Room (2015)

Aangrijpende film die in het tweede bedrijf nét wat te lang gaat duren. Ondanks de sterke hoofdrollen en prima set-up gaat Room daar toch een tikkie vervelen. Vooral omdat het dan allemaal te conventioneel wordt.

Mooi.

Een simpel verhaal in een beperkte setting, en dan heel goed in details uitgewerkt om het echt tot leven te brengen, met een paar erg goeie rollen van goeie acteurs. Toch een vrij makkelijk concept om een goede film op te baseren, maar er zijn er evengoed niet zo heel veel waarin dat zo vanzelfsprekend perfect gedaan is als hier. Steengoed spel van de kleine Jacob Tremblay, en daarnaast misschien net iets minder overweldigend maar wel met veel overtuiging van Brie Larson - terecht een Oscar. Waar het verhaal na de helft misschien net iets inkakt heb ik daar ook wel begrip voor, dat onderdeel van de storyline hoort er nou eenmaal bij - het is niet meteen happily ever after tenslotte, en de rol van William Macy hoort daar ook bij - het maakt een mooi contrast duidelijk. Wat me wat verbaast is dat sommige mensen in het begindeel niet doorhebben wat er aan de hand is - dat was mij meteen zo duidelijk als wat, terwijl ik toch vaak niet echt door heb welke kant een film uitgaat. Heeft genoeg over dit soort dingen in de krant gestaan denk ik dan...

illucyon schreef :

Kan je hier goed in volgen, je mag zelfs zeggen dat de regisseur een originele toets geeft aan het verhaal waardoor de film na een tijdje begint te beklijven. Helaas naar het einde inderdaad wat langdradig. 6,5/10

Zeer aangenaam verrast om Hopkins' "Campfire" nog eens te horen. Kon hem eerst niet direct plaatsen, maar dat was al de spil van de beste scene van Monsters en in dit Room is dat eigenlijk weer zo. Sterke film verder, natuurlijk door de geweldige vertolkingen (Tremblay doet denken aan Quvenzhané Wallis uit Beasts of the Southern Wild, zij het iets meer ingetogen, en Brie Larson is groots), maar ook door de effectieve manier van filmen, met veel POV.

In tegenstelling tot anderen vond ik het trouwens zeker interessant om (een beetje) de uitwerking van de kidnapping op de later toegevoegde randpersonages te zien. Het uiteengeslagen huwelijk is natuurlijk geen los plotlijntje maar gewoon logisch vervolg van wat er is gebeurd (je kan ook eigenlijk zo invullen hoe dat zich heeft voltrokken obv de reactie van Grandpa bij het eerste weerzien met Joy). Verder wellicht wat platgetreden paadjes, maar a la, dat lijkt me dan ook een beetje de bedoeling als je zo'n beproeving hebt doorgemaakt. Geen gekke dingen. Vond het aanpraten van een schuldgevoel over de keuze om Jack in Room op te voeden nog wel een originele touch eigenlijk.

Enige serieus valse noot vond ik (puur alleen) het eindshot, waarbij er nog even snel sneeuw naar beneden komt gedwarreld en de muziek nog even aanzwelt. Abrahamson had gewoon moeten stoppen bij het 'bye room' en wat geluid van de wereld moeten laten klinken. Ga je toch heel anders de credits in.

4*

Overigens vond ik het nog wel aardig hoe de relatie tussen Joy en de boosaard eerst nog wel enigszins vriendelijk lijkt, alsof ze ze zelf misschien niet op een rijtje heeft, maar de soundproofing panelen op het plafond verraden eigenlijk al vrij snel hoe de vork in de steel zit.

Prachtige film die inderdaad vrij origineel is zoals mijn bovenbuurman dat ook vermeld.
Het eerste uur is zeer sterk en bij vlagen best spannend....daarna neemt het drama gedeelte de film over.
Zeer sterk acteerwerk van de beide hoofdrolspelers...erg knap hoor.
Ik was blij dat dat kind z,n haar eindelijk geknipt werd....geen porum

Grote aanrader dit hoor.

