Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003)

Fantastisch hoe met zeer eenvoudige middelen, bijna geen dialogen en een minimaal budget een film kan worden gemaakt van topkwaliteit. Hoe binnen de context van een schitterende natuur een boodschap kan worden overgebracht die zowel heel eenvoudig alsook diepzinnig en complex is. In mijn beleving haast meer Taoistisch dan Boeddhistisch. Zelden geef ik de volle 5***, maar die zijn hier wat mij betreft verdiend.

Ik ben het volledig met je eens. Ik zou zelf dit geschreven kunnen he bben. Zelfs de beoordeling is hetzelfde een 3,5.

Een film die er een beetje van weg heeft en van hetzelfde genre is Samsara. Deze heb ik met een zelfde cijfer beoordeeld.

Leuk om te lezen

wow, dit kwam allemaal nogal onnatuurlijk over:
waarom steekt ie zichzelf in brand? waarom heeft hij opeens yoda powers? waarom hangt hij nou een steen om zichzelf op het eind?
De motivatie van de monniken blijft mij compleet onduidelijk. echt emotioneel kon ik het daarom ook niet noemen. Wel mooie plaatjes. De muziek op het eind deed mij denken aan de afhaalchinees en was voor mij verre van emotioneel.

Maar, ik heb eergister Kwaidan gekeken. die knalde er 100x harder in bij mij. dus het is logisch dat het contrast dan groter word en ik deze film lager beoordeel.

Echt slecht kan ik het nog steeds niet noemen. zesje.

Niets tegen afhaalchinezen en hun muziek he

hehehe, nee daar krijg ik tenminste nog lekker eten bij!

Erg fijne filmtrip voor een (on)rustig moment. Prachtig! Een film die diepzinnig is, zonder diepzinnig te zijn.

Een mooie, bijzondere film die ondanks de minieme aanwezigheid van dialoog weet te boeien vanaf het begin tot aan het eind zonder ook maar één moment saai te worden. Vooral de prachtige, betoverende setting van het tempeltje –drijvend op een vlot – midden op de vijver tussen de bergen is een belangrijk fundament die ervoor zorgt dat we constant kunnen genieten. Regisseur Ki-duk Kim weet vooral te overtuigen in het schieten van mooie, onvergetelijke plaatjes. Wat mij betreft mag deze film visueel een meesterwerk genoemd worden en alleen daarom is deze film het bekijken al waard. Kim weet niet alles uit zijn cast te halen. Soms lijkt het een beetje amateuristisch en vervolgens word er weer een beetje overdreven in een aantal scenes. Nou blijft dit gelukkig maar bij een paar scenes en is er voor de rest niet eens zoveel acteertalent nodig om te moeten overtuigen.

De zomer, waarin de jongen verliefd word op het meisje kent prachtige momenten. Binnen no-time onstaat er een behoorlijke portie chemie tussen de twee personages en dat (bijna) zonder enig dialoog. Deze film is een duidelijk voorbeeld van het feit dat weinig woorden erg belangrijk kunnen zijn voor opbloeiende liefde. De oude monnik, die niet altijd even overtuigend uit de verf komt mag wel de meest fascinerende scene op zijn naam schrijven. De scene dat hij zijn krachten toont en het vlot eerst tegenhoudt en vervolgens weer van lange afstand binnenhaald was echt behoorlijk. Ook de momenten dat de oude monnik zijn kat – zijn staart – als schrijfmiddel gebruikt voor op zijn vlot en de scénes dat de jonge monnik midden in de winter aan het trainen is zijn erg mooi. Dit alles natuurlijk met de constante aanwezigheid en omringing van de bergen die het geheel nog mooier maken dan dat het al is.

