Strangers on a Train (1951)

Inderdaad een van de beste Hitchcocks.

Deze Hitchcock heeft, net als veel van zijn films, een voortreffelijk scenario.

Goede hoofdrolspelers en boeiend verhaal.

Na enkele mindere producties was Stranger On A Train weer een succes voor Alfred Hitchcock. In deze adaptie van Patricia Highsmiths roman toont de regisseur hoe goed en slecht in één persoon vervat kunnen zijn. Hitchcock bewerkte het boek tot scenario samen met Raymond Chandler, daarna (na een onenigheid) met diens vrouw Czenzi Ormonde. Patricia Hitchcock is de dochter van Alfred en ze speelde ook al mee in de film die hij daarvoor maakte, Stage Fright...

Briljant gemaakte film, met geweldige cameravoering en montage. Het hoogtepunt van de film is ongetwijfeld de geweldige Bruno. Het zwakkere acteerwerk van Granger houdt me van 5* af .... 4,5*

Inmiddels mijn 4de Hitchcock en ik vind hem na North by Northwest zijn beste tot nu toe. De constante spanning, de wederom aanwezige humor en de prachtige personages ( neem nou die 2 oudere vrouwen ) doen wij echt genieten van deze film.

Natuurlijk was er ook weer volop suspense, wanneer zou er iemand vermoord worden? Of niet? En zo ja, hoe?

Alfred Hitchcock heeft er dus weer een prachtige film van gemaakt waar de originaliteit vanaf spat. En de climax op het einde, is ook enorm goed. Een draaimolen is voor mij nooit meer een draaimolen net zoals een douche voor mij ook meerdere betekenissen heeft voortaan.

Enig minpuntje is de tenniswedstrijd, en dan vooral het in beeld brengen van de wedstrijd, de ontwikkelingen eromheen vond ik veel spannender. 4,5*

Mooie openingsscene. Van de schoenen tot en met het treingesprekje. Eerlijk gezegd vond ik dat zelfs het sterkste stuk van de film. Neemt niet weg dat dit weer een prima Hitchcock was (al lijk ik nooit echt een grote fan te worden (op Rear Window na dan)). Ook de eindscene in de draaimolen was een hoogtepunt, vooral ook door wat geintjes en zijstapjes tijdens de scene. Zoals een moeder die gilt om haar "little boy" en daarna een shot waarin hij de tijd van zijn leven blijkt te hebben en Guy die en passant nog even het kinds leven redt. Walker is uiteraard geweldig. De rest van de cast gewoon goed.

Ik vond het niet echt vreemd om te zien dat dit een Patricia Highsmith-verhaal was. Plein Soleil en Der Amerikanischen Freund heb ik niet gezien, The Talented Mister Ripley wel, en Bruno's personage heeft behoorlijk wat Ripley-trekjes. Een man die zich opdingt aan een andere man met duidelijke homoseksuele ondertoon. Hitchcockscripts hebben soms wat al te opzichtige freudiaanse neiginkjes , het moedercomplex van Bruno vond ik net er overheen (of het Brunocomplex van de moeder misschien) al is het hier bijlange na niet zo erg als in Marnie.

Heb me goed vermaakt met mijn dertiende Hitchcock. Op naar de volgende (voor Rope, Shadow of a Doubt en I Confess wordt het bijvoorbeeld eens tijd)...

3.5*

Gisteravond deze film gezien en wederom heeft Hitchcock mij kunnen overtuigen. Het verhaal is ontzettend goed bedacht en Robert Walker is zeer goed op dreef in zijn rol als psychopaat Bruno. De film bevat daarnaast een aantal zeer sterke scenes. Vooral de scene dat Bruno in het publiek naar Guy kijkt en als enige niet meebeweegd met het publiek dat een tenniswedstrijd volgt doet je als kijker meeleven met Guy. Ook de draaimolenscene is spannend en zit geweldig in elkaar. Toch vond ik de film in zijn geheel minder spannend dan bijvoorbeeld Psycho, maar vier sterren zijn zeker op zijn plaats.

