Man on Fire (2004)

Een prettige mix van actie en drama.

De opbouw is sterk. Het begint allemaal goed met een bijzondere relatie tussen Pita en Creasy. Deze rollen worden goed neergezet, dit is ook typisch een rol voor Denzel Washington. De relatie ontwikkelt zich en is boeiend, en de film boeit.

Het actie gedeelte dat volgt is spectaculair, en vermakelijk maar niet altijd even goed uitgewerkt en geloofwaardig. Het is een lange intensieve tocht naar de daders en iedereen die er achter zit. Deze tocht bevat zeker vermakelijke actie maar had in mijn ogen veel beter uitgewerkt kunnen worden.

Het einde is sterk en ontroerend

Een sterk actie/drama waarbij ik persoonlijk het drama gedeelte sterker vond

Tony Scott maakte wel lekkere films hoor. Compleet zijn eigen stijl, zo ook deze.

Spannend, lekker tempo. Gewoon lekker. Een van mijn eerste lievelingsfilms, nu wel meer gezien. Maar blijft goed zeg.

Gedurende de eerste autorit van Creasy en Pita is er een blik van Washington richting Fanning, die alles over haar zegt. Vervelend kind. Onderdeel van een drie kwartier waarin het nogal aanlummelt met allerlei dramatische perikelen rondom de hoofdpersoon. Scott mist alle fijnheid om zoiets een beetje subtiel over te laten komen. Neem alleen al het ontelbare aantal flessen Jack Daniel's dat de revue passeert.

Hij slaat zich er nog redelijk doorheen met een frisse aankleding, al was ik zo rond het beertje wel klaar met dat kleffe gedoe. Als basis voor wat komen gaat, volstaat het natuurlijk wel, zij het in te ruime mate. Strip het van driekwart van z'n drama en je hebt een bescheiden topper, want zodra Washington de beuk erin gooit, pakt de mix van een schaamteloos scenario en Scotts visuele aanpak ineens best goed uit.

De kidnap en de money drop pakt hij al stijlvol aan, daarna krijgt de film een boost door een dikke dosis venijn. Hard en genadeloos met een aantal opvallende muziekkeuzes. Dan heeft het nog steeds een overmoedig verhaal, maar die rave zit heel aardig in elkaar (die juichende massa!) en de adrenaline die Scott en Washington op het beeld toveren, wint het van andere zaken. Laatste anderhalf uur is prima.

Redelijke film, die hier op MM erg hoog gewaardeerd wordt. In dat verband brengt Man on Fire toch net niet wat ik ervan had verwacht.

Het personage Creasy is zodanig monotoon, dat je er nergens in slaagt enigszins met de beste man mee te leven. In het begin van de film is al duidelijk dat deze man is getekend door het leven, maar hoe precies wordt nergens duidelijk. Na een wat vreemd, schokkerig begin volgt een alleraardigste 3 kwartier, waarin Washington door Fenning ´tot leven wordt gewekt´. De negatieve reacties op haar presteren snap ik niet: ik vond Fenning het beste dat de film kon overkomen. De interactie tussen de stille Washington en de speelse, intelligente Fenning levert komische momenten op, en een stukje luchtigheid waar het de film later aan ontbreekt.

Vanaf het moment dat Fenning gekidnapt wordt belandt je als kijker namelijk in een wraakrit, die goed past bij het acteerkarakter van Washington, maar lang niet zo weet te boeien als het halfuur met Fenning.

Dit ligt met name aan het constant schokkerige en onduidelijke camerawerk. Dit maakt de regie maar ook de film matig. Uit veel scenes had veel meer gehaald kunnen worden, en ook al zit de spanning er aardig in, ik werd er nooit volledig ingetrokken.

Soundtrack is dan wel weer aardig, en als de aftiteling loopt is mijn eindoordeel toch overwegend positief.

Maar echt een film die me zal bijblijven? nee, daarvoor waren er te veel minpuntjes.

