Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975)

Hallo, ik maak alleen een vergelijking. Bij de film staat een beschrijving, kort samengevat over sadisme en machtsgebruik. Als je dat een interessant onderwerp vindt, prima, vooral kijken. Anders nog even de meningen doorlezen of het wel of geen film voor je is. Dat er een achterliggende gedachte achter zit, ok, de één ziet het er wel in, de ander niet. Dat geldt dus ook voor een anti-oorlogsfilm.

Helemaal eens met Dick2008.

Lees gewoon eerst de discussie wat beter door, voordat je hem meteen aanvalt, Thorak. We hadden het over het feit dat sommige mensen in oorlogsfilms, enzovoort, soms de symboliek ervan echt inzien en anderen gewoon de actie in een film an sich vermakelijk vinden. Overigens ga ik dan liever voor dat eerste maar iemand zoals jou die deze film dan ook nog eens beoordeeld op het acteerwerk kan ik nou ook niet bepaald serieus nemen.

1. Ik val hem helemaal niet aan,

2. Het is een algemene opmerking, op niemand specifiek gericht.

Nou vooruit dan. 'aanval' is dan ook wel een beetje extreem, maar het is duidelijk

Stem verhoogd naar 5.

Salò o Le 120 Giornate di Sodoma is een goed voorbeeld van een kapot bediscussieerde film, waarbij de meningen vaak behoorlijk uiteen staan. Een film die primaire reacties op kan roepen. Pagina 32 en 33 hiervoor zijn daar een goed voorbeeld van.

Salo was me aangeraden met de mededeling 'die moet je gewoon een keer hebben gezien' met een intonatie van 'tsja dat is niet leuk, maar het het moet nu eenmaal'... Ik wist al wel dat Salo heftig was en mijn fantasie had ik het ultiem gruwelijk gemaakt. Uiteindelijk viel het daarna voor 95 % van de film alsnog mee, maar er zaten nog genoeg scènes en shots in waar de meeste mensen (fysiek) onpasselijk van kunnen worden

Het lijkt voornamelijk om het spanningsveld te gaan tussen de intentie van de regisseur, de perceptie van de kijker van de film zelf en wellicht ook nog wat Pasolini hiermee wilde bereiken. Wilde hij inderdaad fascisme en machtsmisbruik aan de kaak stellen of hij was hij slechts een torture-porn maker avant la lettre?

Salo is afgrijselijk om naar te kijken, daar zijn de meeste mensen het wel over eens. De grote vraag die blijft is of het een belangrijke film is. De filmbuff in mij zegt van wel, maar meer vanwege de historische waarde dan dat ik hem nog een keer zou willen zien. Nou schijnt het dat de waardering voor deze film toeneemt naarmate je hem als kijken beter in zijn context kunt plaatsen, bijvoorbeeld door het beluisteren van de commentaren en zien van de documentaires op de (criterion) dvd. Die heb ik niet, dus het is mogelijk dat ik teveel aan achtergrondinformatie mis om hem goed op waarde te kunnen schatten in filmhistorisch verband. Tot die tijd echter moet Salo het doen met een 6 en dat is een compromis tussen intentie van de regisseur, durf aan de ene kant en een bij vlagen saaie maar meestal afgrijselijke filmervaring aan de andere kant.

Dacht eerst dat het ook nog een mooie film ging worden, de beelden aan het begin hadden veel weg van de schilderijen van Giorgio de Chirico.

Ook werd het niet als gedacht een anti oorlogsfilm.

Kan me voorstellen dat mensen hier compleet ziek van worden (en niet alleen in de tijd van uitkomen, ook tegenwoordig nog), maar ik werd volkomen afgestompt door al het geweld, zo erg dat ik het super heftige einde onderhand moest ‘’uitzitten’’ omdat ik het allemaal wel gezien had onderhand.

Kan wel allemaal dingen proberen aan te aanhalen dat het historisch verantwoord is en zo, en heb de beweegredenen van de regisseur ook nageplozen, maar eigenlijk zit ik meer met een groot leeg gat, al moet je deze film natuurlijk wel gezien hebben.

moet je dat natuurlijk ook wel doen

Afgrijselijk maar toch onzettend intersant zeker met de docu's en het achtergrond verhaal erbij

Liefhebbers van dit soort genre kunnen alleen mensen zijn die sadomasochistische trekjes hebben. Als je er van houdt om pijn te geven of pijn te ontvangen, dan zal deze film je aanspreken en zelfs opgewonden van raken als je het ziet.

