Two-Lane Blacktop (1971)

Een film die naar het schijnt alleen maar gemaakt kon worden omdat Easy Rider zo'n succes was. Toch verkies ik Two-Lane Blacktop makkelijk boven Hoppers film. Deze film zit beter in elkaar, is minder naïef en werkt dramatisch beter. Niettemin is ook Two Lane Blacktop een vrij los filmpje, met weinig verhaal. Daarnaast heeft het twee zielloze hoofdpersonen in James Taylor en Dennis Wilson, twee muzikanten die hier hun eigen rol spelen en kennelijk de opdracht hebben gekregen om zo vlak en emotieloos te spelen. Dat is duidelijk een bewuste keuze, maar eerlijk gezegd had de film net dat beetje extra bij mij kunnen scoren als ik die twee figuren ook maar enigzins interessant vond. Het metafoor voor de verloren idealen na de hippetijd en het gebrek aan goede communicatie onder de mensen die daarop volgde is in heel veel films uit de vroege jaren '70 gebruikt en niet bepaald origineel. Het vlakke acteerwerk van Taylor en Wilson moet dit benadrukken, maar ik zou het toch liever gezien hebben dat gewoon de frustraties en hopeloosheid van de personages getoond werd met echte karakters en met emoties. De film wordt er gewoon pakkender door. Dat merk je eigenlijk al door de aanwezigheid van Warren Oates, een echte acteur die een echt personage mag spelen. Hij hield me meer bij de les dan de twee muzikanten. Hetzelfde geldt voor Laurie Bird, die ook een best fascinerende rol heeft.

Two-Lane Blacktop werkt voor mij het beste als gewoon een pure roadmovie. Rustig rondrijden, veel sfeerbeelden, interessante korte ontmoetingen met bijrollen, een mooi tijdsbeeld, een neurotische Warren Oates, een mysterieuze dame die zomaar bij iedereen in de auto stapt, wat rockmuziek (toch niet zo prominent als verwacht), een grauwe levensvisie, wat handel onderweg. Het is wellicht een trage film, maar tegelijkertijd is er genoeg te zien. Daarnaast is het knap dat het on-the-roadgevoel hier nooit afgebeeld wordt als bevrijdend, zoals in Easy Rider en veel andere roadmovies, maar eerder als verstikkend. Niet dat de personages het zelf door hebben. Ik had eigenlijk wel een zwak voor de film, maar wat al te bewust gaat Hellman hier grote scènes uit de weg. Dat kan soms briljant werken, maar hier laat het voor mij toch vooral een leegte achter.

3,5*

Haha, nooit geweten dat James Taylor en Dennis Wilson hier een hoofdrol in hadden. Geweldig.

Absoluut een love/hate filmpje. Kan me voorstellen dat veel mensen er echt helemaal niets mee kunnen, maar ik kan er wel lekker bij wegdromen. Beetje door Amerika scheuren in zo'n V8, hmmm.

Het hele existentiële gebeuren doet me verder niet zoveel eerlijk gezegd. En dat grietje irriteerde ook al vrij snel.

Wat een teneergeslagen sfeer hangt er in deze film! De twee hoofdrolspelers zijn saai en ja, dat maakt de film zelf natuurlijk ook saai. Dr wordt een beetje door Amerika gecrosst en vele tankstations worden bezocht. Ideaal in-slaap-val-materiaal dus. Maar goed, toch nog een magere voldoende. Irritatie bleef door het interessante tijdsbeeld achterwege.

Allermooiste road-movie ever?

Fantastisch meesterwerk met schitterend camerawerk en een (onverwacht) ijzersterke rol van James Taylor (Fire and Rain, You've Got a Friend etc.) en met Beach Boy Dennis Wilson als z'n maatje.

Chevrolet versus GTO in de VS begin jaren zeventig.

Benzinestations, snelwegen, small towns, diners, straatraces.

Mooier zul je de VS niet zien.

Volle score!!!

If I'm not grounded pretty soon, I'm gonna go into orbit. Road movie met mensen zonder naam, een minimum aan dialogen en een script dat steeds minder houvast biedt en zichzelf uiteindelijk maar opbrandt. Beide straatracers leven voor en vanuit hun Chevy, het hippie meisje kiest om de zoveel kilometer een nieuwe reisgenoot en GTO heeft voor elke bijrijder een nieuwe identiteit klaar staan.

Het zou iets met een race van doen hebben, maar geen van deelnemers lijkt geïnteresseerd in het winnen daarvan en stilaan transformeert het in een metafoor over het Amerika van toen. De film is, afgezien van een weergaloze Warren Oates, al met al net wat te mat om echt indruk te maken, maar het verliest ook nergens z'n coole, laconieke en bezinnende karakter. You can never go fast enough.