4,0*

Het eerste gedeelte van de film is echt boeiend en intelligent opgemaakt. Hitchcock,op zijn best. Het tweede gedeelte wordt dan wat langdradig en de finale lijkt mij echt geforceerd en zit ook niet logisch in elkaar. Niet de suspense die de meester in vele van zijn andere films creeert. Toch zaterdagnamiddag-delight.

3,5*

Sterke film. Guy Haines viel me tegen en de film kwam wat langzaam op gang vond ik. Ook in het midden zat een kleine dip.
Het sterkste blijft toch wel de spanning. Veel meer aanwezig dan in andere films die ik van Hitchcock he gezien. Daarnaast prachtig camerawerk, een soort van typische Hitchcock-stijl. als de bus aankomt bij het pretpark, en als de laatste uitstapt het snel uitzommen/naar achteren rijden. Schitterend. Ook de moord via de weerspiegeling in de bril. En de eerste scène met de schoenen. Zo simpel maar doeltreffend. Iets dat Wilder in 'Some like it Hot' ook deed. Dit werkt wel.

5de Hitchcock.

Eén scene in de film verbeeldt mooi mijn beeld van Hitchcock als regisseur. Bruno wordt voorgesteld als cunning en scherp. Hij staat op het station een beetje naar een aansteker te kijken (typische filmscene, publiek moet uiteraard nog even geattendeerd worden op zijn plannen). Bruno wordt aangelopen en moet via nogal knullig acteerwerk zijn aansteker in een putje zien te krijgen. Na dit frullig gebeuren moet de aansteker weer uit het putje gevist worden. Na veel gerek en gestrek kan hij er net bij maar laat hij de aansteker toch weer los en valt deze 15 centimeter lager. Na nog 10 shots van gerek en gestrek komt hij weer bij de aansteker terecht. U mag het hem nadoen.

Daartussen beelden van een vreselijk slecht in beeld gebrachte tennismatch, waarbij zoals Queto al goed aangeeft de commentator nog even voor de kijker de intenties van de scene belicht en waar de spanning dient opgedreven te worden door een te verwachten 2-0 -> 2-2 -> 3-2 winst!

Zwakke kunstgrepen en doorzichtige keypoints, daarmee hangen Hitchcock's films aan elkaar. Spannend wordt het nooit (want uiteraard delft pientere Bruno op het einde het onderspit), grappig vond ik het ook niet bepaald.

Hitchcock is een vlot verteller, daarmee houdt het wat mij betreft op. Visueel karig, geroemde shots vond ik vaak gewoon lelijk. Muziek valt enkel op wanneer ze irriteert, verder vond ik die Walker het helemaal niet goed doen, deed mij denken aan een slechte Welles imitator.

Zoveelste sof van Hitchcock. De man maakt wat mij betreft hoogst oninteressante films.

1*

Hitchcock flikt het weer bij mij, hij levert wederom een erg spannende film op.

Het plot zit weer geweldig in elkaar, met erg sterke scènes, zoals wanneer Guy Bruno aantreft waar hij had gehoopt zijn vader te zien, de tennisscène met als enig stil hoofd dat van Bruno, en het slot op de draaimolen.

Je gaat erg meeleven met Guy en je krijgt een hekel aan de rare psychopaat Bruno.

Erg goed sterke film in alweer mijn 5e Hitchcock, dat er nog vele toppers mogen volgen.

4.0*

Ik blijf ook maar steeds de loftrompet steken voor de Hitchcock, want donders! Dit is toch ook weer een geniale film, misschien wel een van de geniaalste! De cast is gevuld met relatief onbekende namen en dat is ook wel eens leuk om te zien. Robert Walker springt er duidelijk bovenuit door een ziekelijk irriterend (en tegelijk boeiend) personage neer te zetten. De spanningsopbouw naar het einde is ook ouderwets goed.