De twee werelden van Jack

Het kon makkelijk de sentimentele kant opgaan maar de film was gelukkig niet te sterk gericht op het forceren van traantjes. Het blijft wel een somber en vrij zwaar drama dat de aandacht blijft houden op een bijzondere moeder-zoon band in al even bijzondere omstandigheden. De eerste helft in de kamer vond ik wat aan de lange kant, maar de tweede helft van de film over de aanpassing van Jack aan de echte wereld vond ik boeiend om volgen. Zeker de manier waarop Jack naar de wereld binnen en buiten kijkt werd goed onder woorden gebracht. Room is niet het type film waar ik sta voor te popelen maar met zo'n fijngevoelige uitwerking en zo'n sterk acteerwerk had ik geen moeite om tot het eind te kijken.

Een film waar je best weinig van weet op voorhand. Niet dat de film een grootse plottwist kent, maar het verhaal is best indrukwekkend en werkt vooral door er zonder wetenschap in te duiken. Daarom dat ik het meeste hier gewoon als spoiler aanduidt.

De film begint geheimzinnig. De scènes in de room zijn zeer intiem met twee sterke acteurs. Je weet als kijker niet wat er meer is, en tegelijkertijd leef je mee de jonge Jack die helemaal niets kent van buiten die room. Door zeker in het begin te blijven focussen op de kamer zelf, gaat de aandacht ook naar de leefwereld van Jack.

Daarna wordt het even spannend, maar de film draait niet om de ontvoering zelf. Gelukkig weinig aandacht naar 'Old Nick'. Na de ontvoering kom je ook niet te weten wat er met hem gebeurd is. Dat is niet relevant voor het verhaal. Daarna krijg je de terugkeer van Joy en Jack. En net als bij iemand die zwaar ziek is, weten de omstaanders nooit wat ze moeten zeggen.

Ik las hier ook iets opvallend, waar ik me in kan vinden. Joy & Jack wonen in 1 kamer wat - vooral voor Jack dan - de enige wereld is die ze kennen. En toch is het niet claustrofobisch. In tegendeel, als ze kunnen ontsnappen is het vooral wennen aan een grotere leefwereld. De filmmakers zijn er in geslaagd om dat effect mooi weer te geven.

Echt helemaal overtuigt de film ook weer niet. Qua regie en cinematografie is het nergens speciaal. Het zijn vooral Brie Larson en de jonge Jacob Tremblay die de film trekken. Met het boeiende verhaal levert dit een goeie film op. Zeer begrijpelijk dan ook dat vooral Larson met de prijzen ging lopen en niet de film zelf.

Over het verloop kan je niets vertellen dus melden we maar even dat het met zo'n film twee kanten op kan gaan en we hier aan de goede kant zitten. De uiteindelijke waardering was ook spannend tot het eind. Een flinke huilbui of ferme stomp in de maag had de waardering hoger uit doen vallen maar hier kunnen we dankzij de kwaliteit van de rest wel mee leven.

Wow, wat een levensecht drama is dit. Vond het een bijzonder indrukwekkende film over moeder en zoontje Jack die opgesloten zitten in een kleine schuur en daar jarenlang hun leven moeten leiden. Via de TV krijgt Jack wel wat mee van de buitenwereld, maar dat opgesloten blijven kan niet eeuwig doorgan besluit de moeder. Via een spannende ontsnappingsscene wordt geprobeerd om de 'Room' te ontvluchten en vanaf dan vertel ik niet zo veel meer vanwege spoilers.

Enfin, vond het een verrassende film met sterk acteerwerk van de moeder en het jochie. Niet te sentimenteel aangezet gelukkig, maar meer heel realistisch. Dacht telkens dat dit best gebaseerd zou kunnen zijn op een waargebeurd maar dat is het niet klaarblijkelijk. Geeft niks natuurlijk, vier dikverdiende sterren voor deze film !

Aangrijpende film die niet alleen het afschuwelijke van een jarenlange gijzeling schetst,maar tevens de trauma's die achteraf de betrokkenen te beurtvallen ingevolge moeilijke en begrijpelijke aanpassingsproblemen maar ook door de houding van naastbestaanden en de bemoeienissen van de media.. Deze aspecten komen alle aan bod. Het maakt de sterkte uit van deze film, samen met de goede vertolkingen.

