Coffee and Cigarettes (2003)

Lame Jim, lame! Een film die bestaat uit korte scenes, het gaat eerder fout dan goed. In feite is deze poging van Jarmusch zwaar inferieur aan het geïmproviseerde Blue in the face, waarin Jarmusch – als ‘acteur’- een van de hoogtepunten vormt. C&C blinkt uit door gemakzucht, met als dieptepunt de zeer exemplarische scene met Iggy Pop en Tom Waits. Zet twee charismatische mensen met een halfbakken idee in een diner en de magie ontstaat vanzelf wel, dat moet het idee geweest zijn. Ergerlijke arrogantie. En wat gaat Iggy nat. Er zit tegen het eind een leuke (en niet toevallig, gescripte) scene met Alfred Molina en Steve Coogan (als ik het wel heb). Dat was het enige lichtpuntje voor mij.

Ik ben het helemaal eens met Olaf K.'s bericht hierboven.

Had deze film wat anders verwacht.. maar onlangs dat vond ik de film zeker niet slecht!
Om het beste mijn mening in het algemeen te kunnen geven doe ik dat filmpje voor filmpje :

Strange to Meet you:3,0(Beetje een apart filmpje wat nou niet echt heel bijzonder was.. maar wel lekker weeg keek(duurde ook maar 6 min)
Twins: 3,0( Ook voor deze een 3.. keek ook lekker weg maar was net als deel 1 niet super-bijzonder)
Somewhere in California: 3,5(hier gaat het de goede kant op.. de gespreks onderwerpen zijn wat toegankelijker en boeiender.. ook het acteren was hier overtuigend.. ook dat stukje met het zogenaamde gestopt zijn met roken.. en daarna er zo verhaal omheen binden dat ze dan toch een sigaret erbij konden pakken..
Leuk en realistisch.. want zo zijn veel mensen in het echt ook.. zolang ze er een excuus voor hebben.. dan is er niks aan de hand
Those Things'll Kill Ya:3(Ook weer kijkbaar en vermakelijk.. maar net als deel 1 & 2 niet bijzonder)
Renee: 2,0(Waar sloeg dit filmpje op? voegt eigenlijk helemaal niks toe aan het geheel..)
No Problem:3,5(Het bekende geval van Iemand anders niet lastig willen vallen met je eigen problemen.. erg herkenbaar!
Cousins: 4( hier komt erg goed naar boven wat het verschil tussen rijk en arm is.. en dat het beide zijn nadelen heeft.. erg mooi gespeeld ook trouwens!
Jack Shows Meg his Tesla Coil:2,5(te kort om echt indruk temaken)
Cousins?:4,5( Ook hier weer het verschil tussen rijk en arm.. bekend en onbekend..
Ook was het interessant dat hij eerst zijn nummer niet wou geven(waarschijnlijk omdat hij dacht dat het een loser was.. en hij er zelf niet beter van werd)
Maar zodra de telefoon overging en duidelijk werd dat hij wel degelijk connecties had.. wou hij opeens gelijk zijn nummer geven..niet omdat hij die persoon mocht.. maar omdat hij dacht dat hij er zelf beter van zou kunnen worden.. en ook op dit punt wordt weer erg duidelijk weer gegeven dat veel mensen erg egowistisch zijn.. en niet snel iets doen zonder er iets voor terug te verwachten.. Mooi stuk!
Delirium:4(Erg leuk stuk.. en dan vooral door Bill Murray die gewoon zichzelf speelt.. nicotine en Caffeine junkie.. Erg komisch stuk! wat zeker het geheel van de film goed doet
Champagne: 3,0(Niet zo bijzonder.. wel vermakelijk)

Zitten een paar erg goede stukken in.. die deze film zeker de moeite waard maken! afgewisseld met wat mindere stukken.. maar nergens echt slecht.. 3,5 wel verdiende sterren!

