Pat Garrett & Billy the Kid (1973)

Hoewel PAT GARRETT & BILLY THE KID een echte western is, is er in de film geen plaats voor stoere helden en bad-guys (en er zijn al helemaal geen indianen). De psychologische karakterstudie van de hoofdpersonen overheerst. De film schets op deze manier een melancholisch en treffend beeld van een belangrijk tijdperk van de Amerikaanse geschiedenis, eind vorige eeuw.

De legendarische outlaw Billy the Kid (1859-1881), gespeeld door Kris Kristofferson, is iemand die zich niet bij de gevestigde orde aan wil passen. Dit leidt tot een aantal confrontaties met zijn (voormalige) vriend Pat Garrett (1850-1908), gespeeld door James Coburn. Deze wil namelijk na de beëindiging van de Lincoln County War leiding geven aan de ontwikkeling en opbouw van een land dat snakt naar een periode van rust. De film focust op de vriendschap van de twee mannen waarbij Billy the Kid blijft proberen de gevestigde orde te verstoren. Peckinpah speelt op subtiele wijze de karakters van de twee hoofdpersonen, die feitelijk sterk overeenkomen, tegen elkaar uit door steeds nadrukkelijker hun verschillende opvattingen en benadering van normen te schetsen.

De perfect getroffen melancholische ondertoon en de met veel oog voor detail gekozen scenes zijn vastgelegd in oogverblindend cinemascoop. De tempowisselingen, met af een toe een abrupte uitbarsting van actie in slow-motion, en de karaktertekeningen zijn de typische Peckinpah-elementen, die samen met een keur aan 'vaste' western-acteurs de film completeren. De muziek bij de film is van Bob Dylan, die tevens een mysterieuze rol vertolkt als een van de vrienden van Billy the Kid.

Pat Garrett & Billy the Kid is een heerlijke western zoals ik ze graag zie. Elke rol is sterk ingevuld en dat valt samen met die prachtige shots, dat is voor mij al een winnende combinatie. Ook opvallend is de verschijning van de legendarische Bob Dylan, in persoon en in stem. Hoewel hij weinig tekst heeft in de film, maakt hij dat goed met zijn soundtrack. Sommige critici noemen het een meesterwerk met foutjes, maar ik vind het gewoon een zeer goede klassieker.

Een erg sterke film die voor mij een belangrijk minpunt kent: de soundtrack. De erg sterke scenes en een mooie sfeerschets van het einde van een tijdperk worden ondersteund door naar mijn mening te overheersende en misplaatste muziek. De nummers van Dylan zijn zonder twijfel stuk voor stuk sterk maar niet geschikt voor een film. Bij veel nummers kreeg ik het gevoel dat het een goed nummer voor een aftiteling van een film kunnen zijn, maar niet dat daarmee een goede scene (zoals muziek van Morricone doet) ondersteund of zelfs beter maakt. Erg jammer. Een betere of gewoon een minder overheersende soundtrack zou één punt in mijn score gescheeld hebben.

Ik heb afgelopen weekend deze aangeschaft.
Ik ken de film tot nu toe alleen van TV en daar wordt meestal zo'n slechte wazige copie op uitgezonden.

Op de dubbel dvd staan twee versies. De '88 en 2005 versie. Welke daar van is nou de reguliere TV versie, die ik al ken?
Welke is de beste en raden jullie me aan als eerste te bekijken (daar ik niet van plan ben hem in korte tijd twee keer achter elkaar te gaan bekijken), of is het verschil minimaal en maakt het dus niet uit?

Deze vanavond bekeken, terwijl ik merkte dat TCM hem vanavond OOK uitzond op precies hetzelfde tijdstip tussen 21.00 en 23.00 uur.

Ik heb de '88 versie bekeken en ik vond deze erg goed. Veel beter dan dat ik me de film herinnerde iig.

