Strangers on a Train (1951)

Voor mij is Strangers on a train wel één van de betere en zelfs één van de beste Hitchcocks die ik al zag. Wat een geweldig plot heeft deze film die met een beetje fantasie en verbeelding je zomaar zou kunnen overkomen. De boel ontaardt wanneer de gewiekste Bruno Anthony zijn deel van zijn duivels plan ten uitvoer brengt en zo het mes op de keel zet van de verbouwereerde celebrity Guy Haines. Haines kan geen kant meer op en wordt gechanteerd. Naar de politie stappen zou hem alleen maar meer in een lastig parket brengen.

Het fijne aan de film is ook dat Anthony enkele malen uit arrogantie en al spelenderwijs zijn dilemma voorschotelt aan andere individuen. Het ongemakkelijke dilemma wordt weggelachen, maar opent doet sommigen ook fantaseren. Heerlijke dialogen, spanningsboog en suspense. Robert Walker doet het ronduit fantastisch als psychopaat. Ook het camerawerk is van een hoog niveau. Hoogtepunt is de moord op de vrouw waarbij de daad in de reflectie van de gevallen brillenmontuur te zien is.

De slotscène op de draaimolen was leuk en is één van de hoogtepunten van de film. Het boek van Highsmith wordt niet helemaal gevolgd en Hitchcock gaf er zijn eigen plot aan en deed dat wederom op zijn eigenreide spannende manier. Mooi!

My theory is that everyone is a potential murderer.

Strangers on a train viel me licht tegen, al had ik hoge verwachtingen van de film. De film, die tot Hitch beste gerekend wordt begon weinig bijzonder en werd gaandeweg steeds interessanter.

De film is best mooi geschoten maar kan niet tippen aan bv het oudere en ook zwart-witte Shadow of a Doubt (1943). De acteurs zijn redelijk, Robert Walker valt vooral op. Ook de dochter van Hitch (Patricia) speelt een leuke rol en neemt de regie van haar vader even over tijdens het schieten van zijn cameo.

Vooral het script viel mij tegen. De beginscène is gewoon erg matig waarna het lang duurt voor het verhaal spannend en vooral origineel wordt. Hitch wijkt af van het boek (met dezelfde titel) waar hij kritiek op krijgt. Ik denk ook dat dit de film wat jus zou hebben gegeven vooral door Guy mr Anthony te laten vermoorden. Het wordt toch goed gaandeweg de film en de eindscene, met de draaimolen met gave quote waarmee Hitch terecht wou eindigen (maar kreeg hiervoor geen toestemming van de studio baas), was gaaf.

Hitchcock met één van zijn betere thrillers. Een wonder dat hij NOG betere films gemaakt heeft. De film is vooral een goed verhaal. Hitchcock kocht anoniem de rechten van het boek (anoniem zodat ze niet meer zouden aanrekenen omdat hij Hitchcock was). Eigenlijk geweldig, want gewoonlijk krijg je een moord te zien en is de vraag wie de dader heeft. Nu krijg je een moordenaar te zien en zit je met de vraag of er nog een moord volgt.

Hitchcock is soms wat theatraal, het is zijn gekende stijl natuurlijk. Maar dat mag wel en uiteindelijk zorgt hij voor de nodige spanning. Enkele shots die misschien geforceerd lijken omdat ze veel zijn nagedaan, maar wel efficiënt zijn. Knap gedaan moet ik zeggen. Farley Granger is best wel geschikt in de hoofdrol (naast Robert Walker). Omdat hij net zo'n uitstraling heeft waarmee hij in 't begin alles wat weg lacht. En een tegenpool is van de sterk aanwezige Robert Walker. Bij de vrouwen valt Patricia Hitchcock in de rol van Barbara, de zus van de verloofde van Guy. Zo'n rol die je wel meer zag in die tijd van de wat jongere zus, wat losser dan de oudere zus of broer maar met gevatte opmerkingen. Het brengt wat extra pit in de dialogen.

De film heeft en minder bekende cast dan de gewoonlijke Hitchcockfilms. De carrière van Farley Granger (ook in Rope te zien) ging niet helemaal van de grond. En ook voor de rest van de cast is dit toch wel het hoogtepunt van hun palmares. Maar dat is net goed en brengt een mooi evenwicht in het acteerwerk. Bovendien komt het verhaal wat meer naar voren. Hitchcock is echt in vorm en kan met beelden dingen weergeven die niet echt uitgesproken moeten worden. Hij heeft misschien een stijl die minder in trek is tegenwoordig, maar wat mij betreft nog altijd een klassieker die gezien mag worden.

Best aardig, maar ook weer niet geweldig. Zeker de ontknoping vanaf de tenniswedstrijd duurt eigenlijk wat te lang en vond ik helemaal nergens meer spannend.

De eerste helft is eigenlijk het meest interessant, daarna weet de film dat niet meer heel erg vast te houden. Bruno is wel een aardig personage.

