Our Brand Is Crisis (2015)

Slechte opening in USA

..." Crisis” would be the worst opening for a wide-release film for Bullock, a record previously held by romantic comedy “Two If by Sea,” which opened with $4.7 million in 1996. " [bron variety]

Bullock heeft een groot komisch talent, ik vind dat ze het daarbij moet laten. Deze film over politiek en persoonlijke vete's komt zij niet goed mee uit de verf.

Niet onaardig. Maar een komedie is het niet echt.

Leuke film over verkiezingen en hoe je een kandidaat heel anders kunt voorstellen dan hij is. Ook de smerige trucs komen eraan te pas en naar mijn idee doet Sandra Bullock het uitstekend in deze politieke comedy. Natuurlijk doet ook Billy Bob het uistekend als de tegen partij.

Aardige film waarin een campagneleidster een Boliviaanse presidentskandidaat moet helpen met zijn populariteit. Redelijk boeiend kijkje hoe een campagne kan werken. Het verhaal zelf is wat aan de voorspelbare kant en alhoewel er genoeg leuke momenten zijn, werkt de humor niet altijd. De momenten tussen Sandra Bullock en Billy Bob Thornton hadden wat scherper mogen zijn.

De film is degelijk, niet hoogstaand en word toch vooral recht gehouden vind ik door Sandra Bullock, speelt haar rol heel goed.

Een komisch drama met een aardig verhaal over hoe het er het achter de schermen er aan toegaat bij de presidentsverkiezing van Bolivia. Er zitten ook nog wel wat grappige momenten in waar ik toch wel even om heb kunnen (glim)lachen. Naar het einde toe wordt het allemaal wat serieuzer en krijgen we nog een moraal naar ons hoofd geslingerd, een beetje jammer. Wel een mooie rol van Bullock die er nog steeds erg goed uitziet, zeker naast die engerd van een Thornton die het toch ook niet slecht deed.

Niet bijzonder goed, ook niet slecht trouwens, vooral wat gewoontjes. Filmliefhebbers met veel kijkervaring hebben door de jaren heen regelmatig films over dit onderwerp(presidentskandidaten en hun fanatieke adviseurs) gezien, en zullen hier nauwelijks verrast worden, inclusief het voorspelbare einde.

Bullock is niet mijn favoriete actrice, maar speelt hier best een behoorlijke hoofdrol, ze gaat zelfs letterlijk met de billen bloot. En goed om te zien dat ook Thornton weer eens een stevige rol te pakken heeft, als haar duivels ogende tegenspeler. Billy Bob speelde trouwens een vergelijkbare roi in het enigszins vergelijkbare maar betere Primary Colors, en is hier dus op herhalingsoefening.

Film van feelgoodachtig allooi. Met een verhaaltje dat niet erg diepgravend is en eigenlijk wel erg voorspelbaar in de grote en kleine lijnen, kijkt de film lekker weg.

Verwacht geen scherpe satire op verkiezingen of politiek. Daarvoor is de film teveel gefocust op de hoofdrol. Het persoonlijke verhaal van Bullock staat centraal. De politieke ambiance is decorum. De paar pogingen tot engagement zijn flinterdun, simplistisch en slaan nergens op. Gewoon maar negeren. Da's het beste.

Erg leuke rol van Bullock. Ze doet een type dat ze wel vaker speelt. Neurotisch en chaotisch. Zo'n type dat nergens goed past. Een charmante mensenvreemde weirdo. Leuk dus.

De humor is ok. Een paar sterke scenes tussen Thornton en Bullock met scherpe en cynische dialogen springen er wel tussenuit. Verder nog wat geslaagde hilarische scènes, wat afzeikhumor en wat feelgood.

Ach, gewoon leuk.

Deze film gebaseerd op de documentaire waarbij een electorale race centraal staat viel niet tegen maar was ook zeker niet goed. De uitdaging zat hem vooral in het acteerwerk en de casting. Vooral Sandra Bullock was wennen maar zeker een verrassing. Het verhaal zelf had donkerder en harder gemogen. Zwarte komedie kan een sterke werking hebben, maar hier creëerde het een onduidelijke vorm en werd het een warrig geheel. Jammer!

Helemaal niet zo'n onaardige film met hier en daar wat lekkere zwarte humor, maar er is ook ruimte voor drama in deze film. Meer een comedy/drama een lach en een traan

Sandra Bullock zet weer een leuke rol neer, die vrouw blijft leuk..

Net aan drie sterren. (Het is geen film die je bij zal blijven)

Goede film is dit wel.

De nodige dramatiek en humor samen gemengd, en vooral gedragen door Sandra Bullock, die ik steeds mooier vind naarmate ze ouder wordt.

