menu

Two-Lane Blacktop (1971)

mijn stem
3,37 (126)
126 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Roadmovie
102 minuten

geregisseerd door Monte Hellman
met James Taylor, Dennis Wilson en Warren Oates

Twee auto fanaten rijden over de eindeloze wegen in het zuidwesten van de Verenigde Staten op zoek naar autoraces. Ze rijden in een Chevrolet en gebruiken het geld dat ze winnen met racen om de auto in een goede staat te houden. Buitenom auto's hebben de twee elkaar weinig te vertellen. Tijdens een diner in Arizona ontmoeten ze een meisje dat met hen mee gaat. Ze krijgen beiden een relatie met haar. Later ontmoeten ze een oude zwerver die door de Verenigde Staten trekt in zijn spiksplinternieuwe GTO. Hij daagt hen uit voor een crosscountry-race naar Washington D.C. waarbij de winnaar de auto van de verliezer krijgt. Maar onderweg begint de interesse in de race af te nemen en nemen andere zaken de overhand.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=Q4onX6ZDsZ0

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van blabla
5,0
Moet deze film snel eens herzien, denk dat ik 'm nu beter zal vinden als dat ik me herinner.


Des te meer ik er over na denk hoe meer indruk de herinnering maakt.

avatar van Quentin
Vanaf 14 mei in Nederland op dvd.

avatar van BlueJudaskiss
3,0
Hou het voorlopig op 3* Mooi tijdsbeeld, maar ontzettend tráág! 3*

avatar van Drs. DAJA
4,0
Inderdaad, ik geef hem ook 3 sterren.

Hellman geeft enkele schitterende shots van Amerika aan het begin van de jaren '70. Echter stelt het verhaal niks voor, zijn de motieven van de personages onbekend en is het camerawerk en geluid bijzonder slecht.

Voor liefhebbers van Roadmovie's en tijdsbeelden een aanrader, iedere andere filmfan mag hem laten liggen.

dragje
Voor een roadmovie van formaat, voor sfeerbeelden van Amerika in de jaren 70 is Two-Lane Blacktop een must see.
Wat een heerlijke film, langzame scènes en niet relevante dialogen bepalen de toon, maar het doet niets af aan het gevoel daadwerkelijk daar zelf aanwezig te zijn.

Deze film overdonderd en wekt de nostalgische gevoelens op naar de gloriedagen van de jaren 70, zelfs als je die nog nooit hebt meegemaakt.

Dikke 4*

4,0
Two-Lane Blacktop is de eerste film van regisseur Hellman die ik heb mogen zien. Het is in principe een roadmovie, maar uit de casting blijkt al dat het geen standaardfilm is. Zanger James Taylor en Beach Boys drummer Dennis Wilson zijn de bestuurder en monteur van een opgepimpte Chevie '55. Rijden en racen is hun leven en ze verdienen er ook hun brood mee. Meestal met ritjes over een kwart mijl, maar in de film nemen ze het op tegen de eigenaar van een GTO (Warren Oates) in een race dwars door de VS. De race verandert al snel in onderling respect en behulpzaamheid, mede door de aanwezigheid van een lieftallig meisje dat als lifter haar land wil zien. Het mooie van de film is, iets wat liefhebber Richard Linklater ook opmerkt, dat de film zo gemaakt had kunnen zijn door een Franse New Wave regisseur en dat de acteurs (met name Taylor) iets Bresson-iaans over zich hebben. De auto's zijn cool en ogen en klinken geweldig in de uitgave van Criterion. Een aanwinst voor de collectie! ****

avatar van Mochizuki Rokuro
3,0
Toch wel een typisch product van zijn tijd. zo'n existentialistische road movie (Vanishing Point, Badlands, Peckinpah films (komt wschl. door de aanwezigheid van Warren Oates)). De decors (met name de benzinepompen) en kadrering zijn puik, maar de dialogen en met name het deadpanacteren slaan de boel een beetje dood. Fijn als tusendoortje, maar geen klassieke status voor mij vrees ik.

