Room (2015)

Nee, deze deed het voor mij niet. Vorige week zat ik bij het kijken van "Spotlight" twee uur op het puntje van mijn stoel maar hier zat ik vooral twee uur lang op mijn horloge te kijken.

Het begint allemaal nog wel heel aardig. De film is zonder meer sterk geacteerd en de eerste akte waarin men nog opgesloten zit is zonder meer origineel en ook nog wel spannend omdat je niet weet waar het allemaal heen gaat.

In de tweede helft van de film kakt alles echter helemaal in. Ik begrijp best wat de scenarist en de regisseur proberen duidelijk te maken maar ik vind dat men daar niet op een goede wijze in slaagt. De tweede helft van de film mist een duidelijke lijn (er worden allerlei plotlijntjes verkend maar geen van alleen erg overtuigend vind ik) en ook een duidelijk conflict. En hoewel ik begrijp dat het echt niet makkelijk is om je aan te passen na 7 jaar opsluiting werd dit allemaal wel heel deprimerend gebracht, om dan vervolgens toch weer suikerzoet te eindigen. Ik vond het niet echt sterk, en daarbij ook nog eens erg langdradig en tamelijk dik aangezet.

Enkele andere dingen vond ik ook niet overtuigend. Zo is de ontsnapping uit Room wel erg ongeloofwaardig en vond ik het vreemd dat Jack, die zeker met lang haar erg op een meisje lijkt, onmiddellijk en overtuigend door iedereen als jongetje word gezien

Misschien dat ik achter bepaalde dingen wat veel zoek, maar dit is een hoog aangeschreven film die overal fantastische recensies krijgt, en dan mag je kritisch zijn vind ik. En dan komt Room wat mij betreft tekort. De eerste helft belooft veel, en dat wordt in de langdradige en weinig gefocuste tweede helft niet waargemaakt. Geen aanrader

"There's so much of place in the world."

Na de vele positieve berichten had ik hier toch meer van verwacht.

Op zich is het uitgangspunt van een moeder en zoon die jarenlang opgesloten zitten in een kamer best interessant te noemen, maar het komt voor mijn gevoel niet helemaal uit de verf. Daarvoor zijn de dagelijks beslommeringen te tam; de echte dreiging ontbreekt, ondanks enkele toespelingen ernaar. De onderhuidse spanning is namelijk te verwaarlozen, omdat er een bepaalde naarheid mist om de film naar een volgend niveau te tillen.

Dat men in de tweede helft het spoor bijster is, is te wijten aan een duidelijke richting. Er komen net iets te veel subplotjes om de hoek kijken die nauwelijks afgerond worden. Zo blijft 'Room' - steevast - hangen in besluiteloosheid, misschien wel vanwege het feit dat het geheel vanuit het perspectief van Jack wordt verteld.

Desondanks levert de vertelwijze een aantal merkwaardige standpunten op betreffende de gejaagdheid van de hedendaagse maatschappij. Hierbij word je als kijker bij de hand genomen door de sterk spelende Jacob Tremblay die langzaamaan uit zijn schulp kruipt, wat erg mooi is om aan te schouwen. Wel blijft het jammer dat Brie Larson op den duur steeds meer naar de achtergrond verdwijnt.

Al met al een gedegen drama, maar de loftuitingen vind ik overdreven.

3,5 Sterren.

Claustrofobische horror

Wat een geweldig psychologisch drama is dit zeg. Gemaakt door een regisseur met zoveel inlevingsvermogen, het is alleen maar kippenvel. Steeds wordt de juiste toon gezet, echt iedere scene vond ik raak. Na "Prisoners" eindelijk weer eens een meesterwerk vanuit Noord-Amerika. Terechte Oscar ook voor Brie Larson die een ontroerende rol neerzet. En als laatste een diepe buiging voor Jacob Tremblay. Na afloop alleen maar emotie hier. Mis dit niet vrienden.

Pas op: lees of kijk van tevoren niks over de film 'Room'! - Vrij Nederland - vn.nl

Het jongetje verdient ook een Oscar.

Ondanks dat de film zich grotendeels op een plek afspeelt kreeg je niet een claustrofobisch gevoel. Voor Jack was Room dat ook niet.