Feitelijk stelt het verhaal niet veel voor. Er gebeurt weinig en de helft van de scene's zouden er ook met gemak niet in hebben hoeven te zitten,
maar...... het is de regisseur die het zo fantastisch naar het scherm heeft weten te vertalen en die er een pracht van een film van heeft weten te maken.
Prachtige rollen van Coburn en Kristofferson en vele leuke bekende koppen in bijrollen, waarvan uiteraard Dylan de show speelt, met zijn vaak hilarische vagen uitspraken en antwoorden (alsof hij ze zelf ter plekken heeft bedacht en wellicht was dat soms ook zo?).

Aanstekelijke soundtrack van diezelfde Dylan en alles mooi geschoten & gemonteerd.
Alleen inderdaad jammer van die scene met de kippen. Erg onnodig en sowieso dierenleed tbv een film, wat louter amusement is, vind ik niet ok. Hoewel ik moet toegeven dat de montage met de flashforward waarbij Garrett vermoord wordt dan wel weer briljant is!

4 sterren.

Westerns... een genre, periodefilms met zo hun vaste elementen. Cowboys (vaak mannen), een ruig en desolaat landschap op de grens van de beschaving en meestal een hoofdpersoon met een flink probleem waar deze mee geconfronteerd wordt. Een goede western staat of valt absoluut met zijn uitvoering en een goede western weet mij zelden teleur te stellen. Waarom? Feitelijk zijn het psychologische films waarin de hoofdpersoon de oplossing voor zijn probleem, dilemma vaak zoekt in het ondernemen van actie. Uit alle psychologische testjes die ik ooit in het verleden gedaan heb komt iedere keer weer terug dat ik in de eerste plaats een pragmatische doener ben en daarna pas een denker, westerns passen dus op de een of ander manier bij mijn karakter zal ik het maar op houden

Goed, na deze zelfreflectie op de doordeweekse dinsdagavond ook maar eens iets zinnigs proberen te zeggen over Pat Garrett & Billy the Kid Want ook deze western stelt zeker niet teleur, het is absoluut een prettig en sterk exemplaar. Het is mijn tweede western van Peckinpah en tot nu toe smaakt het na meer.
De film wordt gedragen door de twee hoofdpersonen, de outlaw William H Bonney (Alias Billy the Kid) en de gewezen outlaw en nu wetsdienaar Pat Garrett, beidde prachtig vertolkte rollen. Twee karakters die tijdens de film echt tot leven komen als mensen van vlees en bloed die leven in een zware en moeilijke tijd. Vooral Garret ziet zich geconfronteerd worden met een dilemma dat hem niet in de koude kleren gaat zitten. Er wordt ook (net zoals in The Wild Bunch) flink afgerekend met het romantische beeld van het Wilden Westen. De hoofdpersonen zijn ook absoluut geen sympathiek figuren, Billy the Kid is weliswaar charismatisch maar toch ook nogal egocentrisch en heeft zelfs bijzonder valse en gemene trekjes, zijn tegenspeler is vooral erg verbitterd (prachtige scènes met zijn vrouw en als hij de pose van Billy the Kid tegen komt in de saloon ).
Dat Sam Peckinpah ook niet vies is van een portie geweld was me al wel duidelijk, wat ik vooral erg treffend vond was de totale willekeur en acceptatie van het geweld. Er wordt snel naar het geweer gegrepen als er een geschil moet worden geslecht, het gebeurt in de film letterlijk zelfs tussen de soep en de aardappelen door (prachtige scene ook weer). In schril contrast staat daartegenover de uiteindelijke shoot-out, die is zeer bedeesd en kalm van opbouw, onheilspellend ook. Slechts een goed gemikt schot is alles wat er nodig is om een legende om te leggen. Indrukwekkend, rauw en enigszins onthutsend portret vanuit de grens van de menselijke beschaving.