3,5*

Man on Fire

Redelijke Actie/Drama film waarin de actie in het begin op zich laat wachten, en je vrijwel gelijk begint met drama. Wanneer het meisje ontvoerd word, en Denzel haar wil gaan redden, dan komt er lekkere actie. Soms is dat wel even wennen, maar goed. Het acteren van Denzel maakt alles goed! Het camerawerk vond ik echt niet goed. Af en toe erg rommelig en dat is zonde. Ook de flashbacks vond ik erg zonde, en beetje verpestend voor de film.

Kwa acteer prestaties zit het helemaal snor in deze film. Alleen natuurlijk het meisje, al deed Dakota Fanning het niet super slecht, maar ik ben meestal niet fan van kinderen in zulke films.. Ik vond echter Dakota Fanning achteraf erg mee vallen, en ze acteerde wel leuk.. Maar natuurlijk, de uitschieter in deze film.. Denzel Washington. (In positieve zin). Wat een heerlijke acteur is deze man, oooohh.. Lekker rauw... De rest van de acteurs deden het ook wel leuk... Al kreeg ik van mijn moeder dat Marc Anthony met JLo was getrouwd... Holy shit, hoe heeft hij dat gekregen, mooie meid is dat hahahaha!

Het verhaal is prima te doen. Goed en sterk verhaal met toch wel af en toe spanning in zich. Het concept is redelijk, laatste tijd beetje te vaak herhaald.. Helaas is de uitwerking minder zoals ik al zei, i.v.m. camerawerk en flashbacks.. Leuk een keer gezien te hebben! Gekeken op Netflix Nederland.

3.5*

Prachtige film die je geboeid houdt van begin tot eind. Actiefilms houd ik wel van maar vaak wordt het te veel het al te typische good guy bad guy verhaal vol clichés zoals in een Tom Cruise film. Deze film is meer realistisch qua actie en nog goed te volgen ook. Dakota Fanning speelt een fenomenale rol op zeer jonge leeftijd en doet zeker niet onder voor Denzel Washington die eveneens OPNIEUW een fantastische rol speelt. Hoe doet die man het toch iedere keer?

De film laat ook heel mooi de innerlijke strijd zien van persoonlijke verslavingen zonder dat dit al te veel een irritante boventoon voert. De personages mogen gelukkig imperfect zijn en dat maakt het ook zo realistisch.

Ik zou willen dat er meer van zulke goede films in de bioscopen te zien waren. Pareltjes zoals deze komen echter maar een keer in de vijf a tien jaar.

"Forgiveness is between them and God. It's my job to arrange the meeting."

Had eigenlijk verwacht dat Man on Fire een nogal overgewaardeerde film zou zijn, maar heb hem op aanraden van een vriend toch bekeken. Vind de top 250 misschien wat teveel van het goede maar het is toch wel een erg goede film.

Als ex-soldaat John Creasy bij een oude vriend in Mexico langsgaat krijgt hij een baan aangeboden als bodyguard voor het dochtertje van rijke mensen. Langzaam ontstaat er een band tussen Creasy en het meisje. Maar dan gaat het helemaal mis...

Denzel Washington speelt een sterke rol als Creasy. Vond hem bijzonder sympathiek in de scenes met Pita en erg cool en rauw in de latere actie-scénes. Dakota Fanning doet het erg goed voor haar leeftijd. Christopher Walken heeft een leuke rol, oud-militair pas wel bij hem. Giancarlo Giannini vond ik ook erg goed als de Mexicaanse politiebaas. Hij verteld in de film dat hij enkele jaren eerder werkte als hoofd ven Interpol in Rome, in Hannibal van grote broer Ridley Scott speelt hij een inspecteur in Florence. Het feit dat goede buitenlandse acteurs meespelen onderscheid Man on Fire ook wel van de gemiddelde actiefilm.

Een remake van Man on Fire (1987) en gebaseerd op het boek van A.J. Quinnell. Goed wraak-verhaal, vooral omdat het in het begin eigenlijk een drama film is. Toch is de film niet vrij van clichés en is het verhaal vrij voorspelbaar. Het religieuze ondertoontje dat er (vooral in het midden) toch wel onder zit vond ik wel een mooie toevoeging.

