Flying Down to Rio (1933)

Eerste Astaire/Rogers samenwerking (als ik het goed heb).

Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat ze hier second violin spelen. Al moet gezegd dat ze toch een redelijk lijvige rol hebben én dat ze het hoofdduo makkelijk overschaduwen. Geen verrassing dus dat ze naderhand zélf de hoofdrollen mochten invullen.

Verder een redelijk klassieke musical uit de jaren '30. Vlot begin, middenstuk sleept wat (weer zo'n érg uitgebreid muziekgedeelte met veel dans) en een einde dat weer heel wat vlotter loopt. Beetje een ridicuul einde natuurlijk, maar vond het wel grappig. Lekker lak aan wat realistisch is en gewoon alles vlotjes aan elkaar editen.

Moet zeggen dat ik dit soort films vaker wat vlotter vind dan de Kelly musicals. Duren doorgaans ook maar 90 minuutjes (ipv tegen de 120 aan te schurken), vind ik toch fijner.

1.5*

Bekeken omwille van het debuut van Astaire & Rogers als koppel. Helaas is hun screentime erg beperkt hier - ik heb slechts één danspartij geteld - en is het verhaal gecentreerd rond een liefdesdriehoek - met Dolores Del Rio, Gene Raymond en Raul Roulien - die weinig kan boeien, al valt er soms nog wel wat humor te rapen. Het verhaal speelt zich grotendeels af in Rio de Janeiro met als gevolg dat we daarbij heel wat Latino muziek te verwerken krijgen. Nu ben ik wel fan van Latino muziek maar niet van de wat lamme orkestrale bewerkingen die hier ten gehore worden gebracht.

Ik had me er al bij neergelegd dat het met deze film niets zou worden, en toen kwam de luchtchoreografie met de dames op de vliegtuigvleugels langs … man man man hoe verzinnen ze het? Deze scenes - opgenomen op de begane grond uiteraard - gaan er zo zwaar over dat het weer leuk wordt. En zo kom ik toch nog aan een nipte voldoende.