Mijn vijftiende Hitchcock alweer, en wederom een zeer geslaagde thriller van de Master of Suspense. Zijn klassieke concept van de verkeerde man word verdacht is wederom op een originele en vooral boeiende manier neergezet. Het verhaal is erg uitgedacht en van begin tot eind scherp. Al komt dat ook door de schrijver van het boek natuurlijk.De karakters zijn ook leuk bedacht en dan met name Bruno natuurlijk. Voor mij was de cast onbekend maar desalniettemin wel erg sterk.

Zaten ook een paar sterke scenes van heel hoog niveau in, zoals de eindscene op de draaimolen. Echt briljant.

4*

My theory is that everyone is a potential murderer.

Ondertussen heb ik al bijna 25 films van Alfred Hitchcock gezien en deze mag zich toch wel bij de betere plaatsen. Strangers on a Train is hét voorbeeld waarom er zoveel suspense in een Film Noir zit, in dit genre weet je nooit hoe het voor de hoofdrolspelers (in dit geval Guy Haines) gaat aflopen. Maar ook visueel mag deze film zich bij de betere films voegen, het dreigende schaduwspel in de 'Tunnel of Love' en de weerkaatsing van een moord in het glas van een bril laten zien waarom deze film een meesterwerk is die zijn plek in de toplijsten verdiend heeft. Camerawerk is dus geniaal en misschien zelfs de beste die ik in een Hitchcock-film al ben tegengekomen. Robert Walker steelt wel de show als psycho-stalker Bruno die enorm veel moeite doet om van zijn vader af te komen. Farley Granger kende ik al eerder van films als They Live by Night, Side Street en Rope en zet hier opnieuw een zeer goede acteerprestatie neer, hetzelfde geldt voor Ruth Roman die ik minder goed ken. Verder is dit een sfeervolle, typische Noir waarbij ik alleen het einde wat te 'soft' vond.

4.5 sterren

Want me to tell you one of my ideas for murdering my father?

Mijn 5e Hitchcock alweer.

Het zijn altijd maar aparte verhalen van die man. Hoe verzin je zoiets nou? 'Moordje ruilen', het klinkt als een kinderspel.

Wat me vooral opvalt is dat hij, in de films die ik gezien heb, hoofdpersonen kiest met een overweldigende persoonlijkheid. Een persoonlijkheid waar je kippenvel van krijgt.

Film verloopt af en toe iets te traag en de snelheid wordt er dan uitgehaald. De film had hij beter iets korter gemaakt.

Wel een uitstekende film, maar Hitchcock heeft betere gemaakt.

Krappe 4,0*

Hitchcock nummer 9 en ik heb weer genoten. Eén van zijn beste films wat mij betreft. Veel spanning, zwarte humor, een heerlijk tempo en een geniale psychopaat.

Eigenlijk is de film op de meeste vlakken gewoon geweldig, maar Robert Walker steekt eigenlijk overal met kop en schouders bovenuit. Gestoord, hilarisch én angstaanjagend; een memorabel karakter. Zo'n scéne op de tribune van de tennisbaan, wanneer Bruno de enige is die de bal niet volgt en Guy recht in z'n gezicht aan blijft kijken is gewoon geniaal. Net als de moord, de weerspiegeling in de bril en Bruno die daarna doodleuk een blinde helpt oversteken. Deze film zit vol met (zwarte) humor - heb echt regelmatig in een deuk gelegen. En ondertussen bouwt Hitchcock steeds weer de spanning op.

Heb vanaf het begin tot het einde genoten. De prachtige sfeer, zwart-wit beelden en een pakkende eerste scéne die er direct voor zorgt dat je goed in de film zit. Uitstekend scenario, prachtig camerawerk en sterke montage. Die scénes op de tennisbaan zijn geweldig en het einde met de draaimolen niet minder dan briljant. Heb wederom in een deuk gelegen, wanneer die man (die de draaimolen bestuurd) vanuit het niets afgeknald wordt en dat ding ineens een helse gang krijgt. Prachtig. Geweldig gemaakt deze film. Zo'n ''knullige'' scéne met die aansteker in de put past precies in het totaalplaatje.