avatar van brucecampbell
2,0
Een roadmovie waarin bitter weinig gebeurt. Je ziet enkel drie mannen en één vrouw van punt A naar punt B naar punt C rijden in weliswaar erg mooie en coole auto's op de Amerikaanse binnenwegen..
De twee hoofdrolspelers acteren als zombies.
Gelukkig is er nog Warren Oates die de boel wat opvrolijkt, want anders was het wel een enorm saaie boel geweest.

avatar van The One Ring
3,5
Een film die naar het schijnt alleen maar gemaakt kon worden omdat Easy Rider zo'n succes was. Toch verkies ik Two-Lane Blacktop makkelijk boven Hoppers film. Deze film zit beter in elkaar, is minder naïef en werkt dramatisch beter. Niettemin is ook Two Lane Blacktop een vrij los filmpje, met weinig verhaal. Daarnaast heeft het twee zielloze hoofdpersonen in James Taylor en Dennis Wilson, twee muzikanten die hier hun eigen rol spelen en kennelijk de opdracht hebben gekregen om zo vlak en emotieloos te spelen. Dat is duidelijk een bewuste keuze, maar eerlijk gezegd had de film net dat beetje extra bij mij kunnen scoren als ik die twee figuren ook maar enigzins interessant vond. Het metafoor voor de verloren idealen na de hippetijd en het gebrek aan goede communicatie onder de mensen die daarop volgde is in heel veel films uit de vroege jaren '70 gebruikt en niet bepaald origineel. Het vlakke acteerwerk van Taylor en Wilson moet dit benadrukken, maar ik zou het toch liever gezien hebben dat gewoon de frustraties en hopeloosheid van de personages getoond werd met echte karakters en met emoties. De film wordt er gewoon pakkender door. Dat merk je eigenlijk al door de aanwezigheid van Warren Oates, een echte acteur die een echt personage mag spelen. Hij hield me meer bij de les dan de twee muzikanten. Hetzelfde geldt voor Laurie Bird, die ook een best fascinerende rol heeft.

Two-Lane Blacktop werkt voor mij het beste als gewoon een pure roadmovie. Rustig rondrijden, veel sfeerbeelden, interessante korte ontmoetingen met bijrollen, een mooi tijdsbeeld, een neurotische Warren Oates, een mysterieuze dame die zomaar bij iedereen in de auto stapt, wat rockmuziek (toch niet zo prominent als verwacht), een grauwe levensvisie, wat handel onderweg. Het is wellicht een trage film, maar tegelijkertijd is er genoeg te zien. Daarnaast is het knap dat het on-the-roadgevoel hier nooit afgebeeld wordt als bevrijdend, zoals in Easy Rider en veel andere roadmovies, maar eerder als verstikkend. Niet dat de personages het zelf door hebben. Ik had eigenlijk wel een zwak voor de film, maar wat al te bewust gaat Hellman hier grote scènes uit de weg. Dat kan soms briljant werken, maar hier laat het voor mij toch vooral een leegte achter.
3,5*

avatar van kos
3,5
kos
Haha, nooit geweten dat James Taylor en Dennis Wilson hier een hoofdrol in hadden. Geweldig.

Absoluut een love/hate filmpje. Kan me voorstellen dat veel mensen er echt helemaal niets mee kunnen, maar ik kan er wel lekker bij wegdromen. Beetje door Amerika scheuren in zo'n V8, hmmm.
Het hele existentiële gebeuren doet me verder niet zoveel eerlijk gezegd. En dat grietje irriteerde ook al vrij snel.

