Pin (1988)

Alweer een erg goed genrefilmpje dat op het Mr. Horror label werd uitgebracht. Het label bracht in het verleden films van wisselende kwaliteit, maar Pin... is er toch duidelijk weer eentje die zich tot de betere releases mag rekenen.

Wie de synopsis leest verwacht misschien een horrorfilm in de stijl van Child's Play of andere dergelijke films waarin een tot leven gekomen pop mensen het leven zuur maakt. Pin... is echter van een heel andere orde. De focus ligt namelijk op het psychologische aspect - veeleer dan op spanning of bloedvergieten - en dat wordt door regisseur Sandor Stern heel slim en overtuigend naar beeld vertaald. Het resultaat is een verrassende film die hoofdzakelijk teert op karakteruitdieping en onderhuidse spanning.

Goede regie van Sandor Stern zoals ik dus al vermeldde, maar de kwaliteit van zijn film heeft hij voor een groot stuk ook te danken aan de acteurs die stuk voor stuk ijzersterke vertolkingen afleveren. Het personage van Leon steekt er net wat bovenuit en draagt de film. Leon is een gestoorde jongeman met een ziekelijke obsessie voor een pop die in zijn vaders praktijk gebruikt wordt voor medische doeleinden. Het is eigenlijk moeilijk te geloven dat David Hewlett, de acteur die Leon speelt, gezien zijn onmiskenbare talent nooit "echt" is doorgebroken. Gelukkig is zijn talent de Canadese cultregisseur Vincenzo Natali niet ontgaan. Zo werd Hewlett in al zijn langspeelfilms gecast, waarvan Cube allicht de bekendste is.

Zonder verder teveel te verklappen kan ik deze film aanraden aan mensen met een fascinatie voor psychologie en psychiatrische ziektebeelden. En natuurlijk ook aan mensen die houden van een goed opgebouwde en inhoudelijk sterke horrorfilm.

Redelijke horror film die meer thriller is.

Onderwerp is prima en verhaal ook.

Acteren was oo goed

3 sterren

Behoorlijk saaie horrorfilm, die inderdaad enigzins te vergelijken valt met Psycho. Maar waar Hitchcock de spanning voelbaar maakt, voel ik hier helemaal niets.

Het idee is best aardig en de acteurs doen hun best, maar het weet me gewoon niet te raken.

Jammer!

2,5*

Erg bijzondere horrorfilm. De thematiek van de doorgedraaide buikspreker hebben we natuurlijk al eens gezien in Dead of Night en Magic maar Pin weet toch weer een verfrissende benadering te geven. Wat vooral sterk is aan de film is de hopeloze toon waardoor je het personage van Leon de ''vriendschap'' van Pin absoluut gunt. Bovendien is de verstrooing in de seksuele ontwikkeling erg vaardig er in geschreven.

Fascinerend kijkje in de wereld van een gefrustreerde jongeman en zijn zus die onvoorwaardelijk achter hem blijft staan. het is vreselijk om te zien hoe ze eraan kapot gaat. Toch zijn haar beweegredenen begrijpelijk, hoe gestoord de jongen zich ook gedraagt.

Leon vond ik trouwens een beetje een vervelend personage. Ik begrijp dat zijn achtergrond ervoor zorgt dat hij doordraait, maar de opbouw is niet erg sterk: hij is van meet af aan al een beetje de weg kwijt. Ik kon niet meeleven met zijn personage, en telkens als hij zich zo vreemd gedroeg in bijzijn van zijn zus en haar vriendje begon ik hem minder te mogen. Dus in die zin was zijn personage wel weer goed.

Nee, uiteindelijk ging het lot van Leon's zus mij meer aan het hart. Haar scènes met haar vriendje hadden iets teders en ik gunde het haar ook echt om aan Leon's waanzin te ontsnappen.

De film kent weinig echt spannende momenten, maar de scènes waarin Pin opduikt waren aardig. Eng ding ook, die Pin", eerst als doorschijnende pop en dan als "man". Het verhaal loopt in de laatste minuten iets te voorspelbaar, vooral ook door het nadrukkelijk tonen van Stan's sporthorloge, en de beginscène die eigenlijk ook al het einde weggeeft.

