Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975)

Daar komt het volgens mij inderdaad op neer, Thorak. De mens die De Sade beschrijft en de fascist van de tweede oorlog is in feite dezelfde! De geschiedenis verandert niet: de mens is altijd en overal dezelfde geweest, en tot hetzelfde in staat geweest, en zal dat wellicht ook altijd blijven...

Niet om aan te zien zeg.

En dat zeg ik niet omdat ik het allemaal te schokkend of te ranzig vond. Integendeel zelfs. De pogingen die deze film waagt om te choqueren falen hopeloos en hebben totaal geen impact. De drollen-eet scene was eerder komisch dan schokkend en zo zaten er wel meer scenes in waar ik zo m'n twijfels over had.

Verder is het merendeel van de film gewoon werkelijk oersaai en het slechte acteerwerk maakt het ook niet echt veel prettiger om naar te kijken. Kreeg af en toe gewoon de neiging om de film uit te zetten puur omdat er gewoon niks interessants gebeurde. Vooral de stukjes waar dat wijf allerlei verhaaltjes ging vertellen was behoorlijk slaapverwekkend en totaal overbodig. De film had sowieso geen twee uur hoeven te duren wat mij betreft.

1* voor die martelscenes aan het einde die in ieder geval nog enigzins vermakelijk waren maar voor de rest is dit een film om snel te vergeten.

Vermakelijk? Wat heb jij voor een zieke geest?!

De kracht van Salò zit natuurlijk wel in het feit dat Pasolini je een spiegel voorhoudt. Laat vooral je gevoel spreken. Roep de film bij je walging op, dan is er verder niets aan de hand, maar vind je datgene wat je voorgeschoteld krijgt vermakelijk, dan zou ik maar eens bij je zelf te rade gaan. Dan zou het kwaad van de vier hoofdpersonen wel eens in jezelf kunnen schuilen.
Wat Salò verder betreft; qua cinematografie vind ik het nog steeds een zeer matige film dit in tegenstelling tot "A Serbian Film", de enigste film die zich met Saló kan meten. Ook die film laat de duistere kant van de mens zien.


Mits jij onder een fascist een mens verstaat die tot wreedheiden in staat is ongeacht zijn politieke stellingname. In dat geval hoeft de fascist niet iemand te zijn die in de 2e Wereldoorlog aan de kant van Hitler Duitsland stond. Het kan ook een van onze geallieerde "bevrijders" zijn of simpelweg iemand die in het verzet zat. Misdaden tegen de menselijkheid kwamen in die oorlog bij alle partijen voor.

Misschien dat ''vermakelijk'' niet helemaal het juiste woord was maar als een film toch zo erg faalt om te choqueren dat het onderhand eerder komisch (slecht) wordt vallen dat soort scene's ook niet echt serieus te nemen wat mij betreft.

Ik bedoelde eigenlijk meer dat het één van de weinige momenten in de film was die mijn aandacht trok en waar er nog iets gebeurde aangezien de rest van de film zo ontiegelijk saai is.

En voordien ook. En nadien ook...

Ik moest wel lachen zeggen om die moppen van The President, maar dat was echt by far de meest misselijkmakende van de 4. Alleen die kop al. Brrr.
Met name die grap van die rijst.

Het grappige is dat de moppen kunnen wisselen bij elke vertaling.
Kijk maar eens naar scènes op youtube en een aflevering van de Cinema Snob.(Het kan ook zijn dat de Cinema Snob expres de ondertiteling heeft veranderd)


Wel een van die grappen deed het goed op een drankavondje met vrienden.

Heb deze film niet gezien maar Cinema Snob staat er inderdaad om bekend de ondertiteling te veranderen in de meest absurde, hilarische dingen. Zie ook zijn review over Nekromantik.

Je had die mop over een 0, 8 en z'n familie, die man die Agt heette die die in 't bos aan het zoeken was en dan die grap met de rijst waardoor die weer poep kon eten

Salo, o le 120 Giornate di Sodoma is losjes gebaseerd op het beruchte boek "de 120 dagen van Sodom" van markies De Sade. De geest van het boek is behouden, maar de setting is veranderd naar de tijd van de laatste dagen van Mussolini's regime. Ondanks dat de film veel verontrustende eigenschappen bevat, weet Pasolini een zeer interessant beeld te bieden van de Italiaanse geschiedenis.

