Lone Star (1996)

Prima film. Vooral Chris Cooper is weer erg goed en hoewel hij af en toe wat traag lijkt heeft elke scène wel een functie. Zoals Chrissie al zei vond ik ook de scene met McDormand de enige onnodige scène. 3,5 ster

Kristofferson heeft natuurlijk het voordeel dat een 'slechterik' vaak dankbaar acteren is.
Lone star viel ook mij nogal tegen helaas. Helaas omdat Sayles een heleboel lijkt te willen vertellen en ook heel knap verhalen van allerlei personages met hun achtergronden door elkaar weeft maar ik vond bijvoorbeeld het begin vreeeselijk houterig. Ik zou bijna zeggen dat het 'schools' geschreven was als het niet zo was dat je juist op dialoog-schrijf-school leert dat je bepaalde informatie niet gewoon moet laten vertellen door een personage maar bijv. door middel van een conflict. En daarin verzuimt Sayles nogal, in het begin. Er waren ook ingrediënten die ik helemaal niet geloofde. Zoals bijvoorbeeld dat de werknemers van Mercedes Cruz niet weten dat zij de moeder is van Peña. Terwijl het niet bepaald een groot stadje is. Dan zou je dat zeker niet weten...
Echt jammer want Sayles heeft een goed oog voor onderhuidse (cultuur)conflicten.
Mooi gedaan waren de sprongen tussen heden en verleden. Minder mooi vond ik het camerawerk dat vaak net zo statisch was als de dialogen.
Knap van Pinky trouwens dat hij al zag aankomen dat Deeds en Cruz halfbroer en -zus waren. De scène met Deeds' ex was irritant inderdaad.

Best wel een aardige film. De film is inderdaad vrij traag maar dat past eigenlijk wel goed bij deze film. Ik vond de film vooral boeiend en Chris Cooper en Elizabeth Peña vond ik zeer goed spelen in deze film. De laatst genoemde vond ik er zelfs heel mooi uitzien.

De verschillende verhaallijnen die losjes met elkaar verwoven zijn, irriteerden mij niet. Het plot van Chris Cooper op zoek naar de waarheid achter zijn vader beslaat weliswaar het leeuwendeel van de film, maar eigenlijk gaat Lone Star veel meer over Texas. De staat kent een gecompliceerde historie met diverse bevolkingsgroepen, die zo goed en kwaad naast elkaar leven. Ook binnen die bevolkingsgroepen is het allemaal niet zo simpel zwart-wit gesteld qua opvattingen. Hierdoor weet de film continu te boeien. Wel jammer trouwens is dat suffe einde.

De film handelt over de onderbewuste relaties van de verschillende etnische groepen in Rio County. Sayles bewijst dat hij complexe issues als deze op een heel handige manier kan overbrengen. Er wordt meermaals gerefereerd naar “The Alamo”, de grensstrijd tussen de Texaanse staat en Mexico, waarbij de Amerikanen het onderspit moesten delven.

Zovele generaties later blijft het spook van Alamo levendig. Een brutale en corrupte racist als Charlie Wade hielp de kloof tussen blanke Texanen en Mexicanen in stand houden. De Texanen waren de bazen en de Mexicanen waren de onderbetaalde hulpjes. Als gevolg leefde elke van die gemeenschappen zowel samen als op zichzelf. In de spaanstalige gemeenschap leren we dat Pilars vader, Eladio Cruz, vermoord werd door Wade. De enige die Wade durfde tegen te spreken was Buddy Deeds . (kleine rol van Matthew McConaughey). In de zwarte gemeenschap leren we Otis Payne en zijn zoon kennen, een hooggeplaatste carrièremilitair. Otis begreep nooit dat zijn zoon carrière maakte bij de blanken. Daarom is hij echter niet minder trots op hem. Dit kon niet mooier getoond worden in een erg goede zoom op kranteartikels die hij in de loop van de jaren gespaard had, en die de verschillende promoties van Delmore uitbeelden . Erg sterk.

