Mighty Joe Young (1949)

Wat een fantastische film. De effecten van King Kong en Son of Kong waren misschien goed, de effecten van Mighty Joe Young zijn gewoonweg fantastisch; de film ziet er echt grandioos uit. Vooral de scène waarin Joe met een meisje in zijn armen aan een boom zit, die vervolgens omvalt is prachtig geschoten en ziet er meesterlijk uit. Een andere erg mooie scène is het moment waarop Joe Young op het podium staat en het plateau, waarop Jill piano op zit te spelen, boven zijn hoofd houdt. De makers zijn er dan ook erg in geslaagd om van Joe een uitstekend personage te maken; zijn gezichtsuitdrukkingen en emoties komen erg goed over bij de kijker.

Verder is het acteerwerk prima in orde. Vooral Robert Armstrong, die in King Kong de rol van Carl Denham speelde, speelt een ontzettend leuke rol; zijn personage Max O'Hara zorgt voor een aantal erg grappige scènes. Verder speelt ook Terry Moore erg sterk. En dat kleine meisje in het begin van de film (de jonge Jill) speelde overigens ook een komische rol. Al met al was Mighty Joe Young een geweldige filmervaring en die Oscar uit 1950 (voor beste special effects) meer dan waard. Veel beter dan ik in eerste instantie had verwacht.

4 dikke sterren.

En zo'n 15 jaar na King Kong maakte regisseur Schoedsack weer een film over een enorme aap (en tussendoor regisseerde hij ook nog "Son of Kong").

Leuke stop-motion-effecten o.a. door de nog piepjonge meester Ray Harryhausen zijn het leukste onderdeel, wat minder zijn de verplichte romance en de humoristische scenes.

Finale is ook niet zo legendarisch als in de King Kong-film.

Best onderhoudend deze Mighty Joe Young, maar wel erg de Hollywood-formule volgend.

Er waren al een paar "Kongs" gepasseerd vooraleer deze film er kwam, maar al zijn er zekerlijk gelijkenissen, deze "Might Joe Young" kan best op zich zelf bestaan en mag zeker gezien worden.

Het begint al heel charmant met de kleine Jill (knappe vertolking) en de kannismaking met baby-Joe. Daarna maakt de film een sprong en is het de commerciële mens die overneemt, onvermijdelijk zijn ding doet en eens te meer bewijst dat hij alleen in staat is de natuur te ontwrichten. Een zedenles in de film !?

Te bewonderen zijn vooral de emoties die in het gezicht van Joe worden gelegd, de mooie scènes met Jill en Joe in de caberetshow en de toch wel aangrijpende dramatisch scènes, net voor het feelgood-slot.

Fantasierijke avonturenfilmpje, dat verrassend goed uitdraait.

Een paar weken geleden las ik toevallig in de krant het tv programma van de bbc op zaterdagmorgen, een documentaire over Ray Harryhausen gevolgd door de film Mighty Joe Young. De film had ik in de jaren 70 voor het laatste gezien dus er stond me niet zoveel meer van bij, maar een docu over de man die de special effects naar grote hoogte stuwde moest gezien worden natuurlijk. Leve de tegenwoordige opname mogelijkheden en afgelopen weekend kon ik rustig de docu en film bekijken.
Als eerste viel mij op dat de producers Cooper en Ford waren, toentertijd iconen in Hollywood, dat Schoedsack de regie voerde wist ik nog, maar dat hij weer zou samen werken met de man waarmee hij ooit King Kong maakte was mij niet bekend, zo zie je maar weer dat een hernieuwde kijkbeurt altijd weer leerstof oplevert.
Alleen al om het werk van Harryhausen was de film de moeite waard, ongelofelijk wat een werk het was om de aap iedere keer opnieuw te modeleren en te fotograferen. Alleen dit gegeven al maakt de film tot een must see voor iedere filmliefhebber.
Het verhaal lijkt natuurlijk erg op King Kong, maar dat stoort nergens omdat er toch genoeg eigen invulling voor de aap is gemaakt om te schitteren in de film, denk alleen maar aan de scenes in de nachtclub wanneer Joe doordraait, of wanneer hij de reddende engel bij het kindertehuis wordt
.
Het acteren doet nu wat oubollig aan, maar is eigenlijk nergens storend, ja Terry Moore is me iets te naief als onwetend meisje welke is opgegroeid in de wildernis, maar dat is het enige minpunt voor mij aan de film.
Harryhausen heeft wat mij betreft met deze film al zijn meesterschap laten zien. Ander pluspunt is de rol van Ben Johnson, hij is natuurlijk het allerbekendst geworden in de westernrollen. Maar hier speelt hij een rustig en bescheiden, maar o zo betrouwbare wrangler. Zijn entree in de film lijkt een beetje hoe hij ook in Hollywood aan de slag is gekomen, als cowboy die een kudde paarden naar hollywood bracht voor Howard Hughes, hij is toen blijven hangen en kreeg werk als stuntman, double en kleine rollen naast acteurs als Wayne, Cooper en Stewart. In de film bied hij als werkloze cowboy zijn diensten aan om vervolgens als lasso specialist mee te gaan naar Afrika. Leuk weetje is dat Johnson een tijdje de film wereld liet voor wat het was om zijn oude beroep van rodeorijder weer op te pakken, hij haalde in die tijd een wereldtitel als "roper". Dus de scenes waarin Joe moet worden gevangen met behulp van lasso's was Johnson op het lijf geschreven
Ik heb weer met veel plezier naar deze film gekeken en heb de film op schijf laten staan zodat ik deze later nog eens terug kan zien.