Naar het einde toe zien we de jonge monnik een berg opklimmen en ik moet eerlijk zeggen dat het moment waar hij de top berijkt behoorlijk wat kippenvel bij me opwekte, echt prachtig weer. Het enige - wat ongeloofwaardige - moment wat misschien beter niet had gekund was de krant die de oude monnik leest. Hier ziet hij dat zijn jonge gezelschap een vrouw heeft vermoord. Volgens mij is die krant echt de enige - wat mij betreft - eerste krant die de man ooit in zijn handen heeft gehad. Om dan direct geconfronteerd te worden met dit nieuws is een beetje té veel van het goede. Maar over het algemeen is mijn eerste kennismaking met Ki-duk Kim meer dan goed bevallen en dit verdiend dan ook een dikke voldoende.

Meditatieve kijk op het leven volgens de Boeddhistische leer. Het vertelt een groots verhaal in de extreem kleine setting van een drijvende tempel.

Op zich een erg mooie film over de cyclus van de natuur en het leven, maar op één of andere manier werd ik hier niet door gegrepen.

De beelden waren prachtig en het tempo had een lekker (traag) ritme, maar deze Kim Ki-Duk kon me maar iets beter bekoren dan The Bow.

3*

Mijn 2e Ki-duk Kim heeft mijn interesse gewekt om nog meer van de beste man te gaan zien.

Ki-duk weet na het sterke Bin-jip opnieuw te overtuigegen met een krachtig en ontroerend verhaal over de cyclus van het leven en weet dit goed te vermengen met de jaargetijden.Elk seizoen heeft zo z'n eigen sfeer die perfect past bij de ontwikkelingen in het leven van de jonge monnik.
Knap hoe Ki-duk het verhaal zo intrigerend weet te vertellen met zo weinig dialoog.Je gaat gewoon met de personages meeleven alleen doormiddel van gezichts uidrukkingen en emoties.De tekst die ze uitspreken doet er dan al niet meer toe.

Eingelijk vertellen de seizoenen het hele verhaal al voor de kijker, dat was voor mij iig wel zo. De lente staat in het teken van het prille leven, de zomer oa voor de liefde, de herfst toon de somberheid en de winter de groote leegte van het hoofdpersonage .De beelden vormen een prachtig geheel.Het huisje op de vlonder omringd door de bergen en het water.De hele omringende natuur die gewoon heerlijk overkomt, al kreeg ik wel behoorlijk de kriebels van die slangen.De herfst vond ik het mooiste deel in het verhaal ik kreeg ook een brok in m'n keel toen die oude monnik zichzelf in brand stook daarna komt de winter, de zomer en de lentes.Een film die zeker een keer kans maakt op een verhoging.Voor nu,

4* dik verdiende sterren.

Ondanks het concept over monniken dat me op het eerste zicht maar weinig interessants leek toch een film waarbij ik nogal hoge verwachtingen had. In Samaria had ik al gezien dat Kim Ki-Duk visueel sterk is en vooral om een seizoen te laten uitdrukken (In Samaria was dat dus herfst bij een wandeling door het park) Laat ik even de seizoenen apart bekijken:

Spring: Ik was overdonderd door het visueel aspect: Schitterende locatie! Kim Ki-Duk kon de locatie niet beter uitkiezen lijkt me. De prachtige natuur zorgt samen met Kim Ki-Duk zijn talent voor mooi shots, de lente komt even binnengewandeld op deze grijze dag. Erg goede chemie ook tussen de oude monnik en het kind, misschien wel een ster in de toekomst. De levensles kwam ook hard over en was goed in beeld gebracht, leuk dat dit later nog terugkeert. Maar verder een rustig en ontspannen sfeertje.

Summer: Visueel niet erg veel verschillend van Spring. Erg mooie shots dan nog wel maar echt overdonderend is het dan niet echt meer, de zomer komt niet binnengevallen zoals de lente dat deed. Het rustig en ontspannen sfeertje blijft goed aanhouden in nu eerder romantische stukken, iets minder interessant vond ikzelf, maar zeker niet minder mooi gemaakt.

Fall: Een seizoen dat terug meer effect geeft met de gekleurde bomen, leuk stukje met de politiemensen. Alles blijft verder goed aanhouden. Ook goed dat er een heuse plotwending aan het einde is.