Oscar winnende film (Brie Larson als beste actrice), die wel wat weg heeft van de waargebeurde gruwelpraktijken omtrent de Oostenrijkers Natascha Kampusch (een slachtoffer die 8 jaar lang was gevangen genomen en uiteindelijk wist te ontsnappen) en Josef Fritzl (een dader die zijn eigen dochter gevangen hield en misbruikte, waardoor zeven kinderen werden geboren).

Het best goede tragische verhaal zit aardig in elkaar (zeker wat betreft de opbouw ervan) en weet zeker ook te boeien. Met name de eerste 45 minuten welke zich volledig afspelen in de kleine geluidsdichte kamer (soort van tuinhuisje) met dakraam is sterk en ondanks dat het eigenlijk gewoon te triest voor woorden is, was de situatie eigenlijk nog best sfeervol. Dat laatste vooral dankzij het 5 jarige jongetje Jack (waarvan ik eigenlijk dacht dat het een meisje was vanwege zijn lange haren), die niet beter weet dat dit zijn wereld is omdat hij daar geboren (zijn moeder is in de kamer verkracht geworden door de dader en dat gebeurt nog steeds regelmatig, iets wat Josef Fritzl overigens ook deed) is en ook opgroeit met zijn moeder Joy.

Vanaf de ontsnapping uit de kamer (welke bijna 15 minuten duurt), welke te belachelijk voor woorden was en zeker ook ongeloofwaardig was, vind ik het allemaal wat minder worden en slaat de film ook over in een sober en psychologisch drama en kunnen Jack en zijn moeder maar moeilijk omgaan met hun vrijheid. Opzicht is dat natuurlijk best realistisch, gezien de situatie van Jack (hij had het best goed naar zijn zin in de kleine kamer) en zijn moeder, die de nodige verwijten over zich krijgt tijdens een interview (waardoor ze zich schuldig gaat voelen en dat is natuurlijk slachtoffer eigen). Ook de inmiddels gescheiden ouders van Joy, gaan zo op hun eigen manier om met de situatie. Het einde vond ik overigens wel mooi met het afscheid nemen van de kamer en daardoor kunnen Jack en zijn moeder misschien verder gaan met hun leven.

De uitvoering van het verhaal is ook best goed en dat komt vooral op conto van beide hoofdrolspelers Brie Larson (in de rol van moeder van Jack) en Jacob Tremblay (in de rol van Jack) die gewoon zeer overtuigend en realistisch spelen. Jacob Tremblay had voor zijn rol eigenlijk ook een Oscar moeten winnen (Oscar voor beste acteur), maar gezien zijn zeer jonge leeftijd mag dat waarschijnlijk niet. Zou ook best pijnlijk zijn geweest voor Leonardo DiCaprio als hij had verloren van Jacob Tremblay, maar in mijn ogen zou het wel verdiend zijn, want Jacob Tremblay speelde gewoon ijzersterk en overtuigend en dat kan ik van Leonardo DiCaprio helaas niet zeggen. Ondanks dat het verhaal vrij sober en triest is, vond ik het wel nergens schokkend of heftig worden en de dader, genaamd "Old Nick" (gespeeld door Sean Bridgers), vond ik maar overkomen als een sukkel en hij was ook niet bepaald intimiderend. Er werd ook maar zeer weinig gedaan met zijn rol en in het laatste uur van het verhaal komt hij niet meer voor en weet je ook niet wat er met hem gebeurt is (wel of niet opgepakt, dat laatste zeer waarschijnlijk omdat het maar een sukkel was).

De film duurt met bijna twee uren best lang en hier en daar vond ik het wat saai en langdradig, maar desondanks is dit gewoon een goede en ook best een originele Drama film, die je zeker laat nadenken en misschien ook wel een rot gevoel meegeeft.

P.S. de filmmuziek vond ik wel passend voor deze film

Op advies van derden had ik vooraf niets gelezen en ook de trailer niet bekeken. Dat raad ik iedereen aan, al komt dit advies misschien een beetje laat, als 97e comment. Hoe dan ook, omdat ik niets wist zat er nog enige spanning in het verhaal. Gaan ze hier ooit uit geraken?

Nadat ze daar op een nogal gelukkige wijze in geslaagd zijn (dat plan gaat negenennegentig van de honderd keer fout) volgt een tweede helft die, ondanks een paar aardige lijntjes, weinig toevoegt. Dat is spijtig; meestal zullen zulke films eindigen bij de ontsnapping. Doe je dat een keer niet, is het nog niet goed.

