February (2015)

Not bad. Vind het juist wel fijn dat er weinig gebeurt. Semi verlaten school (deed me denken aan Kristy (2014) ) met een dikke geluidsband en opvallend lange spanningsboog. Perkins geeft de kijker meer dan genoeg tijd om de duistere hallen van het gebouw hun werk te laten doen. Toch blijft het daar wel een beetje bij en voelt de film bij vlagen te rommelig en stuurloos om echt te boeien. Vind er wel genoeg potentie inzitten om Perkins te blijven volgen. Voordeel van de twijfel. Ik ben al lang blij weer een redelijk low key filmpje te treffen. Vaak kunnen ze dat geduld maar tot de helft opbrengen.

Perkins.

Twee films maar hij heeft absoluut een eigen stijltje. Ook deze film komt van een regisseur met een strakke visie, zoveel is duidelijk. Dat niet iedereen hiervoor gewonnen is zal best, maar iemand als Perkins is wat het horrorwereldje best kan gebruiken momenteel.

Traag en vaag, zo kan je de stijl van Perkins misschien het best omschrijven. Perkins toont veel maar vertelt weinig. Als kijker moet je zelf alles wat aan elkaar zien te kleven. Clous komen er vaak in korte, blitse montages die onmogelijk volledig te vatten zijn in één kijkbeurt.

Visueel is het oké, maar daar is nog een duidelijke groeimarge. De soundtrack vult aan waar het visuele tekort schiet. Krachtige muziek van Elvis Perkins (de broer) die zelfs de meest simpele scenes een zware dreiging weet mee te geven. Daar ligt ongetwijfeld de sterkte van de film.

Het eerste half uur is net iets te traag en mist wat pointers naar de horror, laatste half uur maakt dat gelukkig wel goed, maar écht veel gore of creepyness krijg je niet te zien. Het blijft een erg understated film die het moet hebben van suggestie en sfeer en daar wondergoed in slaagt.

3.5*

Serieus creepy bij momenten. Nét wat meer visuele zeggingskracht had voor 4* kunnen zorgen, maar een ruime 3,5* zit er dik in. Mysterieus werkje dat door middel van geweldig gebruik van soundtrack en lome pacing een ongemakkelijk sfeertje weet te scheppen. En inderdaad, zelfs gedurende de meest alledaagse, simpele momenten merk je dat. Zal Perkins zeker in de gaten houden.

Iets meer diepgang in deze film had hem sterk gemaakt, nu was het op sommige puntjes net iets te....weinig. Toch houden wij van deze rustige aanloop en opbouw van films. Net als in zijn andere film I Am the Pretty Thing That Lives in the House (2016) "I Am the Pretty Thing That Lives in the House" is Perkins een regisseur die zijn films in laagjes opbouwt en zo naar het eindresultaat toewerkt.

Prima insteek en als hij die verder kan ontwikkelen zou deze man in dit genre wel eens een regisseur van naam kunnen worden. Een 7.

Een prachtige bovennatuurlijke slow-burner, waarbij het wachten zeker beloond wordt. De film is opgedeeld in drie delen, te weten Rose het populaire meisje op een prestigieuze meisjeskostschool, die samen met Kat er alleen voor staan op hun kostschool wanneer hun ouders ze om mysterieuze redenen niet komen ophalen tijdens de kerstvakantie. Hierna is het de beurt aan Joan die op weg is door het bevroren landschap naar de meisjeskostschool. Het laatste gedeelte is dan voor Kat en rond daarmee een zeer mooi en gelaagd verhaal af. De actrices Kiernan Shipka Emma Roberts en Lucy Boynton spelen alle zeer sterke rollen. Helaas is de film niet helemaal perfect, en laat wat ons achter met verschillende vragen zoals wie was er aan de telefoon? Werden er satanisch rituelen gebruikt op de school of was het toch allemaal in iemands hoofd? Echter is de film meer dan bovengemiddeld goed, wat erop kan wijzen dat we met Oz Perkins een prima regisseur hebben die nog weleens meer pareltjes zal kunnen voortbrengen.

