabele elementen uit de film en zijn personage dook verscheidene malen op in South Park. Ook niet zo gek met dat enorm herkenbare accent. Het is een leuk personage. Een ander personage dat opvalt is Zelda, nog steeds één van de meest creepy en akelige verschijningen die ik ken. Het moet schijnbaar een jong meisje voorstellen, maar het is een dunne oudere kerel. Dat maakt haar niet minder akelig, overigens. Daarnaast is Miko Hughes de ster van de show. Hij was nog geen drie jaar oud tijdens het filmen, dus wat hij hier laat zien is enorm knap. Zijn acteerprestaties zijn veruit het beste van het gezin. Dat is anderzijds ook niet heel ingewikkeld, want er wordt niet bijster goed geacteerd in deze film. Vooral hoofdrolspeler Dale Midkiff is beroerd. Echt héél beroerd.

Al met al is Pet Sematary een film met veel problemen, maar kent tegelijkertijd ook wel wat hoogtepunten. Fred Gwynne als de buurman, de angstaanjagende Zelda of Miko Hughes als het kleine mannetje Gage zijn erg memorabel, evenals de af en toe vrij duistere en grimmige sfeer, inclusief een vrij naargeestig slot. Daar tegenover staat een vrij matig script vol bespottelijke keuzes, een toon die soms alle kanten op gaat en een slechte hoofdrolspeler. Pet Sematary is wat dat betreft vrij aardig in balans. Ben benieuwd hoe dat met de remake zit, maar één ding is zeker; veel erger dan Pet Sematary II zal het niet worden.

3 sterren.

In technisch opzicht kun je wel zien dat de geboortedatum van de film iets achter ons ligt. De effecten zijn niet heel goed. Niet heel creepy. Ook het camerawerk is flets en onopvallend en baart alleen enig opzien als de camera wegdraait bij brute momenten. Momenten waarop de kijker zelf aan de slag moet en zijn fantasie moet gebruiken. Vind de suspense, beste kijker! Momenten die op mij nogal gemakzuchtig over kwamen en juist daarom geen creepy gevoel opriepen.

De film is behoorlijk traag en bevat veel langdurige scènes. Niet dynamisch. Niet spannend. Pas aan het eind wordt met een snellere montage geprobeerd meer dynamiek en spanning in de film te brengen. Dat helpt iets. De acteurs bakken er alleen niet veel van. Die blijven ook in een dynamische omgeving houterig acteren.

Het verhaal loopt niet lekker. Het familiedrama komt niet goed uit de verf. Dood en rouwverwerking zijn een prima aanleiding voor horrorachtige situaties. Door het matige acteerwerk en een merkwaardig verloop van het verhaal met slecht onderbouwde keuzes, krijgt het drama nooit enige intensiteit. De horror komt niet binnen. Die is niet invoelbaar en heeft weinig griezelige impact. Een uitzondering moet gemaakt worden voor een personage dat zijdelings (!) met het verhaal te maken heeft en met meningitis te bed ligt. Zelda heet zij. En Zelda is doodeng.

De score is goed. Niet de titelsong van de Ramones. Wat een slap nummer is dat zeg. Gelukkig komt in de loop van de film ‘Sheena Is A Punk Rocker’ nog even langs. Absoluut geen sinister nummer, want veel te vrolijk, maar wel vele malen beter. De juiste horrorsfeer komt van jeremiërende violen en schril kindergezang. Die hebben een fantastisch sinister aandeel in de sfeer.

Sfeer is overigens het probleem niet in deze film. Sfeer genoeg. Behalve in de score ook in de locaties. Die zijn perfect gekozen. Een huis langs de snelweg waarlangs claxonerende vrachtwagens agressief voorbijrazen, roept een dreigend gevoel op. De begraafplaats waar het allemaal om draait is fantastisch creepy. Nee, sfeer is er zat.

'Pet Sematary' is een middelmatige film. Als je het oeuvre van regiseusse Mary Lambert bekijkt is het niet onwaarschijnlijk dat het de regisseuse gewoon aan competentie ontbreekt. Ja, dat oordeel is misschien erg kort door de bocht en gemakzuchtig en misschien niet terecht. Het kan natuurlijk ook aan het kleine budget van ruim 11 miljoen dollar hebben gelegen dat keuzes vraagt die ten koste gaan van de artisticiteit.