Man on Fire is erg mooi opgenomen. De cinematografie vond ik bijzonder sterk en deed me ook erg denken aan Hannibal. Al vond ik dat het af en toe wat te snel is ge-edit en al die flash-backs en stilstaande beelden hadden nou ook niet perse gehoeven. Visueel is het dan wel weer erg mooi. Tony Scott heeft de color grading ontdekt en hij gebruikt het erg goed.

Heb het idee dat Scott een heleboel muziek wilde gebruiken voor de film. In de film zijn een heleboel muzieknummers door elkaar ge-mixt en even kort te horen. Dat had wat minder gekund, vooral als er wat door elkaar heen te horen is is het een beetje storend. Overgangen zijn ook niet altijd even subtiel. De soundtrack van Harry Gregson-Williams was wel zeker niet slecht en werkte erg goed.

Alles bij elkaar vind ik Man on Fire samen met Top Gun tot nu toe de beste film van Tony Scott. Het is een erg vermakelijke actie-film met uitstekend acteerwerk, een prima plot en mooie beelden.

Aanrader.

Goeie film waarin een echtpaar een bodyguard inhuurt voor hun dochtertje in angst voor een ontvoering. De eerste helft concentreert zich op de groeiende relatie tussen het meisje en de bodyguard (aandoenlijk vooral vanwege de vroegwijze Dakota Fanning). De tweede helft is een rechtoe-rechtaan wraakfilm. Wel wat aan de lange kant, en de soms flitsende montage en camerawerk had van mij wat minder gemogen.

Behoorlijke actiefilm met een geweldige Denzel. Toch had ik een iets interessanter verhaal verwacht, het voelde een beetje standaard aan. En het camerawerk was bij tijd en wijle irritant. Maar de actie is goed. Héél goed. Een 7 is hier op zijn plaats.

One man army.

Hoe onwaarschijnlijk het verhaal ook is, het wordt dermate goed verteld en in beeld gebracht dat dat nergens stoort. Knappe regie van Scott. En even knap is Washington, die tegenover de schattige Fanning alle knuffelbeerpunten voor zich opeist en een paar bijzonder sterke oneliners brengt. Een superheld zoals dat hoort in een actieblockbuster, en wellicht een van de mooiste in dat genre. Misschien wat weinig subtiel in de actie en het tweede deel van het verhaal, maar dat zou ik van dit type film ook niet echt verwachten, en daar staat weer tegenover dat het einde ronduit ijzersterk is.

Met deze remake van een gelijknamige film uit 1987 is Tony Scott op z'n best! Een podium waarop Denzel Washington en Dakota Fanning zich voortbewegen uit pure chemie. Hiermee zijn het boeiende en emotionele rollen die levensecht aanvoelen. De sympathie spat van het scherm en het zuigt je helemaal het verhaal in. De wat lange speelduur vliegt hierdoor voorbij en had het nog wel wat langer mogen zijn. Het aangrijpende verhaal over hebzucht en onschuld staat bij mij dik in de top tien van beste films aller tijden.

“Forgiveness is between them and God. It's my job to arrange the meeting.”

Bikkelharde film die rustig begint maar uitmondt in één groot bloedblad. Washington is in topvorm en vooral de groeiende band met de jonge Fanning wordt mooi opgebouwd. De twee hebben een leuke chemie en hun band is toch wel het hart van de film. Als wraakengel doet Washington zijn bekende ding en hij heeft dat stoere, stoïcijnse en meedogenloze bijna geperfectioneerd.

Er is een kidnapping en net zoals Washington kom je steeds iets meer te weten over de motieven van de daders. Waar het uiteindelijk eindigt was geen al te grote verrassing. Mexico City wordt mooi in beeld gebracht en de muziek is uitermate sfeervol. De film is misschien iets te lang en van die flitsende en snelle camerabewegingen kreeg ik op en gegeven moment hoofdpijn. Regisseur Tony Scott zal er wel een bedoeling mee hebben, maar een aangename kijkervaring levert het niet altijd op. Gelukkig wen je er wel aan. Man on Fire is een keiharde en sfeervolle film die door hierboven genoemde pluspunten blijft boeien.

