The Last Waltz (1978)

sja mag deze nou wel op de site of niet.. heb net een bon jovi concertvideo die toegevoegd was afgekeurd.. maar goed aangezien dit deels een docu is deze maar wel dan

Ik heb 'm ook gekocht. Ik vind die stukjes interview tussendoor eigenlijk totaal overbodig, wat mij betreft hadden ze gewoon alleen het concert erop mogen zetten, of misschien had ik de cd moeten kopen ipv de dvd.

Heel gave concertfilm.

Ik moet toegeven dat er voor mij wat skippers tussen zitten (ik heb niks met Neil Diamond en Muddy Waters... Clapton speelt onder zijn maat...) maar afgezien daarvan een geweldige concertregistratie. Met name de stukken van The Band zelf kunnen mij mateloos bekoren.

Toen de film verscheen in 1978, ben ik zodra hij in de bioscoop kwam hier, gaan kijken.
Ik was toen overdonderd van zoveel muzikale kwaliteiten van de bandleden en ben dat nog steeds.
Helaas voor mij was hun afscheidsconcert ook mijn eerste kennismaking met 'The Band', maar toch heb ik nadien nog veel van hun muziek kunnen genieten, door ze helemaal te ontdekken.
De DVD van de film waarover we het hier over hebben is een fantastische hebbeding en zoals in de film wordt vermeld aan het begin... kijken met de volumeknop helemaal open... puur genot is dit.. dubbel en dik een 5 sterren DVD!!

De beste concertfilm ooit. De optredens zijn opwindend (Ronnie Hawkins, Muddy Waters) en bevlogen (Van Morrison, Neil Young). Clapton wordt van het podium gespeeld door Robbie Robertson. Door het lot van een aantal bandleden vind ik de film een wat sombere lading krijgen, af en toe. Zo beschouwde Richard Manuel zich al als een has-been en maakt in de film een verweesde indruk. Er zijn volop geruchten over uitgebreid cocaine-gebruik achter de schermen, wat verklaart waarom aan het eind & in het holst van de nacht nog energie genoeg was voor een (overbodige) jam-sessie.

Een mooi stukje muziekgeschiedenis en leuke DVD-extra's!
4 1/2 *!

Geweldige concertfilm die kwalitatief heel sterk is. De stukken tussendoor zijn getuigenissen van de muziekgeschiedenis in enkele zinnen. Met wisselende gastvedetten die gelukkig niet zomaar hun grootste hits aframmelen, maar een nummer kiezen in lijn van de hoofdact: The Band. Een aanrader dit.

The Band met Bob Dylan, Neil Young, Joni Mitchell, Van Morrison en Clapton tijdens 1 concert, met Martin Scorsese als regisseur... beter kan een muziekfilm niet worden!

THIS DVD SHOULD PLAY BE LOUD!

Op zich zijn de interviews wel interessant, het verstoord de flow van het concert alleen, en dat is jammer, want de muziek is ijzersterk. The Band speelt met passie en krijgt daarbij hulp van niet de minste namen. Als Neil Young fan ben ik echter toch wat teleurgesteld in de versie van Helpless, maar dat was de schuld van coke (koste nog 2000 dollar om een restant in Neil's neus weg te halen).

Ook interessant, tijdens de Jam (bij het bonusmateriaal) komt Stephen Stills het podium op gelopen. Stills en Young waren eerder dat jaar op tournee, maar Neil Young peerde 'em halverwege met de boodschap 'Eat a Peach', ze gunnen elkaar nauwelijks een blik tijdens de jam, maar op het eind jammen ze toch een beetje met elkaar. Neil gebruikte overigens niet veel coke, niet zoveel als Stills in ieder geval, maar af en toe. Bovendien was hij die dag niet de enige met een lijntje in zijn neus.

Geweldige muziekfilm, die ik destijds in de bioscoop heb gezien. De film maakte toen een geweldige indruk op me en doet dat eigenlijk nog steeds. Toppers zijn Muddy Waters en Dr. John. Verder zijn alle Bandnummers fantastisch. Ik heb ze voor en na die tijd nooit meer zo goed uitgevoerd horen worden. Dit is eigenlijk de enige opname waarop de Band zijn eigen nummers goed uitvoert en waar het geluid uitstekend is. Aanvankelijk kende ik de Band alleen vanwege het feit dat ze goede nummers en goede zangers hadden. Studioplaten vielen altijd tegen, waarbij het getokkel van Robertsen nog het ergste is.New Morning van Dylan wordt er nog het meest door ontsiert.