Ik denk het echter niet.

Stephen King is op de eerste plaats een verhalenverteller. De troef in deze film is ook een verhaal dat interessanter is dan veel gelijkaardige B-horrorfilms. Al heb je wel meer nodig om dit kleine verhaal om te zetten naar een goeie film. En met weinig budget geraak je dan niet ver. Zeker niet met dit blik acteurs.

Vader en zoon zijn nog de beste acteurs. De film gaat vrij ruw met hier en daar zo over de top dat het absurd wordt. Het eindresultaat is een goeie horrorfilm, al kan je in dit geval beter het boek lezen (zoals in de meeste gevallen eigenlijk...) Het meest memorabele aan de film is de titelsong door The Ramones.

Oh ja, Stephen King speelt hier ook een rolletje. Doet me denken aan Quentin Tarantino die ook wel eens in zijn films opduikt, maar beter achter de schermen had blijven zitten.

Ik had nooit het boek gelezen of deze film gezien, totdat ik eerder dit jaar de nieuwe Pet Sematary in de bioscoop zag en die me eigenlijk best wel goed beviel. Niet perfect, maar best spannend en met een paar behoorlijke schrikmomenten.

Deze eerdere versie nu pas bekijken is misschien wat oneerlijk, aangezien dit hetzelfde verhaal is. Of natuurlijk andersom, de reboot van dit jaar volgt hetzelfde verhaal maar aangezien ik die eerder zag, nouja. Ik kan ze nu wel vergelijken en dan wint de reboot bij mij het glansrijk. Deze oude versie is gewoon erg verouderd en voelt als een tv-film door de niet al te beste effecten en het middelmatige acteerwerk. Ook weet het gewoon nauwelijks spannend te worden en krijg je nooit enige band met de hoofdrolspelers. De cast uit de reboot was niet perfect, maar zij spraken me meer aan en gaven wat meer diepgang aan hun rol. Als ik de reviews op Moviemeter zo lees dan vinden de meeste mensen deze versie beter. Ik vraag me dan wel af of jeugdsentiment of het feit dat reboots meestal weinig geliefd zijn ook mee speelt in het oordeel.

Misschien is het ook mijn eigen schuld en had ik beter een paar jaar kunnen wachten, omdat de reboot nu nog in mijn hoofd hangt. Binnenkort nog even Pet Sematary 2 kijken en dan hoef ik heel wat jaren niks meer met de reeks te maken te hebben. Zo goed zijn de films ook weer niet.

2,5*

Ok.

Pet Sematary was nog een klassieker dus ik nog eens moest zien. Nu hij genomineerd was hij de 2019 editie van de horror K.O. ook maar eens opgezet. Hij viel me uiteindelijk toch wel tegen, ik had na enkele stukjes gezien te hebben en enkele berichten te hebben gelezen dat hij me zal bevallen.

De film is qua horror ook bij vlagen uitzonderlijk goed. Maar soms ook uitzonderlijk slecht. Maar er springen toch wel enkele stukjes uit in de vorm van creepy zijn, en dat is een goed teken. Deze film kent er meerdere, dus dat haalt er dan ook meerdere pluspunten uit.

Vooral op het gebied van gore en make-up springt de film er soms uit. De make-up van Greenquist is bijvoorbeeld erg leuk. Maar ook enkele lekker vieze scenes die de film soms vullen en er hangt gelukkig ook een redelijk genadeloze toon. Dat soort zaken maken Pet Sematary geen slechte film.

Sommige scenes zijn ook best angstaanjagend. De binnenkomst in het ziekenhuis van Greenquist, de zus Zelda, de verhalen over de overleden dieren en mensen die terugkomen. Het zijn allemaal zaken die sterk tot leven zijn gebracht door bij vlagen goede regie. Jammer dat Lambert hierna weinig goeds meer heeft afgeleverd.

Er zijn echter ook enkele mindere zaken in deze film. Zeker dat kotertje slaat een redelijk belachelijk figuur. En dat niet als baby, maar als teruggekeerde dode. Het plet in vele gevallen de spanning, vooral omdat het er redelijk stompzinnig uitziet en hoe de acteurs en actrices daarmee omgaan is vreemd. Sowieso een compleet verkeerde keuze om zo'n knaapje zo'n rol te laten spelen.