Hitchcock begint een steeds grotere favoriet van me te worden op deze manier. Binnenkort weer eens wat films van de man herzien. Elke keer weer genieten.

Ongelooflijk sterke Thriller met inderdaad geniale zwarte humor.

Zoals HarmJan al aangaf waren paar scenes zeer sterk en mij ook zeker niet ontgaan.

Het acteerwerk was boven al super goed.

Wat ik ook heel mooi gemaakt vond was de draaimolen op het laatst, erg mooi in beeld gebracht.

Verhaal is echt heel spannend en je kan niet wachten tot de ontknoping.

Btw heb ik de Britse versie gezien, nu nog de andere versie eens bekijken.

5 sterren

Een even verwijfde als opdringerige man wiens moordmethode sterke overeenkomsten vertoont met zijn gedrag jegens Guy. Hij knijpt letterlijk en figuurlijk kelen dicht. Hitchcock tergt z'n publiek via een uitgesponnen bezoek aan het pretpark met de weerspiegeling in de bril als sardonische afsluiter. Hetzelfde effect bij de wijze waarop de 'arme' Guy vervolgens wordt opgejaagd. Bij bijna elke move van Bruno, af en toe met ondersteuning van indringende shots, wordt het iets benauwder.

Bijna, want soms trekt Hitch iets te nadrukkelijk van leer. Het inzoomen op bepaalde voorwerpen om verbanden te leggen is niet al te subtiel (behalve wanneer Bruno dat doet) en het gedoe rondom het putje tegen de tennispartij komt me iets te gekunsteld, iets te gedreven over. Neemt niet weg dat de karakterisering van beide hoofdrolspelers een dampende psychologische thriller oplevert met een grandioze en krankzinnige finale, waar het jongetje een plezant extraatje is.

Degelijke Hitchcock. Het verhaal is aardig, maar de spanning ontbreekt toch in grote delen van de film. Het script is op punten voorspelbaar, je weet dat Bruno die aansteker achter de hand heeft en die ergens zal als bewijs zal neerleggen. Acteerwerk van Granger en Walker was in orde. Weinig sterke scenes, maar de slotscene op de carrousel, was zeker de moeite waard.

Ik vind Strangers on a Train toch een fikse tegenvaller. Het plot komt bijzonder geforceerd over, vooral in het begin lopen de dialogen voor geen meter en naarmate het vordert wil het verhaal maar niet overtuigen. Het komt te gekunsteld en te nep over(vooral de reacties na de moord op Miriam van de hoofdpersonen) en dat laatste kwartier met die aansteker sloeg eigenlijk ook al nergens meer op. De moordlocatie was immers al een toeristische attractie geworden, wat heeft een aansteker neerleggen dan nog voor nut?


Cinematografisch was de film gelukkig een stuk beter, zo is de moord op Miriam bijzonder fraai in beeld gebracht via de bril en overtuigt de tenniswedstrijd ruim 60 jaar later ook nog steeds. De rol van Bruno vind ik overtuigend gespeeld, zijn bijzonder vreemde en onberekenbare karakter levert toch het grootste vermaak op in deze verder voorspelbare en weinig spannende Hitchcock film.
Ik heb ze beter gezien van de master of suspense.

2,5*

Snor.

Met prachtige shots doorspekt en voorzien van een sterk scenario, komt deze klassieker een halve eeuw later nog steeds goed uit de verf. Tegen het einde begint het verhaal wat spaak te lopen, maar Walkers personage biedt voldoende vermaak om de aandacht vast te houden. Sowieso zit het met de spanningsopbouw wel snor.

Zeer goed.

Ben geen geweldige Hitchcockfan en ook deze Strangers On A Train wist me niet helemaal te overtuigen. Het probleem? Hij maakt er altijd zo'n zwart-wit (pun unintended) goed-tegen-kwaadverhaal van. En het Kwaad dient zich dan meestal nog eens aan in de vorm van een soort karikaturale freak. Ik zag gisteren toevallig een andere klassieker, Double Indemnity, en die vond ik veel interessanter omdat daar gewoon élk personage min of meer verdorven is .

