Don't Look Now (1973)

Is er wel geweest trouwens. Ik heb 'm liggen.

Derde keer dat ik hem gezien heb (al was de laatste keer een jaar of 15 geleden).

Venetië andermaal (Morte A Venezia) als naargeestig decor.

Niet de pest ligt op de loer, maar een onafwendbaar noodlot aangekondigd door een blinde helderziende vrouw.

Nicolas Roeg-retrospectief op de TV was voor de vijftienjarige Wendy destijds een eye-opener voor het feit dat cinema meer was dan alleen maar Rambo en John Hughes.

Alleen al daarvoor zijn we Roeg eeuwige dank verschuldigd.

ik had meer van deze film verwacht, in ieder geval wat enger.
het film heeft mooie stukjes... het stukje met die dwerg aan het eind blijft altijd eng

Het is dan ook psychologische horror, meer dan wat dan ook.. als je op gore of op scare-moments zit te wachten, kun je beter wat van de hedendaagse horrorpulp gaan kijken.

heb je het tegen mij of...??

Enigzins wel ja.. je had kennelijk gehoopt dat het enger was.. dat is de film ook wel, maar niet in de zin van gore of scare.

nee, ik had het natuurlijk niet goor verwacht (dat past amper bij deze film), maar van de verhalen die ik hoorde had ik veel meer verwacht van deze film

Ijzersterk begin heeft deze film, met het meisje in het rode jasje en de onmiskenbare dreiging van onheil die in de lucht hangt.

Hierna neigt de film iets meer naar drama dan naar mysterie en het was dan ook op dit punt dat ik toch enige vorm van teleurstelling begon te voelen. (want voor een drama vond ik het acteerwerk niet zo goed uit de verf komen) Gelukkig wordt gaandeweg weer wat minder duidelijk welke richting de film uit zal gaan wat zeker bevordelijk was voor mijn kijkplezier en het einde is dan ook niet anders dan sterk en verrassend te noemen.

Ik weet dat re-make een vies woord is, maar ik zou best benieuwd zijn wat een gerommeerde regisseur van deze tijd met dit gegeven zou kunnen aanvangen. Een Lynch zouden ze hier wat mij betreft best eens op los mogen laten! Sterk concept, uitwerking- hoewel af en toe ook bijzonder fraai- doet hier en daar wat gedateerd aan, maar niettemin een film die je bijblijft.

De kracht van deze film ligt, voor mij, voornamelijk in de krachtige editing en het schitterende camerawerk.

Visueel balanseert hij tussen uiterst gestyleerd en ingetogen handheld camerawerk.

De tweede film die Roeg op zichzelf maakte is dan ook een briljante psychologische horrortrip, die eens temeer zijn klasse in de jaren '70 liet zien.

Een moddervette 4,5*

Verdomme.

Bij twee van de lijken zitten overduidelijke goofs. Bij de laatste vrouw zelfs het knipperen van de ogen. Waarom let ik bij dode mensen in films altijd geobsedeerd op de ogen? Een amateurpsycholoog zou het antwoord zelfs weten. Tsja, de dood.. Maar goed ik dwaal af, het moge duidelijk zijn.

Doorgaans ben ik vrij kort over dit soort goofs. Het zijn fouten die door de regisseur en crew over het hoofd worden gezien. Slordigheid dus. En daarom puntjes aftrek. Alhoewel, niet per defenitie.

Zo ook niet hier, althans weinig doorslaggevend. Want de film komt er vrij makkelijk mee weg. Belangrijker is dat naast Hitchcock schijnbaar ook Roeg erg goed weet wat het woord suspense betekent. Wel dubbel verdomme.

Daarnaast is de film uiterst stijlvol en mooi gefilmd. Sowieso valt er cinematografisch gezien weinig op de film aan te merken. Fijn tevens dat Technicolor. Heerlijk acteerwerk ook. Driewerf verdomme dan maar?

En dan het verhaal, in mijn ogen vaak het belangrijkst. Ook dit is dik in orde en kundig in beeld gebracht. De kijker blijft tot bijna de laatste minuut in spanning en e.e.a. is lekker mysterieus.. Goed, de ontknoping moet je misschien slikken. Echter, het eindshot, tevens uitleg voor de dejavu van het laatste bootje en de bijzondere gave van Sutherland, trekt natuurlijk een hoop recht. Gemakkelijk of niet. En wederom voorzien van die schitterende score. Okee, verdomme in quadrofonie.

Al met al zit er weinig anders op dan te concluderen dat het hier een klein maar fijn vakmanschapsfilmpje betreft. Zo zie ik ze erg graag.

Tsja, wanneer je lyrisch wordt moet je jezelf soms beteugelen. Maar soms ook niet. Had ik al verdomme gezegd?

Meesterwerk.

En heeft deze film niet een van de mooiste en aangrijpendste eindshots ooit?

Aardige film maar is meer psychologisch dan echte horror.

Sterk geacteerd en prima verhaal.

Mooie shots en spanning.

3,5 ster

Een psychologische horror dus.

