Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975)

Erg goed gezegd. Hier sluit ik mij volledig bij aan.

Helemaal mee eens. Zie mijn reacties op pagina 5.

Dit is nu eens een zeldzame film die horror achtige praktijken brengt op zo'n manier dat het in je hoofd blijft rondspoken. Het hele verhaal doet er niet zo toe, het is de sfeer en het uiterlijk van de film die zo op je psyche inwerken. Zo heb ik een afkeer voor bepaalde handelingen in de film die mij echter zo ontzettend fascineren. De wereld van het sadisme greep mij bij mijn strot. Een nadeel vind ik enkele vrouwen wie enkele verhalen praktisch herhalen op een manier die een tikkeltje begin te vervelen. Oftewel die de sfeer die het allemaal zo goed maakt nogal onderbreekt. 4.5 sterren

Toch wel teleurstellende film van Pasolini, die meer schokt om het schokken en ondertussen het eigen verhaal eigenlijk niet goed verteld. Ik ben het met eerdere posters eens dat de kracht van suggestie feitelijk onderschat wordt in deze film, Pasolini gaat te direct en gemakkelijk voor de schok.

2*.

in welk opzicht vertelt deze film het verhaal niet goed dan?

denk je dat een suggestieve aanpak (dat ik zeker in dit geval nogal flauw had gevonden) dezelfde impact had gehad?

en is je de symboliek niet opgevallen, dat hier nogal onderschat wordt?

Mijn d/t gebruik is onder de maat, ik ben de eerste om dat toe te geven

Het komt het er bij mij op neer dat de grafische scenes voor mij juist de impact verkleinen, omdat ze aandacht voor de symboliek en het achterliggende verhaal juist afgewenden. Kijkend naar Salo bleven m'n gedachten zeg maar in het kasteel, ze gingen niet 'over' naar de big picture van het facistisch regime in Italië. En dat zal toch zeker wel de bedoeling zijn geweest. Dat kun je natuurlijk als 'fout van de kijker' opvatten, maar dan nog kun je zeggen dat deze aanpak voor mij niet werkt en ik het dus een teleurstellende film vond.

deze film gaat over meer dan het fascisme. hij handelt net zo goed over bijvoorbeeld religie. de film is meer dan een opeenvolging van smerige beelden. door schokkende beelden steeds een stap verder te brengen, net op het moment dat je denkt dat je het ergste hebt gehad, maakt Pasolini perfect invoelbaar hoe de slachtoffers zich moesten voelen.
suggestie geeft niet de klap in je bek die je nodig hebt bij het voelen van walging zoals dat hier tentoongesteld wordt.

ik vind het trouwens moeilijk om te benoemen wat de symboliek exact omvat, wat deze film betreft. als ik echter een verkrachting aanschouw met een biddend Mariabeeld op de voorgrond, heb ik geen last van grafische beelden die mij afleiden van het bespeuren van symboliek.

Dat sommige mensen het leuk vinden om deze film te zien snap ik niet. Ik heb de trailer gezien en ik ga m niet kijken, dan kijk ik nog liever naar de smurfen!

Ik sluit me hier ook volledig bij aan!

God heeft de hemel en de aarde geschapen, maar de mens had ie beter achter wege kunnen laten

Wat een geluk dat hij niet bestaat , wat stem je trouwens als je alleen de trailer gezien hebt?

Eindelijk eens een shockerende film. Zo mogen er meer gemaakt worden. Ik bedoel zeker niet dat ik alleen van dit soort films hou, maar geweld en ranzige scenes zijn in mijn ogen onderdeel van het film maken.

Ik ben gek op geweld in films en veel bloed. Ben ik afgestompt? Nee, zonder op te willen scheppen kan ik zeggen: verre van dat. Maar film is film en een verhaal is een verhaal en daar mogen dus ernstige dingen in gezien worden. Als je er niet tegen kan moet je de film inderdaad niet kijken, niemand is verplicht om films zoals deze te kijken.

Maar wat mij betreft kunnen ook oorlogsfilms nog veel en veel verder. Ik ben niet zozeer van afschuwelijke dingen te laten zien door symboliek etc etc, de keiharde realiteit wil ik zien, hoe ziek mensen (kunnen) zijn. Zo vond ik the Pianist echt een meesterwerk, maar er zitten eerlijk gezegd niet zoveel erg harde momenten in. Zo heb ik persoonlijk nog nooit een oorlogsfilm gezien waarin ze met de camera de gaskamers in meelopen, terwijl dat in de oorlog toch aan de orde van de dag was. Het kan als je´t mij vraagt allemaal nog wel wat erger, bijna niemand houdt er van om het te zien, maar waarom niet? Uiteindelijk zie je toch dat iedereen in staat is om in bepaalde situaties dat soort praktijken uit te voeren, waarmee ik me aansluit bij het stukje van Eduard hierboven.

