My Left Foot: The Story of Christy Brown (1989)

Vond Day Lewis erg sterk in deze film maar toch was ook zijn uitstekende acteerprestatie niet genoeg voor een echt goede film. Het is te veel een levensverhaal dat op redelijk kleurloze wijze van A naar B gaat. Hierdoor blijft de film simpelweg niet interessant genoeg. Uiteindelijk blijft vooral over een goede Day Lewis maar verder viel het allemaal een beetje tegen.

2,5*

Het verhaal van Christy Brown, die van zijn geboorte af hersenverlamming heeft en daardoor 90% verlamd is, alleen zijn linkervoet doet het nog goed. Christy leert daar mee leven en wordt schrijver, kunstenaar, poëet, etc. etc. In plaats van een (makkelijk) deprimerend drama is dit eerder een motiverende film. Je voelt ècht mee met Christy, mede omdat hij heel erg menselijk wordt afgebeeld: Christy is geen hersenverlamde, hij is een mens met hersenverlamming. Hij heeft problemen (met bijvoorbeeld alcohol en vrouwen), maar ook een gevoel voor humor, agressie, etc. Ook het familieleven rondom hem (in het oude Ierland, wat op zich altijd een geweldige setting is) draagt hier bij toe in wat een heel pakkende film is.

Maar het absolute hoogtepunt is toch wel Daniel Day-Lewis zijn bijna Goddelijke prestatie. De man staat gekend om zijn totale devotie en ook hier is het geweldig indrukwekkend hoe hij zich volledig kan verplaatsen in eender welk personage, zelfs iemand met deze aandoening. Het is het soort prestatie waarbij nietsvermoedende kijkers altijd wel eens zullen vragen of de acteur deze aandoening echt heeft (beetje zoals Dustin Hoffman in Rainman, maar nog véél indrukwekkender). Simpelweg één van de beste acteerprestaties aller tijden.

Hoe iemand zo´n moeilijke rol zo goed kan spelen, blijft een mysterie. Maar als iemand het kán, is het Day-Lewis wel!

Doordat hij zo een fenomenale prestaties had als the Butcher en Daniel Plainview, waagde ik mij aan My Left Foot.

Zoals je kan verwachten speelt Daniel wederom fantastisch, wat een acteur van ongekend formaat! Werkelijk geweldig!

Nou moet ik ook even de andere acteurs vernoemen, die deden het namelijk ook erg goed! Met name de kleine Cristy (Hugh O'Conor) en moederlief (Brenda Fricker).

Deze film wordt voor een heel groot deel gedragen door het acteerwerk. De cinematografie wankelt namelijk van alle kanten.

De film is natuurlijk al wat ouder, 1989, maar hij komt wel héél gedateerd over. Ik bedoel, kijk een Kubrich uit de jaren 70, dat kijkt veel makkelijker weg en komt veel minder gedateerd over op mij.

Het is veelal een aaneensluiting van shots van niets, met af en toe een mooi shot.

Heb de Dvd, en misschien ligt het aan de kadrering, maar er valt tijdens de 'mother-scene' zelfs een audiohengel bovenin het scherm te bespeuren! Dat kan natuurlijk echt niet!!

Biografieën zijn niet echt mijn ding, dat staat inmiddels wel vast. Er zitten veel saaie stukken in de film, de muziek is erg matig en hoe je het ook wendt of keert, de film is nogal clichérijk.

Het acteerwerk van Day-Lewis is niet onaardig. Zeker aangezien ik regelmatig iemand met precies dezelfde aandoening zie en hoor praten. Niet echt mijn soort film.

2*

Daniel Day-Lewis is een geweldig acteur, en ook hier steelt hij de show. Helaas is de film op andere punten teleurstellend. Het verhaal wist mij niet te verrassen. En ook zijn er geen individuele scènes aan te wijzen die er bovenuit steken. Of het moet de scène in het restaurant zijn. Het dieptepunt was overigens de vechtpartij in de pub. Deze scène kwam zeer geforceerd en onnodig op mij over.

Vrij standaard drama.

Het verhaal is eigenlijk één en al ellende. Het gaat natuurlijk over Christy Brown en het is wel intriest om te zien hoe hij zijn leven beleeft. Toch is Christy Brown (en met uitbreiding zijn aandoening) niet echt toegankelijk. Ikzelf had het moeilijk een binding met hem te krijgen. Soms leefde ik mee met hem, maar soms werkte hij me als het ware op de zenuwen. Zoiets zou weleens de bedoeling van de film kunnen zijn; zo maak je als kijker mee wat de familie moest meemaken.