Zeer aangrijpende drama dat mij de hele film lang kon raken. In het begin wist ik niet wat ik kon verwachten en zat ik vol met vragen in m'n hoofd, maar langzamer werd het duidelijker. De liefde die de moeder heeft voor haar zoontje is geweldig om te zien, hoe ze niet opgeeft na al die jaren. De gijzeling, de aanpassing aan de omgeving en de aandacht van de media en nabestaanden komt allemaal aan bod. Een film die me echt heeft geraakt, met erg goed acteerwerk. Brie Larson deed het ontzettend goed en verdiend die oscar voor deze film dan ook dik en dwars. Het einde vond ik want minder wat sommige vragen bleven onbeantwoord maar misschien is dat maar goed zo. Aangrijpend.

Destijds de eerste trailer gezien en kon me bijna enkel de fragmenten uit de kamer herinneren. Was dan ook verrast toen halfweg de film Jack al (succesvol) wist te ontsnappen en nog meer verrast toen ook de moeder levend werd teruggevonden. Had toch een ander verloop van de film verwacht en vond het dan ook interessant om te zien hoe in de nasleep van de gebeurtenissen, moeder en zoon zich trachten aan te passen aan een wereld waarvan ze vervreemd zijn. Vooral het perspectief van Jack wordt benadrukt en dat is goed maar ik miste toch wat diepgang bij de grootouders die vrij rustig lijken te blijven onder de hele zaak. Na het eerste uur zakt de film een beetje in maar dit wordt weer goedgemaakt nadat de moeder een emotioneel interview geeft en kort nadien zelfmoord probeert te plegen. Vond het einde ook geslaagd. Beetje jammer dat we geen inkijk meer krijgen in de rechtszaak en de relatie met de biologische grootvader, die niets van Jack wil weten. Dat laatste was overigens een interessant gegeven waarop weinig werd ingegaan (lees: kind van een verkrachter/psychopaat) met uitzondering van het interview waar dit feit confronterend aan bod kwam. In het algemeen een interessante, aangrijpende film!

Deze film sleept je werkelijk mee van begin tot eind. Geen al te grote plots, maar met een goede portie medeleven kom je al heel ver. Niet té dramatisch, maar af en toe een krop in de keel moet je erbij nemen. Sterk acteerwerk. De band tussen moeder en zoon is zeer mooi in beeld gebracht, alsook hoe Jack zijn 'veilige' wereld ziet en hoe hij omgaat met veranderingen. Toppertje!

Voor originaliteit verdient Room de thumbs up. Een soortgelijk verhaal zul je zelden vinden, dus was best benieuwd naar de uitwerking. Helaas is dit verder gewoon een simpel filmpje dat enkel en alleen op je gevoel probeert in te spelen. Ik kan niet zeggen dat dit is gelukt. Meelijwekkende situaties volgen elkaar op, de een nog voorspelbaarder dan de ander. Het acteerwerk van beide is sterk, maar de personages strontvervelend. Ik heb geprobeerd om me in hen te verplaatsen, maar zonder succes.

Neen, dit was het toch niet mij.

2.5*.

Mooie film met een hele prettige soundtrack en sterk acteerwerk, maar om een of andere reden net niet krachtig genoeg om echt indruk op me te maken.

Zonder verwachtingen deze eens bekeken en ik was toch wel aangenaam verrast. Toch wel een origineel verhaal die me wel kon boeien van begin tot einde.

De cast deed het ook erg goed en kwam overtuigend over. Verder zag de film er prima uit.

'k vond het wel een aanrader.

