The Land before Time (1988)

Geweldige kinderfilm. Vond hem vroeger helemaal super. Platvoetje is een van mijn leukste jeugdherinneringen!

Puur vanwege het sentiment een 2,5 ster. Want het viel toch een klein beetje tegen, dat lag vooral aan de brakke dialogen die te vaak gekunsteld en opgelezen overkwamen bij mij. Hierdoor is het inlevingsvermogen anno 2011 voor mij toch niet zoals het helemaal hoort te zijn. Ondanks de vele leuke herkenbare punten voor mij. Muziek was wel oké trouwens.

2,5*

Inmiddels een klassieke animatiefilm geworden. Had hem zeker al een keer gezien, maar herkende maar enkele dingetjes terug.

Was toch nog best oké. Liefelijk verhaaltje, blij avontuur, maar met een iets serieuzer randje. Typisch kindermateriaal wel, want de aandacht hoeft nooit lang te verslappen, het avontuur en de spannende scenes volgen zich in razendsnel tempo op.

Vermakelijk weer eens te zien, opzich een 3* waard, ware het niet dat er hier en daar wat dingen te wensen overlieten. Met name de voice-acting is niet al te best meer, en de animaties halen het niet bij de films vanaf de jaren 90, halve eraf dus. Desalniettemin beter dan ik had verwacht.

2.5*

Geweldige en erg goede film. Als kind vond ik er niet veel aan maar na herziening is het toch een erg goede film.

Een animatieproductie van Steven Spielberg en George Lucas. Geregiseerd door Disney-legende Don Bluth. Geproduceerd door Gary Goldman, Kathleen Kennedy (CEO Lucasfilm), Frank Marshall (Producer Indiana Jones), Deborah Jelin Newmyer en John Pomeroy.

Minder druk als An American Tail. Erg mooi verhaal, dat af en toe kleine Star Wars-trekjes heeft. Fantastische Animatie! Prachtige achtergronden. Erg mooi gemaakt en bovendien nog helemaal traditioneel.

De muziek van James Horner is ook erg mooi en weer meesterlijk.

Erg mooie en zeer vermakelijke film!

The Land before Time heb ik vroeger in mijn jeugd weleens gezien, maar dan hebben we het over zeker minimaal twintig jaar geleden. Er stond me vooraf vrij weinig meer voor de geest, maar tijdens het kijken kwamen sommige zaken toch wel weer bovendrijven.

Het is zeker niet slecht. Hier en daar komt het wel wat gedateerd over, zowel qua animatie, als qua geluid, maar de basis is over het geheel gezien wel goed. Het verhaal is niet onaardig en het tempo is behoorlijk hoog. Het is dan wel op kinderen gericht, maar de personages zijn best leuk en er zit geen irritant of vervelend dier tussen.

Het had zelfs nog wel iets langer mogen duren, want voordat we er erg in hadden waren ze al bij “the Great Valley”, en begon na precies een uur de aftiteling al te lopen. Maar verder dus erg degelijk en op wat gedateerdheden na, nog steeds prima te bekijken.

3,0*

Als ik deze film al eens helemaal gezien heb is dat zeker 20 jaar geleden. Voor de rest weet ik alleen wat er altijd gezegd wordt door iedereen; dat hij mega-zielig is.

Hoewel het er vrij verouderd en niet altijd even gelikt uitziet werkt het eigenlijk wel meteen. Het is gewoon oprecht lief en schattig en best leuk om te kijken. Oke, heel veel langer had het ook niet moeten duren, en af en toe valt er een hoop af te dingen op de tekenstijl (de dino's veranderen nogal eens van kleur bijvoorbeeld), maar toch vind ik dit een heel sympathiek filmpje, door zijn simpele en pure plot.

3,5*

Ik had nog nooit de vermaarde Platvoet en zijn vriendjes gezien, maar het kan er wel meer door. Het is een geinig en opvallend kort avontuur geworden met bijna alleen maar schattige dinosaurussen. Dat maakt de film wel wat klef en de crappy animatie is ook jammerlijk.

Leuk verhaal over de vijf schattigste baby dinosaurussen ooit. Hun avontuur valt en staat bij vriendschap en hechte familiebanden. Kenmerkend zijn hier zeker de emoties van humor en verdriet wat sterk wordt uitgebeeld. Dit kunstwerkje is aandoenlijk en vol mooie details, wat het dan ook zeer onderhoudend maakt. Film voor jong en oud.