Gewone kijkers zoals ziek kunnen zo'n film niet beamen. Het is te pervers en afstotelijk. Los hiervan allemaal vond ik het acteerwerk niet zo geweldig. Er zit weinig verhaal in de film. Er wordt veel geconcentreerd op perversiteit. Het mag duidelijk zijn dat het doel hiervan is de fantasie van Sadomasochisten te bewerkstelligen in een film, net als elk andere pornofilm, maar dan speciaal voor de sadomasochisme liefhebbers.

Het is geen film die ik aanraad om er naar te kijken, want vermakelijk is het niet. Ik geef de film slechts 2 sterren vanwege het feit dat de regisseur gewaagd heeft om zoiets te maken.

dankzij xangadix weet ik op welke box van creatief met kurk (2) de fantastische persiflage van dit gedrocht staat.

was ff zoeken.

Eigenlijk wel vermakelijk om te zien dat veel mensen dit simpelweg als een exploitationfilm zien, al zijn de meeste recente berichten gelukkig van mensen zonder oogkleppen. Pier Paolo Pasolini presenteert wel degelijk zijn visie. Dat is absoluut niet moeilijk om te zien. Veel mensen die alleen de schokkende scenes zien en roepen dat het vulgair is. Dat is het uiteraard, maar vulgair met een doel. De aanklacht tegen het fascisme is overduidelijk. Wat moet het toch heerlijk zijn om een acteur als Aldo Valletti voor de rol van president te hebben. Briljant gecast! Zijn bizarre smoel c.q. grijns heeft iets cartoonesque, waardoor hij voor de rol geknipt is.

Er zit weinig verhaal in, daar hoef je Salò dus zeker niet voor te kijken. Ook niet wanneer je er op uit bent om een schokkende film te zien. Op dat vlak is de film flink verouderd. Dat moment waarin dat meisje een stuk cake met spijkers eet, is tegenwoordig (onbedoeld) grappig. Ook de beruchte drollendiner is inmiddels ruim overtroffen (2girls1cup). Daarbij vind ik wel dat de verwijzing daarmee naar de consumptiemaatschappij vergezocht is. Dat is te makkelijk. Als aanklacht tegen het fascisme vind ik Salò wel goed. Zijn plotselinge dood in acht genomen, mag er best gezegd worden dat Pasolini een zeer gewaagde film gemaakt heeft. Echter, als drama an sich is het eigenlijk best saai. Ook als je jezelf als kunstenaar beschouwd, mag je van mij best een middenweg zoeken.

Met de term "fascisme" werd destijds in de jaren zeventig wel heel makkelijk gestrooid. Het was de tijd waar het marxisme, leninisme en het maoisme vooral onder de studenten zeer populair was. En voor die studenten was destijds alles wat niet links was al gauw fascistisch. Salò vind ik dan ook echt een jaren zeventig film die voor mij nu op alle fronten zeer gedateerd overkomt. Daarentegen vind ik de film als vrije bewerking van "De 120 Dagen van Saló" van De Sade redelijk geslaagd. De Sade zie ik als de absolute tegenhanger van zijn tijdgenoot, de grote Duitse filosoof Kant. Tegenover Kant's Categorisch Imperatief stelt De Sade; "God" bestaat niet, dus alles is toegestaan. Leef je daarom lekker uit op anderen. Er is immers geen moraal, geen geweten, geen gevoel etc. Dat is in het kort de filosofie van De Sade. Voor mij is dit ook wat deze vrije bewerking van "De 120 Dagen van Sodom" duidelijk laat zien. Niks aanklacht tegen het fascisme dus.

Ik heb weinig kennis van filosofie of over het werk van Markies de Sade. Ik wil je uitleg rustig aannemen, maar het lijkt me toch een vrij bewuste keuze om het verhaal te situeren in het einde van de tweede wereldoorlog (op een moment dat het lot van Italië zo goed als beslist was). Ik interpreteer het dan als de laatste stuiptrekkingen van een regime dat zo goed als ten einde is. Het lijkt me dan ook dat het er om gaat wie het uitvoert en niet zozeer wie het bedacht heeft.

Saló kun je op meerdere manieren interpreteren. Als aanklacht tegen het fascisme of zoals ik gedaan heb als vrije bewerking van het pornografische boek van De Sade. Voor mij is het dat laatste. Mijn waardering van 2,0* is daarop gebaseerd, want meer kan ik niet geven voor een film met zo'n walgelijke strontscène. Zou ik deze film moeten waarderen als aanklacht tegen het fascisme, wat ik aanvankelijk gedaan heb, dan zou deze film van mij het laagste cijfer 1,0* krijgen, want als aanklacht tegen het fascisme vind ik deze film volslagen ongeloofwaardig. Maar nogmaals, dit is mijn mening. Iedereen is er vrij in hoe hij deze film wil interpreteren.