Tegenvaller.

Ik had ook echt moeite om in het verhaal te blijven, want er gebeurt nogal erg weinig. Wat dan ook niet helpt is dat de duistere sfeer van de school etc vooral lijkt te moeten komen van de soundtrack - maar in plaats van eng is dat vooral naar en lelijk wat mij betreft. Zo erg dat het afleidt, en er was al zo weinig om me bij de les te houden. Op zich, Emma Roberts als bekendste van de actrices doet het niet slecht, maar zet nou ook weer niet zo'n overtuigende prestatie neer dat je daarom zou moeten kijken. Hetzelfde geldt ook voor de andere acteurs overigens - ook daar gebeurt weinig.

Deze op goed geluk eens geprobeerd en het was toch maar een speciale film. Er gebeurd niet zo veel in de film en heeft eerder een traag tempo. De cast deed het wel niet slecht en verder zag de film er niet slecht uit.

Ik had nog nooit van deze film gehoord, maar het is ook geen must-see.

“I feel like the best of the horror genre deals with that which we can’t see, or fully understand, all of the dark matter that’s kept just out of our reach.” - Oz Perkins

The Blackcoat’s Daughter. Zo leerde ik February destijds kennen, maar de titel is bij ons schijnbaar nog steeds anders (IMDB hanteert wel The Blackcoat’s Daughter). De film is een horrorthriller over een aantal meiden op een zogenaamde boarding school in de kerstvakantie, en doorgaans geldt dan: hoe minder je weet, hoe beter. Dat trof, want wat ik in de trailer gezien had, was ik allang weer vergeten. Het enige dat ik nog wist is dat Kiernan Shipka een van de hoofdrollen had (de dochter van Don Draper in Mad Men), en ik was benieuwd wat die inmiddels kon. Emma Roberts, die de andere hoofdrol vertolkt, kende ik alleen uit het mij tegenvallende Nerve, als we Blow (2001) niet meetellen. Het is mijn eerste film van regisseur Oz Perkins (zoon van Psycho acteur Anthony Perkins), aangezien ik I Am the Pretty Thing That Lives in the House niet heb gezien, al werd hij me wel door Zwolle84 aangeraden. Dat is iets wat ik na deze film recht zal moeten trekken.

Vanaf de eerste shots ziet het er al meer dan behoorlijk uit, fijn gekadreerd, unheimisch sfeertje. Een normaal zo drukke, maar nu voor het winterseizoen leeglopende katholieke kostschool, je zou wellicht een beetje aan het Overlook hotel kunnen denken aan het begin van The Shining, ware het niet dat Perkins’ film verder in niets op Kubricks klassieker lijkt. Dat hoeft natuurlijk ook niet, integendeel, het is juist fijn dat Perkins hier in zijn regiedebuut zijn eigen ding doet. En het is zeker niet slecht, in ogenschouw nemend dat de man nog nooit iets had geregiseerd. Geen videoclip, niets. Wellicht dat hij als acteur zijn ogen goed de kost gegeven heeft, want voor een eerste film, is het wat mij betreft heel behoorlijk. De film kreeg een mini-release door A24 in de verenigde staten, maar ik kan over het budget weinig vinden. De box office stelde weinig voor, maar met 74% fresh op RT, is de film zeker niet slecht ontvangen.

Emma Roberts maakt hier meer indruk dan in Nerve, en ook Kiernan Shipka laat zien dat ze een eind is gekomen sinds Mad Men, en blijkt uitstekend gecast. Maar ik was met name gecharmeerd door Lucy Boynton (Sing Street), die hier een oudere student van de kostschool speelt. Voor horrorfans komt het geheel wellicht te traag op gang (dit is absoluut een slow-burner), dus wie hoopt dat de gruwel gelijk begint en niet zit te wachten op een gestage opbouw, kan beter verder kijken. The Blackcoat’s Daughter draait voornamelijk op zijn vanaf het begin aanwezige ongemakkelijke sfeer; dat nare voorgevoel dat er iets mis is, maar je weet niet wàt. De score van Elvis Perkins speelt hierin geen onbelangrijke rol.

