The Searchers (1956)

Ik begin deze film eindelijk op waarde te schatten. Terecht een grote klassieker. De film is veel gelaagder dan men in een oppervlakkige kijkbeurt zou vermoeden. Wayne is eigenlijk verliefd op zijn schoonzus. De moord op haar zorgt er voor dat zijn haat voor Indianen groeit. Zijn ontvoerde nichtjes zijn dood voor hem, maar hij wil zijn liefde graag wreken door hun te bevrijden van een leven dat volgens Chance niet goed is. De film gaat eigenlijk over een verrotte en racistische held. Heel bijzonder. Want de film is niet racistisch, het hoofdpersonage is dat. Lijkt me allemaal niet zo moeilijk.

Over het landschap is al veel over gezegd en geschreven. Het grootse landschap maakt de personages in hun bijna onmogelijke zoektocht wel erg nietig. Leuk dat het er mooi uitziet, maar het is ook nog eens vreselijk functioneel. De hemelblauwe luchten tegenover het rode rotslandschap is al net zo mooi als de sneeuw tegenover diezelfde lucht. Verder mankeert er vast nog wel wat aan de film (al zou ik zo snel niet weten wat), maar de film is echt meer dan een racistisch werkje of een standaard achtervolgingsfilmpje. Heb een hoop onzin gelezen hier, erg jammer. Ik ben inmiddels wel om. Heel dikke 4 sterren.

De beste western ooit gemaakt. Tevens is dit ook de beste film van John Ford. Over het algemeen houd ik niet van John Wayne, maar in deze film is hij fenominaal. Er valt over deze film echt niets negatiefs te zeggen. Deze film is een waar meesterwerk.

Goed verhaal/western, maar heb me geergerd aan het matige/overdreven acteerwerk.

Wow.... in Blu-ray ziet het er prachtig uit!

Mooie western met adembenemend mooie beelden. Visueel is het af en toe echt genieten geblazen. Verder vond ik Wayne in deze film erg goed spelen. In feite is het natuurlijk af en toe een klootzak eerste klas, maar hij weet zijn rol zo neer te zetten dat je op het einde toch respect voor hem hebt. De eindscene was sowieso erg mooi trouwens.

Helaas vond ook ik het acteerwerk van de rest van de cast (op Hunter na) erg matig. Die gast die een beetje gek was en voor de komische noot moest zorgen was niet bepaald grappig. Ook het gegil van de vrouwen als er bijvoorbeeld Indianen aankwamen kwam totaal niet realistisch over.

Toch vond ik het verhaal, de beelden en de gehele film meer dan in orde en heb ik me uitstekend vermaakt met deze western.

4,0*

Erg klassieke western. Wanneer je een willekeurig persoon een associatie laat maken met de term 'western', dan zullen veelal beelden vanuit deze film voorbijschieten bij die persoon. Logisch ook, want de prachtige landschappen blijven voornamelijk hangen. Het verhaal zou ik ruim een half jaar na het zien van deze film met moeite kunnen vertellen en zo heel spetterend vond ik dat ook weer niet.

Na My Darling Clementine eigenlijk toch wel een tegenvaller. Ik vind het eigenlijk maar een bijzonder standaard werkje. Visueel helemaal niet zo bijzonder en ook qua plot bijzonder standaard. Verder vond ik de personages ook niet echt interessant. Wayne is wel goed op dreef als de racistische good guy en op zich is dat wel leuk bedacht maar veel meer dan dat halen ze er ook niet uit. Nergens wordt eigenlijk ingegaan op die gevoelens en de twist die hij aan het einde maakt komt eigenlijk volledig uit de lucht vallen. Ik vond zijn plotselinge 180 graden draai in ieder geval bijzonder ongeloofwaardig en matig uitgewerkt Verder is die Mose voornamelijk irritant. Martin Fawley is grotendeels nog wel pruimen maar op de momenten dat hij groter moet acteren vervalt hij enkel in theatraal geblaat.
Kortom eigenlijk een standaard western die niet verveelt maar wat mij betreft nergens zijn klassiekerstatus waar maakt.

