The Bridges of Madison County (1995)

Wonderlijke actrice, mevrouw Streep. Aan één kant vond ik haar spel zo vreselijk nadrukkelijk, met haar druk doende Italiaanse huisvrouw enzo, maar aan de andere kant werd ik echt geraakt door haar eenzaamheid en verlangen en ging ik er volkomen in op en mee.

Overigens, in het kader van 'meest bitchy acteur of actress': iemand die uit Madison-county in Iowa komt, vertelde mij dat Streep zich tijdens de opnamen als een vreselijk kreng schijnt te gedragen (maar deze iemand is zelf ook een kreng - Bushfan en al, bèèh.) waar Eastwood een schatje schijnt te zijn.

Weliswaar een vrouwenfilm maar dan wel een hele mooie.

Fans van de typische "Go ahead make my day" Eastwoodfilms moeten deze vooral mijden.

3 sterren

Zo mooi in zijn "simpelheid". Mooiste scene vind ik als ze aan het einde in de auto zit, en haar keuze heeft gemaakt. De emotie droop er van af.

Romantische film met inhoud, die mij aangenaam heeft verrast..

Een film is altijd mooi als hij herkenbare situaties, mensen en gevoelens toont...

Meryl Streep, zekerlijk in de variaties de ze in haar rol kan leggen, en Clint Eastwood, als de zachtaardige, eerlijke man, zijn verbluffend.

Zeer goed in de film is ook de opbouw. Het verhaal via het dagboek, bedoel ik. Ook de kinderen krijgen daardoor een betekenis in de film.

De romance tussen wereldfotograaf Robert Kincaid (Eastwood) en huisvrouw en moeder van twee kinderen, Francesca Johnson (Streep) levert een prachtig verhaal op. Een verhaal dat je als kijker bij de strot grijpt en gedurende de hele film niet meer los laat. Helaas bestaat The Bridges of Madison County niet enkel uit de romance tussen Kincaid en Johnson.

Het verhaal daaromheen, dat dus als soort kader fungeert, is namelijk niet van een dergelijke klasse. Sterker nog: telkens wanneer de film je meesleept, wordt je met een schok 'wakker' wanneer de verhaallijn rondom de kinderen van Johnson weer aan de beurt is. Alles wat het liefdesverhaal zo mooi maakt, ontbreekt in de kadervertelling.

De acteerprestaties van Streep en Eastwood zijn erg goed, die van Annie Corley (Carolyn; de dochter van) en Victor Slezak (Michael; de zoon van) erg slecht. Met als dieptepunt de scène waarin Michael compleet hysterisch op zijn vrouw af loopt en vraagt of hij haar gelukkig maakt. Zelden zo'n geforceerde scène gezien.

Het is een fikse domper op de film als geheel. Het liefdesverhaal is geweldig, als raamvertelling is de film minder geslaagd. Dit leidt ertoe dat het volledige potentieel van de film niet benut wordt en dat is erg jammer. Wanneer de film slechts uit het verhaal tussen Kincaid en Johnson had bestaan, was mijn beoordeling ook hoger uitgevallen. Nu houd ik het op 3 sterren.

Indrukwekkend. Vooral de scène in de regen, als Fransesca naast haar man in de auto zit, met haar hand aan de hendel van de deur is briljant.

4,5*

Prachtig, romantisch verhaal dat volledig gedragen wordt door de fenomenale Eastwood en Streep. Ondersteund door de prachtige plaatjes van het Amerikaanse platteland heeft het een betoverende indruk.

Daar doet de ietwat mindere scenes met de kids van Streep weinig aan af.

4*

Aardige film, al werd ik niet echt door gepakt.

Clint Eastwood speelt een vriendelijke, rustige en vooral erg mannelijke persoonlijkheid, die tijdens een toevallige ontmoeting zijn vrouwelijke evenbeeld lijkt te zijn tegen gekomen. Dat vrouwelijke evenbeeld wordt gespeeld door Streep, een sterke huisvrouw en moeder. Het spel van beiden is sterk en de wijze waarop zij naar elkaar toegroeien wordt op een sterke manier uitgebeeld. Ze hebben duidelijk chemie en weten elkaar goed in evenwicht te houden.

De rest van de cast is minder goed. De kinderen van Streep, die terugkijken op het avontuur van hun moeder, zijn een stuk minder overtuigend. Sowieso haalt dat terugblikken van de kinderen mij telkens weer een beetje uit het “echte” verhaal. Ook wordt de film hierdoor behoorlijk lang. De regie is verder erg verzorgd en Eastwood laat af en toe wat mooie plaatjes zien van Iowa. Het grootste gedeelte speelt zich echter in huis af.