100 keer gezien. Wat een film

Moet Tornado hier deels bijtreden. Die montage en special effects zijn op de duur zo irritant dat je iedere keer snakt naar een momentje zonder special effects of waar de montage het iets rustiger aan doet. Heel foute keuze om net op de belangrijke momenten voor een kutmontage te kiezen. Verder is de factor voorspelbaarheid erg groot.

Er zijn ook goede punten, goodold Danzel doet het als vanouds sterk en er zijn een paar wraakmomenten die heel proper zijn uitgewerkt.

Maar al bij al nipte voldoende en dan ben ik nog vrij gul.

Heerlijk.

Maar eens herkeken en deze film blijft best fris aanvoelen. Dat niet iedereen het waardeert dat Scott z'n traileresthetiek over een hele film uitspreidt zal best, maar ik kan het alleen maar waarderen. Verder stelt Man on Fire niet zo heel veel voor namelijk, ondanks een aantal pogingen het toch nog wat relevant te maken.

Washington en Fanning vormen een leuk duo, Walken is ondanks z'n kleine rol ook een meerwaarde. Tweede deel is ook opvallend grimmig, al blijft Scott toch nog wel tussen de lijntjes kleuren. Mnee, zonder de uitzinnige stilering was dit een redelijk doorsnee filmpje geweest, gelukkig heeft Scott zich niet ingehouden.

Samen met Domino veruit z'n beste films. Ik mis hem toch een beetje, want het huidige Hollywood aanbod is bedroevend saai vergeleken bij dit soort films.

4.0* en een uitgebreide review

Washington is in deze film erg goed. Dit is een super gave vlotte actie film met wat rauwe randjes voor de liefhebbers.

Dakota is in deze film wel goed te behappen in tegenstelling tot haar hysterisch gedrag in War of the worlds.

Blijft, ook nu ik hem voor een tweede keer heb gezien, echt een dijk van een film. Inderdaad, een productie waarvan een man in vuur en vlam kan raken. Knap dat je van zo'n simpel, minimaal gegeven zo'n sterke film kan maken. Alles werkt hier. De chemie tussen eenzaat Creasy en meisje Pita is zeldzaam goed en oogt volkomen naturel, nauwelijks gespeeld. Fanning heb ik in latere rollen nooit meer zo overtuigend bezig gezien als hier, Washington speelt ogenschijnlijk erg onderkoeld maar is bijna ongemerkt erg goed. Walken heeft een fraaie bijrol als man's best friend, alleen Mickey Rourke komt er bekaaid vanaf in een ondankbare bijrol. De altijd intense, typische regie van Scott past perfect bij het verhaal, en levert een wezenlijke bijdrage aan deze beklemmende thriller. We vergeven hem dan ook met liefde dat het einde erg lijkt(inclusief type muziek) op het slotstuk van Gladiator(van broer Ridley, weet u wel). Geloof niet dat ik ooit een remake heb gezien die zo wezenlijk veel beter was dan de eerste: Man on Fire uit 1987 is in mijn herinnering een heel matige, zielloze actiefilm, een misbaksel in vergelijking met deze.

Man on fire is een rechttoe rechtaan wraakfilm. Omdat hij zo hoog in de MM-lijst staat en hij me destijds ontglipt is, keek ik er wel naar uit. Man on fire is een vrij uitgediepte film in het genre waarbij voldoende aandacht wordt besteed aan het verhaal en de uitgewerkte personages. In de hoofdrol zien we een niets ontziende Denzel Washington als Creasy, een aan lager wal geraakte alcoholverslaafde ex-militair die zijn leven een nieuw doel wil geven door als lijfwacht te fungeren bij een rijke familie in Mexico-stad. Mexico-stad wordt geteisterd door drugbendes en deze schrikken er niet voor terug om een lucratief handeltje op te starten met ontvoeringen voor losgeld.

