Coffee and Cigarettes (2003)

Ik zie het niet. Gebeurt me niet veel, maar ik zie het echt niet. Bij de meeste slechte films (wat ik dan onder slecht versta uiteraard) besef ik ergens nog wel waarom anderen de film goed vinden, en op welke vlakken een film een persoon kan aanspreken. Van Spielberg film tot een Tarkovsky, ik wil het best aannemen.

Het enige wat ik kan verzinnen is het gebrek aan voorkennis. Ik ken enkele personen van naam, maar verder zijn het allemaal onbekenden. Iggy Pop ? Zal best, ik zie de mens voor het eerst. Misschien zat daar wel de humor verborgen, da's het enige wat ik kan bedenken.

De titel van de film is in ieder geval toepasselijk. Twee personen rond een kop koffie met een sigaret in hun handen, die eindeloos over voorgenoemde hun zegje doen. Boeide mij niet, want ik vind beide koffie en cigaretten ruk. Wanneer er niet over dit gepraat wordt, wordt er voornamelijk gezwegen, of wordt er één of andere anecdote verteld. De pointe ontgaat mij echt totaal.

Als concept voor 1 kortfilmpje zat er misschien wat in, maar 9 of 10 stuks achter elkaar geplakt ? No way. 1* omdat het qua sfeerzetting classier is dan de gemiddelde baggerfilm, en dus niet in het rijtje 0.5* thuishoort.

Tijdens een weekendje Antwerpen gezien, en (ondanks de grote hoeveelheid korte filmpjes) een erg lekkere en (droog)komische film.

****

Zeer wisselend per scène. De scène met Tom Waits daar was ik uiteraard het meest nieuwsgierig naar, en Tom Waits viel niet tegen. Iggy Pop echter wel. En de Whites kunnen ook niet echt acteren. De evil and good twin vond ik saai. Benigni vond ik grappig en de scène van Coogan en Molina was fijn pijnlijk.

Met de twee oude mannetjes aan het eind was het meest poëtisch en dat geeft ook een perspectief op hoe de film had kúnnen zijn.

Het gekibbel van de twee oude mannetjes met de rokersstemmen is gewoon te mager. Daar laat Jarmusch wat mij betreft zijn meest luie kant zien. Neemt niet weg dat ik het fijn vind op z'n tijd, zo'n simpele praatfilm. De scène met Cate Blanchett dubbel vond ik vooral heel knap gedaan en de scène GZA en RZA en Murray was hilarisch!

Niet alles is van uitzonderlijk Jarmusch (lees: hoog) niveau, maar zoals as al meldde zitten er toch wel enkele pareltjes tussen. Wonderlijk dat gesprekken die helemaal nergens over (lijken) te gaan toch zo boeiend en vooral erg lollig kunnen zijn (een eigenschap die vaker in Jarmusch' films terug komt).

Niet alles even hoogstaand, maar toch we weer een heerlijk avondje vol Jarmuschiaanse absurditeiten, lolligheden en nietszeggende doch erg leuke dialogen.

3,5*

Beetje magere film inderdaad, die toch af en toe wel wat heeft. Gewoon erg saaie nietszeggende stukjes worden afgewisseld met ' best wel grappige' stukjes.

Scene met Jack en Meg White was behoorlijk droog en grappig, evenals die met Coogan/Molina en Iggy en Tom Waits.

Dat met GZA/RZA/Bill Murray was wel leuk om te zien hoe deze figuren uberhaupt in 1 scene bij elkaar zitten, maar sloeg eigenlijk nergens op. Ook de hele tijd met 'Bill Murray' aanspreken What do you think Bill Murray? It's like this Bill Murray .

Maar veel scenes waren in de verste verte niet boeiend (Renee, Die twee Fransen, die tweeling).

Magere 2,5.

Van vergiftigd slootwater (Benigni, Renee, No Problem), naar koffie verkeerd (Pop & Waits, White Stripes), naar dubbele espresso (Cate Blanchett, het hilarische stuk tussen Steve Coogan en Alfred Molina, en Bill Murray).

2,5 schepjes suiker in mijn koffie'mug'.