Dat, en nog veel meer verborgen boodschappen liggen te ontdekken. Al die kleine subplots zijn stevig met elkaar verbonden en bewijzen op het einde dat hun verschillen stilaan verdwijnen en er eindelijk één gemeenschap is. “Forget the Alamo” zoals de laatste zin in de film luidt in een overduidelijke context.

Prachtige film en verhaaltechnisch is dit ijzersterk. Misschien is het licht intellectuele aspect van de film een reden waarom het nooit een breed publiek bereikte, want de kijkbeurt vraagt een minimale geschiedkundige kennis. De acteerprestaties van Chris Cooper, Elizabeth Pena, Kris Kristofferson en al die andere minder bekende acteurs zijn van de bovenste plank. Zeer goede film.

Heerlijk onconventionele western uit 1996. John Sayles schreef en regisseerde deze film en je kon duidelijk zien welke stempel hij hierop gedrukt heeft. Een redelijke sterrencast speelt fantastisch in deze independent film. Frances McDormand heeft een grappige bijrol, Chris Cooper speelt heerlijk zichzelf, Matthew McConaughey is minder irritant dan normaal en het belangrijkste van alles is dat je erg duidelijk kon zien dat de Coen Brothers deze film erg zorgvuldig hebben bekeken bij het maken van No Country for Old Men.

Ook erg grappig om te zien dat veel van de typische Western-stereotypes op de hak genomen worden. Zo zien we een oude vrouw op een Gameboy spelen en meer van dit soort 'moderne' grapjes die vaak expres weggelaten worden in moderne westerns.

Erg saai einde, wat de climax flink verstierd, maar mede dankzij de originele aanpak toch een aardig rapportcijfer.

Aardige film.

Echter niet steengoed en e.e.a. duurt ongeveer een half uur te lang.

Toch kun je hier prima de tijd mee doen verdwijnen. Dankzij aardige acteerprestaties van o.a. Kristofferson. Het verhaaltje steekt ook leuk in elkaar, al is het al vrij snel duidelijk hoe de ontknoping zal zijn. En dat haalt een hoop sjeu weg. Ook de rassenthematiek doet de film geen goed.

Schitterende soundtrack overigens.

Goed.

Geweldige film, waarin rassenkwesties, familiedrama's (vooral moeizame vader-zoon relaties) en oude liefde schijnbaar achteloos opgaan in een moderne detective western. Het detective verhaal wordt op een slimme manier gebruikt om de personages en het verleden bloot te geven en vooral diepgang mee te geven. En zo werkt de film op beide punten.

Een ontzettend strak scenario dat verdraaid goed in elkaar steekt. De naturele manier van spelen maakt het af. Erg sterk. Dikke 4 sterren.

Te veel verhaallijnen, te veel personages, te langdradig om het boeiend te houden. De tijdssprongen maken het ook niet eenvoudiger.

Ik sluit me geheel bij mister blonde hierboven aan, met de vermelding dat er echt geweldig geakteerd wordt, vooral Chris Cooper (wiens gezicht al het hele verhaal vertelt) en Kris Kristofferson als tamelijk onsmakelijke schurk (zó strak gespeeld dat je de acteur er bijna om zou gaan haten – grappig citaat van Chrissie van 22 januari 2003: "Volgens een stukje in Humo beweert [Kris Kristofferson] in deze film gewoon zichzelf te hebben gespeeld."). Een film die nog lang bij mij zal blijven broeien; nota bene mijn eerste Sayles, maar hopelijk nog lang niet mijn laatste.

"It's not like there's a line between the good people and the bad people. It is not like you're one or the other."

Soms heb je van die films, waarvan je in de eerste paar minuten al weet dat het goed zit. Lone Star is er voor mij ook zo eentje. Het begint lekker loom en traag en dat trage tempo verdwijnt nooit. Maar het past hier prima bij.