Verder vind ik Salo trouwens niet geweldig, er ontbreekt een goed verhaal en vaak is de film saai.

Ik heb de film inmiddels gezien en ik vind dit inderdaad onmenselijk, maar echt shockerend vind ik m niet. Ik vind het verhaal niet goed, te langdradig, eigenlijk zit er geen verhaal in. Chapter 3 Girone della merda is vrij onsmakelijk. Ik geloof ook niet dat zoiets gebeurd is, ik snap ook niet wat de maker van de film hiermee wil bereiken en zowiezo zo'n film kan maken.

Bovendien is het niet zo dat alleen die mannen in de film macht hebben, maar die vrouwen die die verhalen vertellen doen even hard mee!

Dit lijkt me eigenlijk best een goeie kerstfilm.

@maurice74

Hoezo vind je dat een goed kerstfilm?

Vanwege de kerstmaaltijd?

Dit lijkt me echt een vreselijke film

In welk opzicht?

scabreus en scatologisch, haha. Dat er woorden bestaan die sommige acties in de film kunnen omschrijven.

Salò is een echte love/hate it - film. Ik vond het fantastisch. Een kijkje in de donkere zijde van het menselijk brein. Indrukwekkend.

Vooral een vreselijk saaie film.

nou het verhaal komt me heel macaber en bizar over...ik weet t niet maar ik denk niet dat ik deze film zou willen zien

Er is maar één manier om daar achter te komen .

In feite is het verhaal ook best macaber alleen raakte de film bij mij geen enkele snaar zodat de gruwelijke dingen die er getoond werden niet echt gruwelijk waren. Soms zelfs lachwekkend. Hoe dan ook, een gezellige wegkijkfilm is het in geen geval.

'De consumptiemaatschappij is het nieuwe fascisme'. Aldus regisseur Pasolini, die in een op de dvd staand interview -dat overigens erg interessant is- uitlegt wat hij met Salo wilde zeggen. De hele film is in feite een soort allegorie op de verschillende machtsmisbruikende systemen die de mens heeft uitgevonden om de andere mens te onderdrukken. De mooie jonge meisjes en jongens die gevangen worden gehouden staan model voor 'het volk', dat gemanipuleerd, misbruikt, vernederd en gehersenspoeld wordt door de (in de film vier) wrede machthebbers.

Het voortdurende gebruik van symboliek vind ik geweldig. Tijdens het bruiloftsmaal wordt de gasten als feestmaal uitwerpselen voorgeschoteld, wat ze gedwongen moeten opeten als zijnde 'het meest verfijnde voedsel'. De totale omkering van waarden zoals dat onder elk totalitair systeem plaats vindt kan bijna niet beter uitgebeeld worden.

Ondanks het vele bloot is Salo een compleet on-pornografische film. Bijzonder is dat bijna alle acteurs amateurs zijn, die vaak pas 5 minuten van te voren te horen kregen wat ze moesten doen. Minstens zo bijzonder is het dat Salo geheel uit de losse pols geschoten is - Pasolini gebruikte geen script, geen scenario, maar verzamelde gewoon een enorm groot aantal shots. Pas op de montagetafel ontstond er een echte speelfilm.

In een maatschappij die sinds 1975 alleen maar meer op consumptie is gericht en mede daardoor steeds verder is afgestompt, waardoor velen apathisch zijn geworden voor leed, zal Salo niet meer als echt shockerend worden ervaren. Echter, de film is dat wel degelijk.

De courtisanes vertellen bijvoorbeeld opgewekt, begeleid door een vrolijk pianomuziekje, hoe ze als 7 of 9 jarig meisje door hun moeder werden overgegeven aan allerlei extreme seksuele perversiteiten. Eén van de gevangen meisjes zit huilend op de grond omdat haar moeder was omgekomen toen deze haar trachte te redden van haar wrede ontvoerders. Vervolgens krijgt ze als troost stront te eten. Degenen die de regels overtreden worden op het eind van de film verminkt en (dood-)gemarteld - geslachtsdelen worden verbrand, ogen worden uitgestoken, mensen worden gescalpeerd. In de film zelf hoor je geen geschreeuw maar stilte of een muziekje, maar bij de extra's op de dvd zie je een paar dezelfde martelscènes wél met bijbehorend angstig gekrijs.

Het einde vond ik erg sterk. Terwijl op de binnenplaats van het landhuis naakte jongens en meisjes gruwelijk worden vermoord, dansen binnen twee jonge mannelijke bewakers voor de grap met elkaar, terwijl op de achtergrond het dreigende geluid van bommenwerpers en ontploffingen te horen is.