De film speelt zich af in de republiek Salo, een plek die bekend staat omdat Mussolini daar vertoefde aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Vier fascistische liberalen: een president, een bisschop, een hertog en een bankier hebben de macht over een groepje jongeren en vestigen zich in een villa aan het Gardameer. De bedoeling is dat de mannen hun lust op de jongeren gaan botvieren. Er is vrijwel geen karakterisering: de vier liberalen hebben vrij weinig persoonlijkheid, maar het zijn vooral de tieners aangezien hun lichamen anoniem voor misbruik bedoeld zijn.

Pasolini weet met Salo thema's als machtsmisbruik, corruptie, seksueel afwijkend gedrag en sadisme aan de kaak te stellen maar het is bovendien een aanklacht tegen het fascisme in Italië. Maar er zijn nog veel meer maatschappelijke punten. Een van de liberalen is een bisschop en op begeven moment worden een jongen en een meisje gedwongen tot een huwelijksceremoniemaar de voltrekking wordt onderbroken door de liberalen. Verder bevat de film een beruchte scène waarin een meisje wordt gedwongen om de uitwerpselen van een van de liberalen te eten wat volgens Pasolini een aanklacht was tegen het consumentenkapitalisme van junkfood.

Visueel is de film schitterend. De composities van de shots zijn prachtig (meestal is de ruimte boven de karakters groots in beeld gebracht) maken de sfeer alleen maar naargeestig in het nare gebouw waar het verhaal zich afspeelt. De film eindigt in een gruwelijke orgie van verontrustend geweld waarbij de slachtoffers worden gescalpeerd, verbrand, tongen afgesneden en tepels verbrand.Dit, terwijl we de klanken horen van Carl Orffs Carmina Burana. Het laatste shot van de twee soldaten die een waltz dansen is dan weer een kenmerk van hoe wij als mens omgaan met dichtbijzijdse gruwelijkheden.

Kort na het voltooien van dit controversiële meesterwerk werd Pasolini op mysterieuze wijze vermoord.

Tijd voor een hedendaagse remake zou je denken....

Ik zie niet in waar dat voor nodig zal zijn.

Omdat het nu ook weer actueel is.

Corruptie en machtsmisbruik komt inderdaad nu nog steeds voor, maar volgens mij is het ook iets van alle tijden hoor.

Maar in het licht van de bankencrises en zelfverrijking en het wegwuiven van kindermisbruik door de kerk is het nu net iets meer actueel. Vind het eigenlijk best frappant dat er toen ook al de bankier bij zat....

Toen was er volgens Pasolini ook al witteboordencriminaliteit.

Ik zie in de moderne versie de rollen toch liever omgedraaid, een jonge generatie die machtswellustige wereldleiders, kind misbruikende bisschoppen, bonus opstrijkende bankiers en zichzelf verrijkende CEO's uit het bedrijfsleven vernederen en vervolgens doodmartelen

heerlijk vermakelijke film, en vaak te grappig voor woorden als ie serieuzer was kreeg ie een dikke 5/5

"Serieuzer"? Wat bedoel je, umbra? Ik denk eigenlijk dat ik geen "serieuzere" film ken dan deze!

Het is een film over de moraliteit van de menselijkheid in het tijdperk van fascisme. Laat meteen zien dat de film verkeerd begrepen wordt.

Salò o Le 120 Giornate di Sodoma
alternatieve titel: Salo, or The 120 Days of Sodom

We fascists are the only true anarchists

Salò o Le 120 Giornate di Sodoma is Pasolini's expliciet meesterwerk.

Het idee komt natuurlijk uit Markies de Sade's boek The 120 Days Of Sodom maar Pasolini veranderd de setting van het verhaal in een kasteel in de 18de eeuw naar een villa in de jaren 40 rond het einde van de Tweede Wereldoorlog. Hoewel dit qua verfilming heel erg anders is, bevat de film zeer interessante symboliek die op ijzersterke, metaforische wijze wordt verteld.