Zeker niet slecht dus. Prima acteerwerk van de oudjes, maar het verhaal eromheen en het spel van de jonkies, is toch een stuk minder overtuigend.

3,0*

Mooi, maar stukken 'trager' dan ik me herinnerde. De romance zelf is verbluffend mooi. Erg indrukwekkend om te volgen hoe ze naar elkaar toegroeien en wat ze voor elkaar gaan betekenen. Dat is dan ook de kracht van deze film, Streep en Eastwood zijn prachtig samen, vanaf de eerste seconden samen zijn ze geloofwaardig.

Toch duurde het op sommige momenten net allemaal iets te lang (en vrij saai soms, vooral in het begin), waardoor het wat inkakte. Dit komt voor mij door telkens de overschakelingen. Streep haar kinderen vond ik sowieso niet echt boeiend, jammer.

Wel blij dat ik hem toch nog eens herzien heb. Ik ben geraakt en heb toch even moeten vechten tegen een paar traantjes naar het einde toe.

Degelijk.

Ik heb het enorm voor liefdesverhalen zoals hier, waar de liefde (on)mogelijk is en de hoofdpersonen verbitterd achter blijven.
Ook de vertelstructuur kan goed werken, maar dat is hier niet het geval. Zoon en dochter zijn meermaals een onaangename afwisseling op het idyllische liefdesverhaal van de mama en haar fotograaf. Daarnaast worden hun huwelijksperikelen door je strot geramd, wat een anticlimax.

Clint Eastwood zet voor zijn doen een verrassend breekbaar personage neer, al is hij soms een tikje te stijf. Zeker in de matig geschreven uitmaakscène is het net niet.
Meryl Streep heeft een boeiender personage en ondanks haar drukke gedoe komt zij beter uit de verf.
De acteurs die zoon en dochter spelen komen nog niet tot aan de hielen van het duo Eastwood - Streep, dat naast de individuele kwaliteiten vooral geruggesteund wordt door de chemie.

Als regisseur doet Eastwood wat ik van hem verwacht had. De film ziet er degelijk gemaakt uit, maar is ook erg klassiek - de moeilijke blik in de regen, seks voor het haardvuur etc.
Het camerawerk benut evenwel de fantastische locatie, hetgeen voor een geslaagde zomerse sfeer zorgt en ook opmerkelijk is dat de verouderingsmake-up er beter uitziet dan in latere films van Eastwood.

Dikke 3

Heel bijzondere en ontroerende film! Tranen met tuiten en zeker een bijblijvertje.

Prima filmpje. Mooie beelden, goed acteerwerk en een mooie chemie tussen Eastwood en Streep is zeker aanwezig. Echter deed het me niet zoveel. Heb deze 'The Bridges of Madison County' vooral ervaren als een fijne wegkijker. De tijdsprongen naar de kinderen toe haalde het lekkere tempo wel een beetje naar beneden soms. In tegenstelling tot velen raakte deze prent mij niet helaas. Maar heb me prima vermaakt.

Meerdere malen gezien en alle keren niet droog kunnen houden, helemaal kapot van het .

Kan er niets aan helpen. Prachtig.

Ik denk altijd maar zo: als mannen niet zouden mogen huilen, hadden ze geen traanklieren gehad.

Maar bij t zien van deze film schieten die van mij wel in 'overdrive'

Een goed drama/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Clint Eastwood en ook een bekende

actrice Meryl Streep...

Ouderwetse opname...

Goed achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Goed kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Tja ik geef geen top film... Nipte 3....

Wat was 1995 een geweldig jaar voor films over de liefde. Deze en Before Sunrise (1995) laten je perfect voelen wat het betekent, en ook min of meer op dezelfde manier, al is dit duidelijk de volwassen versie van de twee.

Dit is een prachtige film, vooral omdat hij zo ontzettend goed weet te vangen welke gevoelens ermee gepaard gaan als zoiets als dit ineens op je pad komt. Want wat er gebeurt is geweldig, maar tegelijkertijd ook zo pijnlijk.

Dat wordt prachtig uitgelegd in de laatste scene tussen de twee:

I want to love you the way I do now for the rest of my life, but if we leave, we lose it

Je hoopt bijna dat het je niet overkomen was, want welke keuze je ook maakt, er gaat pijn en verlies mee gepaard.

Nergens zit er valse emotie of clichés die alleen in films voorkomen, elke stap vond ik van begin tot eind te begrijpen en herkenbaar. Dit komt door het realistische script maar waarschijnlijk ook door de manier waarop Meryl Streep het weet neer te zetten.