3*

Deze film zou eigenlijk een betere cast gehad moeten hebben.

De beelden zijn prachtig en het verhaal is ook goed. John Wayne zit deze rol als ongelikte beer als gegoten.

Groot kritiekpunt van deze film is de matige cast die acteert alsof ze het voor het eerst doen. Soms gewoonweg slecht, soms verschrikkelijk "over the top".

Het hinderde mij behoorlijk.

Ook jammer dat er opeens een Mexicaanse met castagnetten begint te zwaaien. Dit lijkt er erg geforceerd doorheen gedrukt te zijn en verloopt niet echt soepel. Maar dat is eigenlijk te klein om over te zeuren. Maar het is wel een moment waarvan er meer zitten in deze film.

3*

Niet het meesterwerk waar ik op hoopte. De eerste film die ik zag van John Wayne, en het spijt me maar ik vind zijn acteerstijl niet echt goed, wat een houtenklaas.

Ook vond ik het erg onduidelijk dat de zoektocht zo lang had geduurd, later blijkt dit uit een zinnetje.

3.0*

John Wayne is goed en de regie van John Ford is altijd lekker, maar toch weet deze film me niet volkomen te overtuigen. Zeker geen slechte film, maar sommige zaken voelen niet lekker aan (geforceerde scènes, de 180 graden draai van Wayne zonder opbouw).

Klassieke western, een van de beste ooit gemaakt. Verveelt geen seconde. Prachtige landschappen en goed acteerwerk.

Ik vond het acteerwerk erg theatraal en het verhaal erg matig. De personages hadden weinig diepgang en daarom kwam je er nooit achter waarom Wayne zo nors en onbeholpen reageerde. Verder maken de overdreven personages zoals de Mexicanen en het landschap, wat wel mooi was maar nou ook weer niet zo heel bijzonder, deze film niet tot een topper.

Zo! Vergeleken bij John Wayne in deze film is Dirty Harry maar een mietje! Stoer tot de macht tien. Begrijp nu wel de man's legendarische status!

Mooie beelden zijn toch wel de trekpleister van deze nogal gedateerde film. De Indianen worden wel geportretteerd als enòrm dom (vooral strategisch) en barbaars. Dat lijkt me nu toch wel achterhaald. En inderdaad is het acteren van sommige acteurs wel van het 'goede tijden - slechte tijden'-niveau.

Toch blijft het geheel wel boeien en het eindshot is zelfs buitengewoon mooi. Wel vind ik de film sterk in serieusheid op en neer hinken. De ene keer bloedserieus en dan weer bijna komedie. Deed wat mij betreft de film geen goed.

John Wayne vind ik wel goed acteren. Zeker de scène waarin hij zonder jas terugkomt (nadat hij de vermoordde Lucy heeft gevonden) vind ik zeer sterk geacteerd.

Grappig dat de jonge Debbie wordt gespeeld door Lana Wood, de zus van oudere Debbie (wel een flutrolletje trouwens) Nathalie Wood!