Two-Lane Blacktop is een film, die maar weinig verhaal bevat en het vooral van zijn personages en de losse manier van benaderen moet hebben. Word je daar echter niet zo door gepakt, zoals bij mij het geval was, dan valt er over het geheel gezien niet echt veel te genieten.

De twee hoofdpersonages zijn ook maar weinig interessant. Taylor en Wilson zetten ze neer als personages, waar het voor mij maar moeilijk was om enige sympathie voor op te brengen. Gelukkig waren de bijrollen wel ietwat beter verzorgd. Daarnaast is de rustige soundtrack wel passend. Verder ben ik bij dit soort films altijd wel benieuwd naar de mensen, die men tijdens de reis ontmoet en daar zaten wel interessante personen tussen. Maar los van eerder genoemde punten, laat Two-Lane Blacktop bij mij een gevoel van leegte achter. Ik mis de echt boeiende scènes en als geheel pakte me het ook niet.

Jammer, dat is het gevoel dat ik hier achteraf aan heb overgehouden. Op papier klinkt het allemaal heel leuk, maar het is uiteindelijk minder boeiend dan gehoopt. De twee hoofdrolspelers zijn hier het meeste schuldig aan, al ontbreekt het verder ook duidelijk aan echt hele goede scenes.

2,5*

Zojuist weer gezien en met een punt verhoogd.

In mijn herinnering was de film trager dan mijn ervaring van vanavond. Desondanks is het nog steeds een enorm langzame film. Dat kan al snel vervelend worden, maar de film slaag erin om dit op de juiste momenten net te vorkomen.

Net als in veel van mijn favoriete films gaat het om een simpel verhaal. Twee jongens met een zelfgebouwde auto zwerven door Amerika en rijden tegen andere raceauto's om geld op illegale races. Onderweg ontmoeten ze GTO, een man die tegen hen wil racen dwars door Amerika naar de hoofdstad.

Dit verhaal klinkt erg spannend, maar gek genoeg slaagt de film er in om er juist een zeer lusteloze film van te maken. De personages lijken namelijk totaal emotieloos, en spreken weinig met elkaar. Als ze al praten gaat het enkel over auto's en aanverwante zaken, of wat koetjes en kalfjes. Ze lijken een verdoofd bestaan te leven, doelloos rijden ze over het asfalt, levend van dag tot dag.
De film laat een Amerika zien waar dromen stukgeslagen zijn, en hoop op betere tijden een loze belofte is. De personages leven voor niets, hebben geen doel, en lijken te vergeten wie ze echt zijn (GTO vertelt telkens een ander levensverhaal). Het enige wat hen let is de kick voelen van een krachtmeting, door andere racers te imponeren met hun vermogen.

Amerika wordt prachtig in beeld gebracht, ondanks het grauwe grijze weer dat vrijwel de hele film lijk te duren. De verlaten wegen, de kleine tankstations, de natuur, de auto's.... Het decor is prachtig. Heel prettig is dat door het langzame tempo, er veel lange shots in de film zitten. Prachtige beelden.

Two Lane Blacktop is de tegenhanger van Easy Rider. Waar ze in Easy Rider nog dromen en idealen hadden, lijken deze in Two Lane Blacktop al lang vervlogen. In Easy Rider waren de mannen op weg naar een plek, en ze hadden ze vrijheid als droom. In Two Lane Blacktop is er geen echt doel (GTO wijzigt zijn eindbestemming telkens weer) en zijn er al helemaal geen dromen meer te bekennen. Een langetermijnvisie is niet aanwezig, want elke korte race moet per se gewonnen worden, maar de echte race winnen lijkt voor geen van de drie een echte droom. Het interesseert hen weinig meer of ze winnen of verliezen.

Een bijzonder nihilistische film, die er prachtig uitziet. Geweldige roadmovie.

Een existentiële roadmovie die in eerste instantie weinig te bieden heeft, maar op de één of andere manier toch even blijft nazinderen. Is dit daadwerkelijk een geval van 'stille waters hebben diepe gronden'? Two-lane Blacktop is een trage, zwijgzame en vrij raadselachtige tocht doorheen ruraal Amerika. Geen coole muziek, weinig interessante dialogen, geen typische anti-establishment typetjes en geen duidelijke verhaallijn. De twee hoofdpersonages worden (bewust) afgebeeld als inhoudsloze, doelloze zwervers die enkel via illegale races wat zin aan hun bestaan geven. Op een bepaald moment botsen ze op een kerel in een midlifecrisis die zijn vervlogen viriliteit nieuw leven wil inblazen. Er wordt een race aangegaan en een bestemming vastgelegd. Degene die het eerst in D.C. arriveert wint beide auto's. Het duurt echter niet lang vooraleer iedereen de focus verliest en wederom vervalt in een soort repetitieve roes. Het asfalt werkt blijkbaar hypnotiserend en duwt hen voorwaarts op automatische piloot.