De relatie tussen Creasy (Washington) en Pita (Dakota Fanning) is hartverwarmend en teder en deze emoties worden mooi opgebouwd in de film. Wanneer het meisje dood wordt verklaard na een foute overdracht van het losgeld, slaan bij Creasy de stoppen door. De film verandert dan in een explosie van bruut geweld: afgesneden vingers, opengereten anus en een kapotgeschoten hand krijg je voor de proppen. Het contrast kon niet duidelijker zijn. Washington bewijst nog maar eens waarom hij één van de topacteurs is van de laatste 20-25 jaar, hoewel hij niet meteen in mijn top 10-15 zal verschijnen wegens de hoge concurrentie.

De vele actiemomenten worden vrij chaotisch en flitsend neergezet. Je moet er – niet omwille van de complexiteit – echt wel je aandacht bijhouden wil je alles goed overzien hebben. Het einde was vervolgens sterk en sprak me wel aan. Ik ben niet zo’n fan van “happy endings”, dus er mag gerust wel wat drama inzitten. Het meisje wordt dan wel gered, maar Creasy zelf is ten dode opgeschreven. Een nieuwe slachtpartij op zijn eentje zou wat te veel van het goede geweest zijn. Geen simpele actiefilm deze Man on fire, maar eentje met iets meer diepgang en karakteruitdieping. Ideaal eigenlijk, al is het contrast tussen Creasy 1 en Creasy 2 wel erg groot. Zeker geen perfecte film, maar genoeg om mij te doen twijfelen tussen 3,5* en 4,0*.

Ok.

Niet een al te bijzondere film naar mijn mening, deze Actie/Drama/Misdaad film van Tony Scott. De film is overigens een remake op een film die ik nog niet heb gezien. Helaas vond ik het verhaal niet bepaald vernieuwend en soms zelfs behoorlijk voorspelbaar.

Washington is wel goed gekozen en heeft ook de charme om de film te dragen. Hij zet een prima prestatie neer, Fanning is schattig en past ook perfect in het plaatje. Echter hadden ze mensen zoals Radha Mitchell en Marc Anthony beter weg kunnen laten. Die mensen zijn vreselijk irritant.

Verhaal is boeiend om te volgen, maar de film duurt te lang voor een verhaal zoals dit. Er zit wat meer diepgang in, maar daar hoef je geen 140 minuten mee te vullen. Ik heb me prima vermaakt, maar ook niet veel meer dan dat. Ben alles behalve weggeblazen.

Het is een recht voor de raap wraakfilm, met een langzame opbouw in het eerste deel gevolgd door over the top geweld in het tweede deel. Ik vond de wraakacties van een op zich prima acterende Denzel Washington te Hollywoodiaans grotesk om voor realistisch te houden. Daardoor kon ik mij niet echt goed inleven, had meer het gevoel naar een spektakelstuk te kijken, wat het ook is natuurlijk. De gevoelige momenten in de film, liggen er dan weer te dik op voor mij. Wat engelachtige muziek op slow motion vind ik een te doorzichtige poging om bij de kijker bepaalde snaren te raken.

Maar toegegeven, hij kijkt wel vlot weg, het is niet dat je je als kijker verveelt. Heb me ook minstens één keer geamuseerd met een dialoog die langskwam.

De vervelende flitsende camera doet afbreuk aan het spannende verhaal. Desalniettemin maakt het sterke (emotionele) spel van Dakota Fanning en Denzel Washington veel goed.

Opmerkelijk hoge score. Het eerste uur is nogal Amerkaans sentimenteel. Meisje geeft alkoholist weer zin in het leven. En , ja hoor de alkoholist kent ook Bijbel spreuken. En, natuurlijk, I love hou.

Daarna wordt het toch eigenlijk een wraakfilm. Met ook wel wat onlogische zaken. Hoe krijg je een crimineel met tape aan het stuur zonder dat hij zich los weet te vechten. Onder schot houden en tapen lijkt me wat lastig.

En hij weet wel veel tegenstanders om te leggen zonder zelf ernstig gewond te raken.

De grimmige sfeer is wel goed gedaan. En Denzel speelt vertrouwd goed. De stijl is nogal over de top. Misschien wel goed gekozen.