Wat een fijne opbouw met bijpassend (spoilers!) einde, en wat zijn messteken toch naar...

3,7*

Sfeervol, interessant verhaal dat pas naar het einde toe wat horrorelementen vertoont. De kern van het verhaal kun je toch wel snel door hebben ondanks de prima zet van drie vrouwelijke hoofdpersonages.

Als geheel voelt het wat leeg aan, maar de wijze waarop het verhaal gebracht wordt is prima en de drie vrouwen spelen hun rol meer dan degelijk. 6,5/10

Lange zit voor zo'n korte film. Het begint wat mysterieus maar op den duur gaat dat door matige editing over op vaag en saai. Het is een hele tijd lastig om de drie verhalen van de drie meisjes te volgen. Het ergste is toch wel de opdringerige en monotone soundtrack waar continu zonder enige reden dreiging van uitgaat. Het is eng omdat de soundtrack het 90 minuten lang ons zo laat weten, dat werkt bij mij averechts en maakt het erg saai. 1,5*

Als ik ergens een hekel aan heb, is dat er in de beschrijving altijd zoiets staat als "mooie" of "knappe". Dat is een mening, geen feit, dus om zoiets erin te zetten slaat echt helemaal nergens op. Iedereen bepaalt zelf wel of ie iemand mooi vindt of niet. Op deze manier lijkt het alsof je ertoe gedwongen wordt.

"Beeldschone Joan" begreep ik dan ook totaal niet: ik vond haar niet eens mooi, laat staan bloedmooi. Ik vond haar zelfs een beetje lelijk, oeps.

Verder heb ik er een hekel aan als iets doorgaat voor genre "horror" terwijl het eigenlijk gewoon een slechte thriller was. Het enige "enge" aan deze film, was misschien de onthoofdingen. En zelfs dat was niet eng of spannend, maar gewoon vies.

Dan de acteerprestaties, tja wat moet ik daar nou van zeggen. Super slecht geacteerd, super irritante simpele dialogen. Gewoon niet uit te houden.

Tot slot de film zelf: oersaaie, niet spannende, slaapverwekkende drama. Dat is wat deze film was.

En als ik ergens OOK een hekel aan heb, is het een film zonder duidelijk verhaal, zonder enig uitleg en vooral een open eind!

Deze film heeft alles wat een film niet hoort te hebben.

Niet kijken dus! Zonde van je tijd!

Zeer sfeervolle horrorfilm dankzij de zeer passende score van Elvis Perkins die de spanning zeer voelbaar maakte. Prima acteerwerk van de dames en op visueel vlak verder ook een prima film en wat het verhaal betreft; tja, dat is niet eenvoudig en vereist 100% oplettendheid van de kijker. Ik ben er nog niet helemaal uit en ik denk daarom ook dat ik deze film toch nog maar eens moet gaan herzien en dat is iets wat ik helemaal niet erg vind. Mij hoeft niet alles kant en klaar voorgekauwd te worden. Dat is schijnbaar iets dat veel kijkers niet kunnen waarderen dit gezien het veel te lage gemiddelde.

Waardering: voorlopig 3,5*

Als horrorliefhebber is het in Nederland ook vooral een aanrader om de films die hier direct to video bij kleinere distributeurs zijn uitgebracht in de gaten te houden. Zo ben ik ook aangenaam verrast door February aka The Blackcoats Daughter.

Qua sfeer is de film meteen al dik in orde. Donker sfeertje, goede soundtrack, de besneeuwde locaties en ook het slow burner-methode die heel langzaam toewerkt naar een onherroepelijk einde. En nadenken en goed opletten is hier ook vereist.