De mate van impact zal van persoon tot persoon verschillen, maar als je ontvankelijk bent voor een onderwerp als dit, of je hebt iets dergelijks meegemaakt of je denkt weleens na over dit soort dingen, dan zal het je echt weten te raken.

4,5*

Ik kende Bridges of Madison County alleen van naam, maar wist er verder niks van. Vroeger dacht ik dat het een trage, romantische zwijmelfilm was, dus ik heb er nooit echt aandacht aan geschonken.

Little did I know, want het blijkt een bijzonder sterke film te zijn, met een overtuigende Streep en Eastwood. De saaie sleur van het gezinsleven voor Francesca is treffend neergezet. De lusteloosheid, de uitzichtloosheid, de ontluikende liefde, het dilemma, de pijn en het onvermijdelijke verdriet dat daarmee gepaard gaat wordt heel goed inzichtelijk gemaakt.
Wat ik ook goed vond was dat de affaire werd gepresenteerd als een dilemma in plaats van een gemakkelijke keuze. Men had ook -zoals in zoveel romantische films- haar huwelijk extra 'slecht' kunnen maken, maar juist het feit dat haar man ook geen kwade gast blijkt, maakt het een stuk realistischer en het zware dilemma voelbaarder.

Overigens is het voor Streep een soort herhalingsoefening van Out Of Africa bemerkte ik. Overeenkomst is dat Streep in beide gevallen een rusteloze ziel speelt en een man ontmoet die zich moeilijk laat binden. Heel misschien wel Eastwoods beste film als regisseur en acteur omdat die hier voor het eerst toont dat ie kwetsbaar kan spelen. Een opmerkelijke keuze van hem ook, gezien hij meer bekend is om zijn macho films.

Film die me onbekend was, maar met Clint Eastwood achter de schermen ben ik er meestal vrij gerust in. Ook nu weer. Met The bridges of Madison County levert Eastwood een top romantische film af met weinig gezwemel, maar wel met de juiste touch. Het verhaal start met het testament en de nalatenschap van Francesca. Daaropvolgend gaat de film in flashback doordat de kinderen het dagboek van hun overleden moeder lezen. Schokkend is het wanneer ze vaststellen dat hun moeder een korte maar hartstochtelijke affaire heeft gehad.

Eastwood en Streep doen het fantastisch. Beiden voelen elkaar goed aan, weten de juiste snaar te raken en hun magie slaat over op de kijker. Fijne dialogen worden afgewisseld met mooie beelden. De film is niet geforceerd en doet echt aan, gaat niet in overdrive en kent een gepast einde. Ik genoot het meest van de kleine fijne dingen ten huize Francesca in Iowa. De conversaties en de situatie waarin Francesca zit lijkt zo vertrouwd en herkenbaar. Hoeveel mensen zijn er niet binnen hun relatie of huwelijk die hun leven wegcijferen voor hun gezin? En is dat wat je voor ogen had toen je als kind droomde over je toekomst? Niet dat Francesca ongelukkig is, want ze heeft een goede man. Geen vent die drinkt of haar mishandelt. Alleen is het de sleur, de lusteloosheid van haar bestaan ergens in het plattelandse Iowa. Maar is dit hét dan? Moet je je schikken in het lot doordat je het pad van het huwelijk bent ingegaan? Als extra pigment wordt de maatschappelijke sociale druk ook mooi verweven in het verhaal. Vreemd gaan is not done in sommige conservatieve streken in de VS, toen niet en wellicht nu nog steeds niet.

Het einde maakt de film daarom sterker omdat dit dilemma een hoogtepunt bereikt. Gezien het een flashback betreft en de kinderen van niets wisten, wist je eigenlijk al welke keuze Francesca gemaakt heeft. Beetje jammer, maar dit werd ruimschoots gecompenseerd door het pakkende einde. Super film, één van de beste romantische films die ik al zag. Eentje om over na te mijmeren ...

Clint doet romantiek.

Ik zal deze film indertijd hebben overgeslagen vanwege Meryl Streep - en dan zeker al in combinatie met romantiek. Nog net niet zo erg als een familiedrama, maar wel erg dichtbij. Maar het valt mee, blijkt - er was wel een scene waarvan ik vond dat ze wat aan het overacten was, maar het was niet de hele film, en ik ergerde me er ook niet bovenmatig aan. Puntje voor Clint de regisseur, die zijn zaakjes goed onder controle houdt. En daarnaast zet hij een fenomenale rol neer - misschien een tikkie meer stereotype mannelijk dan we nu langzamerhand gewend beginnen te raken, maar het speelt in de jaren 60 of zo. En net zo zijn de mores waarmee Streep haar leven leidt, haar keuzes maakt ietwat uit die tijd. Wat niet zo fijn werkt is het gedoe met de flashbacks, en de kinders spelen ook wel bepaald minder goed - vooral zoonlief. Maar gelukkig krijgen ze ook weinig screentime.