Zo'n film kan inderdaad twee kanten uitgaan. Van drama naar nog meer drama op dezelfde voet maar dan anders, of er een heerlijke drama/thriller van maken. Helaas dat laatste is het voor mij niet geworden en dus een gemiste kans, want die elementen had ie zeker. Ik had het maar bij het boek gelaten, dan was het goed geweest. We zitten hier met nogal wat plotgaten. Bewust eruit gehaald, omdat ze het kennelijk niet interessant genoeg vonden. Daarnaast vond ik het jongetje (dacht steeds dat het een meid was) soms hadden ze het over de kleine meid (geen schaar, okay, maar de moeder was wel kort geknipt, vreemd!!, knap irritant met dat geschreeuw. Nog vreemder was de ontsnapping die wel goed in elkaar zat en zeker met die kies in de hand briljant voor het verdere vervolg. Helaas na slechts EEN HALF UUR is de politie de vindplek al op het spoor. Ja ja rode truck met schuur en een dakraam Compleet ongeloofwaardig! Helaas in het tweede uur geen [zoektocht adhv zijn woorden en tand maar een terugkeer in de wereld/spoiler]. Gemiste kans. Het wordt er alleen maar saaier op. Ook de opa die niet wil zeggen wat hij denkt. Het zijn allemaal open vragen. Zoals gezegd vond ik het kind vooral in het eerste uur nogal irritant. Kan best begrijpen dat je in zo'n stresssituatie anders en vreemd gedraagt, maar de moeder reageert er maar lauwtjes op. De kant van de man wordt helaas weinig belicht. Zelfs de moeder praat er met geen woord over en het kind vraagt er amper naar. Jammer!

Enkele pluspuntjes vond ik de acteerprestaties van zowel de moeder als het kind. Zijn woorden en het opnoemen van zijn visuele woorden vond ik sterk.

Nee, wat betreft dit soort claustrofobische films zijn er betere gemaakt. Nee dan vond ik 10 Cloverfield lane heel wat beter in elkaar steken ondanks dat zwakke eind. Helaas is voor mij Roomless!

Film met twee gezichten.

Dat de meesten het eerste gezicht het beste vinden is dan ook wat problematisch, want uiteindelijk draait het toch allemaal om het tweede deel. Dat voelt alleen wat magertjes aan en het zorgt er ook voor dat de film als een nachtkaars uitgaat, maar dan wel héél traag.

Het plot is weinig origineel, de uitwerking is dat wel. Uitgangspunt is hetzelfde als een sloot aan horrorfilms, maar in plaats van te mikken op spanning of horror kiest Abrahamson voor het menselijk drama achteraf. Al is kiezen misschien het verkeerde woord, want hij probeert de boot tussen genrefilm en drama in het midden te houden, waardoor het uiteindelijk vis noch vlees is.

Voor een genrefilm is het alleen wat te braaf. De ontsnapping is dan nog redelijk spannend, maar het gebrek aan obstakels (alles gaat wel érg makkelijk) staat het eerste uur toch wel in de weg. Het is ook al snel duidelijk hoe de vork in de steel zit én dat de film niet echt geïnteresseerd is in de spanning die klassiek uit deze situatie gepuurd wordt, dus is het vooral wachten tot de film écht begint.

Wanneer het dan eindelijk zover is, krijg je een interessante transitie van een kwartiertje, maar daarna vervalt het is nogal troosteloos en voorspelbaar drama. Personages komen nooit echt tot leven, sommige onnodige randzaken (Macy is geweldig maar wat is de functie van zijn personage?) houden de film alleen maar op en vele dramatische ontwikkelingen worden enkel aangestipt ipv naar behoren uitgewerkt.

Rest een film die een uitgekauwd uitgangspunt op redelijk unieke wijze probeert uit te werken. Maar het resultaat is een gemiste kans. De acteurs doen het aardig, maar daarmee is het meeste dan ook wel gezegd. Qua toon, opbouw en dramatiek schiet Abrahamson te vaak mis.

2.5*

Een vrouw die jaren geleden ontvoerd is, verkracht, en nu een vijfjarige zoon moet opvoeden in een te kleine ruimte? Dat is het werk van een psychopaat waar je zo snel mogelijk moet zien te ontsnappen, onderweg een bijl moet pakken en zijn schedel moet opensplijten. Het is een scenario zoals je ze in horror vaak tegenkomt. Ik was dan ook wel benieuwd hoe het als drama zou uitpakken.

Room staat volledig in het teken van de relatie tussen een jonge moeder (Brie Larson) en haar zoontje Jack (Jacob Tremblay). Het eerste halfuur zien we vooral de moeilijkheden van de moeder om een kind op te voeden in een kleine ruimte die geen enkel benul heeft van de buitenwereld. De vertelstem van Tremblay als voice-over is best fijn en het is aandoenlijk om te zien hoeveel waarde er aan kleine dingen wordt gehecht.