Maar de anders zo kritische Moviemeter recersisten zijn nu nogal mild , naar mijn mening.

Deze film zal ik waarschijnlijk altijd blijven koppelen aan mijn vader. Ik weet nog dat hij heel enthousiast was over de film toen hij 'm in de bioscoop had gezien en dat hij hem later nog een aantal keren gehuurd heeft. Destijds, 2004, was ik hier echter nog iets te jong voor en daarna heb ik 'm heel lang uit het oog verloren. Een tijdje geleden me dan maar alsnog eens aan deze film gewaagd (samen met paps uiteraard ).

De film kent een rustige opbouw. Persoonlijk kon ik me daar niet aan storen. De film krijgt hierdoor de gelegenheid om de opbloeiende relatie tussen John en Pita uitgebreid in beeld te brengen en de film slaagt daar ook in. Ik was er op een gegeven moment wel van overtuigd dat het maatjes geworden waren en wanneer Pita dan uiteindelijk ook verdwijnt maakt het eens temeer indruk. Is Pita iets te volwassen voor haar leeftijd? Absoluut. Helaas onderscheidt Man on Fire zich daarin niet van het merendeel van de Hollywood-films. Desondanks heeft Dakota Fanning wel de juiste uitstraling voor deze rol. Je hoopt van harte dat John erin slaagt haar te redden. Denzel Washington is wat dat betreft ook overtuigend in de hoofdrol. Ook hij is perfect gecast, hoewel ik me niet kan herinneren dat ik hem eerder in een dergelijke gewelddadige rol gezien heb. Ik heb hem geloof ik vaker de rol van advocaat op zich zien nemen (Philadelphia, License to Kill). Ik vond hem in ieder geval sterk. Het overige acteerwerk is ook aardig, maar grote namen als Christopher Walken en Mickey Rourke krijgen eigenlijk niet zo heel veel te doen.

De film kent een hoop aparte camera- en montagetechnieken, waardoor Man on Fire nogal bekend staat als een 'flitsende' film, hetgeen zo te lezen (ondanks het hoge gemiddelde) voor vrij veel mensen een doorn in het oog is. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er geen last van heb gehad. De film is soms wel wat druk, maar het is niet zo dat ik me oprecht gestoord heb aan de manier waarop geprobeerd werd de spanning over te brengen. Daar moet ik overigens wel weer bij zeggen dat ik nou ook weer niet constant op het puntje van mijn stoel heb gezeten. Soms lijkt het wat langdradig te worden, maar de uitstekende actiescènes en mijn nieuwsgierigheid naar de ontknoping zorgden er wel voor dat ik geïnteresseerd bleef kijken.

Kortom: een geslaagde thriller. De hoge mate van gewelddadigheid en de eerdergenoemde stijl die Tony Scott hanteert zorgen er waarschijnlijk voor dat het niet voor iedereen een geschikte film is, maar het wist mij wel te boeien. Ook het einde is ontroerend zonder dat het overdreven sentimenteel wordt. Qua plot deed het mij overigens soms wat denken aan Taken, al geef ik dan toch licht de voorkeur aan deze Man on Fire.

3,5*

Ja de flitsende montage kan misschien wat vervelend uitpakken hier en daar, maar mij stoorde het niet zo. Qua verhaal vond ik de film best pakkend op het einde. Dan heb je als scriptschrijvers, acteurs en regisseur zeker iets goed gemaakt. De band tussen Denzel en Dakota is daarom ook zeker geslaagd en dit maakt of kraakt deze film. Ik was tijdens het kijken van de film wat verrast over de toch wel bijzonder hoge score maar na het einde ga ik dit ook zeker geven. Er zit zelfs bijna een 4.5* in, maar hou het toch eerder op 4.25*.