Ik kan ten eerste stellen dat Salò de meest schokkende film is die ik ooit heb gezien. Echt ik heb meerdere keren met handen voor m'n mond gezeten. Ik was erg verontrust. Vier vermogen, corrupte, fascistische liberalen (een president, een bisschop, een rechter en een hertog) ontvoeren tijdens de Tweede Wereldoorlog een aantal jongeren. Ze vestigen zich in een villa aan de buurt van het Gardameer waar ze deze jongeren vernederen, martelen en uiteindelijk vermoorden. Hun manieren zijn gebaseerd op de perverse verhalen die verteld worden door de hoertjes, ook aanwezig in de villa. En zo wordt uiteindelijk een cyclus ( Anteinferno, the Circle of Manias, the Circle of Shit and the Circle of Blood ) ten einde gebracht. Een briljante verhaalstructuur overigens want het geeft al een kleine opbouw aan de verontrustende dingen die je te wachten staan. En dat is naar...

Pasolini weet hier een film te maken zonder eigenlijk het daadwerkelijke verhaal te vertellen zoals het vroeger is gebeurd. Nee, wat Pasolini hier creëert is een levende nachtmerrie die als symboliek dient voor de werkelijke gruwelijkheden die vroeger zijn gebeurd. Aan de hand van deze film heb ik daar nu wel een idee van want deze film beleefde ik als schokkend. Ook visueel ben ik zeer onder de indruk. Ondanks de verontrustende inhoud, weet Pasolini de meest gruwelijkste scènes in je achterhoofd te plaatsen omdat ze zo afstandelijk zijn gefilmd. Ook wordt er geweldig omgegaan met de camerastandpunten en de shots. De begin-scènes laat een mistig, door oorlog vertoefd Italië zien en de rest van de film zitten we in dit nare huis waar gewoon geen einde aan komt en Pasolini doet er soms zelfs een schepje boven op door bijv. de ruimte volledig te tonen waardoor alles zichtbaar is of de ruimte boven de personages in beeld te brengen.

Dat Pasolini is vermoord na het afmaken van deze film, zit natuurlijk vol met twijfel. Was dit politiek gericht, op zijn excentrieke persoonlijke leven of puur op deze film? Dat weten we niet. Ik kan alleen zegen dat Pasolini een filmisch genie was die zijn tijd voor was. Met Salò laat hij zien wat de consequentie kan zijn van het gebruik van macht of als dat in de verkeerde handen terecht. Een maatschappij-kritische film zich afspelend in een gruwelijke tijd.
Ik verhoog zelfs mijn score van *4,0 naar *4,5

En dit soort dingen gebeuren nu niet meer?

Ontvoeringen in Cleveland - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Of wilde je hiermee zeggen dat wij nog steeds in het tijdperk van het fascisme leven?

Groot verschil is dat het in de film gaat om een politiek systeem dat een beperkt aantal mensen ongelimiteerde macht geeft. Dat is nou net de essentie.

Oh en dat is vandaag de dag anders dan?

Ik ben het hier niet mee eens. Het gaat om 9 jongens en 9 meisjes die in een landhuis gevangen worden gehouden en daar worden gemarteld en vervolgens vermoord.

In mijn voorbeeld van de ontvoeringen in Cleveland gaat het om Ariel Castro die drie vrouwen heeft ontvoerd en vervolgens heeft opgesloten en gemarteld. Een betere gelijkenis is er niet dacht ik zo waar.

Waar ik mij trouwens onderhand aan begin te irriteren is dat bijna iedereen die zo lovend is over Saló dat verbindt met een politiek systeem (lees fascisme). Ja, links Nederland was destijds weg van Saló, dat stond voor kritiek op elk politiek systeem wat hun niet aanstond, behalve het communisme, marxisme, leninisme, maoisme etc natuurlijk.

Neen, dat is vandaag niet anders. Kijk maar naar het Amerika van George Bush Jr. met zijn aanval op Irak en dit onder de dekmantel van vernietigingswapens die achteraf bleek er helemaal niet waren. Hetzelfde dreigt nu te gebeuren in Syrië.

Wie lust er nog een broodje poep?

Ach, wij eten allemaal poep, als we onderstaand artikel mogen geloven.

Vaak poepbacteriën in vlees - NOS Nieuws

Bah wat vies