Verder eigenlijk gewoon in alles een stereotype Clint film - solide vakwerk, goed gespeeld, strakke regie, niet erg verrassend en ietwat op veilig. Maar als het zo’n fijne film oplevert is dat geen kritiek. Integendeel.

Mijn vriendin kwam met deze film aanzetten en ik heb maar eens over mijn hart gestreken. Want de plot maakte me niet bepaald enthousiast. Maar vooruit, laten we het een kans geven.

Het verhaal is een raamvertelling waarbij de nu-scenes echt vrij beroerd zijn. Een aantal familieleden ruimt het huis op van hun overleden moeder en ontdekken dat ze vroeger een affaire heeft gehad. Beiden kampen ze ook met relatieproblemen, maar die zijn zo matig uitgewerkt, dat we totaal niet met deze personages meeleven. Vooral de man acteert niet overtuigend, en deze scenes voegden weinig aan het verhaal toe, behalve dan dat ze de doorkijk bieden naar de romantische verleden.

De tweede akte, waarin de romance ontluikt, was voor mij echt te zoetsappig. Mooie beelden, en een aantal fijne scenes, maar het is allemaal wel erg perfect. Dat de editing constant gebruik maakt van lelijke fades maakte het er niet beter op. Gelukkig acteren Streep en Eastwood fantastisch, dus leef je gemakkelijk mee met hun liefde.

Uiteindelijk is daar dan de derde akte, die de film op het nippertje naar een hoger plan tilt. Vooral de scene waarin ze haar zieke man in bed verzorgt, en hij begrijpt dat hij niet alles heeft kunnen geven, raakte een snaar. Ook de scene in de auto bij de stoplichten is prachtig in beeld gebracht. Hierdoor zat ik uiteindelijk toch ontroerd te kijken, waar ik me uur uur daarvoor nog irriteerde aan de oeverloos romantische scenes en de clichematig neergezette karakters.

3*

...this kind of certainty comes but just once in a lifetime.

Wat een ontzettend bekende titel uit de tijd dat er nog goede filmprogramma's op tv kwamen met Rene Mioch of Jac Goderie. Tevens nam ik altijd een magazine bij de videotheek mee om die keer op keer tot verslijten toe door te bladeren. The Bridges Of Madison County kon je destijds niet ontgaan want deze film werd toch behoorlijk bejubeld. Trekken deed een dergelijke film mij totaal niet vanwege het genre liefdesdrama en met een dergelijke stoffig ogend karakter als de oude Eastwood. Maar tijden veranderen, zo ook inzichten en smaak. Dus het moest er toch maar eens van komen.

Zoeken is het echter wel met de kids struinend door moeders spullen die nogal verbaasd zijn rond de ontdekking en wat een irritant karakter is zoonlief. Oh...jakkes moeder heeft het over verliefd zijn en sex, boehoe! Zijn we een beetje volwassenen? Wat een kleuter die vent te zuchten en te piepen dat hij het niet wil horen. Maar gelukkig wordt er snel overgeschakeld naar Franseca en het beeld betreffende haar rol binnen het gezin die vooral functioneel lijkt en dit vanzelfsprekend is zonder een woord teveel aan tafel of dank je wel. En zo sluipt Robert toch voorzichtig het leven van Franseca binnen zonder dat er, bij wijze van spreken, een bom valt. De impuls of vibe die zoveel te weeg zal brengen laat zich niet meteen als wereldschokkend identificeren maar is eerder subtiel te noemen.

En zo ontwikkelt de chemie zich tussen de ingedutte Fran en de bereisde, wereldwijze maar vooral charmante Robert op subtiele wijze. En waar ik tot het humoristische moment met het bosje bloemen nog wel iets had zo van wat gaat dit nu eigenlijk worden, grijpt de chemie tussen het stel, dat toch in eerste instantie onschuldig is en zich natuurlijk en vanzelf ontwikkeld, me toch best wel. Het is een interessante ontmoetingen tussen twee verschillende levensstijlen waarover ook pittig gediscussieerd wordt en waar toch altijd interessant is hoe de kijk op het leven van een ander is. Want waar Fran meent een simpele vrouw te zijn met een rol en leven in de marge duidt Robert haar toch als de stabiele cornerstone waar alles omdraait en die niet alleen functioneel is maar ook belangrijk. En wat kan een stukje waardering op dat vlak met een mens doen.