avatar van Friac
3,0
Als ik op enkele filmsites de hoge waardering voor deze film bekijk, kan ik me niet van de indruk ontdoen dat het hier om een soort 'hippe idolatrie' gaat, genre: "Wow, een anti-Hollywoodiaanse film van een outsiderfiguur als Monte Hellman die handelt over nihilisme en existentiële vraagstukken: dat moét ik als serieuze filmliefhebber wel goed vinden!"
Ok, misschien een beetje kort door de bocht (zelf geniet ik gigantisch van de films van bv. Béla Tarr, een regisseur die in de ogen van sommigen slechts "artistieke prut" maakt), maar persoonlijk snap ik de hoge ratings van 4* en 5* sterren niet.
Het mag inderdaad een film zijn die als metafoor dient voor de desillusie na het hippietijdperk, maar daarom levert het nog geen boeiende en/of zintuiglijk overrompelende filmervaring op.
Misschien dat ik de film niet zo sterk kon waarderen aangezien er her en der (terecht) verwezen wordt naar de gelijkaardige stijl van de nouvelle vague, een filmstroming waar ik voorlopig allesbehalve een groot liefhebber van ben (al zitten er zeker enkele mooie films tussen). Toch vind ik het straf dat dit type film - inhoudsloos en totaal ontdaan van audiovisuele franjes, met bovendien nog eens het uitblijven van een finale mokerslag - zo'n sterke impact kan maken bij bepaalde filmliefhebbers.


Dit gezegd zijnde, vond ik de film zo slecht nog niet. Ik was wel vatbaar voor de sfeer die Hellman wou overbrengen, maar ik kan niet zeggen dat ik met veel engagement heb staan kijken. Qua muziek en beelden is het niets bijzonders en zoals gezegd had ik de idee dat alle scènes onderling inwisselbaar waren, m.a.w.: dat de film behoorlijk inhoudsloos was. Als veruitwendiging van nihilisme en eventueel fatalisme mag de film gerust zijn verdienste hebben, maar een écht boeiende kijkervaring levert het niet op. Een standaard 3*.


3*


P.S.: Wel zeker en vast hulde voor de schitterende poster!

avatar van Vinokourov
3,0
Wat een teneergeslagen sfeer hangt er in deze film! De twee hoofdrolspelers zijn saai en ja, dat maakt de film zelf natuurlijk ook saai. Dr wordt een beetje door Amerika gecrosst en vele tankstations worden bezocht. Ideaal in-slaap-val-materiaal dus. Maar goed, toch nog een magere voldoende. Irritatie bleef door het interessante tijdsbeeld achterwege.

avatar van wendyvortex
5,0
Allermooiste road-movie ever?
Fantastisch meesterwerk met schitterend camerawerk en een (onverwacht) ijzersterke rol van James Taylor (Fire and Rain, You've Got a Friend etc.) en met Beach Boy Dennis Wilson als z'n maatje.
Chevrolet versus GTO in de VS begin jaren zeventig.
Benzinestations, snelwegen, small towns, diners, straatraces.
Mooier zul je de VS niet zien.
Volle score!!!

avatar van Insignificance
3,5
If I'm not grounded pretty soon, I'm gonna go into orbit. Road movie met mensen zonder naam, een minimum aan dialogen en een script dat steeds minder houvast biedt en zichzelf uiteindelijk maar opbrandt. Beide straatracers leven voor en vanuit hun Chevy, het hippie meisje kiest om de zoveel kilometer een nieuwe reisgenoot en GTO heeft voor elke bijrijder een nieuwe identiteit klaar staan.

Het zou iets met een race van doen hebben, maar geen van deelnemers lijkt geïnteresseerd in het winnen daarvan en stilaan transformeert het in een metafoor over het Amerika van toen. De film is, afgezien van een weergaloze Warren Oates, al met al net wat te mat om echt indruk te maken, maar het verliest ook nergens z'n coole, laconieke en bezinnende karakter. You can never go fast enough.

avatar van kos
3,5
kos
Er stond hier ooit een veel mooiere poster.

Meneer Bungel
Anders dan met Vanishing Point ('71) kon ik hier wél wat mee, al vraag ik me meteen af of ik die niet eens moet weerzien. Met de enigmatische uitstraling van Taylor voorop (terwijl ik me afvraag of hij nu wel echt acteertalent heeft of gewoon helemaal zichzelf liep te zijn - kompaan Wilson deed het ook prima trouwens), direct gevolgd door de niet minder hypnotiserende zelfgebouwde Chevy van het auto-gekke duo en ten derde het betoverend naturelle hippiemeisje 'The Girl' (gespeeld door de helaas nooit oud geworden Laurie Bird), is...