Een echte animatie voor kinderen. Een film van "Platvoet" heb ik volgens mij nooit gezien, daar heb ik dus weinig mee en het jeugdsentiment die anderen hiermee misschien wel hebben gaat aan mij voorbij. Blijft over een lieve en mooie animatie over vijf leuke dinosaurisjes, een soort van jaren '80-voorloper op de Ice Age-films. Vooral gericht op de kleintjes. 3*

One herd had only a single baby, their last hope for the future. And they called him Littlefoot

Platvoet en zijn vriendjes, het is toch serieus jeugdsentiment. Ik moet veel van de verschillende delen hebben gezien, meer dan 1x zelfs, maar het is allemaal wat een mengelmoes geworden in mijn hoofd. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en een paar dagen geleden in de solden bij Fnac een DVD box (wel zonder ondertitels) met daarin de eerste 6 delen op de kop getikt voor nog geen 7 euro. Gewoon de eerste film alleen al leek me dat geld waard te zijn.

Want The Land before Time, voor het eerst trouwens de film in het Engels gekeken, blijft toch erg goed overeind staan. Een beetje jammer van de korte speelduur, naar het schijnt zijn er veel scènes gesneuveld doordat ze te eng voor kinderen werden bevonden, maar verder is dit toch van de eerste tot de laatste seconde genieten. Ben eigenlijk wel benieuwd naar de volledige versie. Het gerucht gaat dat er indertijd een paar televisie-uitzendingen zijn geweest, maar ook regisseur Don Bluth zou nog een volledige versie ter zijner beschikking hebben. Hopelijk komt die er ooit nog eens door, al kun je vandaag de dag via Youtube al een inkijkje krijgen in wat had kunnen zijn. Soit, ik ben vooral eigenlijk erg gecharmeerd door de ondertussen bijna 30 jaar oude animatie. De openingsscène stond me nog helder voor de geest, maar ook onder andere de strijd met Sharp Tooth en Littlefoot's moeder blijft na al die jaren toch geweldig om te zien. Nu moet ik sowieso wel toegeven dat ik fan ben van deze 'ouderwetse' stijl van animeren, maar Bluth en de zijnen maken er iets ergs mooi van.

The Land before Time blijft een kinderfilm waardoor het plot ietwat simpel aanvoelt. Is dat erg? Neen, zeker en vast niet. Het uiteindelijke resultaat is een verhaallijn die de grote thema's van het leven (vriendschap, liefde, dood, ...) aandoet en dat wordt gedaan op een manier waarbij je niet het gevoel krijgt dat het door je strot wordt geduwd. Goede soundtrack ook. Normaal gezien niet zo'n fan van Horner omdat ik het gevoel krijg dat hij nogal eens zoetsappig uit de hoek wilt komen, maar hier werkt het wel goed. Qua cast ook weinig op aan te merken. Niet echt de meest bekende namen, hoewel de immer geweldige Frank Welker blijkbaar ook nog wat uncredited werk heeft verricht, maar ik hoop dat er toch wat volk voor de sequel is wedergekeerd. Het zal echter sowieso zonder Judith Barsi (Ducky) zijn aangezien ze op 10-jarige leeftijd vier maanden voor de release van de film door haar vader werd vermoord..

Altijd een beetje gevaarlijk om dit soort films na al die jaren nog eens terug te zien, maar hier is het me toch weer erg goed bevallen. Nostalgie zal vast en zeker voor een groot deel wel de schuldige zijn, maar blijf dit qua animatie toch erg mooi vinden. Ben benieuwd naar de 5 volgende films in de reeks. Als ik het tegen dan nog niet beu ben, dan moet ik maar eens op zoek naar een box met de overige films.

4*

Films herzien die je als kind geweldig vond... Het blijft een riskante onderneming.

The Land Before Time was echt een favoriet in mijn jongste jaren. Dan bedoel ik nog de leeftijd voor 10 jaar. Op een gegeven moment liet ik hem vallen en zag ik hem nooit meer, maar toen ik in groep 3 en 4 zat was ik geobsedeerd door alles wat met dinosaurussen te maken had en dus kon deze film absoluut niets verkeerd doen.

