Little Shop of Horrors (1986)

*Recensie*

Schattige kruising tussen komedie en musical.

Origineel idee, mooi gemaakt. Steve Martin is geweldig, James Belushi en Bill Murray: fijne verrassing hen te zien als gastacteurs.

Maar, dit is niet aan mij besteed. Ik kan een aantal musicals goed hebben, Grease, Moulin Rouge, Chicago e.a. waardeer ik hogelijk; Bij 'Little shop of horrors' is alles me net iets té over the top.

Ach, als ik eerlijk ben ligt het verhaal me niet. Daarbij stoort het "oude", aftandse in de film me. Doet me denken aan West Side Story, waar dit me gek genoeg juist voor de film inneemt. Laten we het erop houden dat ik liever films zie waar iets "serieus" in gebeurt.

Onderhoudende komische musical die niet overal even sterk is. De liedjes zijn leuk, het verhaaltje nogal mager en voorspelbaar. Murray's hilarische bijrolletje is het hoogtepunt van de film. Redelijk.

Mwah... ik vond de liedjes eerlijk gezegd niet heel spectaculair en ik had veel meer van de film verwacht, een beetje irritant ook dat er heel veel momenten gezongen werden, momenten die ze beter niet hadden kunnen zingen. Het deden hem vooral de bijrollen voor mij, Bill Murray, John Candy en James Belushi waren zowat de hoogtepunten van Little Shop of Horrors, met die 3 heb ik echt kunnen lachen maar de rest viel wat mee. Het verhaal is opzicht wel leuk bedacht maar niet zo goed uitgevoerd en zodra die plant zo groot wordt als een huis wordt het echt té over de top en het einde is erg, heel erg voorspelbaar. Nou ja, nog even een pluspunt : de humor. Ik heb me verschillende malen dood moeten lachen om de situaties waar de hoofdpersonen zich in begaven. Misschien leuk voor een of twee keertjes maar ik hoef deze echt geen 5 keer per jaar te zien.

2,5* voor deze toch nog wel vermakelijke wegkijker.

Leuke musical, maar wordt saai naar het einde toe.

Little Shop of Horrors is een typische musical zoals ik het graag heb: over-the top, leuke liedjes en een grote lading humor. Ook de plant Audrey ll zorgt voor een hoop hilariteit. Toch kan de film zijn hoog niveau behouden. Na Steve Martins verschijning zakt de film een beetje in. Het verhaal wordt meliger en de liedjes ook. Maar Mean Grean Mother from Outer Space was dan een schot in de roos. Het acteerwerk was niet altijd even goed, maar dat stoort niet in een film als deze. 3*

Leuk.

Had er niet zo héél veel van verwacht, al kan ik Oz ergens toch wel hebben. Niet alles wat hij maakt is even goed, maar het is op z'n minst toch wat anders dan normaal, zeker wanneer hij los mag gaan met special effects en poppen. Dit is daar de perfecte film voor uiteraard.

Het is allemaal érg cheesy, maar net het feit dat dat een beetje ingebakken zit in het idee maakt dat deze film zoveel jaar na datum nog steeds genietbaar is. Uiteraard ligt het er érg dik op, zijn personages niet meer dan één cliché en is het duidelijk een set en niet een daadwerkelijke stad waarin geacteerd wordt, maar Oz maakt daar gebruik van om de aankleding net wat leuker en origineler te maken.

De cast bestaat bijna volledig uit acteurs die potentieel extreem irritant kunnen zijn. Mornanis, Martin, Candy, Belushi, Murray, stuk voor stuk heren die ik me vooral herinner vanwege hun onuitstaanbare rollen. Maar dankzij wat bewuste miscasts (Martin) en hun dik aangezette personages stoort het hier voor geen meter. Ook Ellen Greene als een soort van vrouwelijke Jerry Lewis vond ik best leuk.

Maar de hoofdrol is uiteraard weggelegd voor Audrey II. Sowieso heb ik dan een zwak voor stop motion en poppenanimatie, maar dit zag er toch echt nog wel leuk en vaak erg gedetailleerd uit. Het is zelden dat ik nog van traditionele effects onder de indruk ben, maar dit was toch alleraardigst gedaan.