De cinematografie is meer dan voldoende, vooral de landschapsopnamen zijn vaak zeer sfeervol en mooi met als slagroom op het taartje de muziek van Dylan (zelden was "Knockin' on Heavens Door" toepasselijker in een film). Dat is overigens wel meteen zijn belangrijkste bijdrage aan deze film want zijn naam op de rol net na de hoofdrolspelers is nogal "overdone", echt een heel bijzonder inbreng heeft hij nu ook weer niet. Film kent ook erg veel bijrollen wat soms wel een beetje als een nadeel werkt maar verder weinig negatieve zaken aan deze prachtige film kunnen ontdekken.

Dik 4* met optie op nog eens een halfje meer.

Ik ga voor 'een meesterwerk met foutjes'. Pat Garrett and Billy the Kid heeft een aantal scènes die ik werkelijk schitterend vind en die zeker tot de beste ooit behoren die ik in westerns gezien heb. Deze scènes overtreffen ook alles uit Peckinpah's The Wild Bunch. Maar als geheel is Pat Garrett and Billy the Kid niet gigantisch sterk en minder goed als The Wild Bunch.

Het probleem is het tempo. Westerns mogen wel traag zijn, maar ik vond dat de film af en toe wat doelloos was en er zat gewoon weinig vaart in. Er waren iets te veel scènes waarin Pat Garrett weer wat oude kennissen of bendeleden van Billy ontmoette en andersom ook te veel scènes waarin Billy van hot naar her reisde. De uiteindelijke confrontatie had eerder mogen komen. Soms is de film gewoon saai. Ik stond ook een beetje te kijken van Bob Dylan. Zit die er alleen maar in om de film gemakkelijker gepromoot te krijgen. Zijn muziek in de film is schitterend, maar zijn rol voegt totaal niets toe.

De andere rollen zijn echter wel perfect vertolkt. James Coburn valt met name op en heeft wat mij betrefd de beste rol. Kristoffersons Billy is wat vlakker, maar ook prima. De bijrollen worden allemaal gespeeld door vaste westernacteurs, intussen allemaal op leeftijd. Sommige herkende ik direct, maar bij een heleboel zat ik me af te vragen waar ik dat gezicht van kende. Een zoektocht op IMDB levert dan telkens weer een bekende western op. IMDB noemt ook Elisha Cook Jr. op, maar die heb ik niet gespot. Jammer, want die vind ik altijd wel fijn en zijn bijrol in Shane was geweldig.

Opvallend is dat de grootste scènes wel allemaal geweld bevatten. Maar Peckinpah weet bijna als geen ander actiescènes een goede dramatische lading mee te geven. Alleen al de openingsscène is briljant. De scène die me waarschijnlijk altijd wel zal bijblijven is echter die waarin Slim Pickens' sherriff neergeschoten wordt en langzaam naar het water loopt om te sterven, gevolgd door zijn vrouw. De manier waarop Knocking at Heavens Door hier gebruikt wordt is magisch. Zo zitten er wel meer scènes in, maar dit was de mooiste wat mij betrefd.

4* Oneven western, maar toch zeer de moeite waard.

Een aparte western die het vooral van de sfeer moet hebben. Coburn en Kristofferson zitten goed in hun rol als Garrett en The Kid. Het is knap hoe de personages worden voorgesteld. Geen goodguy en badguy, maar 2 outlaws die samen ooit iets opgebouwd hebben, door omstandigheden aan de andere kant van de wet staan, maar toch ergens nog wat aversie voor elkaar hebben. Geen zwart wit situaties, maar hier aangetoond dat de lijn zeer dun is. Niet alleen voor de 2 hoofdpersonages, maar bij iedereen uit die tijd. Zowel wetsdienaars, burgers (Amerikanen en Mexicanen), outlaws, ... die telkens voor de keuze staan of ze toch mee in het gareel zullen lopen of zoals vroeger hun eigen weg uitstippelen wat de gevolgen ook mogen zijn. Dat sfeerbeeld is dan ook de sterkhouder van de film. Want qua verhaallijn zelf is het een soort westernroadmovie die niet altijd even snel en samenhangend is. Al is dat hier niet echt nodig ook niet.

