Pin (1988)

Verontrustende psychologische thriller over de verwrongen driehoeksrelatie tussen een broer, een zus en een medische pop. Meer suspense dan daadwerkelijke gore, maar met een paar bizarre momenten die op een vreemde manier zelfs ontroerend zijn. Misschien iets te langdradig en te weinig visueel aantrekkelijk. Gelukkig komt de vreemde twist aan het einde als een mokerslag binnen en wordt de rest van de film daarmee in een geheel nieuw perspectief gezet. Zeker de moeite waard om te proberen voor liefhebbers van films als The Babadook.

Herzien. Ook deze keer vond ik hem ietwat teleurstellend. Dat wil niet zeggen dat ik het slecht vind, want acteren en cinematografie zijn meer dan goed. Het verhaal is interssant genoeg, maar moet het meer hebben van effect dan inhoud. De vaart had wat sneller gemogen of de speelduur hadden ze kunnen inkorten. Het helpt ook niet dat het einde al vanuit de startblokken wordt prijsgegeven, het is onmogelijk om dat niet aan te zien komen.

Deze film blijft me telkens maar fascineren en dat komt door die waanzinnige filmposter. Ooit zag ik hem op een saaie zondag bij een van de vele videotheken als trotse grote aanwist in de etalage liggen en het was nog een Nederlandse versie ook. Op de hoes stond: PIN IS MAAR EEN POP, MAAR DE MOORDEN ZIJN ECHT iets wat ik nooit zal vergeten, want ik kon hier helemaal in afdwalen. Zie al dat bloed dat via de treden naar beneden druipt. Vrij misleidend voor wat je uiteindelijk te zien krijgt.

Er is ook een afbeelding waarin er een gespiegelde clese-up is van de filmposter. Deze bedoel ik.. Het is te lang geleden om er zeker van te zijn welke ik gezien heb, maar dit moet al het bloed zijn wat ik best schokkend vond. De Nederlandse tagline zou afgeleid kunnen zijn van HE HAS NO HEART BUT HE IS REAL. Mogelijk dat ik de al langer aangekondigde remake beter zal gaan vinden? De nieuwe poster ziet er wat passender uit.

Saaie zondagmiddag herfsthorror over een deprimerende schizo en zijn enge pop. Te vaak gezien, nagenoeg spanningsloos. Verwacht weinig horror maar veel familiezaken.

Psychologisch drama/thriller, hoort totaal niet thuis bij horror!

Verschillende factoren die de reden zijn waarom ik deze film zo'n lage beoordeling geef. In ieder geval ben ik ook teleurgesteld dat dit geen horrorfilm is. Zo heeft het geen seconde gevoeld. Dit is meer een drama waarbij alle frictie van Leon komt. Die gast is zo vervelend dat het gewoon niet meer leuk is om naar Pin te kijken. Sowieso is de hele situatie een beetje belachelijk en vind ik het onmogelijk om de film sowieso serieus te nemen. De film draait om Leon, niet om Pin. De scenes met Pin zijn daarbij vrij suf en goedkoop. Met een groot gebrek aan spanning is dit toch echt een grote afknapper.

Vreemde film verhaal is niet aan mij besteed...... acteerwerk is wel in orde en in zijn geheel is de film niet echt slecht.

Hoewel ik wist dat het meer psychologisch ging zijn en meer drama dan angstaanjagende horror het concept intrigeerde me wel. Helaas is zoals met zoveel films het idee beter dan de daadwerkelijke uitvoering. Spannend wordt het niet, Pin is niet eng en Leon is vreselijk ergerlijk dat ik hem al snel een vreselijk ongeluk toewenste (wel goed geacteerd). Als ik het einde dan zie werd die bede toch enigszins verhoord. Goede film voor wat het is maar mij kan dit soort verhaaltjes eigenlijk niet lang boeien zeker niet als ze zo traag en langdradig zijn waarbij ik al snel zie welke richting het allemaal uitgaat, te voorspelbaar.

In de psychologische thriller Pin uit 1988 zien we zien hoe Leon en Ursula opgroeien en hoe hun bijzondere relatie met de medische pop Pin verloopt. Het is overduidelijk dat er iets niet klopt aan Leon. Daardoor blijft het plot redelijk rechtlijnig. De film focus zich verder meer op de dramatiek en niet op de horror. Er gebeurt in feite verder dus maar weinig. De sfeer bezit nog wel een vleugje van incestueuze romantiek maar nergens komt dit ook echt goed tot uiting. Het camerawerk ziet er netjes uit maar is van echte jaren '80 degelijkheid. In de kern is ‘Pin’ dus niks minder dan een psychologisch drama over een contactgestoorde eenling die wanhopig probeert uit zijn isolement te komen. Met dramatische gevolgen waarbij er dan wat druppeltjes bloed vloeien. Het verhaal is intrigerend maar alles staat of valt met hoeveel sympathie je koestert voor Leon (vertolkt door David Hewlett) Zo voor een keer eens wat anders, was het wel leuk, maar heel erg gegrepen werd ik niet door de film.