Waar ik me ook altijd aan stoor bij Hitch, is zijn gigantische drang om telkens weer zijn bijnaam Master of Suspense zoveel mogelijk eer aan te doen. Elke scène wordt gerekt en gerekt en gerekt, gewoon om "spanning op te bouwen". Vind ik eigenlijk best vermoeiend.

Kijkt allemaal wel vlot weg enz., maar ik blijf steken op 2,5*.

Was weer eens tijd voor een Hitch.

Vond dit een van zijn besten. Een geweldig script, waarin een nogal doorgedraaid figuur een eenzijdig 'gemaakte' deal uitvoert en daarbij zijn tegenspeler erg in de problemen brengt. Tegenwoordig zou het niet zo origineel meer zijn, maar hier merk je aan alles dat het vernieuwend was. De frustratie in het personage van de tennisser had wat meer gemogen, maar verder is het een effectief uitgangspunt dat goed wordt uitgewerkt.

Uitstekende vertolkingen ook van beide hoofdrolspelers. Eigenlijk is het allemaal bijzonder vermakelijk gedaan, met een paar heel sterke scenes (moest erg lachen toen die psych voor die tenniswedstrijd stoicijns naar die tennisser zat te kijken terwijl iedereen om hem heen de wedstrijd zat te volgen ). Ook een paar erg fraaie shots en een spectaculair slot, maken dit een van de beste van de grootmeester als je het mij vraagt.

4.0*

Hitchcock verfilmde de debuutroman van Patricia Highsmith op fabuleuze wijze. Er zijn vele hoogtepunten aan te wijzen, zoals de moord-scene gereflecteerd in de brilleglazen van het slachtoffer, het zwarte silhouette van de moordenaar tegen de witte trappen van het Capitool en het duizelingwekkende slot op een draaimolen. Master-lijk.

"I may be old-fashioned, but I thought murder was against the law."

De bekende tennisspeler Guy Haines ontmoet tijdens een treinreis een man genaamd Bruno Anthony. Deze schijnt te weten van zijn huwelijksproblemen en verteld hem zijn idee voor de perfecte moord. Hij stelt voor om Guy's vrouw te vermoorden als Guy zijn vader vermoord. Guy neemt het niet serieus...

Farley Granger vertolkte de rol van tennisspeler Guy Haines vol overtuiging en Robert Walker zette een bijzonder sterke rol neer als de psychopathische Bruno Anthony - haast het tegenovergestelde als de ingehouden Norman Bates die we later in Psycho zouden gaan zien. Patricia Hitchcock - de dochter van de meester - speelde de rol van Barbara.

Door de titel Strangers on a Train had ik verwacht dat de film een soort Murder on the Orient Express zou worden. Niets is echter minder waar, de titel verwijst namelijk enkel naar hoe Guy en Bruno elkaar ontmoeten; als vreemdelingen op een trein. De film is gebaseerd op de debuut-roman van Patricia Highsmith, Hitchcock kocht de rechten vrijwel meteen. Logisch gezien het verhaal veel typische Hitchcock kenmerken bevat, zoals de perfecte moord, fascinatie met moorden en ingewikkelde verwikkelingen. Tevens bevat de film weer een moeder-zoon-relatie, namelijk Bruno en zijn moeder. Hitchcock heeft zijn cameo aan het begin van de film als hij op de trein stapt.

De zwart-wit fotografie van de film is uitstekend. Er zaten een aantal briljante shots in de film. Bijvoorbeeld de weerspiegeling van de moord in de bril die op de grond was gevallen. Verder ook bijzondere editing, zoals de opening waar we de voeten van de twee hoofdrolspelers op weg naar de trein zien en de suspensevolle tenniswedstrijd.