Apart verhaal is de aanwezigheid van Bob Dylan. Dylan als muzikant en Dylan als acteur. Beiden blijkbaar wel in hun vel en met de nodige mysterie. Als muzikant zorgt hij voor een aangename soundtrack. Tenslotte is hij vooral sterk in het Amerikaanse genre met z'n mengeling van blues, western en folk. Leuk is het nummer Knockin' on heavens door dat hier mooi tot z'n recht komt. Als acteur speelt hij de rol die op z'n lijf geschreven is. Als jonge outlaw met een waas van mysterie over zich speelt hij een opvallende bijrol. Dylan zal geen hoofdrol aankunnen denk ik, maar hier zit hij mooi op z'n plaats.

Vooral de avond- en nachtscenes buiten vond ik adembenemend, met als uitschieter de laatste tien minuten met ongekende spanning.
Vooraf had ik zo mijn bedenkingen bij de muziek van Dylan, maar het is mij prima bevallen en levert een uistekende bijdrage. Behalve dan Knocking on heavens door... wat een verschrikkelijk rot nummer is dat.
Coburn speelt één van zijn betere rollen hier.
De film zakt af en toe wat in en deed mij verlangen naar de volgende scene.
3,5*

Herzien. Briljante western! Nog een tikkeltje beter dan The Wild Bunch.

Goede western, al vind ik hem in zijn geheel een beetje traag.
Maar de rollen van zowel James Coburn als Kris Kristofferson zijn prima.
En ook de muziek is prachtig, en die is van Bob Dylan, die zelf ook een rolletje heeft in de film.

Niet hét verhaal van Billy the Kid (en Pat Garrett), daarvoor wijkt het teveel af van de historische feiten.
Een hard bewijs voor de dood van 'The Kid' is er nooit geweest trouwens.
Veel films over hem spelen daar dan ook gretig op in.
Maar dit is wel een sterke film (met enkele zwakke punten), met een hele trits acteurs en actrices met een behoorlijke staat van dienst op western gebied.
Het wemelt a.h.w. van de 'oud-gedienden'
Om er maar een aantal te noemen...Chil Wills, Katy Jurado, Jack Elam, Paul Fix, Slim Pickens, en Gene Evans.

De muziek en aanwezigheid van Bob Dylan als acteur weerhield mij er destijds van om de film in de bioscoop te gaan zien.
Ook nu nog staan beiden mij tegen, in het kader van de film bedoel ik dan.
Ik heb niet tegen Dylan's muziek, maar is een western vind ik die absoluut niet op zijn plaats.
En zijn rolletje is m.i. helemaal overbodig.

Kristofferson, hoewel te oud, is goed in de rol van Billy, en lijkt uiterlijk ook wel redelijk op de echte William Bonney, alias Henry McCarty, alias Henry Antrim, alias Billy the Kid.
Coburn is ook een goede keuze voor die van Garrett.
Goede sfeer en settings.
Maar daar wist Peckinpah altijd wel raad mee.

Jammer van die muziek, maar verder de moeite waard.
In mijn western dvd collectie komt de film echter niet terecht.
Daarin bevinden zich wel een aantal andere Peckinpah westerns,(vanzelfsprekend) 'The wild bunch', 'Major Dundee'(minder sterk) en de schitterende 'Ride the high country'.

Niet bijster goed. De film komt nooit op gang en alhoewel de acteurs hun best doen, wil het nooit interessant worden. Dylan is geen acteur en dat zie je maar al te goed. Stuk minder dan de andere Peckinpah-westerns.

Opvallend goede soundtrack dunkt mij. De scene waarin Billy the Kid uit die blokhut gelokt wordt, met zijn handen omhoog. Let daar maar eens op de muziek. Bob Dylan had het beter alleen bij de soundtrack kunnen laten, bij nader inzien.

Woensdag 30/12 op de ARD: van 23.55 - 01.50 u.