Over het acteerwerk kan ik kort zijn. Ik heb moeite om te zeggen dat Daniel Day-Lewis één van de beste acteerprestaties ooit neerzet. En dat is omdat hij helemaal niet schijnt te acteren. Je zou zo denken dat de hoofdrolspeler écht dezelfde spastische aandoening heeft. Day-Lewis = Christy Brown.

Ook de rest van de cast doet het zeer naar behoren.

Het camerawerk van Jim Sheridan is wat te sober. De film is in 1989 uitgebracht, maar lijkt op eentje uit midden jaren '70. Doordat het er zo gedateerd uitziet, wordt wél het gevoel van het arme, grote Ierse gezin versterkt.

De muziek is redelijk goed te doen. Niets te bombastisch, maar gewoon rustig op de achtergrond.

3,5

Saai drama met uitstekende Day Lewis zoals we van hem gewend zijn- maar alleen sterk acteerwerk maakt nog geen goede film. Ik vond het althans nogal inspiratieloos gefilmd en ondanks dat het natuurlijk knap is wat Christy Brown bereikt heeft is de rest van zijn levensverhaal nou ook niet heel interessant. Ik vond dat iedereen eigenlijk best relaxed met hem omging (op zn vader na- maar zelfs die was ook weer niet zo´n hele kwaaie). Meest opzienbarende vond ik wel de hoeveelheid broers en zussen die hij had, 21 volgens Wikipedia.

Het zowel bijzondere als bizarre verhaal van Christy Brown, vooral bij mij onder de aandacht gekomen door de Oscar winst van Daniel Day Lewis. Een acteur die ik door de jaren toch enorm ben gaan waarderen. Ik was dan ook erg blij deze film tegen te komen bij de kringloop, een pareltje tussen andere dertien in een dozijn films. Daarom me dan ook met gretigheid aan de film gezet gisteravond.

Het verhaal rond Brown is bijna vergelijkbaar met die van Hawking. Natuurlijk niet helemaal te vergelijken maar wel qua ontwikkeling, intelligentie en het vermogen niet bij de pakken neer te gaan zitten. Over smaak valt te twisten wat kunst betreft, wat mij betreft is dergelijk geklieder toch allemaal het zelfde. Toch zal de man op dat vlak iets goed doen. Bijzonder is toch de familie met de liefdevolle moeder als middelpunt. Sowieso.is het opvallend dat ze hem wel overal bij betrekken en niet zomaar ergens wegstoppen. Het zal sowieso geen gemakkelijke tijd geweest zijn met heel wat kindermonden te voeden terwijl er ook nog veel de eerste jaren niet overleefden, 13 van 22. Bijzonder dat Christy wel doorleefde ondanks zijn mankementen.

Reeds gearriveerd en succesvol wordt het verhaal vertelt in terugblikken naar geboorte, als jongetje, goed gespeeld door Hugh O'Connor, en als jong volwassenene. Langzaam wordt de ontwikkeling maar ook het leven zoals Christy dat ervaart gebracht. En in principe maakt Christy alles mee dat een normaal mens ook mee maakt in de vorm van ontwikkeling, liefde, teleurstelling, rebels gedrag, doorzettingsvermogen, ergens voor vechten en succes hebben. Desalniettemin is het een zwaar verhaal dat met de nodige sjeu en humor door Sheridan gebracht wordt. Kostelijk is de stunt met de kolen en de ruzie en vechtpartij na de begrafenis. Lastig is dan weer de teleurstelling rondom Eileen en de stampij in het restaurant.

Dit alles maakt My Left Foot niet bepaald tot een gemakkelijke film, zeker met het lot in gedachten dat Christy nog te wachten stond. De vraag is wat er later nog precies gebeurde met Brown, iets waar Sheridan of de producent de vingers kennelijk niet aan wilde branden terwijl dit toch allemaal lang bekend was. Ondanks de aangename toon, geweldige acteerprestatie van Day Lewis en de humor in de zware drama ben ik nog niet helemaal overtuigd. Waarom weet ik niet helemaal, maar wellicht dat daar nog wel verandering in komt.