De film heeft geen hoog tempo, maar blijft boeien, voornamelijk door de acteurs die hun rol goed spelen. Terry O'Quinn is altijd meer dan uitstekend, en vooral de 11-jarige Ursula wist goed te overtuigen, hoe kort haar optreden ook was. David Hewlett was erg goed in zijn rol, en Cynthia Preston was naast erg aantrekkelijk ook erg sympathiek.

Al met al was dit een zeer geslaagde film, meer drama dan horror, maar tot de laatste minuten zeer boeiend.

Prima horrorfilmpje weer van het Mr. Horror Presents label, nummer 15 alweer. Al heb ik ze niet op volgorde gezien en moet ik er nog een stuk of 10 aanschaffen, blijkt de kwaliteit van de films over het algemeen vrij uitzonderlijk te zijn. Zo ook deze weer, want Pin was een schitterende tegelijkertijd heerlijk ouderwetse horrorfilm.

Meester in het scheppen van sfeer, de pop 'Pin' zelf is alleen al genoeg voor een gezonde portie horror, want dit filmpje was bij vlagen gewoon doodeng. Alleen de openingsscène al, waar een stel kleine kinderen een huis ziet waar een man (Pin dus) al dagen achter elkaar niet beweegt voor het raam.

De acteerprestaties zijn bij ieder personage subliem, de ouders in het begin van de film, het vriendje dat Ursula later in de film krijgt en Ursula en Leon zelf doen het ook geweldig. Nee, ook op dit vlak geen klachten.

Het is ook heerlijk om te zien hoe deze film uit 1988 de tijd neemt om alles plaats te laten vinden, pas na zo'n halfuur à 3 kwartier gebeurd het auto-ongeluk, terwijl de kijker zich geen moment verveelde.

En inderdaad, de film bouwt hartstikke goed op richting het einde, waar een wel érg mooie en tevens ook onverwachte finale volgt. Heerlijke climax na een heerlijk rustige horrorfilm. 4 sterren zijn op zijn plaats hier.

Deze psychologische thriller eens bekeken en 'k vond het wel een goeie film. Het verhaal ontpopt zich goed en weet van begin tot einde te boeien. Ook de cast zat goed en speelde overtuigend. Ook de verschillende acteurs die de verschillende leeftijden speelden, waren goed gekozen en ze leken wel op elkaar. Ook leuk om Terry O'Quinn (bekend uit Lost) & David Hewlett (bekend uit SG-Atlantis) hier nog eens in hun jonge jaren terug te zien.

Voor de rest vond 'k het wel een origineel verhaal en de moeite is om gezien te hebben.

Het is dat ik de berichten hier niet van te voren gelezen had, anders had ik Pin waarschijnlijk links laten liggen. Want ik wilde een horror zien en dat is deze film absoluut niet.

De introductie doet nog even anders vermoeden, maar al snel krijgt de kijker een sfeerschets van een well to do Noord-Amerikaans gezin voorgeschoteld. Vader en moeder zijn beide overdreven beschermende ouders, waardoor de zoon en dochter des huizes nauwelijks sociale contacten hebben. Dan skipt de film een aantal jaar verder en blijkt dat de zoon hierdoor niet bepaald tot een gezonde jongeman is opgegroeid. Vanaf hier ontvouwt zich een vrij standaard thriller plot over een gevaarlijk paranoïde schizofreen persoon met ongezonde gevolgen voor de omgeving. Verwacht verder geen Child's Play; de pop Pin speelt slechts een passieve rol.