Ik ben bezig met het kijken van wat meer oude films uit de jaren ’40 en en ’50, maar hoe hoog ze ook aangeschreven staan, ik kan ze anno nu toch niet meer echt geweldig vinden. Daarvoor doet het me, waarschijnlijk doordat ik teveel gewend ben aan de middelen en stijl van nu, gewoon te weinig. Ook Hitchcock heeft me tot nu toe nog maar weinig écht weten te bekoren, maar ik moet nog een aantal films van hem, dus wie weet.

3,25*

Strangers on a Train is voor mij zeker niet de beste Hitchcock maar heeft wel een simpel concept. Meestal gaat het om wie de dader is in een film, hier is dat anders wat best knap is. Bruno (Robert Walker) speelt zijn rol best goed, echt een gladde paling en dat straalt gewoon van zijn gezicht af. In 1949 was hij zelf opgenomen in de psychiatrie en toen hij eruit kwam gaf Hitchcock hem deze rol. Iets erna stierf hij op 32-jarige leeftijd door een combinatie van amobarbital en alcohol. Farley als Guy Haines valt minder op ondanks dat hij toch het hoofdpersonage is, misschien daarmee dat hij nooit echt is doorgebroken ondanks 2 films van Hitchcock. De film heeft enkele scènes die er bovenuit springen (zoals de draaimolen, Bruno en de twee oude dames en de moordscène al was die eerder flauw). . Het begon ook interessant met het gesprek op de trein, maar kan dat niveau niet aanhouden. Een 3*.

Nadat Under Capricorn (1949) en Stage Fright (1950) geen grote kaskrakers bleken, had Hitchcock dringend behoefte aan een commercieel succes. Met de adaptie van het boek Strangers on a Train van Patricia |Highsmith lukte dat.

De film laat in het begin een mooie maar simpele montage voorbijkomen van rechte treinrails die zich splitsen bij knooppunten en andere richtingen zoeken. Als een geraffineerde metafoor voor de ingewikkelde richtingen die het simpele plot zal gaan volgen. Misschien zoek ik er teveel achter, maar zo interpreteerde ik de beelden. Het basisverhaal is eenvoudig maar heeft spannende potenties die in verschillende verhaallijntjes prima worden uitgewerkt.

Het favoriete thema van Hitchcock werkt ook in deze film weer perfect. Het thema van de onschuldige goedzak die opeens verwikkeld raakt in allerhande duistere zaakjes en moet zien te bewijzen dat hij onschuldig is. De antagonist is een heerlijk sardonische Robert Walker, die met zijn maniakale gedrag de goedzak in een paar suspensevolle scènes flink onder druk zet.

In de laatste 30 minuten wordt de spanning hoog opgevoerd met een spel tegen de tijd. Suspense op topniveau. Opvallend hierin is een scène die zich afspeelt op een overspannen draaimolen. Een merkwaardig en enigszins afleidend intermezzo dat tamelijk hilarisch overkomt en de spanning behoorlijk doet afnemen. Ik kon het hilarische verloop van de scène niet goed plaatsen binnen de dreigende atmosfeer op dat moment.

Het is een kleine mineur in een verder zeer genietbare Hitchcock.

You're just as much in it as I am.

En de eerste van een stapel klassiekers aan de beurt die ik speciaal voor mijn vakantie heb besteld. En aan een Hitchcock had ik best even zin, en wat kan ik zijn beste films goed waarderen waar deze dus ook prima beoordeeld wordt. Toch had ik even moeite er in te komen, iets dat vooral even draaide om verwachting en dat de film toch weer een beetje anders is dan de grote titels die ik zo waardeer.

Apart en zoekende zijn woorden die me zo gedurende het begin en het daarop volgende halfuur door het hoofd spelen. Mede door de titel had ik verwacht dat de film zich gedurende de hele lengte in een trein zou voltrekken, niet dat dit een minpunt is maar zoals gezegd het is toch even anders dan verwacht. Bruno introduceert zichzelf met een bizar plan, iets dat je later op het feestje ook denkt te identificeren als het geraaskaal van een grapjas. Toch is het Bruno bittere ernst die behalve gewiekst niet gaat zitten wachten maar zichzelf een machtspositie verschaft binnen het gecreëerde idee. En wat een linkmiegel is het, en hoe leep klaart hij zijn deel van de klus. Duidelijk is dat Guy toch wel in a world of trouble zit.

En daar zit hem juist de kneep waarop de film zo rond het half uur volledig ontbrandt en hetgeen toont waar naar toe gewerkt wordt. Het is Guy die niet op niet te misverstaan wijze te horen krijgt to play ball, waarop toch wel een behoorlijk interessant verhaal ontstaat. Want wat te doen in een dergelijke gevaarlijke omhelzing? Hitchcock brengt het prima en de meester laat zonder twijfel zijn kunde zien in een aantal dingen zoals het brillenglas shot, de opbouw naar de finale en uiteraard ontbreekt hij er zelf ook niet aan, de man met cello die de tram instapt.

Hoewel voorspelbaar wie doorslaggevend ging zijn, de bootjesman, is Strangers on a train een prima film te noemen net prima acteerprestaties met name van Robert Walker en is de finale met de draaimolen vrij spectaculaire voor die tijd. Toch grijpt de suspense van pak uhm Vertigo, The Birds en Psycho me toch iets meer. Maar al met al zeker een goede film van Hitchcock.

