Flying Down to Rio (1933)

Ik kan wel stellen dat dit één van mijn favoriete films met Fred Astaire is. Met als hoogtepunt de danseresjes op de vleugels van een vliegend vliegtuig. Je moet het maar kunnen

Dit is de derde maar ook meteen de laatste keer geweest. De tweede keer heb ik hem nog niet eens in zijn geheel gezien, zo'n slechte film vind ik dit. Is met regelmaat op de BBC geweest. Als je één Astaire/Rogers-film hebt gezien, heb je ze meteen allemaal gezien, daar zit wel wat in, maar ook niet helemaal waar.

De muziek, die niet eens zoveel te horen is, is ook niet zo sterk. De cd-versie die ik van Astaire en het Flying down to Rio-nummer heb, klinkt ook beter. Het bekendste nummer zou Carioca worden. Daar wordt in de film flink de tijd voor genomen. Dit is de eerste Astaire/Rogers-film, waar ze gezamenlijk dansen, en elk een nummer zingen. En Astaire danst er nog één solo, (zucht zucht). Ik zal er nooit een fan van worden, maar als zanger vind ik hem juist wel weer goed. Best vreemd. Verder is het vooral een romantische komedie tussen Dolores del Rio en Gene Raymond, zeker het eerste deel van de film, daarna komen eerstgenoemden ook wat meer aan de orde. Kon me eigenlijk geen moment boeien en het is echt geen musical maar een matige dansfilm.

Vliegen en Zuid-Amerika heeft in Hollywood heel lang tot de verbeelding gesproken. Zie je in deze film ook al. Bij het kijken moest ik meteen aan Howard Hughes denken. Fantasierijk en hoewel er ook buitenopnamen zijn is het toch hoofdzakelijk een studiofilm, zoals de meeste in die tijd. Maar nogal gekunsteld, vooral dat laatste nummer, wat het hoogtepunt van de film moet zijn. Voor die tijd zou het wel heel bijzonder zijn geweest allemaal. 2.0

Eerste Astaire/Rogers samenwerking (als ik het goed heb).

Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat ze hier second violin spelen. Al moet gezegd dat ze toch een redelijk lijvige rol hebben én dat ze het hoofdduo makkelijk overschaduwen. Geen verrassing dus dat ze naderhand zélf de hoofdrollen mochten invullen.

Verder een redelijk klassieke musical uit de jaren '30. Vlot begin, middenstuk sleept wat (weer zo'n érg uitgebreid muziekgedeelte met veel dans) en een einde dat weer heel wat vlotter loopt. Beetje een ridicuul einde natuurlijk, maar vond het wel grappig. Lekker lak aan wat realistisch is en gewoon alles vlotjes aan elkaar editen.

Moet zeggen dat ik dit soort films vaker wat vlotter vind dan de Kelly musicals. Duren doorgaans ook maar 90 minuutjes (ipv tegen de 120 aan te schurken), vind ik toch fijner.

1.5*

Bekeken omwille van het debuut van Astaire & Rogers als koppel. Helaas is hun screentime erg beperkt hier - ik heb slechts één danspartij geteld - en is het verhaal gecentreerd rond een liefdesdriehoek - met Dolores Del Rio, Gene Raymond en Raul Roulien - die weinig kan boeien, al valt er soms nog wel wat humor te rapen. Het verhaal speelt zich grotendeels af in Rio de Janeiro met als gevolg dat we daarbij heel wat Latino muziek te verwerken krijgen. Nu ben ik wel fan van Latino muziek maar niet van de wat lamme orkestrale bewerkingen die hier ten gehore worden gebracht.

Ik had me er al bij neergelegd dat het met deze film niets zou worden, en toen kwam de luchtchoreografie met de dames op de vliegtuigvleugels langs … man man man hoe verzinnen ze het? Deze scenes - opgenomen op de begane grond uiteraard - gaan er zo zwaar over dat het weer leuk wordt. En zo kom ik toch nog aan een nipte voldoende.