Triest genoeg werd Pasolini kort na het gereedkomen van de film vermoord. In de interviews op de dvd wordt duidelijk een verband gelegd met het feit dat Salo destijds zoveel stof deed oplaaien in het toen nog zo streng katholieke en preutse Italië.

Pasolini vond Salo één van zijn beste films. Of dat zo is weet ik niet, maar zonder twijfel is het een memorabele en indrukwekkende film die een indringend beeld geeft van de gruwelen waartoe een mens in staat is - en in die zin veel shockerender is dan heel veel latere films waar het bloed rijkelijk maar inhoudsloos in het rond spat.

4*

Bravo, prachtige recensie

Waarom is het erg dat het ongeloofwaardig is?

Ik heb een stuk van deze film gezien op tv, nederland 2 of 3 geloof ik, toen ik een jaar of veertien was(bijna 12 jaar geleden.)

Ik had er moeite mee hem uit te zetten,maar ook om ernaar te kijken.

Ik heb niet naar acteerrestaties gekeken, of naar hoe het gefilmd was.

Ik snapte het gewoon niet,niet dat de film ooit gemaakt was en niet dat hij op tv kwam...

Ik heb nooit geweten hoe de film heette,tot ik hem vandaag ergens tegen kwam(foto van een scene, die ik meteen herkende.)

Ik had geen idee wat erachter stak of wat de bedoeleing was en dat interesserde me ook niet,ik vond het gewoon vies./ziek(vooral omdat het om kinderen ging,niet eens jonge volwassenen in mijn ogen)

En toch heb ik hiervoor en hierna zelden een film gezien die zo op mijn netvlies gebrand stond en ik heb heel wat gore/mooie/goede films gezien(porno ook) geen van die films was zo schokkend als deze.

Maar misschien dat ik het anders zou zien als ik er nu naar zou kijken, dat ben ik echter niet van plan.

Dat zal geweest zijn waar ik hem heb gezien,dat is iets van 12 tot 15 jaar geleden ofzo...

Ik zei al,het is voor mij erg lang geleden dat ik deze film heb gezien en ik denk dat ik het nu allemaal minder zou vinden,.

Op het moment dat ik hem zag,vond ik het juist zo shockerend dat je geen binding had met de kinderen die in de film spelen, DAT was net wat me zo shockeerde, als ze waren neergezet zoals in veel films tegenwoordig gebeurt, dan had het op mij minder effect gehad.

Ik vroeg me nu af hoe het kon dat dit soort beelden gebracht konden worden op een manier die zo klinisch en afstandelijk was,dat begreep ik niet.

En het feit dat ik het niet begreep maakte het juist zo boeiend.

Het vergelijk met een pornofilm slaat volgens mij dan ook volkomen de plank mis.

In een pornofilm is het de bedoeling dat je meeleeft.Deze film registreert het alsof het een ziekelijke documentaire is, de eerste pornofilm die mij aan een documentaire doet denken,moet ik nog zien.

Ik denk niet dat het iets uitmaakt of je de film nu kijkt of 20 jaar geleden. Ik zag hem een paar maanden geleden voor het eerst en ik vind het zonder twijfel de meest shockeerende film ooit.

En die afstand bewaren dat je geen gevoelens krijgt met de personages is fantastisch, dat is idd net het erge.

Zo werkt Funny Games ook. Dat is ook een fantastische film vind ik.

Maar niets kan tippen aan Salo. Er moet echt al een heel zieke geest geboren worden om dit te kunnen overtreffen.

Ziek werkje, studie in perversiteiten, decadentie en immoraliteiten. Soms erg in your face, dan weer artsyfartsy.. boeiend, maar niet echt sterk verder.

ongeloofelijke weerzinwekkend smerig gedrocht. Uiterst saaie langdradige scene's volgen niet te kijken sadistische op.

Moest vaak wegzappen omdat ik het te vreselijk vond om het te willen blijven zien.

Wie in mijn ogen dit goed, mooi en normaal vindt, is niet goed bij zijn hoofd.

0,5

goed en mooi vond ik het wel! normaal niet echt. maar de beelden waren fantastisch, de dialogen subliem en meeslepend en het verhaal werkt uitstekend toe naar een (anti)climax van jewelste.

ik denk dat deze film voor pasolini veelal het gedachtegoed dat de bourgeoisie haar kinderen in zijn ogen wilde meegeven moet reflecteren. in zijn ogen was dat shit en in de film wordt dan ook gezegd dat de bourgeoisie niet schroomt haar eigen kinderen op te eten! wat pasolini dan doet is letterlijk tonen wat er op een abstract niveau gebeurt! dat is subliem, magistraal en weerzinwekkend tegelijk.

zoals de sade in zijn voorwoord op 'justine' schrijft: laten wij na het ervaren van de Ondeugd in al haar toonaarden de Deugd in al zijn eenvoud hartelijk omarmen!