Link: Seksueel machtmisbruik ter bevrediging van gefrustreerde sexueele behoeften > Politiek ter bevrediging van gefrustreerde politieke ideologie, met de daarbij behorende walgelijke consequenties.

Lijkt me toch niet al te moeilijk bij deze film?

Deviante belangstelling van Pasolini om dit te verfilmen, met een politiek sausje.

Niks mis mee, alles mag wat mij betreft.

Salò o Le 120 Giornate di Sodoma was een film, die al een tijdje op mijn te zien lijstje stond. Ik wist van tevoren wel, dat het een behoorlijk shockerende en ranzige film moest zijn. Achteraf gezien klopt dat wel. Er zitten een hoop ranzigheden in en zaken, waarvan het niet raar is, dat veel mensen er niet naar kunnen kijken. Kinderen die poep moeten eten,zich snijden met scheermesjes, en verder diverse zeer erotisch getinte scènes kent. Al wordt je er eerder op een tegenovergestelde manier door geraakt, dan dat het mensen opwinding doet bezorgen.

Pasolini schetst voor de jeugdige hoofdrolspelers een behoorlijk uitzichtloze situatie, waarbij het van kwaad tot erger gaat en hun pijnlijke ondergang onontkoombaar lijkt. Ik moet zeggen, dat ik het soms ook best weerzinwekkend vond om naar te kijken. Toch boeide het me op de één of andere manier wel, want de tijd vloog best snel voorbij. Pasolini had duidelijk een hekel aan de fascisten en probeerde die mensen d.m.v. deze film eens goed aan de kaak te stellen. Ook de elitaire klasse krijgt er hier goed van langs. Hoewel het allemaal erg afstandelijk blijft, komt de boodschap in ieder geval goed over.

Uiteindelijk vind ik het best een gedurfde film. Ik heb zeker bewondering voor de durf van Pasolini, om zoiets als dit te durven maken. Hij heeft er wel een immens grote prijs voor moeten betalen. Het is in ieder geval vakkundig gemaakt, al ik zie ik er verder geen top film in. Ik snap goed dat veel mensen hier helemaal niets mee kunnen. Salò is pas de tweede film die ik van Pasolini zag. Il Vangelo secondo Matteo vond ik erg sterk, deze beviel iets minder, maar is goed genoeg voor een voldoende. Daarvoor boeit en shockeert het genoeg.

Jammer dat Pasolini hierna niets meer heeft kunnen maken. Ik ben best benieuwd waar hij dan mee gekomen zou zijn. Maar ja, dat zal altijd een vraag blijven.

3,0*

Je kunt wrede perverse fantasieën koppelen aan elke ideologie, Mao misbruikte kleine meisjes en dat is dus wel echt gebeurd.

Een boodschap zoeken in deze prul is gel...

Onzin. Zou me nog eerder kunnen vinden in een standpunt die stelt dat de boodschap er te dik bovenop ligt. Wat je er verder ook van vindt, Pasolini wilde meer met deze film dan alleen tonen dat tieners gemarteld worden en poep eten.

Dat je het aan elke ideologie kan koppelen is te bediscussieren, maar niet echt relevant. Pasolini koppelt het in elk geval hier aan het christendom en fascisme en heeft daarmee niet elke ideologie als doel.

4,5, hoge waardering voor tieners die poep moeten eten, vind je zelf ook niet?

Er wordt toch niet 2 uur alleen poep gegeten? Als je werkelijk geintresseerd zou zijn in mijn mening, had je even mijn berichten over deze film erbij kunnen zoeken (of ingaan op mijn bericht van zojuist, i.p.v. een opmerking over mijn score). Ben zelden zo van slag geweest na het zien van een film. Das de korte versie luiwammes.

Maar goed, als je niet in staat bent om verder te kijken dan de poep, kan ik je ook niet helpen.

Heb de hele film gezien hoor, dat van luiwammes klopt overigens.

Ik kan de botte scenes chronologisch voor je opdreunen maar daar ben ik te lui voor.

huh, is de synopsis geen spoiler?

Van ironie gesproken! Weet je wat Pasolini in dit verband namelijk zelf zei? "Met deze film heb ik willen aantonen dat geschiedenis in feite niet bestààt..."

Mmmmm, dat maakt er wel een rare cirkelvergelijking van.

dat valt op veel manieren te interpreteren, ik weet niet zeker of ik begrijp wat hij daarmee bedoelt...

klinkt als een temporele paradox, te hoog gegrepen dus.

Het lijkt mij dat hij daarmee bedoelt dat 'de mens' steeds weer dezelfde fouten maakt en dat geschiedenis zich herhaat en daarmee de geschiedenis óók de toekomst is...

In dat opzicht bestat geschiedenis in feite dus inderdaad niet.