February (2015)

Duister sfeertje, mooie muziek. Ondanks alle goede beoordelingen miste het voor mij wel spanning en ik had het idee dat Bill z'n tekst van papier opdreunde. Ik voelde me aan het eind ontevreden, was dit het nou. Nee had voor mij beter gekund, maar wie weet ga ik de film ooit nog eens herzien.

Als horrorliefhebber is het in Nederland ook vooral een aanrader om de films die hier direct to video bij kleinere distributeurs zijn uitgebracht in de gaten te houden. Zo ben ik ook aangenaam verrast door February aka The Blackcoats Daughter.

Qua sfeer is de film meteen al dik in orde. Donker sfeertje, goede soundtrack, de besneeuwde locaties en ook het slow burner-methode die heel langzaam toewerkt naar een onherroepelijk einde. En nadenken en goed opletten is hier ook vereist.

We volgen drie meisjes die elkaar treffen op een katholieke meisjesschool. Je weet waarschijnlijk wel hoe dat verloopt; de meisjes hebben visioenen en zullen vast wel weer een doelwit worden van duistere krachten... ongetwijfeld wel van die school waar ze op zitten. Maar nee, het loopt net even anders.

We doelen hier voornamelijk op Kat. Op het moment dat ze daar moederziel alleen bij de bushalte zit en een stel van middelbare leeftijd haar een lift aanbiedt zou je haast nog medelijden met haar krijgen. Naar verloop der tijd komen er steeds meer mysteries naar boven drijven en lijkt de stel en Kat dichter bij elkaar te zijn dan je zou denken. Voornamelijk wanneer de doodgewaande dochter van het stel gewoon Rose blijkt te wezen; Kat's kamergenoot. En dan na verloop der tijd dat Kat ineens omslaat in het moorden is een gigantische omschakeling die je niet snel zag aankomen... en waarvan je kan zeggen dat deze film de kijker op het verkeerde spoor heeft gezet. Nee, dit is geen standaard horrorfilm.

Maar wel weer een vanouds Exorcist-verhaal in een modern jasje; maar allemaal wel erg knap gemaakt en uitgewerkt. Nogmaals: in de eerste helft verdenk je iedereen; ook die stel, behalve de meisjes... en dan zeker Kat. Vele mooie vondsten: die kronkelende geesten, veel geknoei met tijdsbestekken, die onaardse stemmen, en dan tenslotte de wroeging van Kat nadat de duivel uit haar is gedreven. De daden kunnen namelijk niet meer ongedaan gemaakt worden. Zeer sterk einde!

Ja, dit was een horrorfilm van een ruim niveau. Zag ook dat deze door A24 is geproduceerd... daar zou het ook allemaal wel aan liggen.

4,0*

Goeie film over een meisje die niet door haar ouders wordt opgehaald van school. Traag, maar goed opgebouwd en vooral sfeervol waardoor deze mysterieuze puzzel toch genoeg weet te boeien. De drie hoofdrolspeelsters doen het ook prima. Alhoewel vergelijkbaar met zijn volgende film, is deze me stukken beter bevallen.

Thank you. Fijn om te zien dat ik niet de enige was haha

sfeervolle vertelling over een katholieke kostschool in upstate New York, waar tijdens een (kerst?)vakantie door bezetenheid en een gestoorde mysterieuze liftster een hoop bloed vloeit. Zeker in de eerste helft gaat de aanloop wel erg traag, en misschien heb ik een aantal details gemist, maar hoe nu precies de vork in de steel zat is me nog niet helemaal duidelijk. De setting in winters upstate New York, de muziek en de puike acteerprestaties maken weer een hoop goed, en leiden tot een heel fijn duister, mysterieus sfeertje. In de tweede helft escaleert het wat meer, maar het blijft traag. Dit is een film die ik ongetwijfeld ooit nog wel eens zal herkijken. Toch, voorlopig was dit toch wel te traag om echt voor een hoge score te gaan. Maar ben nu wel benieuwd naar de andere film van Oz Perkins.

Sfeervolle film.

Prima vermaakt met dit werkje. Goede mysterieuze sfeer wat tot het eind weet vast te houden.

Je blijft tot het eind afvragen waar het verhaal precies heen gaat en hoe de vork in de steel zit.

Achteraf kon ik het verhaal wel waarderen maar moet ik zeggen dat op de manier waarop het verhaal verteld word het verhaal zelf een klein beetje magertjes was. Soms een beetje onnodig moeilijk in elkaar gezet. Dus dit is zeker een film waar je goed je gedachten bij moet houden.

Echt horror wil ik de film niet noemen maar vind ik dit meer vallen onder mysterie/thriller, maar zeker geen slechte.

Vooral het acteerwerk, sfeer, mysterie en mooie beelden wisten mijn aandacht goed weten vast te houden tot het eind.

Beter dan Oz Perkins zijn laatste film Hansel & Gretel, die ik een aantal dagen hiervoor gezien had.