Sandor Stern doet dit allemaal niet onaardig. Het tikkeltje creepy landhuis draagt bij aan een sterke sfeer, waarbij het rustige camerawerk in het begin mooi aansluit. Vooral de rolstoel scene met Pin springt eruit. De cast zet de personages goed neer, waardoor de kijker een duidelijk beeld krijgt van hun karakters. Spannend wil het verder niet worden, maar dat is vrij in het begin van de film al duidelijk. Helaas heeft Pin het net niet in zich om tot iets bijzonders uit te groeien, voornamelijk omdat de film lijdt onder een soort low budget tv-film look. Het oogt allemaal erg flets, de soundtrack is totaal onopvallend en het camerawerk te eentonig. Alles blijft in hetzelfde lome tempo doorgaan; dat werkte in eerste instantie prima, maar op die manier bouwt de film niet naar een climax toe. De ontknoping valt daarom wat tegen.

Redelijke psychologische thriller kortom, die verder geen bijzondere indruk heeft achtergelaten. 3***

Prachtige psychoseksuele film die vele sterke, iet wat controversiële lagen bevat. De incestueuze toon en algemene seksuele lading (zelfs de pop met bijbehorende paranoïde schizofrenie heeft dat!) maken het tot een overladen werkje met een aantal krachtige spanningsbogen. Hewlett is akelig sterk als Leon en zodoende is het niet de pop die je vreest, maar de man áchter de pop.

Tsja, het is maar hoe bang je bent voor poppen, buikspreekpoppen of in dit geval een anatomie-pop uit de praktijkruimte van de dokter.

Maar deze Pin maakt wel een nare indruk en dat zonder al te veel bloedvergieten, desalniettemin weten we al bijna zeker dat Pin vanavond terug gaat komen in mijn dromen, misschien dat een extra lampje aan vannacht hem nog weg kan houden.

Gruwel-missie geslaagd!

Verontrustende psychologische thriller over de verwrongen driehoeksrelatie tussen een broer, een zus en een medische pop. Meer suspense dan daadwerkelijke gore, maar met een paar bizarre momenten die op een vreemde manier zelfs ontroerend zijn. Misschien iets te langdradig en te weinig visueel aantrekkelijk. Gelukkig komt de vreemde twist aan het einde als een mokerslag binnen en wordt de rest van de film daarmee in een geheel nieuw perspectief gezet. Zeker de moeite waard om te proberen voor liefhebbers van films als The Babadook.

In de psychologische thriller Pin uit 1988 zien we zien hoe Leon en Ursula opgroeien en hoe hun bijzondere relatie met de medische pop Pin verloopt. Het is overduidelijk dat er iets niet klopt aan Leon. Daardoor blijft het plot redelijk rechtlijnig. De film focus zich verder meer op de dramatiek en niet op de horror. Er gebeurt in feite verder dus maar weinig. De sfeer bezit nog wel een vleugje van incestueuze romantiek maar nergens komt dit ook echt goed tot uiting. Het camerawerk ziet er netjes uit maar is van echte jaren '80 degelijkheid. In de kern is ‘Pin’ dus niks minder dan een psychologisch drama over een contactgestoorde eenling die wanhopig probeert uit zijn isolement te komen. Met dramatische gevolgen waarbij er dan wat druppeltjes bloed vloeien. Het verhaal is intrigerend maar alles staat of valt met hoeveel sympathie je koestert voor Leon (vertolkt door David Hewlett) Zo voor een keer eens wat anders, was het wel leuk, maar heel erg gegrepen werd ik niet door de film.

Interessant, goed opgebouwd verhaal waarbij de onderlinge relaties binnen het gezin en de obsessie van Leon tegenover Pin een boeiend kijkstuk geven. Verwacht geen bloederige momenten, maar het dramatisch verhaal zelf is al een horrorelement op zich. 7/10

Dit is 1 van die films die ik eind jaren 80 vaak in de videotheek zag liggen maar nooit mee naar huis heb genomen .

En nu dus alsog gekeken , en ik moet zeggen dat hij best wel goed is , je word wel nogal op het verkeerde been gezet qua genre , na het zien van titels als Friday the 13th en vele slashers uit die tijd dacht ik te maken te hebben met een zelfde soort horror b film , maar dit is inderdaad veel meer een psychologisch drama met aan het eind inderdaad wat gore maar een volbloed horror is het absoluut niet , als psychologische thriller is de film zeker de moeite waard en de twist aan het einde is enigsins een verassing te noemen