Ik kon me ongeveer net zo veel nog wel herinneren als niet. Gek hoe sommige minuscule details blijven hangen, terwijl grotere momenten vergeten worden. Wat ik in ieder geval niet meer wist - omdat ik het nooit zo ervaren had - was dat dit een nogal, laten we zeggen, belerende toon had. Het is echt een animatiefilm voor de kleinsten, met geen knieval voor volwassenen. Op zich niets mis mee, maar ik vond het best een taaie zit nu. De eindeloze stroom aan zwaarmoedige levenslessen, ook nog een begeleid door gewichtige muziek, trok ik echt niet. Het hielp ook niet mee dat er een onuitgesproken religieus onderdeel in de film zit. Ik weet dat Don Bluth iets heeft met christelijke boodschappen en ondanks dat hij het christendom er zelf niet bij haalt wordt er erg veel gesproken over geloven. De hele routebeschrijving die de moeder aan Littlefoot achterlaat is vrij waardeloos en gaat eigenlijk gewoon uit van geloven.

Opvallend is ook hoe wisselend de animatie is. Net zo vaak is het sfeervol en gedetailleerd als opvallend vlak en lelijk. Vooral de grote actiescènes lijken wel uit een totaal andere film te komen, zo matig ogen ze. Ook zoiets dat je als klein kind niet merkt natuurlijk. Hetzelfde geldt voor de personages, als kind spreken ze tot jou, nu voelt het toch iets te veel als kindergebabbel. Niet zo mijn ding meer.

Maar moet ik nu kwaad zijn op een film omdat hij me niet meer zo aanspreekt nu ik 29 ben als toen ik 9 was? Dat lijkt me ook verkeerd. Ik weet niet zo wat ik met m'n stem aan moet. Gewoon laat ik mijn sterrenaantal reflecteren wat ik nu voor de film voel, maar nu lijkt dat wat verkeerd, omdat juist toen ik de leeftijd had waarvoor deze bedoelt is werkte hij wel degelijk. Het is dan wellicht ook hypocriet dat ik deze kinderfilm schaamteloos heel anders beoordeelt zou hebben als ik hem als kind niet al gezien had. Zo gaan die dingen. Hij stond al op 3,5* en dat is ergens wel een goede compromisstem, hoewel wat gul. Ik laat hem vooralsnog staan, maar denk wel dat The Land Before Time voortaan in mijn eigen prehistorie laat.

Vroeger draaide bij mij veel om dinosaurussen. Ook de videoband van Platvoet heb ik helemaal grijs gedraaid. Daarna volgde een aantal vervolgdelen maar die halen het lang niet bij dit spannende en aandoenlijke origineel. Zojuist herzien op Netflix en het blijft een geweldige film. En een schitterende titel trouwens.

De animatie komt soms wat gedateerd over maar de algehele sfeer blijft uitstekend. Dit komt door de meer dan zeshonderd schilderijen die als achtergrond zijn gebruikt. De hele film geeft een enorm desolate indruk, waardoor de band tussen de vriendjes belangrijker is dan ooit. Daarnaast is de soundtrack fenomenaal. Natuurlijk If We Hold On van Diana Ross, maar tijdens de film is de muziek continu en perfect gedoseerd aanwezig.

De characters zijn meer dan prima, al had ik vroeger een beetje een hekel aan Cera, en nu nog steeds. Petrie is het grappigste en Ducky het schattigst. Ingesproken door Judith Barsi die vier maanden voor de premiere door haar vader op 10-jarige leeftijd werd vermoord. Om naar van te worden.

Vroeger waren er een behoorlijk aantal scenes die ik eng vond, waaronder alles met Sharptooth. Ik kan het nog steeds wel begrijpen, het is allemaal zo duister en serieus. En dan te bedenken dat Don Bluth negentien minuten heeft weggeknipt omdat het anders te eng zou worden. Zo zou de aanval op Littlefoots moeder volledig in beeld zijn gekomen. De dood van de moeder mag je trouwens net onder die Disney-leeuw plaatsen. Naar.

De film vliegt werkelijk voorbij, vroeger duurde hij voor mijn gevoel een stuk langer. Zo aandoenlijk, spannend en sfeervol kom je niet vaak tegen in een kinderanimatie. Klassieker!

Voor kleine jochies die geobsedeerd zijn door dinosaurussen is dit natuurlijk een ultieme film. Althans zo herinnerde ik hoe ik in mijn basisschooltijd de film beleefde.