Geweldige film. Lekker spannend, geweldig acteerwerk, camerawerk en montage. Venetië is een prachtige locatie voor deze film (al ben ik bang dat ik na het zien van Don't Look Now er niet meer heen durf). En ik heb me niet meer zo rot geschrokken bij een film sinds Mulholland Drive. Het einde is namelijk echt fantastisch! Er zit ook een prachtige sexscène in de film. Ik vond alleen de film alleen ergens in het midden een beetje inkakte en een tikkeltje saai werd daarom niet de volledige 5*

Maar wel 4,5* en ik ga hem binnenkort snel herzien.

Tegenvallende film.

Cinematografisch wel bovengemiddeld dan de doorsnee film maar de andere beloftes die Roeg doet komt ie helemaal niet na. Ik doel opde spanning waar het plot wel constant naar hint maar Roeg weet dat niet op beeld over te brengen. Acteerwerk vond ik ook helemaal niet ui tde verf komen, bijna cartoonesk. Toch wel essentieel bij een film met deze thematiek. Het concept is best sterk maar Roeg weet daar niet zoveel mee te doen. Sterke montage en camerawerk maar jammer dat Roeg voor de rest echt schromelijk tekort schiet.

Ken weinig films waar de spanning zo voelbaar is. De straten van Venetie zullen bij mij altijd een eng gevoel geven dankzij deze film. Verder spelen Sutherland en Christie gewoon erg naturel. De vergelijking met cartoonesk ontgaat me dan ook volledig, zou het eerder understated noemen.

Raar woord (c-nesk) ook voor iemand die Piranha 2010 in zijn T10 heeft

Helemaal mee eens.

Eens, maar daar wel meer gepast.

Je wou toch niet de acteerstijl van deze met Piranha vergelijken?

Waar doe ik dat dan?

Je bent het eens dat beide cartoonesk geacteerd zijn, maar in Piranha zou het gepast zijn.

Zegt niet dat ik het acteerwerk ermee vergelijk. Jij kwam met Piranha, niet ik. Cartoonesque vind ik het zeker, op wat essentiele momenten kwam het bij mij niet over dat vooral het personage van Sutherland zo worstelt met zijn verlies.

Je zegt toch dat cartoonesk daar wel gepast is....?

Dus? Dan vergelijk ik het nog niet met elkaar. Vind Cera in Scott Pilgrim ook cartoonesque, met nog 1000 performances die ik ooit heb gezien in film, wil niet zeggen dat ik het vergelijkbaar vind met deze film. Bovendien zei ik bijna cartoonesque, vond het dus net niet cartoonesque.

De tikkende tijdbom... het subtiele... het fantastisch beklemmende.

Jammer dat je dat niet ingevuld hebt door die SCHIJNBARE afwezigheid van emotie.

Laat ik dat nou net briljant vinden.

M.a.w. de emotie schittert door afwezigheid?

Ik had dus helemaal niet het gevoel dat het een kwestie was van een tikkende tijdbom, had dat juist eerder het gevoel bij Christie. Die schijnbare afwezigheid van emotie zou de spijker op zijn kop slaan inderdaad, maar had niet het gevoel dat dit bewust gedaan was. Ook een beklemmend gevoel kreeg ik hier niet bij. Maar kan zijn dat dit bij herziening veel beter op zijn plaats valt. Het ging volledig langs mij heen deze onderhuidse spanning, al wil ik er ook niet koppig aan vasthouden dat dat aan Roeg lag. Kan ook volledig aan mij gelegen hebben natuurlijk.

Ik vond het maar een saaie en vervelende film.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik deze gezien heb, maar ik weet nog wel dat ik enorm teleurgesteld was. Ik dacht toch echt dat de film meer spanning had, maar dat was totaal niet zo. Ik ben deze film dus met hele verkeerde verwachtingen gaan kijken en daardoor was de teleurstelling ook groot. Begin was wel erg goed, mooie beelden met het meisje in haar rode jas, en er hing een onheilspellende sfeer in de lucht, maar nadat het drama zich heeft voltrokken zakt de film compleet in. De emoties vond ik niet goed overgebracht, en ik kon totaal niet met het stel meeleven. De film werd erg langdradig voor mijn gevoel en ik kon maar met moeite mijn aandacht erbij houden.

Visueel was het dan misschien wel mooi, maar dat is voor mij niet genoeg, de film moet wel iets meer te bieden hebben, en dat miste ik bij Don't Look Now. Daarbij moet ik wel eerlijk zeggen dat we erg slecht geluid hadden, en dat deed toch wel af aan de ervaring.

Maar deze film is wel een herziening waard, vooral omdat ik met totaal verkeerde verwachtingen ging kijken, en omdat de audio erg slecht was. Dus een herziening komt er zeker, en dan hoop ik dat de film beter bevalt.

Slecht geluid is inderdaad dodelijk, zeker bij een film als deze. Sfeer wordt grotendeels door het geluid bepaald. En als de film het ergens van moet hebben is het wel de sfeer. Verder moet je ook in de stemming zijn voor een wat traag verlopend drama. Maar oei wat kan de film creepy zijn....