Een en al ellende wordt hierboven gesteld, ben ik het toch niet mee eens. De warmte van de moeder en bij uitbreiding het hele gezin is net opzienbarend. In een tijd waarbij het duidelijk niet zo ongewoon was om een jongen met dergelijke beperking in een 'tehuis' te stoppen kiest de familie ervoor om Christy te behandelen als een van hen. De film voelt wel sterk verouderd, het is allemaal nogal dof en grijs in beeld gebracht.

Daniel Day-Lewis is ronduit indrukwekkend als Christy Brown, de jongen die de jonge Christy speelt doet het ook uitstekend. Jim Sheridan kiest ook wel voor een leuke mix tussen drama en humor, hij maakt het niet te zwart maar ook niet te luchtig. Hij kiest de goede toon, het is ook geen afschuwelijk verhaal dat verteld moet worden. Christy Brown is net een hele intrigerende figuur.

DDL wint de Oscar voor Robin Williams (Dead Poets Society), wat een onmogelijke keuze moet dat geweest zijn.

Zoals John Milton hierboven verwoordt, klaarblijkelijk niet echt een film meer die ''leeft'' anno 2025. Niet terecht, vind ik ook, maar ik snap ook wel waar het vandaan komt. De film voelt en oogt in alles wel vrij ''oubollig'', en is echt heel klassiek en traditioneel gemaakt. Niets mis mee, maar wellicht ook niet bepaald een kwaliteit waar nog massa's mensen nu op afkomen.

Niettemin wel sterke film dus, met een (moet het nog gezegd worden?) héle sterke Daniel Day-Lewis. Hij verdwijnt echt helemaal in de rol - en dat mag je vrij letterlijk nemen, met zijn typische method acting - en is echt weergaloos sterk en realistisch in de rol van Christy Brown. Tegelijk heel aandoenlijk en meelijwekkend, maar ook dapper, grappig, intelligent, kwaad en driftig, kortom, alle facetten van wat een mens, mens maakt. Een hele veelzijdige performance op die manier, die nooit eentonig of gimmicky overkomt. Maar ook de kindacteur die de jonge Christy neerzet, moet benoemd worden. Ook een heel krachtige acteerprestatie, die echt erg hard de mimiek van Day-Lewis weerspiegelt. Voor de rest mag je een vrij traditioneel verhaalverloop verwachten, maar wel super solide uitgewerkt, gefilmd en geacteerd, ook in de bijrollen. Zo zijn er onder andere voor Christy's ouders memorabele rollen weggelegd, alsook zijn ''love interests''. De scène in het restaurant, waar een dronken Christy te horen krijgt dat Eileen gaat trouwen, en vervolgens helemaal ontspoort, is veruit het sterkste moment uit de film, daar zat ik echt even helemaal aan het scherm gekluisterd. De structuur van de raamvertelling, waarbij je de hele tijd terugspringt naar Christy's leven, en dan weer naar het heden, is ook goed uitgewerkt.

Kortom; hele solide film, die ik graag gekeken heb. En vooral als fan van Daniel Day-Lewis eigenlijk verplicht kijkvoer. Dikke 3.5*.

Deze 'My Left Foot: The Story of Christy Brown' heb ik voornamelijk de kans gegeven om nog eens iets te zien uit het oeuvre van Daniel Day-Lewis en hij stelt zeker en vast niet teleur. Het lijkt me alles behalve eenvoudig om iemand met een verlamming te spelen, maar qua geloofwaardigheid en inlevingsvermogen scoort hij wel hoog. Ook de rest van de cast is op niveau met een mooie rol die is weggelegd voor Brenda Fricker als de moeder van Christy.

Verder is het een weinig bijzondere biopic. Bij momenten wordt het een beetje saai en de humoristische momenten springen er nu ook niet meteen bovenuit, zoals wanneer ze de grap uithalen met de vrachtwagen die de steenkolen vervoert. De sterkste momenten waren die waar je als kijker je toch wat ongemakkelijker voelt, zoals de scène in het restaurant waar Christy door het rooie gaat wanneer hij verneemt dat Eileen gaat trouwen.

Geen hoogstaande biopic. Het is bij momenten wat saai verteld net zoals de flashback structuur waar weinig interessants mee gedaan wordt. Gelukkig is het acteerwerk op hoog niveau.

Kleine 3*