De acteerprestaties van zowel Larson als Tremblay zijn goed, maar weggeblazen ben ik zeker niet. Sowieso gingen mijn nekharen overeind staan als Jack weer eens een keel opzet, verschrikkelijk. Na de spannende ontsnapping lijkt de film afgelopen, maar dan begint het tweede deel, wat eigenlijk net zo traag is. We zien een Macy opdraven waarvan ik het nut niet echt inzie, behalve dat hij Jack ziet als een product van verkrachting. Ik twijfelde steeds meer aan hetgeen waar de film nu heen wilde.

Het weet niet te emotioneren en het voelde allemaal wat snel. De hele kidnapping wordt amper behandeld terwijl het een enorm ernstige situatie is. Uiteindelijk blijft de film overeind door het acteerwerk, maar verder maakt het weinig indruk. Het sluit zelfs niet met een klapper af.

Ik startte volledig blanco in deze film behoudens het feit dat de film reeds hoge ogen heeft gegooid. Ik wist bijgevolg niets af van de opsluiting van Jack en Joy. Ik ging gezien de armtierige setting uit van schrijnende armoede.Op welke planeet heb ik de afgelopen twee jaar gezeten, kan je je afvragen... ? Ik had weliswaar vragen bij de setting zoals bijvoorbeeld dat alarmsysteem als anachronisme, maar dat werd later helemaal duidelijk.

Centraal staat de moeder-zoonrelatie tussen Joy en Jack die door beiden erg overtuigend gespeeld wordt, zowel binnen als buiten de ruimte. Brie Larsen etaleertt hier haar volledige kunnen waarbij alle emoties aan bod komen. Ook de kleine Tremblay doet het zeer goed wetende dat kindacteurs in dramafilms onvoorspelbaar zijn.

De film bestaan uit twee delen en vooral het eerste deel binnen is het meest adembenenemd. Dikwijls aan Nathalie Kampusch moeten denken. Onwaarschijnlijk verhaal om zeven jaar opgesloten te zitten, verkracht te worden, zwanger te zijn en te bevallen van een zoon die intussen een jaar of 5 jaar is. Joy probeert met de beperkte middelen die ze heeft Jack een zo goed mogelijke opvoeding te bieden. Combineer dit met de levende fantasie van een vijfjarige en je krijgt leuke ontroerende dialogen.

Het gedeelte buiten begint goed met de verwondering en angsten van Jack. Nadien verliest de film wat van zijn pluimen. Ook het feit dat de wel heel makkelijk de dader kan opsporen stoorde me wat.
Het tweede deel is vooral therapeutisch en het herwinnen van de eigen plaats in zowel het gezin als in de maatschappij. Dit verloopt logischerwijs moeizamer dan verwacht. Jammer om Macy maar een beperkt bijrolletje te zien vertolken. Hij heeft meer in zijn mars.

Aangrijpende film met uitstekende acteerprestaties. Inhoudelijk redelijk, maar niet top. Concept zeker ok, verloop van de film had ik anders in gedachten. Al bij al een nipte 4,0*.

Wat een mooie film! Ik vind het verhaal erg interessant en erg goed uitgewerkt. Het eerste deel in de schuur wordt heel intiem gebracht. Het is haast alsof je zelf ook in de schuur bent. Het tweede deel, als ze in de 'normale' wereld zijn, werd voor mij iets meer als veel andere films. Het voelde minder speciaal en ietwat langdradig, maar nog steeds vond ik het goed en het acteerwerk is over de gehele lengte sterk. Vooral Jacob Tremblay heeft indruk op mij gemaakt. Die jongen is een geboren acteertalent! Ik vind het een bijzondere, vrij ontroerende film. 4,5*

Mijn favoriete regisseur laat herhaaldelijk "room to dream" uit zijn mond ontsnappen: David Lynch. Niet dat deze film ook maar in de verste verte iets met lynch vandoen heeft, hoewel die "back yard" ...