Dat kind vond ik behoorlijk ongeloofwaardig, ook binnen de logica van de film. Hoe kan hij op zijn vijfde zo adrem en eloquent zijn? En dan al die diepe filosofische bespiegelingen, nee, dat pik ik niet. Dat zeikstemmetje ging op den duur ook irriteren. Het typisch Amerikaanse emo-sausje, met aanzwellende strijkers voor extra drama, trekt het geheel naar een onvoldoende.

Mooie en sterke film waarin vooral de jonge Tremblay de pannen van het dak acteert. In die mate zelfs dat hij Larson wat wegdrukt. Verder gebeurt er niet opvallend veel in de film, maar blijft het wel beklijven om de één of andere reden. Fascinerend ook hoe je beeld over de wereld zo vervormd kan zijn als je nooit buiten een tuinhuis bent geweest. De ontsnappingscène was ook de moeite waard, maar ik vroeg me wel af wat er met Old Nick gebeurd is?

Hype, hype, hype. Helaas...

Ik heb van deze intense film genoten. Er gebeurt eigenlijk heel veel, zelfs in een kleine ruimte waar zich de eerste helft afspeelt, maar dat zijn vooral psychologische zaken. Je moet wel liefhebber zijn van dit soort films.

Helemaal mee eens!

En in mijn ogen een terechte Oscar voor Brie Larson. (eerste nominatie voor een Academy-Award en BAMM, ze heeft hem,ongelofelijk!)

Jacob Tremblay speelt ook geweldig.

Van de laatste scene (zin) kreeg ik echt kippenvel!

Vroeg Jack nou aan zijn moeder, nadat ze terug is uit het ziekenhuis na haar zelfmoordpoging, of hij aan haar borst mag drinken? Wat natuurlijk wel logisch is als ze zo weinig te eten hadden. De film had van mij wel wat rauwer gemogen i.p.v. vage suggestieve zinnen en beelden.

Viel me toch wat tegen. Reacties vond ik soms wat ongeloofwaardig (vooral in de "nieuwe wereld". Geloof me, als een jongetje nog nooit zichzelf in een spiegel heeft gezien ga je dat echt niet negeren hoor... Nuja, er was zoveel.. een random buurvrouw die plots geintroduceerd werd. Ik vond het hele "wennen aan de normale wereld" stuk toch wat ongeloofwaardig. Het idee was goed, maar de uitwerking niet vond ik.

Een veel heftiger film dan ik van tevoren had verwacht. Of in ieder geval de eerste helft. De scene met de ontsnapping van Jack in de auto is een van de spannendste scenes die ik de laatste tijd heb gezien. Ik hoopte dat het zou lukken, alleen al om te vermijden dat het een eindeloze ontsnappings-thriller zou worden die alleen zou draaien om het ontsnappen uit Room.

Gelukkig speelt het zich inderdaad niet alleen af in Room, en eindigt het niet bij de ontsnapping en de hereniging van Jack en zijn moeder. Ik ben bij dit soort verhalen toch juist altijd benieuwd hoe het verder gaat. Zeker met zo'n ventje dat nog nooit de buitenwereld heeft gezien.

In die zin dus wel een bevredigende film, alleen jammer dat vanaf het deel bij Grandma thuis de pit er een beetje uitraakt. Ik had wel meer willen zien van Jacks ontdekking van de wereld. Er had met dat uur een stuk meer gedaan kunnen worden. Niet dat er veel overbodigs inzit (nou ja, afgezien van Macy's rol, wat was dat nou weer?), maar het had hier en daar best sneller gekund.

Prima prestaties van het ventje, toch best knap dat een kind op deze leeftijd een film min of meer weet te dragen. Ook Brie Larson is prima, en haar Oscarwinst is op zich wel terecht. De Oscarnominatie voor beste film sowieso.

dikke 4*

Grappig hoe mensen films totaal verschillend kunnen ervaren. Terwijl Spotlight mij juist niet zo kon bekoren, vond ik deze sterk, geloofwaardig en ontroerend. Hij schuurde hier en daar wel tegen het sentimentele aan, maar het ging allemaal net goed.