Weer een erg relaxte vermakelijke verhalenverzameling van Jim Jarmusch met als rollen en hoop bekende en goede muzikanten. Opzich gebeurt er niet veel in maar het is evengoed leuk om wat muzikanten te zien acteren.

Strange to Meet you: Was toch wel een zeer amusumente begin van de film. Verhaal gaat verder ook nergens over. Alleen een gesprek met koffie en sigaretten. Maar Roberto Begnini zet weer een geinige rol neer net zoals in Night on Earth.

Twins: Vond ik ook erg mooi. De acteurs waren voor mij niet zo bekent maar Steve Buscemi deed het goed als ober.

Somwhere in California: Vond ik een van de mooiste. Erg mooi om Iggy Pop en Tom Waits bij elkaar te zien.

Those things are Kill you: Vond ik ook een van de grappigste. 2 van die zwaarpratende opaatjes en die onzin eromheen vond ik zeer vermakelijk.

Renee: Was opzich ook best vermakelijk maar niet een van de hoogstandjes.

No Problem: Had ook wel wat. Vond het een prima tussendoortje.

Cousins: Vond ik helaas een beetje saai en langdradig

Jack Shows Meg His Tesla Coil: Was ook wel een aangenaam filmpje en de enige dat zich niet in een cafe of restaurant afspeelde.

Delirium: Ook een van de beste. Heerlijk om RZA en GZA zo op dreef te zien. En dan die bijrol van Bill Muray derbij.

Champange: Mooi afsluitertje. Ook mooi dat het zich dan afspeeld in de nacht in een gesloten kroeg terwijl op de achtergrond de congierge nog aan het schoonmaken is. Perfect om de reeks zo af te sluiten.

Al met al vond ik dit gewoon weer een zeer geslaagde verhalenreeks van Jarmusch. Met een erg uitgebreide en goede cast vol muzikanten. Jarmusch heeft wel iets met sfeer.

4,0

Heerlijk filmpje. Geniale dubbelrol van Cate Blanchett, dat vond ik de beste acteerprestatie van de hele film. The White Stripes en de sketch met Molina en Coogan vond ik verder het leukst. Die eerste om het onderwerp waar ze opver praten, die andere om het acteerwerk. En dan met name het non-verbale acteren. Je ziet Molina veranderen van een zielig, aanhankelijk persoon in een zelfverzekerde acteur. Maar ze hadden dit toch nog iets subtieler mogen doen wat mij betreft. Molina iets minder aanhankelijk maken in het begin, maar goed. Het idee is mooi.

Het is inderdaad geen meesterwerk. Smoke en Blue in the Face zijn allebei beter en de scene met Jarmusch daarin vind ik ook een van de leukste stukjes uit die film. Mooie theorien heeft ie.

Delirium en Those Things'll Kill Ya springen er voor mij bovenuit, maar naast de vele matige filmpjes zitten er ook nog een paar slaapverwekkenden (1e, 3e, 5e en 6e) tussen. Het blijkt maar weer dat een paar korte fragmenten achter elkaar zetten gewoon niet werkt als geheel. Minste Jarmusch tot nu toe.

2.5*

Heel leuk apart filmpje.

Sommige segmenten verbloemen bij de andere maar het geheel is zeker de moeite waard.

Vooral de stukjes met Murray, GZA & RZA en Coogan en Molina waren erg leuk.

3,5*

Precies wat ik ook dacht, alleen jij omschrijft het perfect.