De paar wat mindere filmpjes (Strange to meet you, Twins, Renee) zijn eigenlijk de oudere en zaten dus vooral in het begin, waardoor ik even in de film moest komen. Zeker vanaf het erg fijne filmpje met Tom Waits en Iggy Pop begon het te leven voor mij. En krijgen we in het tweede deel een hele rij pareltjes. Cate Blanchet is prachtig in haar dubbelrol. De scene tussen Molina en Coogan was geweldig en het laatste filmpje een fraaie poetische epiloog. Uiteindelijk een mooie verzameling warme, menselijke soms hilarische, maar vooral glimlachfilmpjes van een fijne regisseur. Erg makkelijk om 'm dan de mindere filmpjes te vergeven.

4.0*

Jim Jarmusch klimt inmiddels op tot mijn favoriete regisseur all-time Niet de beste, zoveel realiteitsbesef heb ik ook nog wel, maar telkens opnieuw slaagt hij erin een prachtige, rustige, absurd-hilarische en onwaarschijnlijk coole film af te leveren waar ik van begin tot einde van zit te genieten. Sommige stukjes zijn beter dan andere, dat klopt, maar het totaalplaatje is gewoon af. Een heerlijke film, waarvan ik het nu al zonde vind dat ik hem binnenkort terug naar de bibliotheek moet brengen

(Overigens: ik heb een hékel aan koffie, en ik rook niet)

Had deze film wat anders verwacht.. maar onlangs dat vond ik de film zeker niet slecht!
Om het beste mijn mening in het algemeen te kunnen geven doe ik dat filmpje voor filmpje :

Strange to Meet you:3,0(Beetje een apart filmpje wat nou niet echt heel bijzonder was.. maar wel lekker weeg keek(duurde ook maar 6 min)
Twins: 3,0( Ook voor deze een 3.. keek ook lekker weg maar was net als deel 1 niet super-bijzonder)
Somewhere in California: 3,5(hier gaat het de goede kant op.. de gespreks onderwerpen zijn wat toegankelijker en boeiender.. ook het acteren was hier overtuigend.. ook dat stukje met het zogenaamde gestopt zijn met roken.. en daarna er zo verhaal omheen binden dat ze dan toch een sigaret erbij konden pakken..
Leuk en realistisch.. want zo zijn veel mensen in het echt ook.. zolang ze er een excuus voor hebben.. dan is er niks aan de hand
Those Things'll Kill Ya:3(Ook weer kijkbaar en vermakelijk.. maar net als deel 1 & 2 niet bijzonder)
Renee: 2,0(Waar sloeg dit filmpje op? voegt eigenlijk helemaal niks toe aan het geheel..)
No Problem:3,5(Het bekende geval van Iemand anders niet lastig willen vallen met je eigen problemen.. erg herkenbaar!
Cousins: 4( hier komt erg goed naar boven wat het verschil tussen rijk en arm is.. en dat het beide zijn nadelen heeft.. erg mooi gespeeld ook trouwens!
Jack Shows Meg his Tesla Coil:2,5(te kort om echt indruk temaken)
Cousins?:4,5( Ook hier weer het verschil tussen rijk en arm.. bekend en onbekend..
Ook was het interessant dat hij eerst zijn nummer niet wou geven(waarschijnlijk omdat hij dacht dat het een loser was.. en hij er zelf niet beter van werd)
Maar zodra de telefoon overging en duidelijk werd dat hij wel degelijk connecties had.. wou hij opeens gelijk zijn nummer geven..niet omdat hij die persoon mocht.. maar omdat hij dacht dat hij er zelf beter van zou kunnen worden.. en ook op dit punt wordt weer erg duidelijk weer gegeven dat veel mensen erg egowistisch zijn.. en niet snel iets doen zonder er iets voor terug te verwachten.. Mooi stuk!
Delirium:4(Erg leuk stuk.. en dan vooral door Bill Murray die gewoon zichzelf speelt.. nicotine en Caffeine junkie.. Erg komisch stuk! wat zeker het geheel van de film goed doet
Champagne: 3,0(Niet zo bijzonder.. wel vermakelijk)

Zitten een paar erg goede stukken in.. die deze film zeker de moeite waard maken! afgewisseld met wat mindere stukken.. maar nergens echt slecht.. 3,5 wel verdiende sterren!

Weer een erg relaxte vermakelijke verhalenverzameling van Jim Jarmusch met als rollen en hoop bekende en goede muzikanten. Opzich gebeurt er niet veel in maar het is evengoed leuk om wat muzikanten te zien acteren.

