Sometimes They Come Back (1991)

Teleurstellend.

Het origineel kortverhaal van King was leuk, hoewel het "jeugdtrauma blijft je volgen" verhaaltje niet meteen mijn favoriet is.

De verfilming vond ik erg slecht. Vreselijke 80s sfeer, belabberd geacteerd en voorzien van de meest hilarisch dwaze sentimentele muziek. Er zijn verwoede pogingen ondernomen om de film sfeer mee te geven maar jammer genoeg werkt het niet helemaal zoals verwacht.

Make-up ziet er ook erg slecht uit, blijft er niks anders over dan het origineel van King wat nog redelijk verkapt wordt ook.

0.5*

Voorspelbare en clichématige prent die tot een van de slechtste King-verfilmingen behoort. Het acteerwerk alsmede het verhaal zijn bij vlagen slecht. Kreeg maar liefst twee vervolgen. Matig.

Matige King verfilming, die een paar aardige effecten bevat, maar teveel lijkt op de meeste andere Stephen King verfilmingen.
Leuk om juvenile delinquents te gebruiken die uit de dood zijn herezen, maar het had allemaal veel beter kunnen zijn.

Niet echt slecht, maar wel behoorlijk middelmatig!

2,5*

Kan me nog herinneren dat ik deze film vroeger ooit gehuurd heb. Toen vond ik de film al tegenvallen en nu bij het herzien van deze film op MGM (wat zendt die zender trouwens films uit in een vreselijk formaat, met enorme balken boven en onder. Slechts 40% van het scherm wordt effectief gebruikt) is de film er niet beter op geworden. Verhaal is best leuk gevonden en weet ook nog enigszins te boeien maar de uitvoering is gewoon matig. Dit komt met name door de belabberde acteurs.

Deze Stephen Kingfilm kan ook mij niet helemaal boeien. Het uitgangspunt van het verhaal is nog ok (hoewel er 1000 in een dozijn zo al zijn gemaakt), maar o.m. het acteertalent is irriterend, en ook het einde kon ik niet bepaald smaken.

Maar goed, een 2.5je krijgt ie nog wel van mij

Na een aantal jaren deze weer bekeken en wat een tegenvaller. In mijn herinneringen was deze een stuk sterker en spannender. Vooral de slechte acteerprestaties maken deze film ondermaats. Het idee is goed maar het resultaat is niet al te best.

2*

Tegenvallende Stephen King verfilming waarin een leraar terugkeert naar het dorp waarin hij is opgegroeid. En waarbij een gebeurtenis uit het verleden hem letterlijk achtervolgt. Niet spannend, soms onbedoeld grappig, maar vooral simpelweg saai. Ook het acteerwerk laat nogal te wensen over en zorgt ook voor een aantal onbedoeld grappige momenten.

Deze eens bekeken en 'k had er iets meer van verwacht. De film begint nochtans veelbelovend en redelijk mysterieus, maar hoe meer de film vorderde, hoe minder hij werd. Misschien kwam het ook een beetje door de minder geslaagde make-up, maar echt overtuigend was het allemaal niet. Ook jammer dat ze nogal erg melodramatische muziek hebben gebruikt. 'k had eigenlijk ook wel een beetje een ander einde verwacht.

'k vind het wel niet echt een typische Stephen King. De film is een mengeling van drama en horror, al valt het horrorgedeelte heel erg mee.

Nu, superslecht was de film zeker ook niet, maar het is zeker ook geen meesterwerk. Toch blij dat 'k deze eens heb bekeken, maar 'k hoef hem niet meer terug te zien.

domme film, ongeloofwaardig, vergezocht, nooit spannend, slecht verhaal

vol flashback om er vervolgens weer allemaal onzin in te stoppen

deze film is nergens goed voor, ja toch wel, voor de bankrekening van broodschrijver King

en zijn kornuiten

1,5 flashback

Dit was vroeger altijd een favoriet van mij. Na herziening begrijp ik nog steeds wel waarom. Sometime They Come Back is weer zo'n typisch King verhaaltje dat niet veel om het lijf heeft maar wel erg sfeervol wordt gebracht, al betreft het hier een tv-film. Simpel maar effectief vermaak.

3,5*

Toch wel een aardige Stephen King-verfilming. Ziet er een beetje uit als een TV-film, maar het verhaal is best heel aardig verteld. Die 1963-nozems zijn ook best fijne griezels. Jammer dan weer van het nogal cheesy eind.

Ik heb de Blu Ray gevonden bij Amazon.de, wel met Engelse ondertitels.

De dvd had ik al gevonden bij Amazon.uk wel zonder ondertiteling.

Hit-or-miss. Dat credo is goed toepasbaar op de verfilmingen van de schrijfsels van Stephen King. Quantity over Quality is nog zo'n credo dat goed toepasbaar is. De lijst met goed gelukte verfilmingen is een stuk korter dan de lijst met tegenvallende verfilmingen. De film ‘Sometimes They Come Back’ hoort in de langere lijst thuis. Een classificering die je na het bekijken van het eerste halve uur niet direct verwacht.