Als een filmfanaat kijk zo'n beetje bijna alles wel zelden films gezien waarbij ik de cast niet kon uitstaan of niet mocht of het lag aan de film zelf, en er dan weinig zin meer in om de rest van de film te zien en vaak probeer ik dat toch wel. En dit is er toch wel eentje gelijk van het begin en ik ken deze acteurs niet eens nooit een film van ze gezien (hitchcock films wel), dat ik ze niet kon uitstaan de een na de ander.. blegh ik krijg het niet voor elkaar om de merendeel de rest van de film te willen zien hierdoor.

Raar dat zoiets kan.. ach ja je kunt ook een film hebben met grote bekende mensen die je geweldig vind en toch geen bal aan vinden, of onbekende mensen in een film die zo geweldig is dat ze het beter dan doen dan eerstgenoemde mensen.

Weinig interessante thriller vanuit de iconische regisseur Alfred Hitchcock, ondanks de relatief unieke verschijning van Robert Walker als filmschurk. Om de positieve voetnoot vroeg neer te pennen omtrent Strangers on a Train een aantal fraaie stunts en sterke scenes, specifiek de finale op de defecte draaimolen ziet er goed uit voor het desbetreffende tijdperk. Helaas gaat dat wel met een inhoud die niet echt weet te boeien, waar de wisselwerking tussen Walker en Farley Granger amper loskomt. Dat heeft voornamelijk met het feit te maken dat Granger een nogal kale acteerprestatie neerzet met een figuur dat in eerste instantie al niet echt aanslaat. Het opvolgende mysterie mist vervolgens de benodigde sfeer en spanning, waardoor de film niet echt een gevoel bij de kijker weet op te wekken. Hierdoor verzandt de speelduur van 101 minuten relatief snel in een vermoeiend schouwspel.

Pfft.

Ik denk niet dat ik ooit een echte liefhebber van het werk van Alfred Hitchcok ga worden. Strangers on a Train is toch een titel met enige reputatie, maar ik kan er niet zo veel mee. Het begint allemaal wel tof, met dat irritante typetje van Robert Walker dat effectief ergens tussen irritant en naargeestig in zit. Maar de meester van de suspense kan voor mij de suspense niet echt vasthouden. Allez, het is zelf erger: ik vind het eigenlijk nooit spannend en het is slechts aftellen naar het moment dat alles in het honderd loopt voor beide heren. Dat gebeurt in zekere zin, zonder dat er nog veel verrassingen aan te pas komen.

2

Wekelijks spreek ik met een collega af welke Hitchcock we (her)bekijken. Deze keer was het de beurt aan de treinreizigers. Intussen de derde keer dat ik hem zie. En het blijft een fascinerende watch. Farley Granger en Robert Walker vormen een perfecte match in hun tweestrijd. Robert Walker zet voor mijn part één van de beste en meest onvergetelijke psychopaten neer. Hij komt realistisch over, net zoals een echte narcist zich gedraagt en denkt. Farley Granger is ook heel goed.

Het is naar een verhaal van Patricia Highsmith en met een scenario geschreven door Raymond Chandler. Beiden zijn zwaargewichten in het Amerikaanse thriller / hard boiled detective genre van de 20e eeuw. Zalige combinatie dus en het werkt gelukkig helemaal.

Visueel opent de film met de befaamde voetenscenes. Toevallig heb ik voorafgaand nog 39 Steps herbekeken uit de Britse perdiode van Hitch en ook daar opent de film met de voeten van het hoofdpersonage. Smooth! De openingen van Hitch zijn altijd wel om van te smullen alsof hij dan zijn meteen zijn signatuur wil zetten (en gelijk had hij). Verder werd ik opnieuw helemaal gezogen in het zorgvuldig in scene gezet verhaal. Onvergetelijk highlight is de moordscene waar we het zien gebeuren in de reflectie van de bril van het slachtoffer. Brilliant Hitchcock.

De scène op de draaimolen. Het valt me nu wel op dat die gefilmd is met een trager tempo en dat het dan versneld wordt afgedraaid. Je ziet het aan bepaalde sequenties. Bv. de oude man die opkrabbelt om aan de knoppen te draaien komt ineens onmenselijk snel overeind. En er is nog zo’n stukje. Gebeurt allemaal in een fractie en zijn schoonheidsfoutjes die ik dan toch maar vermeld omdat het mij nu opvalt.

Het verhaal zelf is prima uitgewerkt - heb geen idee of er stukken verwijderd zijn omwille van censuur - en bevat de typische balans tussen suspense en humor die Hitchcock eigen is. Met een schattige bijrol van Patricia Hitchcock die onder andere voor comic relief zorgt. De typische Hitchcock thema’s komen ook langs: zoon-moederrelatie, onterecht beschuldigde man.

In zijn geheel genomen is dit voor mij zeker één van de allerbeste Hitchcocks.

hitchcock challenge # 41