Strange to Meet you: Was toch wel een zeer amusumente begin van de film. Verhaal gaat verder ook nergens over. Alleen een gesprek met koffie en sigaretten. Maar Roberto Begnini zet weer een geinige rol neer net zoals in Night on Earth.

Twins: Vond ik ook erg mooi. De acteurs waren voor mij niet zo bekent maar Steve Buscemi deed het goed als ober.

Somwhere in California: Vond ik een van de mooiste. Erg mooi om Iggy Pop en Tom Waits bij elkaar te zien.

Those things are Kill you: Vond ik ook een van de grappigste. 2 van die zwaarpratende opaatjes en die onzin eromheen vond ik zeer vermakelijk.

Renee: Was opzich ook best vermakelijk maar niet een van de hoogstandjes.

No Problem: Had ook wel wat. Vond het een prima tussendoortje.

Cousins: Vond ik helaas een beetje saai en langdradig

Jack Shows Meg His Tesla Coil: Was ook wel een aangenaam filmpje en de enige dat zich niet in een cafe of restaurant afspeelde.

Delirium: Ook een van de beste. Heerlijk om RZA en GZA zo op dreef te zien. En dan die bijrol van Bill Muray derbij.

Champange: Mooi afsluitertje. Ook mooi dat het zich dan afspeeld in de nacht in een gesloten kroeg terwijl op de achtergrond de congierge nog aan het schoonmaken is. Perfect om de reeks zo af te sluiten.

Al met al vond ik dit gewoon weer een zeer geslaagde verhalenreeks van Jarmusch. Met een erg uitgebreide en goede cast vol muzikanten. Jarmusch heeft wel iets met sfeer.

4,0

Delirium en Those Things'll Kill Ya springen er voor mij bovenuit, maar naast de vele matige filmpjes zitten er ook nog een paar slaapverwekkenden (1e, 3e, 5e en 6e) tussen. Het blijkt maar weer dat een paar korte fragmenten achter elkaar zetten gewoon niet werkt als geheel. Minste Jarmusch tot nu toe.

2.5*

Heb nou al een aantal dingen van Jarmush gezien en telkens ontbreekt er iets om het boven de middelmaat uit te tillen.

Ook hier weer; ik denk wel te begrijpen wat hij wil, maar ik mis als toeschouwer toch dat beetje inhoud/richting in de dialogen, beetje (zwarte) humor. In werkelijkheid zouden de gesprekken nooit zó nietszeggend zijn. Acteerwerk ook niet altijd overtuigend.

Je moet met dit soort films toch érgens een punt maken, iets willen zeggen of overbrengen, anders gaat het namelijk gewoon nergens over en wordt het eentonig (zwart-wit of niet).

Beetje gewild kunstzinnig, maar weinigzeggend eigenlijk.

Coen brothers doen dit soms toch beter (zie de dialogen tussen Steve Buscemi en Peter Stormare

in Fargo).

.

.

Leuk! Inderdaad wel wisselvallig, maar als je het achteraf gaat bekijken dan zijn de leukste stukjes ook wel echt heel leuk. Dat de mindere stukjes dat niet zijn, is jammer, maar ze zijn ook niet vervelend, en duren vaak ook het kortst.

Hoogtepunten zijn Coogan en Molina, en Bill 'Are you a bug?' Murray met de RZA en GZA. Verder waren ook het segment met Begini, en Iggy Pop en Tom Waits erg leuk. Stuk minder waren Jack en Meg White, die eenzame griet, en het laatste segment.

Al met al is het voor mij duidelijk dat enkele segmenten erg memorabel zijn, zodat een lager cijfer eigenlijk niet te verkopen is.

3.5*

Vond het wel leuk. Het is een soort levenswerk geworden. Verspreid over een kleine 20 jaar. Dat idee vind ik al aansprekend. De sketches zijn uiteenlopend van leuk tot niet erg bijzonder. De mindere stukken krijgen vanwege de korte speelduur geen kans vervelend te worden. Er zitten een paar echt leuke stukken in. Zie dat sommige er een wiskundesom van maken in hun beoordeling. Ik kom gevoelsmatig op 3,5 sterren uit. Sfeervol, redelijk grappig, een aardig concept, sommige momenten die niet helemaal uit de verf komen en zelfs wat geforceerd aan doen, soms matig spel, maar aanstekelijk enthousiasme. Dat zijn de kreten die het aardig samenvatten voor mij. Heb me met een bak koffie erbij (rook niet) prima vermaakt.