In dat halve uur wordt het thema van het verleden waaraan men zich niet kan onttrekken, heel sfeervol gebracht. De film weet een onheilspellende sfeer prima te verbinden met de psychische instabiliteit van protagonist Jim. Jim keert na jaren van afwezigheid met een gezin terug in zijn geboorteplaats en wordt geconfronteerd met pijnlijke herinneringen die hij liever achter zijn zorgvuldig opgebouwde mentale muur had bewaard. Onderdrukte schuldgevoelens prikken genadeloos door de barrière heen.

Een psychologische insteek en een heel behoorlijk begin. Na dat eerste halve uur wordt de psychologische weg verlaten en ontwikkelt de film zich tot een rechtlijnig spookverhaal met wat tegenvallende schrikeffecten. En als dat gaande is, dan is het de film ook wel aan te zien dat ie voor weinig geld voor de tv is gemaakt. De film is stilistisch saai en rechtlijnig en bulkt niet bepaald van creatieve ingevingen. Het verhaal ooit gelezen maar heb daar spannender herinneringen aan dan aan de filmische vertaling ervan. Misschien valt de eventuele herlezing trouwens ook tegen. ’t Is wel een tijdje terug.

Sometimes They Come Back is geen inspirerende of zeer vermakelijke film. Alleen het personage Jim is een beetje interessant. De overige personages zijn vlak vormgegeven en boeien amper. De (schrik)effecten stellen niets voor. Het aardigste speciale effect is de vuurspuwende uitlaat van een auto. Eigenlijk alleen maar aardig omdat het effect er nogal armetierig uitziet. Van het spannende verhaal moet de film het ook al niet hebben. Dat verhaal komt niet goed uit de verf. De vele terugblikken naar Jim's verleden. geven de spanning die soms lichtjes aanwezig is, geen kans om te gedijen. Het verhaal komt tamelijk stotterend en vlak over en kreeg mij op geen enkel moment in zijn greep. Ook de apotheose maakt niets goed. Vervelende film. Het eerste halve uur uitgezonderd.

Nee, dit verhaal had absoluut niet de vorm die het verdiende. Het drama kon het gemakkelijk af zonder de horror en andersom. Niks hieraan wist me genoeg mee te slepen om de film memorabel te maken. De cast deed z'n best, maar de uitwerking kreeg mijn ruggegraat niet te pakken.

Op mijn blog heb ik mijn mening uitgebreid uiteengezet.

Dinsdagavond laat nog even aan de slag met een beetje griezel en dat werd deze King verfilming Sometimes they come back. Het boek zal ik ongetwijfeld gelezen hebben hoewel ik daar niets meer van weet, en een aantal maanden heb ik nog één van de vele vervolgen gezien die te slecht voor woorden was, dus was het hopen dat de eerste wel te pruimen was...

Nu weet ik de geschreven versie totaal niet meer dus kan ik niet zeggen of het aan de makers van de film ligt of ook aan het door King geschreven verhaal, maar het is allemaal wel godsallemachtig cliché en braaf. De goedige leraar met zijn verleden, de hometown glory achtige terugkeer waar iedereen blij is en meteen zijn draai vind en natuurlijk de groep raddraaiers die de nieuwe leraar wel even op de proef zullen stellen. Dan is er nog het trauma van leraar Jim die in flashbacks op hoogste repetitieve en vervelende wijze terugkomt...

Nee, dit is niets en gaat het ook niets worden is het gevoel, waar het verhaal er wel is maar alles er zo cheap ass uitziet, het acteren ontzettend matig, karakters ronduit irritant zijn en de meeste dingen clichématig uitgevoerd worden. Aardig is dan op een gegeven moment nog wel de opbouw wanneer de Ghouls één voor één terugkeren en zijn vooral de momenten met de Chevrolet Bel Air en het tuig die weer iemand op de korrel hebben best wel knap opgezet qua sfeer.

Maar het is natuurlijk allemaal veel te weinig en de film krijgt dan ook niet een voldoende. Dus snel op naar de volgende.

Vermakelijke horrorfilm met een interessant uitgangspunt, waarin enkele oude vijanden die het leven zouden hebben gelaten plots als meester zijnde in je klaslokaal verschijnen. Regisseur Tom McLoughlin weet het allemaal niet erg spannend in beeld te krijgen, maar de praktische effecten zijn charmant en de tegenstanders acteren doelbewust. Wellicht dat er wel wat in de dramatiek had kunnen worden geknipt, aangezien de trauma's van de hoofdpersonages er dermate dik bovenop liggen dat er bijna een komisch effect wordt bereikt. Een echt stoere toonzetting wordt ook nog niet behaald, maar de sfeerzetting zit er aardig in en het duurt nergens een minuut te lang.