...''T-LBt'' een vreemde film die zo lijkt te zijn door gewoon te blijven. Of zoiets. Understated, maar uitgesproken. Relaxed, maar met een zekere spanning, die vooral betrekking lijkt te hebben op wat komen gaat - en het feit dat geen enkel hoofdpersoon daar ook maar een beetje grip op heeft. Leven bij de dag en zorgen dat je niet te lang in de verkeerde state blijft rondhangen...

[en maar sleutelen aan die auto]

Wat moet je er verder van zeggen? Wat wendyvortex al zei: misschien wel één van de allermooiste roadmovies ever. Al blijf ik voor nu nog even hangen op:


4,5* -
- misschien ligt dat aan de stukjes dat 'GTO' telkens een andere lifter oppikt; erg boeiend vond ik die stukjes gemiddeld niet.

avatar van Insignificance
3,5
Dat eerste lijkt me wel, ja. Dat drietje daar is echt wat te schamel, Bungel. Alleen de übercoole Kowalski is dat al waard.

Meneer Bungel
Mja, die (Kowalski) vond ik indertijd al tegenvallen, beetje zouteloos in mijn herinnering.

avatar van Dogie_Hogan
Blu-ray release: Criterion.

Reinbo
Kon me helaas niet erg boeien, mij te nerdy die twee broers. Tijdsbeeld was aardig, maar hoger dan een 3 kom ik niet.

avatar van beavis
4,5
Op het kruispunt van "Me and Bobby McGee"

Daar komen veel films samen. Ik hoorde dit beroemde Kris Kristofferson nummer (wellicht beter bekend van de Janis Joplin cover?) vandaag al eerder in the Last Movie, één van de andere Universal counter culture films en Kristofferson's eerste acting credit. In een discussie tussen Hellman en Kristofferson, dat als extra te vinden is op de Eureka! BluRay van deze film (en zeer veel inzichten geeft, erg aan te raden!), werd duidelijk dat hij ook auditie deed voor de rol die nu naar James Taylor is gegaan en ondanks dat hij deze niet kreeg (want te oud, hoewel dat voor Peckinpah even later geen probleem zou vormen in, wellicht de volgende op mijn kijkstapel, Pat Garrett & Billy the Kid (1973) ) hij met liefde deze song aan de film gaf. De song verwoord precies waar de film over gaat. Grappig om te horen dat de inspiratie kwam van een andere film, La Strada (de weg), en dus het begrip roadmovie daarmee nog weer een extra lading krijgt.

Andere referentie "points" die je in verband met de film kan kijken zijn jaargenoot Vanishing Point en spirituele soortgenoot Zabriskie Point. Het boekje bij de disc noemt ook Le Depart waarin racen centraal staat en de film (geheel toevallig) op dezelfde manier aan zijn einde komt als in Two-Lane Blacktop. Zelf moest ik weer terug denken aan Vagabond van Varda die ik vorige maand zag en de hele tijd toch wel een beetje als een geest over alles hangt wat ik zie (... denk er aan om zowel die als deze nog in score op te gaan hogen...). Dat opzettelijk zwerven, jezelf buiten de maatschappij plaatsen, met zelfdestructie als enige mogelijke uitkomst. "No good" zoals Laurie Bird / de Lifter kort en bondig opmerkt... en dat klopt... maar soms kan je blijkbaar niet anders. En als je bedenkt dat Bird het einde van het decennium niet gehaald heeft krijgt ook dat weer een wrange bijsmaak...

2,5
Erg warrig filmpje en dat is jammer want dit soort films kan zo leuk zijn!

avatar van Airbakke
5,0
“Performance and image, that’s what it’s all about.” (GTO)

Wat krijg je als je ‘Cat Stevens sound-a-like’ James Taylor en ‘Beach Boy’ Dennis Wilson samen zet in een coole race kar? Vooral existentiële stilte en ook enkele heel coole blikken. De charismatische Warren Oates (GTO) daarentegen kan niet stoppen met tateren wanneer hij de jongens ontmoet. De scènes onderweg zijn prachtig geschoten en maken de film een 'road movie' klassieker naast Easy Rider (Hopper, 1969) en Vanishing Point (Sarafian, 1971).

