The Aristocats (1970)

Leuker dan in mijn herinnering. Het geheel doet sterk denken aan 101 Dalmatiërs, maar dan met katjes die ontvoerd worden en terug moeten zien te komen door allerlei diertjes die te hulp schieten. Wat meteen opvalt is dat de animatie minder mooi is dan menig andere Disney-film in die tijd.

Gelukkig heeft The Aristocats genoeg leuke personages om het geslaagd te maken. Het is soms iets te geromantiseerd naar mijn smaak, maar de ganzen, jazzband en natuurlijk Edgar zorgen toch regelmatig voor een glimlach. Edgar heeft natuurlijk duivelse plannen, maar echt dreigend komt hij ook niet over met zijn klungelige gedrag. Dit maakt de scene met de twee honden en de hooiberg tot een hoogtepunt.

De muziek is redelijk goed, blijft een beetje hangen en de speelduur is net niet te lang. Door deze film leerde ik ook dat Timboektoe in elk geval heel ver weg lag.

Het fijnste op school .... film!!! Ja op de MAVO hadden we zelfs met enige regelmatig filmavonden in de aula, met een echte filmcommissie en de aardrijkskundeleraar achter de projector. Op de lagere school was het wat sporadischer, maar soms in de aula op vrijdagmiddag. De Aristokatten kregen we onder andere en die was toch wel blijven hangen als een hoogtepunt van mijn lagere schooltijd. Herziening is leuk, net niet top Disney-niveau geef ik toe, met name de eerste helft start wat traag op, maar de jazz-katten en Duchess en O'Malley in de maneschijn maken een hoop goed.

Geïnspireerd door de 100 Dalmatians werd een gelijkaardig script geschreven om er uiteindelijk een langspeelfilm van te maken. De gelijkenis wordt nog groter als ook regisseur Wolfgang Reitherman terugkomt voor deze film. De man werkte ook als director animator bij Lady & The Vagebond, waar je overeenkomsten mee kunt maken.

De animatie is op vlak van verhaal en de meeste liedjes niet bepaald de sterkste uit de reeks. Maar de muziek past wel bij de personages en de film kent een grote dosis charme. Daarbij spelen de stemrollen ok wel een grote rol, toch van de betere uit de Disney-reeks. Het is ook wat gericht op een jonger publiek, vooral de scènes tussen de honden en butler Edgar zijn slapstick. De iconische scène is wel het nummer 'Everybody wants to be a cat'. De wat pijnlijke vertolking van de Siamese Cat zullen maar toewijzen aan de tijdsgeest zeker? In de hoop dat de studio haar lessen leert.

Als extra's op de dvd hebben ze o.a. de muzieknummers nog eens apart neergezet, ook staat er nog een short op van Figaro met Minnie Mouse Bath Day (Film, 1946) (hoewel die niet zo geweldig is).

Het tekenwerk van deze film is wel even wennen en komt over als tekeningen in een stripboek maar dan in filmvorm, al past het misschien wel in de tijd dat het afspeelt 1910. Misschien is de film wat meer geschikt voor kinderen, weet ik niet, dit is als je uitgaat van de stemmetjes en de lieve poesjes die in de film te zien zijn. Evengoed kijk ik er zelf niet minder om. Veel slapstick met een verhaal dat in een paar zinnetjes is samen te vatten, deftige poesjes worden gedumpt door jaloerse butler en moeten vervolgens met hulp van een straatkat de weg weer terug vinden. De film duurt niet lang, ongeveer een uur en een kwartier. Liever heb ik altijd Disney cartoons bekeken, dat zal altijd wel zo blijven.

Maar liedjes/muziek zijn leuk, o.a. door Maurice Chevalier en Phil Harris, de stemmen zijn ook goed en het karakter van de film is vaak vrolijk. Grappig, hier en daar wat vertederend, ruim voldoende voor mijn favorietenlijst.