Het wordt dus onder de noemer existentialisme/absurdisme geplaatst, waarbij "l'existence précède l'essence". M.a.w. we leggen geen vastgelegd parcours af en iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen acties en de invulling die hij op die manier geeft aan zijn leven. De moed opgeven is absurd, dus wat kan je anders doen dan het gaspedaal ingeduwd houden? Op dit moment vond ik het iets te mager over de hele lijn en mocht enkel het open einde rekenen op enige belangstelling. Mogelijk ontwikkel ik na verloop van tijd een nieuwe appreciatie, zoals bij tijdgenoot Vanishing Point het geval was.

De eerste Hellman die ik zie die echt volledig voor me werkt. Prachtige film die zijn kracht haalt aan het constant doorsijpelen van zijn omgeving en de tijd in de film. De achtergrond die constant in de film doorkomt. We are stardust we are golden is gimme shelter geworden. wat ooit idealisme was loze beloften die los zijn gelaten. De benzinepompen , de diners in small town america waar ze hippies nog steeds met liefde in elkaar willen timmeren. Als je dan gewoon alleen wil racen om weer wat geld te hebben om te tanken. En geen beloftes meer hoeft over volgende week, volgend jaar of the fucking age of aquarius.

Monte Hellmans’ film Two-Lane Blacktop heeft geen strakke verhalende kern. Een duidelijk plot ontbreekt. De film begint ergens plompverloren met een dragster race en eindigt plompverloren midden in een moment dat bij voortzetting een spectaculair einde van de film zou kunnen zijn geweest. Tussen het begin en het einde ligt een roadmovie.

Een film met personages zonder naam. The driver, the Mechanic, GTO en the girl. Ze zijn op zoek naar het geluk. Of naar iets anders dat hun doelloze reis over de eindeloze Amerikaanse wegen zin geeft. Kleine betekenisloze gebeurtenissen doen zich onderweg voor. Ze kleuren de reis even kort en verdwijnen geruisloos weer uit beeld. Het zijn bijrijders die zonder commentaar opduiken, zich even in de belevingswereld van de naamloze personages bevinden, geen duidelijke impact hebben en weer verdwijnen.

Een film die de wegen van Amerika berijdt. De landschappen weids en wisselend. De verlorenheid van de personages heeft met die weidsheid te maken. De mogelijkheden zijn onbegrensd. De zoektocht naar wat dan ook is grenzeloos en zorgt voor een voortdurende cadans zonder uitzicht op een verwezenlijking van iets. De dorpjes, de landschappen, de wegrestaurants, de tankstations en de passanten zijn aan verandering onderhevig, maar voor de personages verandert de situatie niet. Zij bevinden zich continu in een toestand die door de personages zelf als ‘passing through’ wordt aangeduid.

Over de personages komt de kijker niet veel te weten. Een verleden hebben ze niet. Een toekomst is er niet. Interacties in het heden geven geen elementaire persoonlijke informatie prijs. De gezichten blijven zonder uitdrukking. De camera schiet maar weer wat plaatjes vanaf het dashboard van de auto. Op weg naar de volgende dragster race. Het volgende wegrestaurant. De volgende passant. Op weg naar de volgende kleine gebeurtenis zonder enige betekenis.

Het verhaal over drie mannen, een vrouw en twee auto’s is een verhaal dat eeuwig kan voortduren. Of opeens zomaar kan stoppen. De camera kijkt over het dashboard op de weg. De motor brult. Het beeld wordt vertraagd. De haren van bestuurder James Taylor wapperen in slowmotion door het beeld. Dan lost het beeld op in niets. De reis gaat door, maar zonder ons.

Two-Lane Blacktop heeft een magnifieke cinematografie. Uit de beelden spreekt een hartstocht die in de personages nauwelijks is terug te vinden. Ze spreken weinig en zijn vooral emotieloos aanwezig met gezichten zonder expressie. Antwoorden blijven uit. Motieven blijven onuitgesproken. Verrekte fascinerend is het. Two-Lane Blacktop is een fijne sfeervolle slowburner.

Mooie a typische roadmovie, die beter en beter wordt naarmate we onderweg zijn. Ook erg grappig. Zo is de film in feite één lange race (van het westen naar Washington om de pink slips) waar ze niet anders doen dan hangen, stilstaan, in diners zitten en van alles en nog wat. In elk geval niet de vaart erin houden Dit moet de meest relaxte race ooit zijn.