Ik had vroeger een hekel aan westerns maar uit interesse voor de filmgeschiedenis en het feit dat ik wel van de films van Leone genoten heb, heb ik besloten toch maar eens wat meer klassiekers uit het genre te kijken. Dan kom je natuurljik meteen bij The Searchers uit. Mijn eerste film met John Wayne en alle vooroordelen worden helaas onmiddelijk bevestigd. Vreselijk macho-gedrag van begin tot eind.
Ik vind de karakters maar ééndimensionaal, alleen Ethan is een wat meer complex karakter, maar ik vind dat dat slecht wordt uitgespeeld door Wayne. De eindscene komt (ondanks de voorspelbaarheid ervan) over als karakterbreuk, er wordt niet naartoe gewerkt in het spel van Wayne.
Ik had vlak voor deze film High Noon gekeken, het verschil is schrijnend, waar in die film soms in één scene een karakter diepgang krijgt, blijft het in The Searchers allemaal heel erg op de vlakte.
De manier waarop de indianen worden neergezet vind ik ook ronduit racistisch. Als je wat leest over deze film wordt geschreven dat de hoofdpersoon racistisch is en niet de film. Maar waarom worden de indianen dan als complete idioten neergezet en wordt het afslachten van een hele groep indianen impliciet goedgekeurd?
Visueel gezien heeft de film natuurlijk wel wat te bieden, maar ja, iedereen met een klein beetje gevoel voor compositie kan op zo'n locatie mooie beelden filmen. Echt speciaal is het camerawerk niet, behoorlijk conventioneel vooral. De films van Leone zijn wat dat betreft toch veel mooier.
Nee, het spijt me, maar dit is precies het soort film waardoor ik een hekel had aan westerns. Ik weet inmiddels dat er ook goede westerns zijn gemaakt, maar The Searchers valt helaas in de categorie "stoere pief paf poef, lekker indiaantjes schieten".

Totaal mee oneens mbt bovenstaand review. Deze Western is zeker niet racistisch en geeft eerder een goed tijdsbeeld weer. Indianen, en zeker de Comanches, waren geen lieverdjes. En in die tijd van survival was het nu eenmaal 'eerst schieten, dan praten'.

Ik ben ondanks door-en-door Westernliefhebber, geen fan van John Wayne (die te vaak aan het Western-genre gelinkt wordt zoals B. Marley aan reggae bijvoorbeeld), maar dit is 1 van zijn topperformances. Nu ik ook de Blu-ray van 'The Searchers' heb, is niet al- leen het fantastisch gefilmde Monument Valley overweldigend, maar zijn ook de gelaatsuitdrukkingen van de acteurs, dus ook Wayne, veel beter zichtbaar, zeg maar de 'body-talk', wat ook een toegevoegde waarde heeft. De wraakgevoelens van 'Ethan' vind ik volledig reëel.

De showdown had inderdaad beter uitgewerkt kunnen worden, maar daar zal de Hays-Code censuur wel weer debet aan zijn en resulteert nu weer in een 'Hollywood-einde'. Daar leiden veel films onder uit die periode (1936-1966).

Het camerawerk vind ik erg sfeervol.

Tot voor kort wist ik niet dat 'The Searchers' een zg. 'John Ford Western' was (let alleen op plots en cast) en met al zijn door religie en moraal doorspekte Westerns heb ik echt niets, met 'The Searchers' als uitzondering. Alhoewel ik me ook weer hier stoor aan de vele religieuze links van de streng-katholieke regisseur John Ford via die irritante Hank 'rocking-chair' Worden, en waarom moest die Texas Ranger naast die funktie ook nog weer een priester/moraalridder zijn, religieuze overkill. Dan inderdaad liever de moraal- vrije Westerns van Leone bijvoorbeeld, alhoewel Leone de Western-vrouwen liefst als hoeren neerzet en Ford als nederige huisvrouwen, blijkbaar is er geen middenweg.

Overall, 'The Searchers': IMDB * 8/10.

PS

Tav de praat-Western 'High Noon', er zijn veel betere, neem de bovengemiddelde Western 'Last Train from Gunhill' bijvoorbeeld, om @Zavo toch qua Westerns binnen boord te houden..

Ik heb er nog twee liggen voor deze week, dus we zullen zien.

Wat High Noon betreft, misschien is het juist omdat het geen typische western is, dat ik die wel goed vind en jij niet.