Geweldige sfeer en sterk acterende David Hewlett. Muziek was lekker 80s creepy en deed me af en toe aan Gremlins denken.

Interessant, goed opgebouwd verhaal waarbij de onderlinge relaties binnen het gezin en de obsessie van Leon tegenover Pin een boeiend kijkstuk geven. Verwacht geen bloederige momenten, maar het dramatisch verhaal zelf is al een horrorelement op zich. 7/10

Zoals al eerder opgemerkt is dit inderdaad niet zozeer een horror, maar vooral een psychologische thriller over de obsessie van (met name) loner Leon met z'n zus én met de medische pop Pin. Redelijk uitgewerkt met een redelijke spanning, maar Leon is toch vrij irritant voor een centraal personage en dat deed m'n kijkgenot geen goed. Niet dat personages niet irritant of slecht mogen zijn, maar Leon trok ik niet zo goed. Het is verder best degelijk gedaan, maar ik kon me toch niet heel erg mee laten slepen door dit verhaal.

Dit is 1 van die films die ik eind jaren 80 vaak in de videotheek zag liggen maar nooit mee naar huis heb genomen .

En nu dus alsog gekeken , en ik moet zeggen dat hij best wel goed is , je word wel nogal op het verkeerde been gezet qua genre , na het zien van titels als Friday the 13th en vele slashers uit die tijd dacht ik te maken te hebben met een zelfde soort horror b film , maar dit is inderdaad veel meer een psychologisch drama met aan het eind inderdaad wat gore maar een volbloed horror is het absoluut niet , als psychologische thriller is de film zeker de moeite waard en de twist aan het einde is enigsins een verassing te noemen

"Sooner or later, he'll have to meet Pin."

Sandor Stern’s Pin (1988), of “Pin: A Plastic Nightmare”, is een koortsige, seksueel-psychologische horrorfilm over de getroebleerde opvoeding van Leon en Ursula, broer en zus. Een opvoeding die voor een groot deel – en in de film is dat vooral het deel over seksuele voorlichting – verloopt via de medische pop, genaamd Pin, uit de dokterspraktijk van hun vader, gespeeld door Terry O’Quinn (de vader, niet de pop). Wanneer de ouders van Leon en Ursula bij een auto-ongeluk om het leven komen, ontstaat er een ingewikkelde driehoeksverhouding tussen de kinderen en Pin.

Voordat de film echt begint volgen we de kinderen met sprongen in de tijd. Wanneer ze nog echt jong zijn, is het goed te begrijpen dat ze Pin allebei erg serieus nemen en niet doorhebben dat hun vader al buiksprekend de pop van een stem voorziet. Een paar jaar later krijgt Ursula het trucje door – niet geheel verrassend overigens – en haar ontwikkeling en interesse in seksualiteit volgen een vrij gebruikelijk pad: de ontwikkeling van haar lichaam, interesse in alles wat met seks te maken heeft, vriendjes, en uiteindelijk zelf daad bij het woord voegen. Leon bewandelt een ander pad en lijkt zich niet te kunnen ontworstelen aan het idee dat Pin echt kan spreken en het beste met de kinderen voor heeft. Al Pin zijn lessen worden bijna letterlijk opgevat, alsof het wetten zijn, en een paar ongebruikelijke ervaringen met seksualiteit en het menselijk lichaam zorgen ervoor dat hij heel rechtlijnig wordt in zijn opvattingen.

Leon is een steengoed karakter en wordt ijzersterk neergezet door David Hewlett. Een lieve, zorgzame jongen, maar wel eentje met een obsessie. Het eerst wat ie doet als zijn beide ouders om het leven komen is Pin in huis nemen en hem een pak aantrekken. Ik wil zeggen dat het hek vanaf dat moment van de dam is, maar eigenlijk is het exacte punt niet aan te wijzen. Het is een combinatie van factoren die vanaf dit punt echter wel een duikvlucht neemt. Waar Pin steeds menselijker wordt, gaat Leon juist de andere kant op. Bij deze tweede kijkbeurt werd dat nog duidelijker. De arme Ursula, gespeeld door Cynthia Preston, moet er maar mee om leren gaan. Met het verlies van haar ouders wordt ze min of meer gedwongen (en gemanipuleerd) om Pin wederom tot op zekere hoogte te accepteren in haar leven.

Stern bouwt de spanning en waanzin heel geleidelijk op. Alle karakters die hij voorbij laten komen hebben wel iets prettigs; ze zijn vriendelijk, hebben de beste intenties of zijn gewoon heel lief. Toegegeven, sommigen, zoals O’Quinn’s Dr. Linden, hebben iets eigenaardigs of ongebruikelijks, maar het zijn absoluut geen kwade mensen. Wellicht dat het boek daar meer uitgesproken over is, maar de screentime is ook dermate beperkt in de film dat het een beetje ambigu blijft. En toch, ondanks alle goede bedoelingen, loopt het volledig uit de hand.

Pin is misschien wel de beste pop die ik voorbij zag komen in het horrorgenre en hij laat je achter met een raar en onbestemd gevoel. Een film die door je hoofd blijft spoken.