Waar moet ik beginnen met mijn stukje lange saaie, droge tekst? Om te beginnen, ik rook, ja. Ik ben er ergens een keer mee begonnen, en ik kan maar gewoon niet af van a pakjes&aanstekers kopen, om b vervolgens na 2 sigaretten te mekkeren dat ik het nooit meer wil omdat ik er hoofdpijn van krijg (en, zo merkte ik vandaag, mijn conditie heel laag is, ik kon niet zonder ademnood van Gouda naar Waddinxveen fietsen), dus gooi ik rustig m'n geld de prullenbak in. Om na 1 minuut alweer bij de volgende winkel te staan om tenminste nog één keer één sigaret te kunnen roken, m'n laatste, beloof ik mezelf elke keer. Ik weet helemaal niet waarom ik ooit begonnen ben met roken.
Ergens na de Moviemeter meeting van 2007 heb ik het een korte periode gedaan, om er daarna mee te stoppen, tot ongeveer een halfjaar geleden, ik gewoon, om de één of andere reden, begonnen ben, opnieuw, na 2007. Ik heb het tussendoor wel 14 dagen volgehouden niet te roken: Met m'n vader op vakantie rookte ik hypocriet als ik ben, niet, behalve dan één smerige sigaar, maar toch viel ik daarna terug in het hierboven beschreven patroon.

En ja, natuurlijk ruik je het als niet-roker op kilometers afstand, als iemand rookt, maar ik geloof naiëf, dat m'n vader het niet weet. Hoewel hij wel af en toe liet/laat doorschemeren dat hij er iets van afweet door aanstekers, en waarschijnlijk het feit dat het ergens op papier staat.

Mijn broer rookt, mijn moeder rookte, ik weet dat persoonlijke favorieten (Agnetha, Kate Winslet), rookten/roken. Ik weet niet of voorbeeld doet volgen, maar als dat zo is, dan ben ik wel een slechte meeloopster. Wat ik uiteraard ben, daar niet van.

Anyway, ik heb wel genoten van Coffee and Cigarettes. Want behalve die domme gewoonte, houd ik ook best van een lekker bakkie pleur. Met melk en suiker, want zwarte koffie (heb ik weleens geprobeerd te drinken), vind ik echt niet te drinken.

Ik droomde heerlijk weg bij de korte verhalen die Jarmusch schetst, ik zat tijdens het kijken ook echt te bedenken van, wat hebben die mensen hiervoor gedaan, wat gaan ze doen als ze eenmaal buiten staan? Het waren vooral de films van Renee en No Problem eigenlijk, die me het meest lieten nadenken over wat hiervoor nou gedaan was. Waarom zit Renee in een blaadje te bladeren dat volstaat met geweren en gevaarlijk uitziend spul? Waarom hebben die 2 mannen elkaar al jaren niet gesproken? Vond ik best interessant om over na te denken.

Ik vond de film dan ook heel mooi geschoten, heel doeltreffend. Ik kan er gewoon niet meer over kwijt eigenlijk, behalve dan dat ik echt wel weet dat ik moet stoppen. En ik maak het mezelf, zo besef ik me, ook veel te makkelijk. Wanneer ik ook maar de weg rij die ik moet nemen voor m'n werkzaamheden, maak ik ogenblikkelijk de gang naar het benzinestation, de Appie, de Plus, en zo ken ik nog wel een paar winkels waar ze sigaretten verkopen.

Bij Not Sool (een drankje op z'n tijd gaat er ook in, ja, hoewel ik na zeker 2 of 3 glazen echt raarder ga doen dan ik al ben) schreef ik over dat ik voor m'n 23e verjaardag wilde stoppen. Zoals ik beschreef, dat is niet gelukt, maar hopelijk gaat daar echt verandering in komen. Gister heb ik namelijk weer hetzelfde gedaan als wat ik al 2 keer beschreven heb in mijn veel te lange tekst, ik heb weer sigaretten weggegooid, bij tientallen dit keer, omdat ik van het weekeind gewoon veel te veel pakjes heb gekocht, en ik die niet allemaal wil oproken.

Maar vanaf dinsdag 21 juli, een dag later dan ik had gewild (want ik kan het toch niet laten ), ga ik er werkelijk mee stoppen. We zullen zien.

En?

Slap geouwehoer over het algemeen, maar het stukje met Steve Coogan is geniaal.

ik heb deze film eigenlijk gekeken omdat ik de muziek van iggy pop nogal graag hoor, maar niet dat zijn muziek iets te maken heeft met de film hoor. zeggen en schrijven 1 nummer van hem is te horen, maar wat de film betreft vond ik het best wel een relaxed filmpje. Het begin filmpje met roberto Benigni vond ik persoonlijk wel 1 van de leukste, "Do you know my mother?" hahahaha.

en dat stuk met iggy pop en tom waits vond ik ook wel leuk. ach het is gewoon een leuke film om een keer te zien.