Toen ik deze film ongeveer twaalf jaar geleden voor de tweede keer gezien had op de BBC was ik zeer onder de indruk van deze film. Dat is nu bij mijn derde kijkbeurt een stuk minder geworden. Film heeft nog steeds zeer sterke scènes, waarvan ik de scène waarin de Comanches 's-nachts de familie van Ethan vermoordden en zijn nicht ontvoerden verreweg het beste vond. Nergens in welke western dan ook werd de angst van een familie die aanvoelden wat hun stond te wachten zo beklemmend weergegeven. De film had echter ook veel overbodige scènes die, behalve dat ze een nogal komische ondertoon hadden, ook te veel inhoudsloze dialogen bevatten die bovendien veel te dik werden aangezet. Ze voegden imo inhoudelijk in ieder geval niets toe aan deze film. Sommige scènes schitterden door ongeloofwaardigheid. De indianen mogen destijds dan wel geen partij geweest zijn voor de Amerikaanse cavalerie, maar met het duo Ethan en Martin hadden ze toch echt wel korte metten gemaakt. De scènes echter waarin Ethan (John Wayne) Debbie achterna rende en in zijn armen sloot en het eindshot - we zien Ethan in de deuropening staan van de pioniershut - vond ik weer klasse. Ook het camerawerk, de beelden van het indrukwekkende Amerikaanse landschap, was schitterend.
Kort samengevat; "The Searchers" is nog steeds een zeer goede western, maar beslist niet het meesterwerk dat ik er het eerst in zag.

4,0*

Je mag nog zeggen wat je wil maar snap toch niet hoe bijvoorbeeld Ramon K en Poisonthewell hier eerst zo een slechte score geven en hem uiteindelijk toch een sublieme score toegeven, het is namelijk doorheen gans de film zeer duidelijk wat een kwaliteitsvolle film dit is.

Er schrijft hier iemand neer dat je klassiekers als deze moet bekijken, wetende dat ze heel oud zijn, omdat ze anders zoizo onderdoen voor de tegenwoordig uitkomende film, wat een onzin, een film als deze is op elk vlak beter als een film vanuit de 21ste eeuw, hier zijn tijd, bloed en tranen ingestoken door zowel cast en crew, dat is duidelijk.

Zowel het begin, midden en einde (en het definitieve einde) zijn zeer sterk.

Kwa camerawerk zit het natuurlijk zeer goed, de landschappen zijn adembenemend, zowel de droogte als de sneeuw.

Dit is mijn eerste John Wayne film, kende zijn reputatie maar had echter geen vooroordelen en misschien juist daarmee ook dat ik hem hier zo goed vond acteren...! Zowel het gezin, de cowboys als de indianen zijn mooi uitgewerkt en komen zeer goed over. Kwa spanning was er op momenten ook zeker niets op aan te merken. Vond hem bij momenten misschien iets te traag maar dit word dan weer weggewerkt met de prachtige sfeer, beelden en muziek.

Enige vreemde vond ik die man die bijna met haar ging trouwen, die kwam precies over als een mentaal gehandicapte, kon ook niet normaal praten, misschien was dit bedoeld?! Ook nadat Ethan Martin gebruikt als lokaas en Martin hier vervolgens niet om kan lachen (scene aan het kampvuur) komt Martin naarvoor en komt ie naast Ethan staan, hij staat op dit moment dus in het vuur... maar misschien heb ik dit fout gezien, nuja erg of belangrijk vond ik dit nu niet, vind het echter gewoon leuk om even aan te halen. Verder vraag ik mij af hoe het komt dat Ethan zoveel weet over de indianen (Litteken zegt ook dat hij ergens de taal moet geleerd hebben...), misschien werd dit ergens vermeld en heb ik dit gemist...

Verder vond ik misschien ook wel dat de personages meer uitgewerkt mochten zijn, maar dit stoorde in principe op geen enkel moment. Ook leuk dat Wayne zijn zoon hier een rolletje inspeelt...

Visueel zou ik een 5* geven, kwa verhaal, samenhang en acteerwerk een 4.5* en omwille van de toch ietswat beperkte diepgang wat betreft de cast geef ik hem dus over het algemeen een mooie 4*, misschien na herziening en na het zien van nog meer western klassiekers (want moet er nog een hele boel zien) een eventuele stijging of daling van 0,5*.