Naast dat lekkere tempo is het verhaal en de personages interessant en wordt er bijzonder goed geacteerd. Cooper en Peña spelen sterk en daarnaast krijgen de personages de nodige diepgang mee. Naarmate het mysterie langzaam maar zeker onthuld wordt, worden de diverse verhaallijntjes ook langzaam met elkaar verbonden. Het knappe is dat er ondertussen ook nog een raciale kwestie doorheen verweven wordt, waarin zowel de blanken, de zwarten als de Mexicanen voorkomen, zonder dat het op een geforceerde manier gebracht wordt.

Naast de eerder genoemde punten, is vooral de sfeer ook heel sterk. Bij een verhaal als deze verwacht je vooraf misschien een soort van spanning, maar dat is niet echt aanwezig. Daar staat echter tegenover dat er wel een heerlijk relaxte toon inzit, die lekker ontspant, en ervoor zorgt dat je soms rustig kunt nadenken over de diepere lagen, die door het verhaal heen verweven zit.

Bij vlagen echt behoorlijk genoten van deze prima film, die ondanks de traagheid werkelijk in sneltreinvaart voorbijvliegt. Een aanrader voor de mensen, die houden van een goed verhaal, met prima acteerwerk over de gehele linie.

4,0*

Een verborgen parel, dat is deze Lone Star. Vernoemd naar de bijnaam van Texas, met die ene ster op haar vlag, maar ook naar de sheriff, die trots een gouden ster op zijn borst torst. Want het hoofdpersonage van deze film is een sheriff, één die voor altijd vergeleken zal worden met zijn vader zaliger, een ware legende die de streek van zijn corrupte voorganger verloste en zijn volk het woord 'gerechtigheid' leerde kennen. Tot er een vondst wordt gedaan die deze legende wel eens een deuk zou kunnen geven. Dat mysterie vormt de rode draad doorheen de film, maar wat eigenlijk telt zijn de zorgvuldig verweven relaties in het dorp. Als kijker voel je je een inwijkeling die moet leren wie wie is, wat voor de inboorlingen natuurlijk vanzelfsprekend is. Allen hebben zij hun dromen, zorgen en geheimen, en allen worden ze bijzonder sterk vertolkt. Je ziet geen acteurs, je ziet rednecks en chicano's, mensensmokkelaars en gerechtsdienaars. Het scenario, opgebouwd uit schitterende dialogen, speelt daar een niet te onderschatten rol in. De muziek is een geweldige toevoeging, want hij past perfect bij de sfeer die John Sayles neerzet in deze film. Hoedje af voor de manier waarop hij flashbacks naadloos verweeft in de vertelling. Lone Star is een verhaal als Twin Peaks en True Detective, alleen zonder bizarre dromen en occulte ondertonen.

Start digging holes in this county, no telling what'll come up. Sleutelzin van een film, die zich voorstelt als een moordmysterie, maar al vrij snel blijkt dat het vooral te doen is om een reis door het heden en verleden van een geplaagd TexMex stadje, een broeinest van culturele spanningen door de jaren heen. Een vracht aan verhaallijnen die langs en door elkaar kronkelen en allerlei mensen bij elkaar brengt in een film die gekenmerkt wordt door een beheerste ambiance en een rustig verhaaltempo.

Jeff Nichols schoot bij mij te binnen, Sayles neemt in ieder geval de tijd om zijn relaas uit de doeken te doen. Je zou zweren dat het een boekverfilming is, maar niet dus. Dialogen, muziek en zelfs flashbacks, alles staat als een huis. Ondanks dat er van alles aan de hand is, heeft Sayles het sfeertje altijd onder controle. Berustend, zeg maar, met een volkomen natuurlijk verloop en als het nog een sleutelzinnetje heeft, dan is het All that other stuff, the history, the hell with it, right? Een film met een ziel.