Strangers on a Train voelt aan als een film die natuurlijk gegroeid is, met Dimitri Tiomkin's muziek als begeleidende Waltz en Overture. Wederom een sterk staaltje suspense van de meester. Meteen vanaf het begin weet de film de kijker te pakken en blijft hem vasthouden tot aan het einde toe.

Uitstekende film over twee vreemdelingen die elkaar ontmoeten in de trein en in gesprek raken. Een prima plot waarbij de spanning langzaam stijgt met als hoogtepunt de finale (zowel de tenniswedstrijd als de scene met de draaimolen). Een aantal mooie en originele shots. Van de cast valt vooral Robert Walker op, maar hij heeft dan ook de meest boeiende rol.

“I may be old-fashioned, but I thought murder was against the law.”

Goede film van Hitchcock. De oude meester weet de spanning weer goed op te bouwen en de regie is op sommige momenten speels, maar ook zeer strak. Vakkundig worden alle personages geïntroduceerd en in korte tijd wordt het verhaal neergezet.

Het verhaal heeft wat originele wendingen en Hitchcock weet een ijzingwekkende sfeer te creëren. Toch miste ik wat. De hoofdrolspelers konden me niet echt bekoren en het verhaal is wat voorspelbaar. Geen moment dacht ik dat Haines echt door zou gaan met de moord, en dat is toch een belangrijk onderdeel van de spanning. Granger vond ik ook niet echt overtuigend en wat kleurloos. Walker is wel goed als psychopaat. Het einde mist wat spanning, maar over het geheel genomen is Strangers on a Train weer een beklemmende en vakkundig gemaakte thriller van Hitchcock.

Toptenniser Guy Haines [Farley Granger] raakt tijdens een treinreis in gesprek met de charismatische Bruno Antony [Robert Walker]. Het gesprek neemt een nare wending wanneer Bruno Guy confronteert met roddels over diens ongelukkige huwelijk met Miriam [Kasey Rogers] en de affaire die Guy heeft met Anne Morton [Ruth Roman]. Bruno suggereert dat het Guy goed zou uitkomen als Miriam zou sterven en deelt zijn idee voor de perfecte moord: wat als ze nu zouden afspreken dat Bruno Guys vrouw doodt en dat Guy in ruil daarvoor Bruno’s dominante vader vermoordt? Guy neemt het allemaal niet serieus en steekt de draak met Bruno’s waanzinnige theorie.

Wanneer Bruno hem kort daarna opzoekt en meldt dat hij Miriam heeft vermoord en dat hij verwacht dat Guy nu zijn verplichting nakomt, zit Guy zwaar in de problemen. Hij kan niet naar de politie, omdat hij medeplichtig zou zijn, maar uiteraard staat hij ook niet te trappelen om zelf een moord te plegen. Bovendien heeft Bruno een troef in handen waardoor hij Guy volledig kan laten opdraaien voor de Miriams dood!

De casting van de 32-jarige Robert Walker - die kort hierna op tragische wijze zou overlijden – was gewaagd, omdat hij tot dan toe altijd romantische good-guys had gespeeld. Maar hij maakt van Bruno één van de meest gedenkwaardige filmschurken aller tijden: een intelligent, volwassen kind dat niet onder de vleugels van zijn moeder wil komen. Moederrollen in Hitchcock-films zijn vaak gedenkwaardig, maar Marion Lorne spant absoluut de kroon als Bruno’s moeder, een vrouw die volledig blind is voor de duistere karaktertrekjes van haar zoon, zoals deze dialoog uit de film duidelijk maakt:

Mrs. Anthony: Well, I do hope you've forgotten about that silly little plan of yours.
Bruno Anthony: Which one?
Mrs. Anthony: About blowing up the White House.
Bruno Anthony: Oh, Ma, I was only fooling. Besides, what would the President say?
Mrs. Anthony: You're a naughty boy, Bruno.