4*

Knappe film. Ik ben geen liefhebber van westerns, maar dit is gewoon een prachtig verteld verhaal, met veel diepere lagen. Goed gefilmd, geacteerd, erg sfeervol. Mensen die hem van racisme beschuldigen, hebben het punt trouwens duidelijk gemist.

Na vier jaar toch maar weer eens herkanst. Het blijft voor mij een ongelukkige film. Je hebt gemankeerde meesterwerken en je hebt The Searchers, waarbij iedere nieuwe scène het afwachten is of je iets afgrijselijks of iets briljants krijgt. Ik waardeer hem nu iets beter, maar een geweldige film kan ik het nog niet vinden.

In ieder geval is het visueel briljant. Fords beste werk op dit gebied en dat zegt een hoop. De dvd is ook geweldig gerestaureerd. Het Amerikaanse westernlandschap is eigenlijk nooit meer zo mooi gevangen als door Ford hier, zelfs niet in Shane of The Assassination of Jesse James.

Meesterlijk is ook alles wat om Ethan Edwards draait. John Wayne speelt erg goed en ik voelde me meer emotioneel betrokken bij wat er rond hem gebeurde. Ontroerend is zijn relatie met zijn schoonzus, beangstigend is hij als indianen een rol spelen in een scène en tegelijkertijd werkt hij ook als held. Het levert veel sterke scènes op.

Maar deze scènes vormen nog een kleiner deel van de film dan ik me herrinnerde. Wellicht slechts een derde. En de rest? Daarin krijgen de bijrollen de aandacht. Als de Golden Raspberrie al bestaan had in 1956 zou een speciale razzie voor Worst Supporting Team niet misplaatst zijn. Van Jeffrey Hunter, via Natalie Wood en Vera Miles tot aan de 'komische' Ken Curtis en Hank Worden (Lifetime Achievement Award Worst Actor voor deze man?): het is allemaal niet om aan te zien. Een uitzondering is Ward Bond, maar verder is niemand geloofwaardig en erger is nog dat ze praktisch allemaal irritant zijn. Persoonlijk vind ik een aantal hele lange stukken van de film bijna onkijkbaar dankzij hun. Fords gevoel voor humor ligt me in de meeste films niet en zijn portrettering van het Amerikaanse huishouden vind ik altijd wat kneuterig en veroudert, maar dit is toch wel het toppunt.

Wat mij nog het meest verbaast is dat praktisch geen enkele criticus die deze film zo prijst over dit grote deel van de film ooit spreekt. Ze keuren het niet goed of af, maar doen alsof Ethan Edwards de hele speelduur het beeldscherm domineert, wat simpelweg niet het geval is. Ik las vandaag echter Roger Eberts stuk over The Searchers en hij merkt over de komische scènes op:

This second strand is without interest, and those who value ''The Searchers'' filter it out, patiently waiting for a return to the main story line.

Ja, 'filter it out' is mooi gezegd als je slechts hier en daar een komische scène hebt, maar als er gehele passages van 15 minuten zo doorgaan is geduldig wachten allang niet meer aantrekkelijk. Zelfs al staat er een mooie beloning te wachten.

Ik geef de hoop wel een beetje op dat het ooit tussen mij en The Searchers gaat klikken. Het is toch jammer om te zien dat op zijn beste momenten The Searchers met gemak mijn favoriete Fordfilm, My Darling Clementine, evenaart.

3*

Westerns is absoluut een van mijn favoriete genres. Ik had tot nu toe in dat genre alleen nog maar de bekendere Leones en een paar Eastwoods gezien, nog nooit een western met legende John Wayne. Vandaag kwamen The Searchers en Rio Bravo binnen. En meteen The Searchers gekeken.