Deze derde aap-film van regisseur Ernest B. Schoedsack (King kong en Son of Kong 1933) leunt zwaar op de stop-motion-technieken van Willis O’Brien (The Lost World 1925) en een jonge Ray Harryhausen. Die hier ook eigenlijk het meeste werk heeft gedaan. Ze wonnen voor deze film overigens ook een Oscar voor Special Effects. Het is zelfs een betere opvolger (dan son of Kong) voor de klassieker King Kong. Ook qua aap! Deze aap is namelijk een stuk kleiner dan papa Kong. Maar erg goed ontworpen. Echter ons de grote Kong laten vergeten doet deze film ook niet want in de basis is het gewoon een, hetzij wat ouderwetse, familie-film. Met een verhaal van uit de kluiten gewassen aap wordt grootgebracht door een meisje, gaat naar de grote stad en wanneer het goed mis gaat, ontsnapt hij weer terug naar zijn eiland. Met het onontkoombaar goed einde. Maar waar de scenes met effecten meesterlijk zijn, (wel soms door de tijd wat ingehaald) zitten er ook mindere elementen in de film. Zo vond ik de keuze voor cowboy's een stuk minder geslaagd. Leeuwen vangen zoals je ook stieren vangt met een lasso? Enfin, het is en blijft een zeer charmante film!

Voor deze semi-remake van King Kong (1933) werkte special effects-genie Ray Harryhausen onder supervisie van zijn grote voorbeeld Willis O'Brien. Die effecten zijn sterk vooruitgegaan: de textuur van de gorilla (een kopie van King Kong) is beter en de interactie tussen gorilla Joe Young met zijn tegenspelers is (op een enkel zwak moment na) aanzienlijk beter, vooral in de confrontatie met een gekooide leeuw en een grappige bokswedstrijd tegen de wereldkampioen zwaargewicht. Op alle andere fronten is Mighty Joe Young echter inferieur, vooral qua verhaal. Joe Young is een gorilla die als baby in handen is gekomen van kleuter Jill [Terry Moore] die hem sindsdien heeft opgevoed. Jill laat zich door promotor Max O'Hara (Robert Armstrong in een reprise van zijn rol in King Kong) overhalen om geld te verdienen door met Joe een aantal lucratieve optredens te verzorgen. Maar al gauw wordt Joe het mikpunt van spot en dat heeft uiteraard catastrofale gevolgen.

Het scenario mist de tragiek van King Kong en de psychologische complexiteit die de finale van dat meesterwerk zo gedenkwaardig maakte. Mighty Joe Young is een goed gemaakt, maar oppervlakkig spektakel met matige hoofdrolspelers. Joes debuutoptreden - onder de lieflijke klanken van Beautiful Dreamer - is geniale kitsch, dat wel.

De film is geregisseerd door Ernest B. Shoedsack die zich ook al met de regie van King Kong (1933) en

The Son of Kong (1933) bemoeide. Eveneens films over een grote aap die uit de wildernis wordt gesleurd om de mensen in het beschaafde deel van de wereld te vermaken. Hoe het z'n zoon verging, weet ik niet, maar in die eerste film lukte het King Kong niet om de beschaafde mens te vermaken en uit te groeien tot een belachelijke circusattractie. Voor het zover kwam, was hij immers al losgebroken en struinde hij vernietigend door Manhattan.

Je zou grofweg kunnen zeggen dat deze film het verhaal van Kong nogmaals vertelt maar dan met iets andere accenten. Zo wordt de aap menselijker geportretteerd. De gorilla groeit weliswaar op in donker Afrika maar doet dat onder de hoede van een blonde all-American girl en is gedomesticeerd. Geen woeste onberekenbare Kong dus. Mighty Joe Young is nog steeds een indrukwekkende verschijning, maar is iets goedaardiger, beschikt over meer variété talent en maakt derhalve wel furore als een belachelijk circusnummer.

Niet alle accenten verschillen. Sommige dingen zijn overeenkomstig. Eén daarvan heet Robert Armstrong. Hier speelt hij een afgeleide van zijn personage Carl Denham uit King Kong. Iemand die de Afrikaanse wildernis naar de beschaafde wereld brengt, maar daarmee juist laat zien dat die vermeende Afrikaanse wildernis eigenlijk veel beschaafder is dan een zogenaamde geciviliseerde samenleving in een Westerse stad als New York.

De stad waar Mighty Joe Young te maken krijgt met beschaafde ondeugden als laaghartigheid, zelfgenoegzaamheid en snobisme en aldus tot het uiterste wordt getergd, zodat hij in een prachtige scène geweldig tekeer kan gaan in het theater waar hij zijn deplorabele act moet uitvoeren. Een indrukwekkende scène.

Indrukwekkend door de grootschaligheid van de scène en door het samenspel tussen stop-motion figuren en levende acteurs dat tot in de finesse op elkaar is afgestemd. Er zijn overigens meer scènes waarin de stop-motion techniek perfect integreert met de levende actie. De roerige slotacte met een imposant brandend weeshuis ziet er in dat opzicht eveneens fantastisch uit.

De slotscènes zijn ook in een ander opzicht fantastisch. Shoedsack kleurt in de slotscènes de zwart-wit beelden namelijk in met een rode gloed om de thrill en de hectiek van het brandende gebeuren te accentueren. Mooi, sfeervol en geslaagd.

En over thrill gesproken. Die ontbreekt in deze film een beetje. De reuzengorrilla is niet meer het woeste beest dat nietsontziend mensen verscheurt. De mens is intussen dat monster geworden. Duidelijke boodschap, maar veel thrill levert dat visueel niet op. Als de gedomesticeerde Mighty Joe Young aan het einde van de film vriendelijk in de camera zwaait, is dat bijna schattig. Met thrill heeft dat niet veel meer te maken.