Qua plot nog steeds een degelijke film, die ergens een beetje een dinomix is van Bambi (hallo, dode moeder) en [i]Jungle Book[i/] (een kind alleen op tocht in de wildernis en daarbij allerlei andere dieren tegenkomend) met daarbij de nodige onderlinge obstakels waarbij uiteindelijk vriendschap overwint. Niet heel erg origineel, maar wel degelijk. Verder de nodige schattigheid waardoor de film nog steeds een zekere charme heeft.

Visueel toch wat verouderd. Niet altijd scherp wat niet echt prettig is. Soms lijkt het bedoeld te zijn zoals tijdens de onderwaterbeelden. Echte onderwaterbeelden zijn ook niet altijd haarscherp en wellicht heeft men dat willen nabootsen, maar zelfs dan ben ik er niet echt fan van.

Muzikaal af en toe behoorlijk generiek, maar de soundtrack heeft soms toch wel aardige momenten. Nu lijken veel filmcomponisten Wagner als voorbeeld te willen nemen, maar wat aardig is hier, is dat Horner, die hier voor de score tekent, juist erg Wagneriaans klinkt als de muziek rustig en teder is zoals in de sfeervollere passages in Parsifal en Lohengrin. Die kant had Wagner ook, de bombastische momenten zijn over een hele opera genomen veel minder aanwezig ten opzichte van de tedere momenten, maar veel mensen kennen alleen maar die bombastische momenten.

Degelijk dus, maar niet geweldig, en zeker visueel verouderd. 2,5*.

Oude glorie.

Zoals voor wel meer mensen het geval hier was dit vroeger één van m'n lievelingsanimaties. Vooral dan omdat deze toch net iets droeveriger was dan de gemiddelde animatiefilm die uitgezonden werd. Maar ik denk dat ik deze sinds m'n 10e ofzo nooit meer herzien heb.

Vanavond maar weer eens een kans gegeven en die basiskwaliteit herken ik er nog wel in. Genoeg spanning en uiteraard de dood van z'n moeder net voor halverwege. Een redelijk kort momentje dat toch nog steeds impact heeft, zelfs al komt het best vroeg in de film.

Verder is het wel vooral veel spelende dino-kindjes in een film die niet zo veel om het lijf heeft. De gebruikelijke tegenslagen, de weg die in 3 etappes afgelegd wordt en uiteraad het toch wel goede einde. Animatie is eerder beperkt en ook de tekenstijl is niet echt mooi te noemen, maar de film rekt het gelukkig niet al te lang en voor een keertje was het best oké. Maar 't zal geen jaarlijke traditie worden.

2.5*

Een animatie uit je kindertijd herzien valt meestal tegen. En toch valt het goed mee met deze The Land of Time. Wat trouwens in het Nederlands de belachelijke titel Platvoet en zijn Vriendjes kreeg. De animatiefilm is gemaakt op kindermaat, zoals praktisch alle westerse animatiefilms uit die tijd. Toch was de insteek vrij duister en moest het bijgesteld worden om toch nog kindvriendelijk te zijn. Een pak donkerder dan de gemiddelde Disneyfilm en in tegenstelling tot de sequels ook geen liedjes. Vergeet trouwens die sequels, die dienen enkel om het geld uit de ouders te slaan.

De film is een product van de jaren '80 en is toch wat gedateerd. Maar het valt gelukkig mee en is nog wel om aan te zien. De film gaat hier en daar wat de duistere kant op en is ook niet al te lang. Dit is jaren voor we konden genieten van gelijkaardige films als Ice Age, de dino's van Jurassic Park en ik moest ook regelmatig denken aan The Lion King in deze film.

Er speelt wat jeugdnostalgie mee en de film is een product van de jaren '80, maar het is minder versleten dan je zou denken. Leuk om deze nog eens terug te zien.

Platvoet en zijn vriendjes, zo herinner ik me deze nostalgische animatiefilm uit mijn jeugdjaren. Nog zo'n eentje die ik bijna heb grijsgedraaid. Destijds enorm populair net voor of tijdens het Jurassic Park-tijdperk waarbij het leek dat de dino's onder de jeugd aan een heuse revival bezig waren. Sowieso een film echt op maat voor de kleinsten met eenvoudige teksten, foute teksten ook zoals "ik valde" en "ik vliegde". Kinderen zich vervolgens perfect identificeren met de vijf kleine dinojongen die zich een weg moeten banen door het vervaarlijke landschap vol avontuur. Film doet zoals hier ook al aangegeven aan het verhaal van Bambi denken waarbij de Apatosaurus-moeder overlijdt.