Voor de rest duurt het net wat te lang en het acteerwerk is redelijk slecht. De kat doet het inderdaad wel heel goed! En de hond kan er ook mee door. Wat de mensen betreft, alleen Gwynne weet zich een beetje staande te houden, maar de rest acteert gewoon matig.

Geen hoogvlieger, maar wel een prima klassieker.

Als jongen van een een jaar of tien, elf heb ik posters van deze film gezien maar nooit de film bekeken. Nu dus wel.

Het verhaal is vrij ingenieus, vakwerk van de heer King. De sfeer die wordt neergezet meteen in het begin met het huis en de weg met vrachtverkeer vind ik ook sterk. Acteerwerk ben ik eigenlijk niet zo kapot van, het meisje is ronduit vervelend maar het de jonge Gage daarentegen wordt behoorlijk knap neergezet.

Al met al leuk om gezien te hebben maar een aanrader is het niet.

Toch wel één van de klassiekers onder de boekverfilmingen van Stephen King. Lang geleden wellicht op VHS al eens gezien, maar erg veel kon ik me er niet meer van herinneren. Wat een sfeervolle openingscredit! Een pracht van een begraafplaats waarbij de natuur stilaan zijn plaats inneemt tussen de scheve en overwoekerde grafzerken door. Prima camerawerk ook waarbij langzaam over de graven wordt heen gegaan. Top!

Maar eigenlijk is er weinig mis met de begraafplaats. Het probleem ligt hoger, op de occulte begraafplaats van een voormalige indianenstam. Dat de moordweg waar de familie Creed gaat wonen, slachtoffers ging eisen, dat stond als een paal boven water. De omstandigheden zitten bij deze wel goed om een leuke horrorfilm te creëren.

Niet alleen het heden speelt een rol, maar ook de trauma’s of nachtmerries van Lewis en Rachel spelen een rol in de film. Niet dat ze relevant waren, maar het maakte de film iets enger. Interessanter was het soort van Frankenstein gedachte waarbij de doden terug tot leven konden gebracht worden. Prima moraal ook op het einde waarbij de mens nooit verder lijkt te kijken dat zijn neus lang is. De ratio verliest het klaarblijkelijk steeds van de emoties...

Fijne horrorfilm!

De film doet een hoop fout, maar ook een hoop goed. Het acteerwerk is aan de matige kant; met name hoofdrolspeler Dale Midkiff is helaas erg houterig en kleurloos. Daarnaast is de toon soms wat zoek. Sterker nog, bij vlagen lijkt het alsof je naar een parodie zit te kijken. De personages zijn bovendien meermaals ergerlijk dom, waardoor enige vorm van logica ontbreekt. De dood van Gage... wat een lompe bedoening was dat, zeg. Dat gezegd hebbende, zijn de effecten en grime dan weer meestal zeer aardig. Zo'n personage als Zelda... Heerlijk! Ook Victor ziet er fantastisch uit, hoewel dat personage an sich dan weer de plank misslaat. De spannende en bijzonder sfeervolle climax maakt daarentegen weer een hoop goed.

Eigenlijk kun je tegenover ieder pluspunt wel weer een minpunt plaatsen. De film heeft wat tijd nodig om op te starten, wordt dan interessant, zwakt weer wat af, wordt weer interessant, etc. Wat dat betreft is het echt een middelmatige film pur sang, maar wel een die het toch verdient om aanbevolen te worden. De amusementswaarde is namelijk hoog genoeg. Zonde dat er waarschijnlijk nog wat meer in gezeten had, maar desalniettemin erg vermakelijk.

3*

Als kind keek ik deze film vaak, want we hadden hem op VHS. En hoewel ik de laatste jaren minder horror kijk, was ik er als kind gek op. Tegenwoordig vind ik het vaak te goor, of trek ik de spanning minder, maar als jochie op op de basisschool was ik er gek op. Grappig hoe zoiets kan veranderen.

Als fan van Stephen King heeft deze film altijd goed gescoord bij mij. Het is een trouwe vertelling naar het boek, en staat bol van de sfeer. Nog altijd als ik door een bos loop moet ik toch even denken aan de bossen in Pet Semetary.