Strange to Meet you : 2*

Twins : 4*

Somewhere in California : 3,5*

Those Things'll Kill Ya : 3,5*

Renee : 2*

No Problem : 3*

Cousins : 1,5

Cousins? : 4*

Delirium : 4*

Champagne : 2

Ja, en ik ben geen roker maar een koffiedrinker. Al sinds 1995 Omdat ik het ook wel eens wou proberen. Als je er eenmaal aan begint dan kan je ook niet stoppen. En dat merk je wel als je een dag geen koffie drinkt of thee drinkt ipv koffie. Dan krijg je me koppijn overdag en zelfs aspirine helpt niet. Dat heb ik gehad in ik meen 1999 en ook in 2005, dat laatste betekende al dat ik na 10 jaar nog steeds niet zonder koffie kwam. Rond een uur of 12 had ik me op school toch een houten kop. Aspirine halen bij de administratie maar zelfs toen hield het niet op. Kom ik thuis, hoorde ik van me moeder dat ik 's ochtends uit me haast m'n koffie heb laten staan. Waneer ik ook helemaal met lood in me schoenen stond was tijdens me schoolkampen 8ste jaars, brugklas en 2de klas. Als ik bij de leraar moest opbiechten dat ik 's-ochtends niet zonder koffie kon. Bij de eerste 2 keren kwam ik er goed vanaf, maar bij de 2de jaars was me mentor het er niet mee eens. Dus ik voor die dagen blikkies energy gehaald om toch zo aan me caffeine te komen en geen houten kop te krijgen. Maar uiteindelijk was er gelukkig de geschiedenisleraar en de directeur die me een oogje toekneep de eerste ochtend, dus die energy-blikjes kon ik gewoon bewaren.

Ook nooit overwogen om te stoppen met koffie drinken. Ik zie het probleem totaal niet. Sinds 1 januari 2003 drink ik mijn koffie zwart met suiker. Dat als oplossing omdat ik daarvoor koffie met teveel melk niet lekker vond maar met een klein beetje. En dan was het wel eens vervelend als iemand je een kop koffie aanbood en de koffie al wit was van de melk of als ik per ongeluk er net iest te veel in heb gedaan. Dus om die reden heb ik de knoop doorgehakt op 1 januari 2003 door geen melk meer in m'n koffie te drinken. Maar gewoon met 2 suikerklontjes/scheppen. Als er geen suiker is op een dag drink ik het gewoon zwart, want ik moet gewoon cafeine hebben. Ook wel eens van die momenten gehad als er 's avonds visite kwam dat ik ook maar zei van: waarom niet. En dan kan je gelijk de hele nacht niet slapen, dus ook overwogen dat niet meer te doen. In me vrijetijd, en dan vooral met dagen met dit kutweer drink ik soggens 4 koppen koffie en sla vaak onbijt over. Koffie is dan gewoon mediterend vind ik, maar je zeik stinkt als de pleuris op den duur.

Maar ben dus ipv dat soom verslaafd is aan sigaretten, zwaar verslaafd aan de cafeine. Afkicken? Nooit.

Cousins? en Champagne als favorieten.

Heb nou al een aantal dingen van Jarmush gezien en telkens ontbreekt er iets om het boven de middelmaat uit te tillen.

Ook hier weer; ik denk wel te begrijpen wat hij wil, maar ik mis als toeschouwer toch dat beetje inhoud/richting in de dialogen, beetje (zwarte) humor. In werkelijkheid zouden de gesprekken nooit zó nietszeggend zijn. Acteerwerk ook niet altijd overtuigend.

Je moet met dit soort films toch érgens een punt maken, iets willen zeggen of overbrengen, anders gaat het namelijk gewoon nergens over en wordt het eentonig (zwart-wit of niet).