Deze film is niet alleen geweldig door het geluid. Ook de wijze van filmen van Scorcese is zeker voor die tijd zeer origineel. De interviews zijn erg informatief en leuk, hilarisch vaak. Ook hier valt Robertsen uit de toon.

De film is te zien op MGM Movie Channel. Muziek is natuurlijk geweldig en wordt op fenomenale wijze versterkt door het beeld: heb een halfuur gekeken en al meerdere kippenvelmomenten achter de rug - maar... The Band blijft voor mij toch het sterkste zonder al die gastartiesten. Zo'n Joni Mitchell, ook met beeld zal het nooit mijn favoriete zangeres worden. Desalniettemin een ijzersterk staaltje muziekmaken van de heren; samen met Stop Making Sense van Talking Heads duidelijk een van de betere concertfilms die er zijn.

In what just might be the finest rock & roll concert film ever, THE LAST WALTZ celebrates the final performance by the Band (Robbie Robertson, Rick Danko, Richard Manuel, Levon Helm, and Garth Hudson). The show took place on Thanksgiving Day in 1976, at San Francisco's Winterland Arena--where the group had played their very first show more than 16 years before. In order to make their farewell even more unforgettable, they recruited numerous guests to join them onstage. They include Bob Dylan, Dr. John, Neil Diamond, Eric Clapton, Emmylou Harris, Joni Mitchell, Van Morrison, Muddy Waters, Keith Richards, Ron Wood, Neil Young, Ringo Starr, Paul Butterfield, Ronnie Hawkins, and the Staples. Martin Scorsese, a former roommate of Robbie Robertson's, employs some of the world's greatest cinematographers--including Michael Chapman, Vilmos Zsigmond, and Laszlo Kovacs--to film the set in a way that captures the show's sweat and energy with a powerful intimacy. Interspersed into the songs are a series of interviews with the Band's members, who recall their early days playing for empty bars and their emergence as major players in the rock & roll game. THE LAST WALTZ is a thrilling concert film, mandatory viewing even for those unfamiliar with the Band or rock music in general.

THIS FILM SHOULD BE PLAYED LOUD!

Fixed

De muziek is fantastisch, daarover bestaat geen twijfel (tenzij je niet van klassieke rockmuziek houdt, maar waarom zou je dan in vredesnaam The Last Waltz willen kijken?). Dat wist ik vooraf al, niet alleen door de indrukwekkende line-up aan artiesten die meedoen, maar vooral ook omdat ik de cd-versie van The Last Waltz al kende. Die mag ik erg graag afspelen en deze film is een erg leuke toevoeging. Wel moet ik een ding toe geven: ik vind het nooit bijzonder leuk om te kijken naar muzikanten die optreden. Volgens mij ben ik de enige muziekliefhebber die dit heeft, maar ik vind mannen op een gitaar zien spelen niet half zo boeiend als ernaar te luisteren op een cd zonder beeld erbij. Een verklaring heb ik daar niet echt voor. Misschien weet ik wel te weinig van het bespelen van muziekinstrumenten af om de kunst ervan op visuele wijze te zien. Hiermee bedoel ik dat ik de genialiteit van muziek slechts kan horen, maar niet kan zien (het staat er een beetje vreemd volgens mij, het is erg moeilijk om te schrijven over hoe muziek eruit zou zien).

Een goede muziekdocumentaire staat of valt voor mij dan ook sterk bij de manier waarop de aandacht verdeelt wordt tussen optredende artiesten en randzaken. The Last Waltz heeft hier het voordeel om veel gastoptredens te hebben, want bij iedere nieuwe gast komt er toch weer wat frisse energie naar binnen. De extra interviews vond ik er wat onhandig tussendoor geplakt. Slechts een aantal ervan zijn boeiend en ik vond ze vooral te kort. Nu werd het concert tussendoor te vaak onderbroken voor een vraag van één of twee minuten. De interviews wat meer aan elkaar geknipt had waarschijnlijk beter gewerkt. Verder is er nog het afscheidsgevoel dat de film probeert over te brengen, wat nog het best werk in het laatste shot. Het geeft iets extra's aan de film. Toch is dit voor mij zeker nog geen competitie voor de documentaire Woodstock, die gewoon het totaalplaatje veel beter weet te brengen.

Leuke film om een keer gezien te hebben, dat zeker, maar in de toekomst richt ik me vooral weer op de cd.
3,5*

Uhm, nee.
Clapton speelt zelfs voor zijn doen misschien wat beheerst, en hij speelt geen bombastische solo, maar muzikaal is het nog steeds briljant wat ie hier doet.