En de liedjes ... die zijn vooral oké. Passen binnen de fillm, zijn niet irritant of storend en da's zo ongeveer het maximum wat musical nummers voor mij kunnen zijn. Al bij al erg leuke film dus, ver boven m'n verwachtingen. Een meesterwerk is het niet, daarvoor ligt het dan toch net allemaal wat teveel buiten m'n smaak, maar verder weinig verkeerds over te zeggen.

3.5*

Goeie film waarin een bloemenwinkel opfleurt als een medewerker een bijzondere plant vindt. Een frisse en originele film. Vanwege het simpele verhaal zakt het echter soms wel wat in. Maar de liedjes zijn bijna allemaal wel leuk en de hele aankleding is prachtig (vooral de plant is bijzonder mooi gemaakt). De cast weet het met genoeg enthousiasme te brengen en de hele finale van de director's cut is erg leuk.

Sterk staaltje kitsch met een rechttoe rechtaan scenario. Rick Moranis en Ellen Greene spelen de hoofdrollen en zijn eigenlijk twee irritante karakters. Ellen Greene - die de rol ook jarenlang speelde op Broadway - zet een piepstemmetje op dat grappig is voor de eerste 10 seconden maar nadien al snel de keel uithangt. Dergelijke humor is voor mij een no go. Hoogtepunt van de film is voor mij dan weer de subplot met Steve Martin als de sadistische Elvis-tandarts, heerlijk! Na zijn (helaas al te korte) doortocht weet je weer wat leuke comedy kan voorstellen. Verder genoten van de drie zangeressen, vernoemd in de film naar de Phil Spector bandjes The Chiffons, The Ronettes en The Crystals. Ze geven met hun muzikale en vocale inbreng een grote meerwaarde. Stylish. Al vind ik dat men vanaf het midden van de film een instrumentarium begint toe te passen - m.n. het geluid van elektrische gitaren - die strikt genomen niet aan de orde was in het tijdperk van begin jaren zestig, maar dat is een detail in een productie die niet alleen een feest is voor het oor maar zeker ook voor het oog. En laten we het dan last but not least hebben over de plant. Een fantastisch pre-cgi meesterwerk dat in verschillende groottes beschikbaar was - een plant groeit namelijk - tijdens de productie. De behind the scenes documentaire geeft inzicht hoeveel ambachtelijk werk er in de plant(en) gekropen is en op welke mechanische wijze men deze op de filmset tot leven brengt. In de finale - wanneer de plant haar maximale grootte bereikt heeft - wordt het ding aan de gang gehouden door een vijftigtal mensen met allerlei hendels en knoppen. Goed voor de tewerkstellingsgraad.

Ben het eens dat het originele einde véél beter is dan wat men er uiteindelijk van gemaakt heeft. Het originele einde is episch, grappig, briljant, bigger than life … het zegt wel iets over hoe het publiek geëvolueerd is op dertig jaar tijd. Nu zou dit probleemloos wel kunnen.

Een verfilming van de musical Little Shop of Horrors, die op zijn beurt weer is geïnspireerd op de kluchtige horrorfilm van Roger Corman uit 1960. Het verhaal is vrij identiek aan die film van Corman, met het grote verschil dat deze film dus vol zit met liedjes. En opvallend leuke en catchy liedjes. De titelsong is meteen een lekkere binnenkomer. Er volgen nog meerdere goede nummers, maar het met voor een Oscar genomineerde Mean Green Mother From Outer Space is wel een hele lekkere. Dit is vooral te wijten aan de fantastische stem van Levi Stubbs. Met zijn stem en het poppenwerk van een hoop vaklui die onder meer ook aan The Muppets werkten is plant Audrey II echt de grote ster van de show.

Een andere nominatie voor ster van de show is Steve Martin als heerlijk dik aangezette bad boy annex tandarts. Hoe hij op een gegeven moment met zijn motor een steeg binnen komt vliegen is hilarisch. Want sure, Rick Moranis en Ellen Greene spelen prima hoofdrollen, maar Martin trekt de aandacht. Het is vooral leuk om te zien hoe in de bekende tandarts-scène - de scène in het origineel met Jack Nicholson - Bill Murray ineens komt opduiken. De twee komieken lijken al worstelend op een tandartsstoel bijna een wedstrijdje te doen wie de show het meest kan stelen. Toch kan geen van hen winnen van de mensetende plant met kwaadaardige plannen. Daarover gesproken; aan iedereen het advies om de versie met het originele einde te bekijken. Het einde van de bioscoopversie - dat gemaakt moest worden omdat een testpubliek weer eens teveel zeggenschap kreeg - is waardeloos.