Film sowieso wat gedateerd, zeker ook in de eerste plaats de dino's. Neem nu de T-rex. Het was typisch eighties/nineties om de T-rex rechtstaand af te beelden. Tegenwoordig lopen die toch wat meer gebogen. Visueel ook een pak minder scherp dan dat we vandaag de dag gewoon zijn, maar dat heeft ook zijn charmes. Sowieso een leuk plot, fijne animaties en leuke personages. Drama, humor en avontuur gaan samen in de hand. Ook de muziekgeneriek is best fijn. Blijft nog steeds een aangename kijkervaring.

Velen hebben het over Bambi of The Lion King als ze praten over filmscènes die hen ontroerden. Voor mij is dat echter The Land Before Time, die ik - net als de meeste - vooral ken als Platvoet en z’n Vriendjes. En zelfs vele jaren na dato hakt die dood van Platvoets moeder er nog steeds wel in. Land Before Time is een ontzettend lieve en onschuldige film, met een eveneens aandoenlijk hoofdfiguur, die wordt omringt door kleurrijke bijpersonages als de arrogante Cera, de hyperactieve Bekkie, de angstige Fladder en de zwijgende veelvraat Punt. Leuke figuren, die ondanks hun hyperactiviteit nooit irritant worden. Het scheelt overigens ook een hoop dat ze nooit zingen. Dat had in een soortgelijke film vrij makkelijk kunnen gebeuren. Sterker nog, in de tig vervolgfilms schijnen de dinosaurussen nogal eens in zingen uit te barsten.

Het is inmiddels bekend dat Don Bluth zich nogal moest inhouden om de film wat kindvriendelijker te krijgen. Hij heeft aardig wat aanvallen met Ruigtand moeten schrappen, vandaar dat de film ook maar een uurtje duurt. Ergens jammer, maar gelukkig is Ruigtand nog steeds goed aanwezig in de film; de scènes met de T-Rex zijn oprecht spannend. En godzijdank is de dood van de moeder van Platvoet ook niet weggesneden, ook al werd dat even overwogen. Ondanks dat Bluth nog wel verder wilde gaan, gelukkig is de film niet volledig vernield omdat men in de veronderstelling is dat kinderen niets kunnen hebben. Laat een kinderfilm nu maar gewoon af en toe rete-spannend of enorm verdrietig zijn, daar is helemaal niets mis mee. Een Land Before Time bewijst dat je prima duistere scènes kunt afwisselen met vrolijke en humoristische momenten. Had graag gezien wat Bluth met de film had gedaan als hij geen restricties opgelegd had gekregen.

Verder nog even een paar complimenten voor de Nederlandse stemmencast. Paul van Vliet en Anne-Wil Blankers hebben fijne stemmen en op voice-over werk zijn er weinig mensen zo geniaal als Arnold Gelderman, zowel als regisseur als stemacteur. Verder is Hein Boele - de man achter Elmo - perfect gecast als Fladder. En geestig dat Willem Rebergen, nu bekend als Headhunterz, de stem van Platvoet deed. Toch grappig dat de man die nu bekend staat om zijn hardstyle platen mij als jochie - en ja, stiekem nog steeds, weet te ontroeren met zijn vertolking. Die ontroering zit ‘m overigens zowel in het stemwerk als in de muziek. Maar goed, laat lekker sentimentele tranentrekmuziek ook maar aan James Horner over.

Hoe het ook zij; fijn om dit na ál die jaren weer eens terug te hebben gezien.

3,5 sterren.

Het lijkt niet mijn filmavond te worden. Dit is schijnbaar een geliefde animatieklassieker. Eerlijk gezegd vind ik het ongelooflijk dat ik deze nog nooit eerder gezien heb, ondanks een jaren-'80-oorsprong en een kinderobsessie met dinosaurussen. Hoe dan ook, voor mij dus geen nostalgische gevoelens voor deze film, maar wel een hoop irritatie. Het idee is best leuk en het is ook wel grappig om allerlei soorten dinosaurussen voorbij te zien komen, met allerlei natuurgeweld eromheen. Mijn probleem is vooral dat het allemaal irritante kinderdinosaurusjes zijn in de hoofdrol, die zich ook stuk voor stuk gedragen als jengelende kinderen. Platvoet was al irritant, maar daarna komen Cera, die kamdinosaurus en al die andere ettertjes voorbij die nog veel irritanter zijn. Alleen die Fladder was nog enigszins te harden, en dat was vooral omdat ie meestal z'n harses hield. En dan kan het nog wel zo'n goedbedoeld verhaal zijn over vriendschap, en doorbijten bij tegenslag, en overleven zelfs als er een overdreven Tyrannosaurus achter je aan zit, maar voor mij was het voornamelijk irritatie.