Goede drama/thriller/actiefilm. En zo ontzettend veel actie zit er niet eens in, het draait hier (en in de meeste Tony Scott films) om het energetische camerawerk en de chaotische editing, die een opgejaagd en actievol gevoel creëren. Dat moet je liggen, en eerlijk; af en toe stoort me dat wel. Maar ik kan niet negeren dat het een heerlijke energie meegeeft aan de film. Het drama/thriller-element neemt hier echter de bovenhand, en dat is een goede keuze. Er zit een lange aanloop in Man on Fire, maar dat geeft wel ruimte aan de band tussen de personages van Washington en Dakota Fanning. Dit geeft meer pathos aan de enerverende tweede helft. De film duurt wel te lang (enkele zijweggetjes in de tweede helft hadden gerust geschrapt kunnen worden om een wat meer gestroomlijnd geheel te krijgen) en in feite is het de Denzel one man show en lopen de andere personages wat in de weg. Washington zet overigens een geweldige prestatie neer (zeker in het begin, wanneer Greasy heel diep zit). Ik denk dat dit een van z'n betere rollen is in samenwerking met Scott.

Het eindigt natuurlijk allemaal zoals je het verwacht, maar een fijne thriller/drama-film met actiemomentjes is het zeker. Voor het grootste deel hard en no nonsense, en dat mag er zijn. 3.5*.

Visueel wel oké, maar toch, echt fijn vond ik het ook niet. Daarbij speelt denk ik mee dat ik de film zelf ook niet heel boeiend vond. Echt de vinger kan ik er niet op leggen waarom niet, mar uiteindelijk vond ik het allemaal een wat mak geheel dat nooit echt spetterede of echt knetterde. Washington doet zijn ding, maar ook hij is het allemaal net niet. En zo zit ik de hele film te kijken, met enkele goeie momenten maar voor mij ook veel middelmaat en dat 2,5 uur lang. Dat is dan te lang. 2,5*.

Tegenvaller. Het is een herziening, maar ik kan de hoge scores niet helemaal plaatsen. Het is allemaal té stijlvol geprobeerd te monteren en acteren. De 'cuts' zorgen in plaats van sfeer voor een epilepsie-aanval, en ze blijven maar komen. Washington is in zowel zijn droevige als stoere setting wat over de top. Het verhaal kan ook prima in een uur minder verteld worden.
En dan dat verhaal. Het voelt niet nieuw, niet spannend. We weten allemaal dat er een ontvoering aankomt en dan duurt dat 50 (!) minuten, dat is echt een veel te lange opbouw. Zeker als die al zo clichematig is; eerst houdt ie afstand tot het kind, daarna worden ze maatjes. En natuurlijk toch maar die fles laten staan. Het moet, zodat we daarna moeten begrijpen dat ie als meedogenloze patser op wraaktocht gaat voor dat kind. Want een wraakfilm wordt het. De moordwijzes zijn 'leuk bedacht', maar het maakt de film niet stoerder. De twists zijn geen twists (tuurlijk is het kind niet dood, tuurlijk klopt er intern iets niet) en er zitten zelfs voor een actie teveel plotgaten of onlogischheden in. Omdat de film zichzelf zo serieus neemt, kon ik daar niet echt doorheen kijken. Het pakt vooral ook veel drama op zijn vork, inclusief strijkers, en past zo wellicht prima in het Hollywoodplaatje.
In de basis is het geen slechte film en zou een mooi tussendoortje kunnen zijn. Visueel liggen er zeker mooie dingen. Maar de matige uitwerking, de editing en de langdradigheid maken het een te onaangename zit.

Blijft een van de aller beste en snoei hardste aktie films gemaakt.

Een film die verpletterend goed is.

Next level aktie, explosief en bruut en ontroerend en dendert van het doek.

Een glansrol van Denzel Washington en de toen nog jonge Dakota Fanning die ook een kind ster pur sang is.

Bijzonder dat ook dezelfde zangeres Lisa Gerrard die ook de soundtrack voor de Gladiator deed,hier ook haar bijdrage levert.

Weer zo prachtig.

De film muziek is in zijn geheel fantastisch.

Een film van het hoogste niveau in zijn genre.