Beetje gewild kunstzinnig, maar weinigzeggend eigenlijk.

Coen brothers doen dit soms toch beter (zie de dialogen tussen Steve Buscemi en Peter Stormare

in Fargo).

.

.

het hoofd thema (naast koffie en sigaretten) vond ik ongemak, dat kom in elk filmpje weer terug.

Viel uiteindelijk een beetje tegen. Wel weet ik nu dat Meg White weldegelijk aantrekkelijk kan zijn.

2.5*

Leuk! Inderdaad wel wisselvallig, maar als je het achteraf gaat bekijken dan zijn de leukste stukjes ook wel echt heel leuk. Dat de mindere stukjes dat niet zijn, is jammer, maar ze zijn ook niet vervelend, en duren vaak ook het kortst.

Hoogtepunten zijn Coogan en Molina, en Bill 'Are you a bug?' Murray met de RZA en GZA. Verder waren ook het segment met Begini, en Iggy Pop en Tom Waits erg leuk. Stuk minder waren Jack en Meg White, die eenzame griet, en het laatste segment.

Al met al is het voor mij duidelijk dat enkele segmenten erg memorabel zijn, zodat een lager cijfer eigenlijk niet te verkopen is.

3.5*

Vond het wel leuk. Het is een soort levenswerk geworden. Verspreid over een kleine 20 jaar. Dat idee vind ik al aansprekend. De sketches zijn uiteenlopend van leuk tot niet erg bijzonder. De mindere stukken krijgen vanwege de korte speelduur geen kans vervelend te worden. Er zitten een paar echt leuke stukken in. Zie dat sommige er een wiskundesom van maken in hun beoordeling. Ik kom gevoelsmatig op 3,5 sterren uit. Sfeervol, redelijk grappig, een aardig concept, sommige momenten die niet helemaal uit de verf komen en zelfs wat geforceerd aan doen, soms matig spel, maar aanstekelijk enthousiasme. Dat zijn de kreten die het aardig samenvatten voor mij. Heb me met een bak koffie erbij (rook niet) prima vermaakt.

een van mijn favorieten en dan ook in mijn top10. Ik kan deze film altijd zien en krijg er nooit genoeg van. Geweldige gesprekken en erg herkenbaar als roker en koffieleuter. Vraag mij af waarom er zoveel commentaar is op de film. Lijkt mij leuk als er evt een moderne versie gemaakt zou worden, maar dan met e-sigaretten en energie drankjes ipv coffee. Volgens mij is deze film toendertijd ook hardstikke gesponsort geweest door de Amerikaanse tabacsindustrie. smoking in films. En nu de grotere tabacscompanies ook e-sigaretten gaan produceren zullen die ook wel in de films tevoorschijn gaan komen. Gekke Amerikanen. Ik hoop alleen dat onze (of mijn) held Jim Jarmush hier niet aan mee gaat werken.... Als ex-roker kan ik in ieder geval nog altijd met veel genot naar deze film kijken.,,

Magnifieke verzameling van losstaande scènes waarin één of enkele personen aan tafel zitten en koffie drinken. Sigaretten zijn eveneens aanwezig maar niet overal mag gerookt worden. Ik heb wel kunnen genieten van deze gesprekken. Er was vaak één persoon die lichtelijk argwaan creëerde bij zijn metgezel en het was interessant om hun gedrag in deze situaties te observeren. Op andere momenten lijken de personages wel op één lijn te zitten, zoals het stuk met de donkere tweeling en het fragment over de twee rappers van de Wu Tang Clan. Eigenlijk vond ik ze allemaal wel hun charme hebben, behalve het deel van de ogenschijnlijke vriend en vriendin die het over een technologisch apparaat hebben. Jarmusch tovert weer een authentieke belevenis op het doek.