“Strangers On A Train” is ook een visueel meesterwerk. De twee sleutelscènes in een pretpark zijn schitterend gefilmd, waarbij Miriams dood – gefilmd als reflectie van haar op de grond gevallen bril – het hoogtepunt is. Let ook op het shot tijdens een tenniswedstrijd waarin het voltallige publiek het spel van links naar rechts volgt, behalve Bruno die Guy met een glimlach aanstaart. Een ander hoogtepunt is het moment waarop Bruno tijdens een feestje Anne Mortons zusje Barbara [Patricia Hitchcock] ziet. Maar Hitchcocks visuele vondsten staan altijd in dienst van het verhaal en daarom is dit één van zijn beste films aller tijden en ééntje die nog staat als een huis.

Niet de beste van Hitchcock maar de beklemmende sfeer is er wel. Een tenniskampioen, Guy Haines, ontmoet een gestoorde kerel, Bruno Anthony, op de trein die hem een wel erg bizarre deal voorstelt. Een deal die met het woord "moord" heeft te maken. De tennisser wordt in de daarop volgende dagen gestalkt en gechanteerd . De master of suspense brengt dit verhaal best luchtig vond ik, en met sterk opgebouwde scènes. De kermisscènes zijn top en ook de dialoog tussen Haines en die oude mevr. Cunningham vond ik typisch Hitchcock. Wat een geweldig gefilmd einde ook op die draaimolen . En ditmaal heb ik Alfred himself wel gespot in de film. Erg goede klassieker

Op het eerste zicht zijn de twee hoofdpersonages zeer verschillend. Guy is succesrijk en populair; Bruno is een nietsnut met een oedipuscomplex. Toch zijn er gelijkenissen. Tijdens een ruzie met z'n overspelige vrouw komt ook bij Guy een gewelddadig kantje naar boven.

De montage verbindt hen met elkaar, eerst door heen en weer te springen van de ene naar de andere zijn schoenen. Als Guy zegt: "Ik zou haar kunnen wurgen," volgt er een matchcut naar een wurgbeweging van Bruno's handen. Als Guy vraagt hoe laat het is, kijkt Bruno in een andere stad naar z'n uurwerk. In de aanloop naar de climax zijn er crosscuts van de tennismatch naar het rioolputje, waarbij ze allebei tijd verliezen. Ze lijken wel telepathisch verbonden of ze hebben een gemeenschappelijk karma.

Er is een contrast tussen goed en kwaad, en tussen licht en donker. Schaduwen en rook zijn noirelementen. Bruno verschijnt als een zwarte vlek op de marmeren trappen van het Jefferson Memorial. Beweging is belangrijk: stappende schoenen, de trein, de doldraaiende paardenmolen. De bejaarde stuntman die eronder kroop was echt. Originele camerastandpunten zijn de schoenen in het begin en de moord als reflectie in de gevallen bril.

Het boek van Patricia Highsmith is statischer en symmetrischer. Hierin plegen beide mannen elkaars moord, waarna ze ontmaskerd worden door een rechercheur. Hitchcock veranderde dit om een finale met meer actie te krijgen en een held met wie je kunt sympathiseren. Hiervoor gebruikt hij z'n bekende techniek van de dubbele achtervolging, waarbij een valselijk beschuldigde de echte dader achternazit. Bruno's oorspronkelijke plan is slim, maar later geeft hij de indruk dat hij gepakt wil worden. De aansteker als terugkerend motief is een cliché, maar goed gebruikt.

De leukste nevenrol is voor Patricia Hitchcock. Zij zorgt voor een komische noot, maar is ook essentieel voor de intrige wanneer haar bril en uiterlijke gelijkenis met het slachtoffer Bruno in de war brengen. Haar vader heeft een cameo met een contrabas, het muziekinstrument dat het best bij z'n fysionomie past.

Niet één van Hitchcock's sterkste films, maar onderhoudend en spannend genoeg. Het kat-en-muisspel tussen Farley Granger en Robert Walker is zeer vermakelijk en de film beschikt over een aantal memorabele set pieces, resulterend in een spannende climax op een draaimolen. Hier en daar wat flauw en gewoontjes, maar met net genoeg vaart en leuke vondsten om de aandacht er bij te houden.