Had deze blijkbaar nog niet gezien, nochtans, nen actie-thriller met Denzel, dat wordt hier wel zeer gesmaakt. En ts ook zo'n typische Denzel film en da's dik positief bedoeld, ook heerlijke speelduur, gewoon top vermaak van begin tot eind. Dikke 8/10.

A bullet always tells the truth...

Na een jaar of drie was het wel weer eens tijd voor een herkijk en vooral een betere comment, want waar ik Man On Fire vroeger top 10 materiaal vond was de film de laatste jaren toch wat weggezakt in het geheugen en stond hij vanwege kritiek die ik me niet zo goed kon herinneren nog maar op vier sterren. Tijd voor een herkijk en mogelijke revival, en wat voor een. Want waar ik onlangs de film puur op gevoel een halve ster had opgeschaald is er na deze opfrisbeurt slechts plek voor een dikke vijf sterren. Want wat een weergaloze film is dit toch want dit is toch ontegenzeggelijk Tony Scott's beste. '... he's about to paint his masterpiece...' en so he did.

Het verhaal is simpel met de verlopen ex-huurling Creasy die zijn laatste strohalm vindt in een bodyguard baantje te Mexico City met in eerste instantie een nogal haperende cliënt/werknemer relatie. En onder het motto 'I am the sheep that got lost madre' ontvouwt zich het getormenteerde karakter Creasy op weergaloze en emotionele wijze neergezet door Washington. Is dit zijn beste rol ooit? Voor mij wel, want de man klinkt in gesprek met Rayburn zelfs verlopen en beroerd alsof hij met een kater en te weinig slaap op de set is verschenen. Aangrijpend de momenten met de fles in de hand, vol twijfel, vechten met zijn demonen en met hem zelf met die ene kogel die de waarheid vertelt als slotsom. Het is de opmaat voor verbetering en de aandoenlijke groei met het meisje, de band die daaruit voortvloeit zal fungeren als brandstof in de laaiende woede waarin Creasy ontsteekt, zeg maar gerust verandert in vleesgeworden Nemesis, na de dramatische en slechte afloop van het geheel. En oh boy, wat acteert dat kind, Dakota Fanning, geweldig en wat ziet die kleine uk er terrified uit gedurende de kidnapping. Waanzinnig geschoten, geacteerd en geregisseerd, wauw!

De film vervolgt zich daarna met een eerste klas wraakoefening in het hallucinante en stresserige Mexico City, overigens op mooie wijze gebracht en vooral in balans met de rest van de film. Diezelfde overdreven stijl van flitsen, knallende muziek, en hysterische bewegende camera hanteert Scott ook in Domino. Doch in Man On Fire is het van toegevoegde waarde, maar in Domino blaast hij er de film mee op. Onder goedkeuring van moeder Lisa die niet veel meer woorden nodig heeft dan 'kill them all' begint Creasy zijn oefening en daarmee iets waar zelfs de Mexicaanse politie en met name inspecteur Manzano perplex staat. '..he's about to paint his masterpiece...' en dat doet Creasy op weergaloze, rauwe, brute, cleane en doortastende wijze. Briljant is de scène met de chauffeur en zijn vingers, fantastisch het moment met de RPG, hilarische de mini bom en vol haat, woede en beklijvend tot op het bot het moment waar hij de broer van Daniel te pakken heeft. Voeg daar een nagenoeg perfecte cast aan toe, een soundtrack waar Trent Reznor een hele dikke vinger in heeft, prachtig ook het gezongen stukje met Lisa Gerrard van Dead Can Dance iets dat kippenvelwaardig is, een geweldige regie, montage en ontzettend pakkend de omgeving en zijn stress en hectiek.

Dit alles maakt Man On Fire tot een hoogst emotionele en beklijvende film die enkele keren op grootse wijze opbouwt naar een moment en vooral een toneel biedt voor karakter Creasy die weer een doel in het leven krijgt en uiteindelijk rust vind. Man On Fire is in dat kader niet gewoon een film maar eerder een gevoelsmatige beleving die mij toch elke keer weer bij de strot grijpt. Waarom ik deze film ooit naar beneden geschaald heb naar vier sterren is me een raadsel.