De film heeft me van begin tot einde weten boeien, en dat is voor een komedie wel uitzonderlijk...

Vlakke en nogal saaie politieke satire, met Sandra Bullock als een door de wol geverfde adviseur die wordt gevraagd een weinig populaire boliviaanse presidentskandidaat aan de macht te helpen. De plot steekt erg voorspelbaar in elkaar en het script grijpt er eigenlijk continu net naast. De toch niet verkeerde cast kan uiteindelijk weinig met het karige materiaal en er valt bijzonder weinig te lachen.

Deze eens meegepikt en vond het geen misse film. Niet echt een komedie, maar vervelen deed hij evenmin. De cast was goed op dreef en ook het verhaal was niet mis.

Prima film om eens mee te pikken.

De documentaire waarop deze film is gebaseerd moet ik nog zien, maar Sandra Bullock - in een rol die oorspronkelijk bedoeld was voor George Clooney - zet een prima prestatie neer als Jane, de campagnestrateeg van de Bolivianse oud-president Castillo [Joaquim de Almeida] die voor de schier onmogelijke taak staat ervoor te zorgen dat de stijve, weinig charismatische Castillo de enorm achterstand in de peilingen op favoriet Rivera [Louis Arcella]. Jane is bepaald niet onder de indruk van de manier waarop de campagne tot nu toe wordt geleid door Ben [Anhony Mackie] en wanneer ze ontdekt dat Rivera topstrateeg en haar aartsrivaal, de even geniale als ervaren Pat Candy [Billy Boy Thornton] heeft aangetrokken, weet ze dat ze uit een heel ander vaatje zal moeten tappen.

Meer een komisch drama dan een satire en dat is maar goed ook. De satirische elementen betreffen vooral het feit dat politici geen enkel middel schuwen om het hart van de kiezer te winnen, dus daar valt weinig nieuws uit op te maken. Het plezier in deze film komt vooral voort uit Bullocks sterke vertolking, het goede ondersteunende werk van vooral Thornton, Mackie en Arcella en een aantal originele en buitengewoon grappige momenten. Janes speech voor het campagneteam is een hoogtepunt, evenals een wilde busrace. Gebaseerd op ware gebeurtenissen, al roept deze campagne ongetwijfeld vergelijkingen op met een andere vrije recente verkiezing met een verrassende uitkomst!

Deze was onlangs op tv en ook maar eens meegepikt. Ik zie net dat ik deze een aantal jaren geleden al eens had gezien, maar was me blijkbaar toch niet echt bijgebleven.

Ondanks dat het een politieke film was, was het toch wel een toffe film. De cast was goed op dreef, de chemie tussen Sandra Bullock en Billy Bob Thornton zat wel goed en het verhaal verveelde ook niet. Ook bevatte de film wel wat humor, dus dit was ook nog goed meegenomen.

De moeite om eens gezien te hebben.

Een soort komedie met een bijtend scherp randje - want we weten natuurlijk allemaal zo langzamerhand wel dat er in de politiek, en zeker in de verkiezingstijd, erg graag en erg regelmatig vuil spel wordt gespeeld. Een van de mooiere inzichten daarin, en al uit 1994 - nee, dit is zeker niet iets van de laatste jaren - kan je vinden in het boek Interface, onder pseudoniem geschreven door Neal Stephenson en zijn oom George Jewsbury. Daarin roept de verliezende partij op een gegeven moment de hulp in van iemand die in de industrie bekend staat als The Prince of Darkness.

Je zou dan denken dat dit scenario daardoor geinspireerd is - maar nee, het is gebaseerd op de Boliviaanse verkiezingen van 2002. Waar gebeurd, dus, en nogal vrij letterlijk ook precies zo, als ik het tussen de regels door even nazoek. En even makkelijk kan je ook nu en ook bij ons zo ongeveer elke dag voorbeelden vinden van strategisch geplande propaganda in de politiek - vooral de rechtse populisten maken daar dankbaar ge(mis)bruik van.

Of de keuze om het verhaal als komedie te verpakken een integere is, mwah - maar het werkt wel, al moet er van mijn hart dat er van de erg zware cast maar vrij weinig gebruik gemaakt wordt. Billy Bob en Joaquim de Almeida, daar had ik toch wat meer vuurwerk van gehoopt te zien, maar ze blijven een beetje veel in de schaduw van de hoofdrol van Bullock. En de film als geheel is wellicht wat meer kijkvoer dan een echt politiek document. Daardoor wel veel toegankelijker voor de massa, en dat zal dan wel Green en/of Clooney’s motivatie geweest zijn.