3,0*

Osgood Perkins, de zoon van acteur en regisseur Anthony Perkins, weet een beklemmende sfeer op te roepen deze vervreemdende horrorfilm, maar aangezien er lange tijd niets interessants gebeurt werkt dat averechts. Het verhaal van twee meiden [Kiernan Shipka, Lucy Boynton] die achterblijven op een meisjesschool omdat hun ouders niet zijn komen opdagen, wiens leven op de één of andere wijze verbonden is met Joan [Emma Roberts] die onderweg is naar de school, krijgt na ruim een uur een lugubere wending die deze veel te lange horrorthriller bijna weet te redden. Perkins heeft talent als regisseur, maar had moeten inzien dat dit verhaal veel beter tot zijn recht was gekomen in een korter format.

Erg goede Perkins.

Ik zette deze film vooral op om hem gewoon gezien te hebben. Dat er echter een favorietje uit zou gaan komen had ik niet verwacht. Zeker nadat I Am the Pretty Thing That Lives in the House niet mijn favoriete soort film bleek te zijn. February is echter een echte Perkins op niveau.

Zowel de sfeer als beelden zelf werken uitstekend in deze film. Waar Pretty Thing nog ten onder ging aan een zeer traag tempo weet deze film precies het juiste tempo te hanteren zonder zijn unieke stijl te verliezen. February is niet zoals andere films die ik tot nu toe heb gezien. Erg apart, maar wel erg passend en effectief, wat resulteert in een intrigerend stukje film van 93 minuten.

Acteerwerk is alvast sterk, maar ook niet zo geweldig als dat ik had gehoopt. Boynton en Roberts redden zichzelf erg goed, maar Shipka kreeg toch een te lastige rol. Verder nier dramatisch uitgevoerd, maar ook niet geweldig genoeg. Bijrollen doen het verder ook naar behoren, maar er is weinig over te zeggen aangezien deze 3 dames toch de voornaamste focus krijgen.

Erg spannend wordt deze film niet, maar de aparte sfeer zorgt wel voor een behoorlijk gemene en nare uitstraling. Deze film haalt dan soms ook erg gemeen uit en de unieke stijl van Perkins zorgt ervoor dat het (beperkte) horrorgeweld van deze film ook harder aankomt. Alles komt overigens harder aan omdat Perkins het steeds net op de juiste manier weet te brengen.

Verder leunt deze film sterk op opbouw en conversaties, maar het is jammer dat als een enkele conversatie niet boeit dat de film daarna even tijd nodig heeft om daar weer bovenop te komen. Voor een film die zo zwaar op dialoog leunt is dat toch wel een minpuntje, maar de film leunt tevens veel op dromerige en aparte beelden en die werken ten alle tijden.

Ik vond dit een zeer aangename verrassing. Akelig, naar, koud en gemeen, maar met een unieke en zeer effectieve stijl uitgevoerd. Het is overigens wel te verwachten dat een film zoals deze voor een beperkt publiek is gemaakt, maar hier kan ik erg goed op gaan. Misschien is deze film wel zelfs mijn favoriete A24-horrorfilm tot nu toe. Klasse, hopelijk kan Perkins dit nog eens doen.

Gebeurt bijna niets in, ook de spanning ontbreekt, ik vond het gewoon een saaie, vervelende film om naar te kijken.

Film met een duister sfeertje waarin pas het laatste half uur pas echt wat gebeurd, nee voor niet echt bedoeld deze film, ik hou toch van wat meer actie en in deze film gebeurd mij te weinig maar zo te lezen zijn er toch nog genoeg liefhebbers die er wel van genoten hebben, gelukkig verschillen smaken, ik kom niet verder dan een 1,5 en dat is voor de sfeer van de film

Een aangename slow burn vol met sfeer en een opvallend goed verhaal voor dit genre. Wat misschien nog wel meer in het oog springt is dat een niet chronologisch verteld verhaal eens echt goed werkt in een film. Het verhaal is van begin af aan intrigerend en dwingt je bij de les te blijven zonder je bij de hand te nemen. Dat is ook niet noodzakelijk, want het is ook weer niet super gecompliceerd of zo, maar gewoon vele malen interessanter door de sfeer en de vertelstructuur. Iedere scène geeft je een onheilspellend gevoel.

Uiteindelijk blijkt het plot een subtiele en originele variant op exorcisme-films, zonder de clichés of opzichtige hommages. De film is duidelijk geïnspireerd door een aantal klassiekers, met name The Shining (thematisch), maar je ziet geen gekopieerde momenten of wat dan ook. Van de cast vond ik met name Shipka, Remar en Roberts echt uitstekend. Het einde heeft een verrassend tragische impact.

Snel herzien. Blijft een prettig, sinister horrorfilmpje met een fijne inhoudelijke insteek. Vooral het acteerwerk is bijzonder knap, omdat regisseur Oz Perkins veel van zijn castleden vraagt. De winnaar is Lucy Boynton wat mij betreft, maar ook Emma Roberts en Kiernan Shipka vallen erg op. Op het vlak van sfeer is vooral de soundtrack een sterke begeleider, die erin slaagt om van redelijk nietszeggende scènes een bepaalde dreiging te laten komen. Hiermee wordt bewezen dat niet elke horrorfilm gebruik hoeft te maken van expliciet geweld of een hoog volume om onder je huid te kruipen, Perkins doet het op een alternatieve (maar effectieve) manier. Dit soort films kunnen bij een herziening compleet anders vallen, gelukkig bleef ik de hele speelduur lang geboeid en blijf ik enthousiast voor het aankomende Longlegs.