Allereerst is het een uitermate goede zet om het verhaal vanuit het perspectief van het jongetje te laten passeren. Zijn brein is nog kneedbaar ("plastic") als silly putty: met fantasie en liefde kan je de ergste verschrikkingen overleven. Zelfs "verschrikking" wordt 'n rekbaar begrip in de lenige geest.

En er zit enorm veel poëtische ruimte in deze film, vooral doordat de kunst van het weglaten door de regisseur goed verstaan wordt: meer door minder. Het opgerolde tapijt legt letterlijk een verband tussen dood en geboorte.

De tijd versnelt. Mensen hebben haast. De film beantwoordt dit onmiddellijk en gaat met reuze vaart door de post traumatische periode van de moeder. Het jochie zal pas veel en veel later geconfronteerd gaan worden over het mysterie van z'n vader.

Het einde was geen open deur, maar toch ook weer wel.

Fraaie film met sterk acteerwerk van de twee hoofdrolspeleres en de vertelling is sowieso interessant. Meeslepend en toch sober opgediend. Sterk.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Goed beeld, geen HD aanwezig...

Goed geluid, geen Dolby Digital aanwezig...

Onrustig camerabeweging...

Meeslepend en boeiend drama, ondanks de soberheid waarmee ie gebracht wordt. Verder leveren de 2 hoofdrolspelers perfect werk. Had niet gedacht dat ik deze zo goed ging vinden.

Ja wat moet je hierover zeggen..

Uniek, meeslepend en vooral ijzersterk.

Heel intense film. Geweldig acteerwerk: een gigantisch drama zonder overacting, kom daar nog maar eens om. Het meest onder de indruk van de jonge Tremblay, al is Larson ook steengoed. Knap hoe geloofwaardig dit bizarre verhaal is weergegeven. Flinke aanrader.

De grootste troef van dit psychologische drama is het acteer werk. Brie Larson doet het fantastisch, maar dan nog wordt ze overtroeft door de jonge Jacob Tremblay. Want mijn hemel, wat zet dat mannetje een performance neer. Drijvend op deze 2 krachtige vertolkingen, en de ook perfect uitgevoerde bijrollen blijft deze vrij zware film voortdurend volledig geloofwaardig.

Naar mijn mening had het geheel alleen wel wat korter gemogen. Soms zakt het toch al trage tempo wel echt te ver weg. En daarbij mochten sommige gebeurtenissen uit het tweede deel van de film wel wat verder uitgewerkt worden wat mijn betreft. De vertelling was het tweede deel ondanks de zware lading toch wat oppervlakkig hier en daar.

Maar dan nog blijkt er een erg sterk drama over.

Een film die ik met weerzin tot mij genomen heb vanwege het onderwerp, in vele artikelen vergeleken wordt met de Zaak-Fritzl - Wikipedia - nl.wikipedia.org maar die ook gemakkelijk door kan voor de Kidnapping of Jaycee Dugard - Wikipedia - en.wikipedia.org. Zaken die beide door kunnen voor een horrorshow.

Laat Room daar nu van meet af aan bijzonder sterk in zijn. Het brengt genoeg weerzin omhoog maar verliest zich zelf niet in een gruwelshow waardoor het 'sterke' verhaal met haar psychologische kanten verloren gaat. Sterk, de film is wat dat betreft prima in balans met de onduidelijkheid die er in eerste instantie heerst, 'Ma's' poging om haar kind toch iets van de wereld bij te brengen, moraal filosofisch, opvoedkundig, te beschermen en qua lichamelijke beweging is vertederend en tegelijk bijzonder moeilijk door een ontzettende contradictie. De jongen is niet anders gewend dan de kamer maar heeft duidelijk energie te over om alleen in de kamer te zitten. Een constant schipperen tussen uitleg en temperen, en besef of juist geen besef, brengt soms erg moeilijke situatie maar ook een wereld op zich. Een wereld die zo nu en dan heel subtiel verstoord wordt door de plannenmakerij of het ijzingwekkende geschreeuw in de luchtroosters. Het is geen horror, maar psychologie, die vooral ruimte overlaat voor een beeld van de 'overlever' die wikt tussen beperking en gezond verstand.