We volgen drie meisjes die elkaar treffen op een katholieke meisjesschool. Je weet waarschijnlijk wel hoe dat verloopt; de meisjes hebben visioenen en zullen vast wel weer een doelwit worden van duistere krachten... ongetwijfeld wel van die school waar ze op zitten. Maar nee, het loopt net even anders.

We doelen hier voornamelijk op Kat. Op het moment dat ze daar moederziel alleen bij de bushalte zit en een stel van middelbare leeftijd haar een lift aanbiedt zou je haast nog medelijden met haar krijgen. Naar verloop der tijd komen er steeds meer mysteries naar boven drijven en lijkt de stel en Kat dichter bij elkaar te zijn dan je zou denken. Voornamelijk wanneer de doodgewaande dochter van het stel gewoon Rose blijkt te wezen; Kat's kamergenoot. En dan na verloop der tijd dat Kat ineens omslaat in het moorden is een gigantische omschakeling die je niet snel zag aankomen... en waarvan je kan zeggen dat deze film de kijker op het verkeerde spoor heeft gezet. Nee, dit is geen standaard horrorfilm.

Maar wel weer een vanouds Exorcist-verhaal in een modern jasje; maar allemaal wel erg knap gemaakt en uitgewerkt. Nogmaals: in de eerste helft verdenk je iedereen; ook die stel, behalve de meisjes... en dan zeker Kat. Vele mooie vondsten: die kronkelende geesten, veel geknoei met tijdsbestekken, die onaardse stemmen, en dan tenslotte de wroeging van Kat nadat de duivel uit haar is gedreven. De daden kunnen namelijk niet meer ongedaan gemaakt worden. Zeer sterk einde!

Ja, dit was een horrorfilm van een ruim niveau. Zag ook dat deze door A24 is geproduceerd... daar zou het ook allemaal wel aan liggen.

4,0*

Goeie film over een meisje die niet door haar ouders wordt opgehaald van school. Traag, maar goed opgebouwd en vooral sfeervol waardoor deze mysterieuze puzzel toch genoeg weet te boeien. De drie hoofdrolspeelsters doen het ook prima. Alhoewel vergelijkbaar met zijn volgende film, is deze me stukken beter bevallen.

Osgood Perkins, de zoon van acteur en regisseur Anthony Perkins, weet een beklemmende sfeer op te roepen deze vervreemdende horrorfilm, maar aangezien er lange tijd niets interessants gebeurt werkt dat averechts. Het verhaal van twee meiden [Kiernan Shipka, Lucy Boynton] die achterblijven op een meisjesschool omdat hun ouders niet zijn komen opdagen, wiens leven op de één of andere wijze verbonden is met Joan [Emma Roberts] die onderweg is naar de school, krijgt na ruim een uur een lugubere wending die deze veel te lange horrorthriller bijna weet te redden. Perkins heeft talent als regisseur, maar had moeten inzien dat dit verhaal veel beter tot zijn recht was gekomen in een korter format.

Snel herzien. Blijft een prettig, sinister horrorfilmpje met een fijne inhoudelijke insteek. Vooral het acteerwerk is bijzonder knap, omdat regisseur Oz Perkins veel van zijn castleden vraagt. De winnaar is Lucy Boynton wat mij betreft, maar ook Emma Roberts en Kiernan Shipka vallen erg op. Op het vlak van sfeer is vooral de soundtrack een sterke begeleider, die erin slaagt om van redelijk nietszeggende scènes een bepaalde dreiging te laten komen. Hiermee wordt bewezen dat niet elke horrorfilm gebruik hoeft te maken van expliciet geweld of een hoog volume om onder je huid te kruipen, Perkins doet het op een alternatieve (maar effectieve) manier. Dit soort films kunnen bij een herziening compleet anders vallen, gelukkig bleef ik de hele speelduur lang geboeid en blijf ik enthousiast voor het aankomende Longlegs.