De film ontwikkelt zich daarna zoals verwacht met de opbloeiende romance en daaraan gekoppelde, en vooral moeilijke, keuzes in het verschiet. Verliefdheid, verlangen, realiteit, keuzes, wrijving, het wordt allemaal subtiel en langzaam gebracht zoals bij de film past met het laatste etentje toch wel als tragisch en emotioneel hoogtepunt net als het moment in de regen die mij persoonlijk plotseling toch wel heel erg bij de keel grijpt. Want even zag ik mezelf staan aangezien ik een paar jaar geleden Robert was en zij niet kon of durfde, iets dat voor mijn gevoel ook een once in a lifetime was. En zo blijkt het langzaam en zorgvuldig opgebouwde The Bridges Of Madison County toch een film die richting het einde beladen is met tragiek en een bepaald noodlot rond dingen die niet kunnen en daarna wel haast mythische proporties a la the one that got away krijgen. Want zoals Fran zelf zegt, het was bijzonder omdat het niet kon, maar bijzonder was het niet gebleven als ze mee gegaan was. Wellicht had ik me ook na enkele weken al bedacht met mijn Fran, helaas zullen we nooit weten. Fraai is daarna nog wel het stukje spiegelwerking dat ontstaat bij de twee kinderen waarbij vooral zoonlief eindelijk uit zijn kinderlijke en onvolwassen rol valt en het er toch op neer komt dat ieder huisje zijn kruisje heeft.

En zo blijkt The Bridges Of Madison County toch een erg sterk drama die even momentum moet opbouwen en daarna nog lang naklinkt . Sterk, erg sterk!

Ondanks de aanwezigheid van twee topacteurs - Streep en Eastwood - deed deze film mij lange tijd weinig. Mooie landschappen, een degelijk plot en aardige dialogen, maar pas tegen het einde wist de film mij te raken. Lange tijd vond ik de chemie tussen Streep en Eastwood niet erg aanwezig, maar het slot is zeker sterk. (Het 'afscheid' in de regen, de scène voor het stoplicht en het overlijden van Francesca's echtgenoot zijn stuk voor stuk erg sterke scènes.) Daardoor kon ik de film toch wat meer waarderen dan ik aanvankelijk deed. Streep speelt een prima rol, Eastwood doet het ook naar behoren en zet hier een ander type rol neer dan ik van hem gewend ben.

Fantastische film

Hartverwarmende en tegelijkertijd pijnlijke film. Mijn verwachtingen waren dat een film met deze twee hoofdrolspelers sowieso 'wel prima' zou zijn, maar ik verwachtte misschien ook wel wat gezapigs, een typisch Hollywood-product. Niets blijkt minder waar, want de romantiek die je in The Bridges of Madison County krijgt voorgeschoteld, voelde zeer oprecht. Prachtig spel van zowel Meryl Streep als Clint Eastwood, die twee mensen spelen die, voor hen compleet onverwacht, diepe gevoelens voor elkaar krijgen en eigenlijk perfect bij elkaar lijken te passen, maar natuurlijk ook met het onvermijdelijke te maken krijgen...

Het levert uitstekende scènes op, die een genot zijn om te aanschouwen, doordat alles zo natuurlijk voelt. De film kent ook enkele mooie locaties, maar een groot deel van de film bestaat puur uit de dialogen tussen Francesca en Robert in de keuken. Toch liet de film me tijdens die scènes geen moment los: ik geloofde ieder woord. Knap staaltje schrijfwerk, en wellicht dat ook de roman daar een compliment verdient, al is het alleen al voor de inspiratie. Het enige smetje op de film is naar mijn mening de tijdsprongen. Niet alleen halen de flashforwards de vaart uit de film, ook de cast in het heden presteert aanzienlijk minder goed dan die in het verleden. Wat mij betreft was een scène aan het begin en aan het einde afdoende geweest, hoewel ik er ook prima mee had kunnen leven als het er helemaal uit gelaten was.

Het is een film die nog wel enkele dagen door mijn hoofd is blijven spoken. Ik denk niet dat ik zo gauw een film kan noemen die het idee van een onbereikbare liefde beter heeft weten vast te leggen. Alles vanaf de lange scène waar Francesca aangeeft niet met Robert mee te gaan tot en met de laatste aanblik in de regen komt binnen. Zo'n film waarbij je vergeet dat je naar een film zit te kijken. Beter kun je het eigenlijk niet hebben.

4*