Voor meer info en een top 25 aan vergeten New Hollywood klassiekers:
New Hollywood's Lost Classics - The Filmtransition

avatar van Spetie
2,5
Two-Lane Blacktop is een film, die maar weinig verhaal bevat en het vooral van zijn personages en de losse manier van benaderen moet hebben. Word je daar echter niet zo door gepakt, zoals bij mij het geval was, dan valt er over het geheel gezien niet echt veel te genieten.

De twee hoofdpersonages zijn ook maar weinig interessant. Taylor en Wilson zetten ze neer als personages, waar het voor mij maar moeilijk was om enige sympathie voor op te brengen. Gelukkig waren de bijrollen wel ietwat beter verzorgd. Daarnaast is de rustige soundtrack wel passend. Verder ben ik bij dit soort films altijd wel benieuwd naar de mensen, die men tijdens de reis ontmoet en daar zaten wel interessante personen tussen. Maar los van eerder genoemde punten, laat Two-Lane Blacktop bij mij een gevoel van leegte achter. Ik mis de echt boeiende scènes en als geheel pakte me het ook niet.

Jammer, dat is het gevoel dat ik hier achteraf aan heb overgehouden. Op papier klinkt het allemaal heel leuk, maar het is uiteindelijk minder boeiend dan gehoopt. De twee hoofdrolspelers zijn hier het meeste schuldig aan, al ontbreekt het verder ook duidelijk aan echt hele goede scenes.

2,5*

avatar van Bélon
3,0
"Coca Cola Product Placement the Movie" met auto's. Best aardig voor een keertje. Vanishing Point (1971) is een stuk leuker.

avatar van Vidi well
4,5
Zojuist weer gezien en met een punt verhoogd.

In mijn herinnering was de film trager dan mijn ervaring van vanavond. Desondanks is het nog steeds een enorm langzame film. Dat kan al snel vervelend worden, maar de film slaag erin om dit op de juiste momenten net te vorkomen.

Net als in veel van mijn favoriete films gaat het om een simpel verhaal. Twee jongens met een zelfgebouwde auto zwerven door Amerika en rijden tegen andere raceauto's om geld op illegale races. Onderweg ontmoeten ze GTO, een man die tegen hen wil racen dwars door Amerika naar de hoofdstad.

Dit verhaal klinkt erg spannend, maar gek genoeg slaagt de film er in om er juist een zeer lusteloze film van te maken. De personages lijken namelijk totaal emotieloos, en spreken weinig met elkaar. Als ze al praten gaat het enkel over auto's en aanverwante zaken, of wat koetjes en kalfjes. Ze lijken een verdoofd bestaan te leven, doelloos rijden ze over het asfalt, levend van dag tot dag.
De film laat een Amerika zien waar dromen stukgeslagen zijn, en hoop op betere tijden een loze belofte is. De personages leven voor niets, hebben geen doel, en lijken te vergeten wie ze echt zijn (GTO vertelt telkens een ander levensverhaal). Het enige wat hen let is de kick voelen van een krachtmeting, door andere racers te imponeren met hun vermogen.

Amerika wordt prachtig in beeld gebracht, ondanks het grauwe grijze weer dat vrijwel de hele film lijk te duren. De verlaten wegen, de kleine tankstations, de natuur, de auto's.... Het decor is prachtig. Heel prettig is dat door het langzame tempo, er veel lange shots in de film zitten. Prachtige beelden.

Two Lane Blacktop is de tegenhanger van Easy Rider. Waar ze in Easy Rider nog dromen en idealen hadden, lijken deze in Two Lane Blacktop al lang vervlogen. In Easy Rider waren de mannen op weg naar een plek, en ze hadden ze vrijheid als droom. In Two Lane Blacktop is er geen echt doel (GTO wijzigt zijn eindbestemming telkens weer) en zijn er al helemaal geen dromen meer te bekennen. Een langetermijnvisie is niet aanwezig, want elke korte race moet per se gewonnen worden, maar de echte race winnen lijkt voor geen van de drie een echte droom. Het interesseert hen weinig meer of ze winnen of verliezen.

Een bijzonder nihilistische film, die er prachtig uitziet. Geweldige roadmovie.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:36 uur

geplaatst: vandaag om 17:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.