De 'periode' wordt even abrupt als geniaal beëindigd en de situatie met de hondeneigenaar en daarna met de politie is voortreffelijk gebracht, wekt emotie op en is geweldig geacteerd en geregiseerd door Tremblay en Abrahamson. Voor we denkt daar daarna het pleit beslecht is kom bedrogen uit. In eerste instantie ligt de focus op de 'aanpassing' van Jack, iets wat daarna andermaal subtiel verschuift naar de moeder, mede door alle media aandacht. Beelden van een verloren jeugd dringen zich op in de slaapkamer waarin de tijd is stil blijven staan. Tevens is het gezinsleven met al haar veranderingen doorgegaan, iets wat naast de ronduit traumatische ervaring ook nog eens verwerkt moet worden. Niet alleen geld andermaal 'opgesloten' zitten in de fase daarna, tevens verandert 'ma' van overlever in slachtoffer wat natuurlijk maar al te begrijpelijk is. De steek onderwater tijdens het interview dat ze als moeder er beter aan had gedaan het kind weg te laten brengen door 'Old Nick' kan er dan ook nog wel bij. Ik persoonlijk begin dan een soort perfecte onbalans te concluderen. Is Jack in de stress dan is moeder sterk, heeft moeder het moeilijk pakt Jack zelf dingen op, heeft Jack aanpassingsproblemen blijft moeder rustig, probeert moeder zelfmoord te plegen gaat Jack door met het leven en zijn beste periode lijkt toch even die zonder 'ma'.De worsteling van Jack zonder de veilige grenzen van Room blijft maar al te begrijpelijk en een 'afscheid' lijkt dan ook een passende oplossing.

Room is een wrange film over hoe dingen je in de macht kunnen houden en wat voor psychologische weerslag zaken kunnen hebben. Fysiek ontsnappen is één ding, maar de fase waarna je dan geestelijk raakt is iets anders. Onvoorstelbaar blijft het voor me dat mensen elkaar zulke dingen aan doen, iets wat heel subtiel maar vooral psychologisch in verschillende fasen ontleed en gebracht wordt. Room is daarin een prachtig en ingetogen drama met een terechte Oscar voor Larsson en natuurlijk ook een geweldige rol van Tremblay die de rol van compromisloos en ongedurig kind perfect speelt. Zoals ik eerder zei, wat een kutfilm qua onderwerp, maar zo ontzettend goed en mooi gebracht.

If you don't mind it doesn't matter.

Room (2015) is een intrigerend drama over een moeder en haar vierjarige zoontje die opgesloten zitten in "room". Gaandeweg de film wordt duidelijk hoe dat komt en hoe het verder moet.

De film focust op de moeder - kind relatie vanuit beide perspectieven. Het script gaat hierbij op realistische wijze de psychologische diepte in. Opgesloten zitten in een kleine ruimte eist natuurlijk zijn (psychische) tol. De rollen worden knap gespeeld door Brie Larsson (Ma / Joy) en de jonge Jacob Tremblay (Jack).

Cinematografisch is de film ingetogen. Er zijn geen bijzondere camera bewegingen, originele edits of adembenemende (dure) sets in de film te zien. De rustig voortkabbelende minimalistische piano soundtrack past hier bij, alsmede bij het eenvoudige leven in room.

Opvallend vond ik dat hoewel de ontvoerder de naam van de duivel draagt (Old Nick), deze juist menselijk en vrij kalm is neergezet. Dit staat in contrast met zijn beestachtige gedrag. Ik was ook bang dat hij wraak zou nemen op Joy, maar hoe haar ontsnapping is verlopen wordt niet weergegeven. De regisseur kiest er duidelijk voor om de dader weinig aandacht (screentime) te geven wat deze film direct onderscheidt van de dertiende in het dozijn psychopaten film.

Het einde van de film was prachtig en zal me bijblijven. Jack sluit room af volgens het psychologische boekje en dat hij dan ook nog tegen zijn moeder zegt: "say goodbye to room" oftewel: "sluit dit hoofdstuk af, zodat jij ook verder kan met je leven" (mix van deze 2 emoties).