Eén van de beste films van regisseur John Sayles, dit als een mozaïek opgezette moordmysterie rond de verdwijning van een corrupte sheriff (Kris Kristofferson) veertig jaar eerder. Verleden en heden lopen kunstig in elkaar over en de verschillende plotlijnen komen uiteindelijk op bevredigende wijze samen. Wellicht wordt er aan bepaalde plotlijnen die niet echt ter zake doen iets teveel aandacht besteed, maar vooruit. De eersteklas cast, met een voortreffelijke Chris Cooper in de hoofdrol en een nog jonge Matthew McConaughey in een belangrijke bijrol, maakt deze sfeervolle film extra de moeite waard.

Door het steeds weer toevoegen van personages lijkt van lieverlee een haast onontwarbare kluwen van verhaallijnen te ontstaan. Het knap geschreven scenario houdt de boel echter goed onder controle, al vind ik de ontknoping een wat goedkoop gevonden dooddoener. Bovendien had de film een stuk compacter kunnen zijn door het achterwege laten van een paar overbodige subplotjes, zoals de slechte verhouding van de bareigenaar Otis met zijn militaire zoon. Ondanks deze minpuntjes een onderhoudende film met prima acteerwerk, in het bijzonder van Chris Cooper.

Krachtig small-towndrama, zich afspelend in het soms afschuwelijk mooie Texas, daar waar in multicultureel het woord cultuur nog weinig aan betekenis verloren heeft. Lone Star vertelt een bijzonder verhaal waarbij een oude bekende wordt opgegraven en de plaatselijke sheriff met diverse county-inwoners terugkijkt in het verleden. De vraag die daarbij gedurende gehele film centraal staat blijft lang onbeantwoord en verschillende opties worden opengehouden middels de diverse verhaallijnen die ontstaan. Hier en daar wordt er een beetje verder uitgeweid dan nodig is, maar nergens wordt de hoofdlijn van het verhaal vergeten en de centraal staande kwestie wordt op een mooie manier uitgewerkt.

Goeie film waarin een sheriff onderzoek doet als er een skelet in de woestijn gevonden wordt. De hele gemeenschap (stadje in Texas) waarin de film zich afspeelt is uitstekend neergezet, maar de film heeft wellicht wat te veel personages. Het moordmysterie is op een natuurlijke manier verworven in het geheel. De flashbacks zijn mooi gemonteerd.

Een uitgesponnen, traag vormgegeven westernfilm van regisseur John Sayles, die uiteindelijk nogal wat hooi op z'n vork neemt om Lone Star te voorzien van inhoudelijke kleur. Films die zeer zwaar leunen op het persoonlijke verhaal van diens hoofdpersonage vereisen dat deze ook daadwerkelijk interessant zijn om te volgen, maar Chris Cooper is binnen dat vlak niet overtuigend. Zijn acteerwerk is verdienstelijk, maar de karaktervormgeving biedt naar mijn inzien niet genoeg om een vrijwillige interesse voor te creëren. De film is verder op z'n best wanneer de mysterieuze kant ervan wordt uitgewerkt en Cooper de hintjes om hem heen verzameld, maar na enige tijd wordt dat gebeuren op de bank geplaatst en wordt de kijker geattendeerd op een weinig opzienbarende wisselwerking van romantiek, persoonlijk drama en maatschappijkritiek. Specifiek de flashbacks zijn uiterst sterk geacteerd en spannend ingericht, maar alle poeha die om het mysterie heen wordt geïncludeerd kon me persoonlijk niet bekoren.

de traagheid van de film is opvallend maar werkt hier wel heel goed , tezamen met uitstekend spel van vrijwel iedereen in de cast , Jammer dat kristofferson's personage relatief weinig screentijd heeft , ik had graag gezien dat de flashbacks wat meer tijd zouden hebben gekregen .

de raciale kwesties boeiden me een stuk minder , het drama is gelukkig ingetogen en niet over the top .

het verhaal is wel boeiend maar voelt af en toe toch langdradig aan en ik betrapte mezelf er af en toe op me af te vragen hoe lang het nog zou duren .