Zoals wel vaker het geval is met film waar je hoge verwachtingen van hebt, vallen ze wat tegen. Zo ook deze film. Het is geen slechte film, maar met de hoge rating dat hij heeft had ik wel iets meer verwacht. Zoals velen al zeggen is de film visueel geweldig. Erg mooie plaatjes van het uitgestrekte Westen, mooi allemaal. Ook John Wayne is een mannetje om te onthouden. Hij acteert erg sterk en zet een onwijs coole rol neer. Verder was de rest van de cast helaas erg slecht. Geen enkele rol kwam echt goed uit de verf (behalve die van John Wayne dan).

Ik zal binnenkort Rio Bravo eens in de dvdspeler stoppen. Ik ben erg benieuwd wat ik daar van vind.

3*

Vraag aan 100 mensen wat ze een betere western vinden na the searchers en the good,the bad and the ugly te hebben gezien en 99 antwoorden met de laatste.The searchers is dan ook duidelijk gedateerder:de kitscherig aandoende muziek van Steiner en het begeleidende liedje,de kluchtige humor,de over the top acteerprestaties m.u.v. the Duke,de familie-idylle à la Rockwell in het begin en natuurlijk de stereotiepe indianen en Mexicanen.Ik kan me voorstellen dat vooral het laatste mensen doet afknappen.

Wat deze film nog steeds de moeite maakt is uiteraard het regiewerk met de grandioze panorama's in technicolor maar vooral het personage vertolkt door Wayne,Ethan.Deze mam is bijna een textboek PTSS-er en schijnt ook de inspiratie te zijn geweest voor vietnamveteraan Travis Bickle in Taxi driver.Deze meneer heeft zojuist een oorlog verloren en waarschijnlijk meer(huis of gezin heeft hij niet of niet meer).Bij tijd en wijle,b.v. tijdens het buffelschieten lijkt hij bijna psychotisch.De eerste en laatste anti-held die the Duke ooit speelde en de grote inspiratie voor Eastwood in de spaghetti's.Het icoon schiet er 1 in de rug!.

Overigens schijnen sommigen Wayne te verwarren met zijn racistische karakter(hoe onnozel kun je zijn).FYI:Wayne was IRL enkele malen getrouwd met....Mexicaanse halfbloedjes .Een van de producten hieruit noemde hijEthan .

Overigens opmerkelijk dat sommige mensen na de publicatie van de TSPDT top 1000 deze film veel meer zijn gaan waarderen...op grond van hun eigen mening uiteraard

Opgewaardeerd na het bekijken van de Blu-ray die ik sinds kort in huis heb.

Ongetwijfeld de mooist gefilmde western ooit.

Niemand heeft de Amerikaanse landschappen (Utah) ooit zó fantastisch in beeld gebracht als Ford het hier deed.

Wayne is op z'n best, alhoewel niet op z'n sympathiekst natuurlijk.

Knap gedaan door regisseur Ford en Wayne.

De humor is m.i. ook niet misplaatst, daar hou ik wel van.

Typisch Amerikaans, ja, maar het gaat dan ook over een Amerikaans verhaal, ván, mét - en dóór Amerikanen.

Gezien in het licht van de tijd waaruit de film dateert werkt het voor mij prima.

Als er dan vergeleken moet worden...

Ik schat deze film zeker niet lager in dan de beste Leone westerns.

En de rol van Wayne vind ik zelfs sterker dan alles wat ik in de Leone westerns gezien heb.

En dit komt van een niet-Wayne fan, kun je nagaan.

Goed acteerwerk is er ook van Ward Bond, zoals gebruikelijk weer met prachtige uitspraken...

Zoals hier, nadat de groep Texas Rangers van Bond omsingeld werd door Indianen.

(Wayne) "Looks like you got yourself surrounded".

(Bond) "Yeah, and I'm fixin' on gettin' myself un-surrounded".

Hunter, Vera Miles, Worden en Olive Carey spelen eveneens prima.

Die laatste zet een sterke western-vrouw neer, daar had ik graag nog iets meer van gezien.