Het idee is wel goed om het zelfde concept telkens opnieuw in beeld te brengen. Het levert enkele mooie scènes op. Met zo'n cast zitten er af en toe wel goeie momenten bij. Maar inhoudelijk is het ook niet meer dan wat gefilosofeer over... jawel: koffie en sigaretten. End at begint wel wat te vervelen. Ook had ik graag net iets meer gezien dan een standaard compilatie. Overvloeien van beelden, mixen van scènes, onverwachte shots, .... De film heeft z'n charmes, maar het resultaat is beter op papier dan op doek.

Zeer genietbare schuifjesfilm waarin het niet alleen om koffie en sigaretten gaat, maar waarin heel wat menselijke trekjes onder de loepe worden genomen zoals gewilde onvriendelijkheid, egoïsme, oppervlakkigheid, verveling, onverschilligheid...en wat mij meest trof in de schets met Cate Blanchett - het beste volgens mij - is dat tegen jaloersheid niets opgewassen is, zelfs in het geheel niet te helen.

Ook de aanwezigheid van een Benigni was best aardig en zeker deze van Vinny Vella - één van die gasten uit "The Sopranos" - viel in de smaak.

Origineel, knap van Jarmusch.

Een erg fijne film. Ik houd van de korte stukjes. Soms vind ik het lastig om me op een film met één lang verhaal te concentreren, en dan zijn dit soort films een uitkomst. Goed geacteerd. Vooral Cate Blanchett springt er voor mij uit. Soms is het erg grappig, het woord komedie past erbij, en de muziek vind ik fijn. Het ene gesprek vind ik interessanter dan het andere gesprek, maar dat is oké. Het hoeft voor mij niet allemaal even indrukwekkend te zijn. Liefdevol gemaakt. Ruim een voldoende. 4*

Deze film is Jarmusch op z’n meest typisch – een serie ongemakkelijke ontmoetingen tussen soms wat vreemde maar toch altijd zeer menselijke types in kroegen – en op z’n best want ofschoon er nooit veel diepgang te vinden is in zijn films – hoe zou dat ook kunnen want de zinloosheid dus absurdisme van het bestaan is zo’n beetje de grondtoon van zijn werk – werkt dat absurdisme aldoor goed in deze film omdat het nauwelijks vervalt in een flauwe klucht en de humor de film verheft in plaats van verstoort. In sommige scenes spelen werkelijkheid en film/fictie postmodern door elkaar doordat de personen in de scene zichzelf spelen of een film bedenken waarin ze zichzelf spelen hetgeen een extra laag toevoegt. De lange serie van korte scenes wordt bijeen gehouden door het vaste thema van koffie en cigaretten en enkele terugkerende motieven zoals dat koffie en cigaretten geen gezonde lunch vormen en Tesla’s opvatting van de Aarde als een geleider van akoestische resonantie.

Ja, ik ben gestopt met nicotine..

soom - knap hoor! Ondergetekende steekt er nog eentje op om het te vieren.

Hier en daar geslaagd segment, maar het stelde verder niet veel voor. Helaas.

Nog even kort aan de film voor een beetje zondag NFL en daarbij viel de keuze op deze Jim jarmusch's Coffee & Cigarettes die mij op de een of andere manier qua titel wel heel bekend klonk. Wat de regisseur betreft is de mening verdeeld, de ene keer voldoet de beste man wel de andere keer niet echt. Eens kijken wat dat ging brengen in de vorm van deze film die opgedeeld is in 11 korte verhaaltjes met als terugkerende ingrediënten koffie en sigaretten.

En bij voorbaat is er de interesse wel met een meer dan behoorlijke cast en de mooie zwart wit stijl die het altijd goed doet bij mij en ben ik benieuwd wat de eerste scène tussen Steven en Roberto Benigni gaat brengen. Iets dat toch al vrij snel een koude douche betreft waar ik in gedachte toch vooral meneer en mevrouw de Bok zie, andré van Duin en Corry van Gorp dus, in in een soort van slapstick en daarmee iets dat grappig is. Iets dat niet van toepassing is in het geval van de nerveuze Benigni. En vanaf daar daalt de temperatuur en de interesse bijzonder snel rond deze film waar de ene scène nog vervelender en stuitender is dan de andere.