Room is zeker niet slecht, maar ik werd zeker niet omver geblazen. Met name het eerste deel was me toch wat te soft, waar was de boosheid gebleven? Zo kwam ik er wel achter dat de rol van het jongetje eigenlijk het speerpunt van de film is en ontvouwen zich in het tweede deel interessante psychologische bespiegelingen. Dat maakte een hoop goed, al ziet het plot era achteraf ook nog best broos uit.

Ja, inderdaad. Ik had echt verwacht dat meer mensen Spotlight erg goed zouden vinden maar de reacties in dat topic zijn nogal lauw. Ik weet ook niet precies waarom Spotlight wel helemaal goed viel bij mij en deze niet, aangezien het wel allebei erg goed gemaakte, uitstekende geacteerde en tamelijk heftige films zijn. Ik denk dat de geloofwaardigheid hier een grote rol speelt voor mij. Spotlight is gebaseerd op waargebeurde feiten en voelde gewoon "echt" aan (ik heb niet de illusie dat het allemaal precies zo gebeurd is hoor, maar het voelde allemaal gewoon goed). Bij "Room" ging ik er vrij gauw niet meer in mee..te ongeloofwaardig, te gemaakt.

Verwachtingen zullen wel een rol spelen (hier had ik misschien teveel van verwacht), en misschien ook wel je persoonlijke stemming van de dag (misschien moet ik op vrijdagavond toch wat minder zware films kijken of zo)

Niet echt onder de indruk van Room. De opbouw van het verhaal is weliswaar functioneel, maar ook nogal traag. De manier waarop Jack ontsnapt is bovendien niet al te geloofwaardig. Het acteerwerk is degelijk, maar komt ook niet echt boven de middelmaat uit. De Oscar voor Brie Larson verbaast mij, een heel bijzondere acteerprestatie levert zij nu ook weer niet. Het verhaal en de hoofpersonen konden mij niet echt raken en zo bijzonder vind ik het ook allemaal niet qua uitwerking.

Ik sluit me aan bij eerdere reacties. Het is allemaal net te gelikt en te tam voor het onderwerp en daarmee vooral ongeloofwaardig. Neemt niet weg dat het lekker wegkijkt maar aangezien het een onafhankelijk productie betreft had ik wat meer lef van de makers verwacht.... zeker gezien de goede kritieken. Wat rest is een sterk uitgangspunt wat op een 13 in een dozijn manier verfilmd is. Tot op zekere hoogte een gemiste kans

Ondanks dat ik geen trailer heb gekeken en geen review over de film heb gelezen begrijp ik nou niet zo heel goed waarom mensen dit een hele verrassende film vonden. Ik had toch wel snel de gedachte dat iemand haar daar vast hield en dat haar zoontje dan vast uit verkrachting was geboren, waarna ze vast willen ontsnappen. Op zich acteren moeder en kind wel goed, al zaten beiden dicht bij mijn irritatiegrens met hun geschreeuw en gedrag. Dat Brie Larson hier een Oscar voor heeft gewonnen kan ik wel begrijpen, dit soort bizarre onderwerpen doen het sowieso al goed bij de Oscars. Of het qua prestatie zelf terecht is, betwijfel ik. Ik vond haar acteerwerk solide, maar niet enorm bijzonder.
Room kent wel een aantal sterke scenes. Zeker in het eerste deel en met de ontsnapping (plus het moment wanneer ze herenigd werden natuurlijk). Daarna werd het een stuk voorspelbaarder en saaier. Ik had liever meer gezien van de ontdekkingstocht van de wereld uit de ogen van een kind. Behoorlijke film, maar wel behoorlijk overschat.

3*

Ik had voor het zien van de film eigenlijk andere verwachtingen, namelijk een plot waarin de ontsnapping centraal zou staan. In plaats daarvan is de tijd die ze in de Room doorbrengen relatief kort en concentreert de film zich halverwege op de aanpassing van Jack en Joy op de buitenwereld.

Aan de ene kant had ik een film die zich puur focust op de ontsnapping uit de kamer een stuk spannender gevonden, maar dan zou het een vrij standaard thriller zijn geworden.
Aan de andere kant vond ik het goed dat het leven na de ontsnapping wordt belicht, aangezien de film daarmee meer inhoud en plotmogelijkheden krijgt.