Ik las hier ergens kritiek op de 'Engelse' uitspraak van Ken Curtis.

daar is echter niks vreemds aan, want het is gewoon 'plat Texaans'.

De muziek is wel bij lange niet van het niveau Morricone, maar er zitten toch goede fragmenten tussen.

Met de titelsong is niks mis wat mij betreft, integendeel zelfs.

Het gebruiken van 'Garrry Owen' (het lijflied van Generaal Custer's 7e cavalerie) vond ik dan weer wat erg gemakkelijk.

Dat werd gebruikt bij een van de scènes waarin de cavalerie opdaagt.

Ik stel wel nog een merkwaardige misser vast m.b.t. de revolvers die in de film gebruikt werden.

Het verhaal begint in 1868.

De revolvers die we zien zijn allemaal van het type single action Army Colt, kaliber 45.

Ook bekend als de 'Peacemaker'.

Die kwamen echter pas in omloop in 1873.

Vreemd dat er bij zo'n grote productie niet op een dergelijk detail gelet werd.

Dezelfde fout werd ook in 'The Good, the Bad and the Ugly' gemaakt.

Dat verhaal speelt zich zelfs nog vroeger af, tijdens de Amerikaanse burgeroorlog.

En toch zijn de revolvers allemaal types met 'cartridge' patronen, i.p.v. ' voorladers', van het 'cap and ball type', met slaghoedjes.

'The Searchers' is en blijft een van de grootste westerns ooit.

Binnenkort eindelijk maar eens aan het originele boek van Alan LeMay beginnen.

Dat staat hier al enkele jaren geduldig in mijn boekenkast te wachten tussen honderden andere westerns.

Benieuwd in hoeverre boek en film met elkaar overeen stemmen.

Hoewel ik al wat gelezen heb over John Wayne (o.a. zijn red-baiting is zeer interessant), was dit toch de eerste keer dat ik de man ook eens echt aan het werk zag. En het is een vrij aangename rit geworden.

De film is niets anders dan een fantasietje van vele lagere schoolkinderen die "cowboy & indiaantje" spelen. Dit hoeft geen punt van kritiek te zijn. Het werkt zelfs eerder nostalgisch. Alle beelden, scènes, elk cliché van het genre komt op een heerlijke wijze aan bod. Zelfs het stereotiepe krijgsgeroep van de indianen irriteert niet. De klassiekerstatus van deze film valt zeker te begrijpen wegens de werkelijke prachtige beelden die John Ford op het beeldscherm brengt. Die andere John doet dan weer wat van hem verwacht wordt: stoer doen en nors kijken. Een andere gelaatsuitdrukking heeft hij niet.

Waar loopt de film dan mis? Zoals vele hier al hebben aangehaald: dat acteerwerk en de excentrieke vorm van humor van John Ford. Dan is toch vooral de briefscene memorabel in de negatieve zin. Ook Mose gaat al snel vervelen en irriteren. Een ander hekelpunt, en dit zal eerder liggen aan mijn Engelse studies, is het gebrek aan grammatica bij de cowboys. Aan zo'n idiote fouten, kan ik me alleen maar doodergeren. Ook bij het veelvuldig gebruik van "mighty" voor een bijvoeglijk naamwoord, verkrampt mijn gezicht. Maar bon...Cowboys met grammatica: het zou hen alleen nog cooler maken. 3*

@ Pieter Montana:

(Een ander hekelpunt, en dit zal eerder liggen aan mijn Engelse studies, is het gebrek aan grammatica bij de cowboys. Aan zo'n idiote fouten, kan ik me alleen maar doodergeren.)

Ik begrijp je ergernis.

Maar je mag niet vergeten dat zowat heel de Amerikaanse bevolking bestond (bestaat) uit 'import', of nakomelingen daarvan.

Correct Engels werd door slechts een klein deel van die bevolking gesproken, zeker in die tijd.

De meesten brabbelden hun eigen koeterwaals, en gooiden er vanalles doorheen.