Perfect is de film niet. Het personage Pascow is verwarrend (wat stuurt hem aan? Het kwaadaardige kerkhof niet, maar welke kracht dan wel?) dus hij had gemist kunnen worden, hoewel hij wel voor enkele creepy momenten zorgt. Dit geldt ook voor bijvoorbeeld het gruwelgezicht dat Louis ziet wanneer hij naar het kerkhof klimt, wat was dat nu precies? Maar ook hier geldt, wel een griezelig moment.

Echter, de film heeft dat niet nodig, want het verhaal is gruwelijk genoeg van zichzelf en staat al bol van de gruwelijke momenten: de dood van Gage, de kat die terugkeert, de vallende kist op se begrafenis, Louis die zijn dode zoon opgraaft, de dood van Jud en natuurlijk elke scene met Zelda. Die zijn nog altijd op mijn netvlies gebrand, dat nare personage en het afschuwelijke verhaal erachter ben ik nooit vergeten.

Het acteerwerk is redelijk, voor jaren 80 horror. Vooral het personage van Jud is memorabel, hoewel zijn beweegredenen ook uiterst vaag zijn. Laten we het maar toeschrijven aan de kracht van de plek.
Met een moderne bril valt er genoeg te bekritiseren. Maar sfeervoller dan deze horror ken ik er maar weinig. En wanneer een film je dertig jaar later soms nog de rillingen kan bezorgen, doet hij iets goed.

4*

Go on! Lie down! Play dead! BE DEAD!!!

Dit is toch wel een fijne herinnering aan de tijd dat ik mijn smaak voor Stephen King ontwikkelde met films als Misery, Christine en dus deze Pet Sematary waarop ik ook de boeken moest hebben. Boeken die ik toch eigenlijk wel ervaarde als lang van stof en pas jaren later echt tenvolste ging waarderen. De films maakten niettemin een goede indruk net als deze iet wat bevreemdende film.

Het sfeertje rondom het kerkhof is er meteen, de kennismaking met de familie Creed is daarentegen weer zo zo. Dale Midkif is niet bepaalde de sterkste schakel in het geheel en de wijze waarop ze de jongen Gage alleen laten staan vlak langs de weg is de onbenuligheid ten top en verraad eigelijk al veel te veel. Gelukkig maakt Fred Gwynne veel goed, en plots lijkt alles best oke met het verhuisde gezin en de eerste tocht naar het kerkhof en kennismaking met de dood. Dissonant in die vredige situatie is de bevreemdende toestand met Pascow en diens verschijning waarop het gebeuren rond Church de aanloop is naar grotere problemen die te gebeuren staan.

En ach, het wordt eigenlijk best prima gebracht, met ondertussen nog het nodige aan jeugdtrauma's en lijken uit de kast die het geheel van extra lading voorzien. De aanloop naar het ongeluk van Gage is toch wel van grote schoonheid waarop de shit hits the van, want ja wat daarna gaat gebeuren laat zich gemakkelijk raden. En zo gaat het, met Stephen King die nog even acte de presance geeft als voorganger tijdens een begrafenis, de best wel knappe Denise Crosby en de uitstekende acterende Miko Hughes als Gage, van kwaad tot erger in deze meer dan acceptabele King verfilming die eigenlijk geen moment verveeld en vooral drijft op een best wel sterke sfeer.

Enkel de scènes met de vrachtwagen kon ik me hiervan nog vaag herinneren, dus tijd voor een herziening. Naar huidige normen ligt het tempo misschien redelijk laag maar de film is dan ook gemaakt in de tijd dat het de gemiddelde aandachtsboog heel wat hoger lag. Er wordt tijd genomen voor opbouw verhaal en ook de karakters krijgen aandacht. Het gedoe met de droomzombie werkt wel wat op de lachspieren en daarmee is er dus ook ruimte voor comic relief. Verder is het eerste uur vooral drama om zich dan nadien helemaal in horror te ontplooien. Dat levert enkele spannende momenten op.

Erg leuk is de cameo van master of horror Stephen King. Verder hebben we The Ramones op de soundtrack. Charmant! Joey Ramone zingt “I don’t wanna be buried on a pet sematary” op de eindcredits. Intussen is zijn wens en die van de andere Ramones helaas al uitgekomen. Zo snel kan het gaan.