Opmerkelijk toch op zijn minst om Iggy Pop eens met kleren aan te zien, en verzachten Cate blanchett en Reneé French het lijden van hun scènes enigszins. Maar wat hier nu precies de bedoeling van is zal me een raadsel zijn. Is het dat er van alles kan gebeuren, alles besproken kan worden of zelfs niets tijdens koffie en sigaretten? Wat Iggy Pop in zijn scène de perfecte mix benoemt? Of is het puur improvisatie wat de klok slaat. Men gooit een tweetal acteurs bij elkaar met niet veel meer dan een paar bakken koffie in een paar sigaretten en we zien wel wat er uitkomt. Is dat nu alles, of is dit zo'n typisch voorbeeld van iets, een onderwerp, een film die simpelweg geweldig is in het hoofd van een schrijver of regisseur maar volgens in iedere vorm teleurstelt.

Afijn, het mag duidelijk zijn dat het niet bepaald mijn ding was en gezien het cijfergemiddelde heb ik die indruk dat het bij meer mensen niet aanslaat. Geen voldoende wat mij betreft, maar dat is niet onverwacht lijkt mij.

Een episodenfilm. De elf episoden waaruit de film is opgebouwd, ontstonden gedurende een tijdspanne van circa 17 jaar. Locaties en cast waren ten tijde van het filmen alle te vinden in de nabije omgeving van de regisseur. Diverse episoden werden als losse fragmenten her en der wel eens vertoond. In 2003 besloot Jim Jarmusch de fragmenten te bundelen tot een speelfilm. Het resultaat van de bundeling is een interessante en visueel esthetische film die echter in inhoudelijk opzicht niet veel heeft te bieden.

Het gevoel dat opkomt bij het kijken naar Coffee and Cigarettes wordt in de tweede episode goed verwoord door Cinqué Lee die aan de luie en praatziek ober Steve Buscemi vraagt: “Where’s the punchline?”. Goeie vraag. Ik wist het ook niet. Ik kreeg wel de indruk dat hetgeen dat niet wordt uitgesproken belangrijker is dan hetgeen wel wordt uitgesproken. Tussen de personages die roken en koffiedrinken heerst een bepaalde spanning die niet in woorden wordt uitgedrukt maar wel wordt geïmpliceerd. Zo verzekert Isaach in de episode met de titel 'No Problem' zijn oude vriend Alex die hij na jaren weerziet herhaaldelijk dat alles nog steeds in orde is terwijl dat overduidelijk niet zo is. In elke episode is een dergelijk spanningsveld tussen de personages aanwezig. Een rode draad. Behalve onderhuids en soms ook directer in een dialoog wordt het bestaan van een spanningsveld ook uitgedrukt in het alomtegenwoordige schaakmotief dat in de sets en op de koffietafels prominent aanwezig is.

Een aantal episoden vermaakt beter dan de andere episoden. ‘Somewhere in California’ met Iggy Pop en Tom Waits en ‘Cousins?’ met Alfred Molina en Steve Coogan zijn prettig humoristisch. Een derde episode is ook goed. Dat is ‘Cousins’ met een dubbelrol van Cate Blanchett. De uitverkozen episoden behoren tot de langste fragmenten en hebben daardoor de tijd de personages geloofwaardiger en pakkender neer te zetten. De onderhuidse spanning komt in deze fragmenten middels oppervlakkig klinkende dialogen op een melancholische dan wel droogkomische manier goed tot uiting.

Coffee and Cigarettes is een bijzondere bundeling van een aantal sketches. In de film een aantal hoogtepunten. Veel vaker zijn de episoden echter middelmatig en een aantal episoden is niet eens middelmatig. Opgeteld is Coffee and Cigarettes bij tijd en wijle amusant maar ik zou de film niet per se als een geslaagd project willen betitelen.