Om een voorbeeld te noemen:

Toen de roemruchte slag bij Little Big Horn plaats had in Montana, 1976, waarin het 7e cavalerie regiment van het Amerikaanse leger, o.l.v. van Generaal G. A. Custer, slag leverde tegen een overmacht aan Indianen (Lakota en Cheyenne stammen) stuurde Custer een van zijn soldaten erop uit om hulp te halen.

Die soldaat was een zekere Martini, een Italiaan, die nauwelijks drie woorden Engels sprak, en zich dan ook niet behoorlijk verstaanbaar kon maken bij de hulptroepen.

Dat heeft zeker meegespeeld in het te laat reageren op die oproep om hulp.

En zo waren er veel, nauwelijks de taal sprekende, soldaten in het Amerikaanse leger in die tijd.

Het taaltje van de 'cowboys (ik noem het liever 'westerners', want niet iedereen was cowboy natuurlijk) ligt er niet te dik op in dit soort van films.

De Texanen zijn wel kampioen op dat gebied, ook heden ten dage komt het nog veel voor.

In Louisiana was het Engels rijkelijk doorspekt met Frans, wellicht nog moeilijker verstaanbaar.

Maar wat te denken van de zwarte Amerikaanse bevolking.

Vroeger was hun Engels al 'apart', en tenenkrommend, door gebrek aan scholing.

(Een feit is trouwens dat zo'n 25% van alle cowboys, ten tijde van de grote veetransporten, zwarte Afro-Amerikanen waren)

Op dat gebied is er inmiddels gelukkig veel veranderd

Maar hetgeen je tegenwoordig te horen krijgt van de rappers en consorten is ook niet bepaald verheffend Engels?

Kritiek op het gebruik van een verbasterd Engels in dit soort van films is m.i. niet terecht.

Al kan het ergernis opwekken, dat begrijp ik wel.

Goede toelichting van Brix.

En @ Pieter Montana

"De film is niets anders dan een fantasietje van vele lagere schoolkinderen die "cowboy & indiaantje" spelen."

Daar ben ik het niet mee eens... Ethan Edwards is toch een behoorlijk complex karakter. Geen typische cowboyheld, maar een behoorlijk complex personage, met een duistere kant. Soms heel sympathiek, maar soms ook heel angstaanjagend.

Dat ben ik met je eens googumpa.

Ethan zit vol duistere beweegredenen, die hij zelf niet helemaal onder controle heeft.

Je weet van de ene minuut op de andere niet wat zijn reactie precies gaat zijn in bepaalde situaties.

Ja, precies.

Ik heb moeite met het woord 'cowboys'. Volgens mij komen in deze Western amper 'cowboys' voor.

Red River (1939) is een 'cowboy'-film bijvoorbeeld.

En de religieuze fanaat John Ford kon ook in deze Western via Mose Harper zijn

religie aan de kijkers kwijt. In mindere mate via Ward Bond, maar toch moest ook hij, naast Texas Ranger, ook nog weer een prediker zijn. Uitdragen van religie met mede daardoor irritate rol Mose 'rockin' chair' 'Harper, enige minpunt aan deze verder prima Western, en een must in Blu-ray by the way!

Ik baalde wel een beetje toen ik er eerder deze week achter kwam dat ik het originele boek van Alan LeMay tóch niet in mijn verzameling heb.

Ik ging er vanuit dat ik het had, en was van plan het te gaan lezen, om op die manier misschien iets meer te ontdekken betreffende de beweegredenen van Ethan Edwards.

Maar nu blijkt dat ik een ander boek van LeMay bezit, ' The Unforgiven'.

Eveneens verfilmd, met Burt Lancaster en Audrey Hepburn in de hoofdrollen.

Audie Murphy speelt daarin ook een personage dat niets moet hebben van Indianen.

En er zijn nog meer raakpunten in het verhaal.

Maar ik ga wel zo snel mogelijk zien dat ik 'The Searchers' te pakken krijg nu.