3,5 sterren.

Melig.

Film met een redelijke status, maar die toch een lage hoeveelheid daadwerkelijke stemmen kent. Misschien ook niet zo vreemd, want Little Shop of Horrors volgt een ander pad dan je vooraf zou denken. Oz vermengt namelijk musical met horror, fantasy en komedie. Maar dat weten de meeste waarschijnlijk al.

Passie en talent zit er in ieder geval wel in, maar de grote hoeveelheid flauwe grappen gaan uiteindelijk vervelen. De film moet het dan ook vooral hebben van de bizarre typetjes die hier rondlopen, zoals die van Martin en Moranis. Moranis kan dit soort rollen met zijn ogen dicht, maar Martin past eigenlijk zo slecht in deze film dat het weer leuk wordt.

Plantje ziet er verder leuk uit. Echt briljant is het niet, maar het is allemaal lekker praktisch en dat heeft toch wel een bepaalde charme. Ondertussen misschien een klein beetje verouderd, maar het hoort wel bij de tijd dus veel kan je daar niet op aanmerken. Wel op de regie van Oz verder.

Want buiten de komedie en leuke effecten voelt het allemaal niet fris of luchtig genoeg aan en breekt de sfeer niet altijd even goed door. Er worden diverse pogingen voor gedaan, en enkele scenes zijn dan ook wel geslaagd, maar de kleinschaligheid van de film valt erg op en het wil allemaal gewoon niet optimaal lekker wegkijken.

Gelukkig duurt het verder niet lang en er gebeurt een hoop. Echt serieus leuk vond ik het alleen niet, maar de charme spat er soms vanaf. Leuk om eens gezien te hebben, maar een hoogvlieger vond ik het verder niet helaas. Voor diegene die van een kinderlijke en redelijk unieke horrorfilm houden, een aanrader.

Wat een heerlijke film met een leuk boeiend horrorverhaaltje en de nodige passende nummers. De cast past als gegoten in deze film. Absurde humor, maar ook de nodige horror en romantiek. Een film met een lach en een traan. Je merkt ook dat dit origineel van Broadway komt, helpt altijd bij musicalfilms. En nog beter als je met Ellen Greene (Audrey) iemand hebt van de originele Broadway cast. En songs van Alan Menken met de Disney klassiekers Little Mermaid, Beauty & The Beast en Aladdin ook in de jaren '90 bleef score. En vooral Rick Moranis die schittert in dit soort films. Leuk over de top en toch warm en gezellig.

Een meesterlijke feel good film.

Een van die legendarische eighties classics.

Deze film bordevol met een van de beste komedie acteurs.

Die hierin meespelen.

En ontzettend leuke en ook prachtige liedjes.

Een hilarische film, van het hoogste niveau.

Tijdloos en blijft genieten voor jou en oud.

De directors cut is ook zeer verassend met een alternatief einde, is ook fantastisch.

Maar de bioscoop versie, is wel de bekendste.

Beide versies zijn geweldig.

Maar mijn voorkeur gaat naar de oude bekende bioscoop versie.

Jammer dat dit een musical is. De veelal door de sixties geïnspireerde cheesy songs kon ik niet smaken, en ook die actrice Ellen Greene met dat vreselijke piepstemmetje was amper om aan te gluren (behalve haar cleavage dan). Een favourite zal dit nooit worden.

Het einde van de Director's Cut gaat volledig door het dak in vergelijking met die melige happy-ending uit de theatrical cut, en maakt dat ik zowaar toch net aan 3* raak, en dit mag gerust een sportieve prestatie genoemd worden. Maar ik wil toch ook de fantastische animatronics loven, want de animatie van Audrey II was op zijn zachtst gezegd indrukwekkend en werd daarna maar zelden overgedaan in het pre-CGI tijdperk. Ook enkele leuke bijrollen voor Steve Martin als sadistische tandarts met Fonzie-look en Bill Murray als diens masochistische patiënt die een sensationele wortelkanaalbehandeling wil. Een scène die mogelijks nog griezeliger is dan Audrey. Musical, horror, comedy, romantiek.... Voor ieder wat wils...

Theatrical Cut : 2*
Director's Cut : 3*