Magnifieke verzameling van losstaande scènes waarin één of enkele personen aan tafel zitten en koffie drinken. Sigaretten zijn eveneens aanwezig maar niet overal mag gerookt worden. Ik heb wel kunnen genieten van deze gesprekken. Er was vaak één persoon die lichtelijk argwaan creëerde bij zijn metgezel en het was interessant om hun gedrag in deze situaties te observeren. Op andere momenten lijken de personages wel op één lijn te zitten, zoals het stuk met de donkere tweeling en het fragment over de twee rappers van de Wu Tang Clan. Eigenlijk vond ik ze allemaal wel hun charme hebben, behalve het deel van de ogenschijnlijke vriend en vriendin die het over een technologisch apparaat hebben. Jarmusch tovert weer een authentieke belevenis op het doek.

Het idee is wel goed om het zelfde concept telkens opnieuw in beeld te brengen. Het levert enkele mooie scènes op. Met zo'n cast zitten er af en toe wel goeie momenten bij. Maar inhoudelijk is het ook niet meer dan wat gefilosofeer over... jawel: koffie en sigaretten. End at begint wel wat te vervelen. Ook had ik graag net iets meer gezien dan een standaard compilatie. Overvloeien van beelden, mixen van scènes, onverwachte shots, .... De film heeft z'n charmes, maar het resultaat is beter op papier dan op doek.

Zeer genietbare schuifjesfilm waarin het niet alleen om koffie en sigaretten gaat, maar waarin heel wat menselijke trekjes onder de loepe worden genomen zoals gewilde onvriendelijkheid, egoïsme, oppervlakkigheid, verveling, onverschilligheid...en wat mij meest trof in de schets met Cate Blanchett - het beste volgens mij - is dat tegen jaloersheid niets opgewassen is, zelfs in het geheel niet te helen.

Ook de aanwezigheid van een Benigni was best aardig en zeker deze van Vinny Vella - één van die gasten uit "The Sopranos" - viel in de smaak.

Origineel, knap van Jarmusch.

Een erg fijne film. Ik houd van de korte stukjes. Soms vind ik het lastig om me op een film met één lang verhaal te concentreren, en dan zijn dit soort films een uitkomst. Goed geacteerd. Vooral Cate Blanchett springt er voor mij uit. Soms is het erg grappig, het woord komedie past erbij, en de muziek vind ik fijn. Het ene gesprek vind ik interessanter dan het andere gesprek, maar dat is oké. Het hoeft voor mij niet allemaal even indrukwekkend te zijn. Liefdevol gemaakt. Ruim een voldoende. 4*

Deze film is Jarmusch op z’n meest typisch – een serie ongemakkelijke ontmoetingen tussen soms wat vreemde maar toch altijd zeer menselijke types in kroegen – en op z’n best want ofschoon er nooit veel diepgang te vinden is in zijn films – hoe zou dat ook kunnen want de zinloosheid dus absurdisme van het bestaan is zo’n beetje de grondtoon van zijn werk – werkt dat absurdisme aldoor goed in deze film omdat het nauwelijks vervalt in een flauwe klucht en de humor de film verheft in plaats van verstoort. In sommige scenes spelen werkelijkheid en film/fictie postmodern door elkaar doordat de personen in de scene zichzelf spelen of een film bedenken waarin ze zichzelf spelen hetgeen een extra laag toevoegt. De lange serie van korte scenes wordt bijeen gehouden door het vaste thema van koffie en cigaretten en enkele terugkerende motieven zoals dat koffie en cigaretten geen gezonde lunch vormen en Tesla’s opvatting van de Aarde als een geleider van akoestische resonantie.

Nog even kort aan de film voor een beetje zondag NFL en daarbij viel de keuze op deze Jim jarmusch's Coffee & Cigarettes die mij op de een of andere manier qua titel wel heel bekend klonk. Wat de regisseur betreft is de mening verdeeld, de ene keer voldoet de beste man wel de andere keer niet echt. Eens kijken wat dat ging brengen in de vorm van deze film die opgedeeld is in 11 korte verhaaltjes met als terugkerende ingrediënten koffie en sigaretten.