Platvoet is voor mij geen puur jeugdsentiment, maar volgens mij heb ik dit vroeger wel gekeken als bijna ieder ander jongetje met een voorliefde voor dino's. Met de kijkbeurt nu kwamen bepaalde dingetjes me wel wat bekend voor. Maar ik beoordeel het dus als iets wat ik nu voor het eerst zag.

Echt heel goed is het niet, maar het vermaakt prima voor het dikke uur aan speeltijd. Je bent er zo doorheen en dat is positief en negatief, want echt een band wist ik niet met de karakters op te bouwen. Gelukkig is het allemaal redelijk basic met de zoektocht naar hun beloofde veilige gebied. Het is allemaal vrij braaf, ondanks dat er wel een paar volwassen momenten in zitten zoals met de dood van de moeder van Platvoet. Het gevecht met de T-Rex vond ik veruit het beste deel.

Visueel is het behoorlijk, zonder dat het imponeert. Het tempo logt wel hoog, er gebeurt heel veel en na een uur is het dan ook wel weer mooi geweest. Behoefte om de vervolgen nu te kijken heb ik niet.

3*

Als kind ben ik opgegroeid met deze films, maar mijn herinneringen eraan zijn opvallend vaag. In tegenstelling tot de meeste jongens op school heb ik nooit een uitgesproken dino-fase gehad, dus deze reeks heeft me eigenlijk nooit écht aangesproken. Mijn cassettes van The Swan Princess, The Little Mermaid en Thumbelina daarentegen zijn ongenadig mishandeld door de videorecorder. Achteraf gezien hadden mijn ouders mijn queerness misschien iets eerder kunnen vermoeden.

Toch voelde het als een pure nostalgietrip om deze opnieuw te bekijken. De openingsscène raakte meteen een snaar met een epische, emotionele score, mysterieuze settings en een bijna mythische, larger‑than‑life dinosaurus die het scherm volledig domineert. Zelfs als volwassene merkte ik dat ik er direct door werd meegezogen.

Wat opvalt, is hoe hard deze film eigenlijk is voor een jeugdfilm. Er zijn amper echt luchtige momenten: de personages verkeren bijna constant in gevaar. Dat werkt bijzonder goed, omdat de film zo een avontuur neerzet dat zowel kinderen als volwassenen kan grijpen, zonder het geheel te verzachten zoals een studio als bv. Disney wél zou doen.

En dan is er natuurlijk die ene scène. Die had me voluit aan het snikken. Niet alleen is dat specifieke moment intens verdrietig, de film verwerkt de verschillende stadia van rouw op een manier die voor een kinderfilm bijna ongewoon gelaagd aanvoelt. Juist de scènes erna maakten de grootste indruk, omdat ze zo pijnlijk herkenbaar zijn in hoe personages proberen om te gaan met verlies.

Deze film heeft eigenlijk geen enkel recht om zó diep te gaan, maar doet het toch.

4*

Na jaren weer herzien op SkyShowtime. Eén van mijn favoriete animatiefilms uit mijn kindertijd, god wat heb ik deze vaak gezien vroeger.

Geregiseerd door animator Don Bluth, die eind jaren ’70 Disney verliet en zijn eigen animatiestudio oprichtte. Zo worden ze niet meer gemaakt, met grootmeesters Steven Spielberg en George Lucas als uitvoerend producenten en de prachtige, maar bovenal emotionele score van James Horner.

Een verhaal over verlies, vriendschap en samenwerking dat zich afspeelt in een apocalyptisch landschap vol dorre grond, verdorde bomen, kale woestenijen en doornstruiken. Zelfs op mijn 38 jaar zat ik nog steeds bij een aantal scenes met tranen in m’n ogen. Gelukkig wordt dit goed gecombineerd met een aantal luchtere scenes. In de aftiteling krijgen we nog het mooie nummer If We Hold On van Diana Ross te horen.

Tijdloze classic voor jong en oud waar de ontroerende soundtrack enorm veel indruk maakt.