Alleen wordt er met dat gegeven niet zoveel gedaan. Sterker nog, de film zakt in de tweede helft behoorlijk in. De angel is eruit en het wordt meer een psychologisch drama met vrij weinig spraakmakende ontwikkeling. Jack leek prima met de nieuwe leefsituatie om te gaan, terwijl de moeder zich slechter wistt aan te passen. Omdat we de wereld echter door Jacks ogen zien, krijgen we weinig mee van hoe de moeder rehabiliteert.
Ook de overige subplots (de grootvader die Jack niet aan kon kijken, de rechtszaak met de ontvoerder) werden amper verder uitgewerkt.
Het einde heeft een sterke symbolische betekenis, maar is verder niet bijzonder verrassend.

Toch vond ik het een mooie film door de voortreffelijke acteerprestaties van de hoofdrolspelers. Ik ben er alleen nog niet uit of ik de Oscar voor Brie Larson heel terecht vind. Ik vond het spel van Jacob Tremblay eigenlijk indrukwekkender en had wat mij betreft best genomineerd mogen worden.

Eerste klas psychologisch drama met uitstekende vertolkingen van Brie Larson en Jacob Tremblay. Ik heb het idee dat de kleine Tremblay in de race naar de Oscars over het hoofd is gezien door de Academy. Ik ben in ieder geval erg onder de indruk geraakt van zijn vertolking. Goed idee trouwens om na de bevrijding de aandacht niet te richten op de kidnapper, want dan zou de film allicht uitgedraaid zijn op het zoveelste rechtbankdrama.
Ik had —gelet op wat er ik erover gelezen heb— wel wat meer spanning verwacht. Flashbacks met het begin van de ontvoering en de geboorte van Jack zouden volgens mij welkom geweest zijn.
Wat dat betreft toch een lichte tegenvaller.

Deze film is natuurlijk bijzonder vanwege het perspectief. De situatie zou door iedereen als hel worden omschreven, maar voor Jack is het zijn thuis, zijn universum. Dit is vooral te danken aan de moeder, die voor het kind een aangenaam leven probeert te creeeren ondanks alles. Aan deze invalshoek blijft de film consequent trouw en dat is heel sterk al moet ik eerlijkheidshalve wel toegeven dat in deel twee het iets stroperiger gaat en er wat kunstgrepen worden toegepast (onweerstaanbaar schattig hondje ). Maar het is extreem ontroerend dat het jongetje zijn leventje in de schuur ervaart als normaal en er zelfs aan gehecht is.

Natuurlijk focust de film niet in op de verkrachtingen en de non-acceptatie van de vader/opa en de crisis van de moeder; de jongen registreert dit alleen ,maar wij als kijker hebben er genoeg aan om het plaatje compleet te maken. Dus zonder het gevoel van de film te verstoren krijgen wij toch alle informatie, waardoor de magie van de film intact blijft. Dit is voor mij kunst . Hier ga ik voor naar de bioscoop en al is de film zeker niet perfect het is absoluut iets bijzonders. ( Dit I.T.T. spotlight wat volgens mij ambacht is en geen enkele sparkle heeft; onvoorstelbaar dat die film revenant en room verslaat bij de oscars ).

Een simpel maar mooi en goedgemaakt emo-drama. Dit is niet echt mijn type film, maar zelfs ik kon het nauwelijks droog houden, zodat ik denk dat het een goede film is.

Zoals snefroe hierboven aangeeft, maakt het perspectief van het jongetje de film enigszins bijzonder, al is dat perspectief niet onbekend en niet bijzonder vanuit het perspectief van het kind, dus dat heeft voor mij de score niet echt nog wat hoger kunnen brengen.

Om te zeggen dat dit soort drama films mooi zijn is niet de juiste term, omdat het uiteraard niet leuk is wat er gebeurd. Maar deze film is echt top geacteerd en geregisseerd, wat een cast! Bijzonder indrukwekkend apart verhaal zeker door de ogen gezien van het kind en zijn ervaring. Mag van mijn zeker wel een plaatsje krijgen voor een oscar nominatie!

Dat is dan ook gebeurd tijdens de afgelopen Oscars, meerdere nominaties en een grote winst (beste actrice) zelfs. Onterecht, in mijn ogen, maar toch.

Ik lees het verhaal maar mijn vraag is dan..

Gaat dit over een jongen die autistisch is?

Nee. Het gaat over een vijfjarig jongetje die vanaf zijn geboorte met zijn moeder opgesloten zit in een kamer van 3 bij 3.