En bij voorbaat is er de interesse wel met een meer dan behoorlijke cast en de mooie zwart wit stijl die het altijd goed doet bij mij en ben ik benieuwd wat de eerste scène tussen Steven en Roberto Benigni gaat brengen. Iets dat toch al vrij snel een koude douche betreft waar ik in gedachte toch vooral meneer en mevrouw de Bok zie, andré van Duin en Corry van Gorp dus, in in een soort van slapstick en daarmee iets dat grappig is. Iets dat niet van toepassing is in het geval van de nerveuze Benigni. En vanaf daar daalt de temperatuur en de interesse bijzonder snel rond deze film waar de ene scène nog vervelender en stuitender is dan de andere.

Opmerkelijk toch op zijn minst om Iggy Pop eens met kleren aan te zien, en verzachten Cate blanchett en Reneé French het lijden van hun scènes enigszins. Maar wat hier nu precies de bedoeling van is zal me een raadsel zijn. Is het dat er van alles kan gebeuren, alles besproken kan worden of zelfs niets tijdens koffie en sigaretten? Wat Iggy Pop in zijn scène de perfecte mix benoemt? Of is het puur improvisatie wat de klok slaat. Men gooit een tweetal acteurs bij elkaar met niet veel meer dan een paar bakken koffie in een paar sigaretten en we zien wel wat er uitkomt. Is dat nu alles, of is dit zo'n typisch voorbeeld van iets, een onderwerp, een film die simpelweg geweldig is in het hoofd van een schrijver of regisseur maar volgens in iedere vorm teleurstelt.

Afijn, het mag duidelijk zijn dat het niet bepaald mijn ding was en gezien het cijfergemiddelde heb ik die indruk dat het bij meer mensen niet aanslaat. Geen voldoende wat mij betreft, maar dat is niet onverwacht lijkt mij.

Een episodenfilm. De elf episoden waaruit de film is opgebouwd, ontstonden gedurende een tijdspanne van circa 17 jaar. Locaties en cast waren ten tijde van het filmen alle te vinden in de nabije omgeving van de regisseur. Diverse episoden werden als losse fragmenten her en der wel eens vertoond. In 2003 besloot Jim Jarmusch de fragmenten te bundelen tot een speelfilm. Het resultaat van de bundeling is een interessante en visueel esthetische film die echter in inhoudelijk opzicht niet veel heeft te bieden.

Het gevoel dat opkomt bij het kijken naar Coffee and Cigarettes wordt in de tweede episode goed verwoord door Cinqué Lee die aan de luie en praatziek ober Steve Buscemi vraagt: “Where’s the punchline?”. Goeie vraag. Ik wist het ook niet. Ik kreeg wel de indruk dat hetgeen dat niet wordt uitgesproken belangrijker is dan hetgeen wel wordt uitgesproken. Tussen de personages die roken en koffiedrinken heerst een bepaalde spanning die niet in woorden wordt uitgedrukt maar wel wordt geïmpliceerd. Zo verzekert Isaach in de episode met de titel 'No Problem' zijn oude vriend Alex die hij na jaren weerziet herhaaldelijk dat alles nog steeds in orde is terwijl dat overduidelijk niet zo is. In elke episode is een dergelijk spanningsveld tussen de personages aanwezig. Een rode draad. Behalve onderhuids en soms ook directer in een dialoog wordt het bestaan van een spanningsveld ook uitgedrukt in het alomtegenwoordige schaakmotief dat in de sets en op de koffietafels prominent aanwezig is.

Een aantal episoden vermaakt beter dan de andere episoden. ‘Somewhere in California’ met Iggy Pop en Tom Waits en ‘Cousins?’ met Alfred Molina en Steve Coogan zijn prettig humoristisch. Een derde episode is ook goed. Dat is ‘Cousins’ met een dubbelrol van Cate Blanchett. De uitverkozen episoden behoren tot de langste fragmenten en hebben daardoor de tijd de personages geloofwaardiger en pakkender neer te zetten. De onderhuidse spanning komt in deze fragmenten middels oppervlakkig klinkende dialogen op een melancholische dan wel droogkomische manier goed tot uiting.

Coffee and Cigarettes is een bijzondere bundeling van een aantal sketches. In de film een aantal hoogtepunten. Veel vaker zijn de episoden echter middelmatig en een aantal episoden is niet eens middelmatig. Opgeteld is Coffee and Cigarettes bij tijd en wijle amusant maar ik zou de film niet per se als een geslaagd project willen betitelen.