Winter: De winter zit er goed in maar veruit het saaiste stukje. Zo van die meditatie-oefeningen of hoe noem je het? Neen, vond het veel te saai om naar te kijken. Wel ontroerend om die baby richting zijn dode moeder te zien kruipen.

Kim Ki-Duk is wel in al zen doelen geslaagd lijkt me. De seizoenen zitten er heel mooi door en sommige dingen komen hard over.

4 of 4,5? Laat ik voorlopig dan toch maar voor 4 gaan omdat sommige stukken van het verhaal me minder konden interesseren en hier en daar een verkeerde keuze in de soundtrack.

4*

Ik snap echt dat je deze film als 4 verschillende delen kan zien. Maarja, zal wel aan mij liggen.

Maar ik heb hem vandaag weer gezien. De eerste keer was ik er al helemaal ondersteboven van maar de tweede keer liet lang op zich wachten. Nouja, de tweede keer was hij dus nog beter, voor zover dat nog kon. Op 1 in mijn top !0

Woensdag aanstaande komt deze op tv... op NL 2 om 14.00... wil deze wel gaan zien, maar vanwege dat tijdstip zal ik dat ongetwijfeld vergeten...

14.00 wat is dat nou voor tijd.. Ik wilde hem gaan kijken totdat ik de tijd zag. Gaat niet lukken. Wie weet zet de griep door en moet ik thuis blijven

Toen ik de titel zag moest ik klikken; ik wist gewoon dat mensen dit een goede film zouden vinden. En wat blijkt...

Daarom 0.5 sterren voor deze overschatte film.

edit: ik heb hem overigens nog niet gezien, maar weet nu al dat het een overschatte film is. Ik zal hem echter cappen op NL2 dinsdag en dan mijn bevindingen delen.

Pas stemmen nadat je de film bekeken hebt aub. Je stem is verwijderd. En een beetje minder bevooroordeeld aan een film beginnen is echt prettiger. Probeer het eens!

Mooie film... schitterende symboliek, de seizoenencyclus die mooi aansluit op de verhaallijn en zelfs een paar grappige stukjes. Vier sterren, ik vond alleen de aankondiging van de NPS vanmiddag heel jammer. De film werd daardoor behoorlijk gespoilerd, je wist meteen de hele verhaallijn.

Toch nog even een vraagje voor de mensen die nog wat verder in het Boeddhisme zitten:

Het gebruik van poorten in deze film, staat dat voor het achtvoudige pad? Zoals de twee deuren in het slaapvertrek, die niet omgeven zijn door muren. Wil de maker daarmee aantonen dat het leven als een van te voren uitgestippeld pad is dat we moeten doorlopen? Dat is namelijk het eerste wat in me opkomt, ook omdat de hoofdpersoon op een gegeven moment niet door de deur loopt, maar door de muur (die er niet is, illusies?), juist op het moment dat hij als het ware van zijn pad afwijkt, door seks te hebben met het meisje... of heeft het een andere betekenis?

Ik ben geen kenner van Zuid-Koreaanse films, al kende ik deze dan wel weer van naam. Maar ik heb echt heel erg genoten, en denk dat dit dan ook niet de laatste Aziatische film is die ik ga zien. Het verhaal is echt ontzettend mooi, ondanks dat er eigenlijk vrij weinig gebeurd. Maar de gedachten achter de meeste scènes is echt heel knap verwerkt. De film duurt niet ontzettend lang, maar hij is wel ontzettend boeiend en dat vind ik erg knap gedaan als je bedenkt dat er vrij weinig gesproken werd in de film, en het veelal om de beelden en natuurlijk de prachtige muziek ging. Want kan wel zeggen dat dit één van de mooiste scores was die ik heb gehoord bij een film, echt heerlijk om te horen en eentje om bij weg te dromen.

De cast is erg goed, tuurlijk spelen er vrij weinig mensen in de film maar ze doen het allemaal erg sterk. Van de kleine kinderen tot aan de oude monnik. Maar de oude monnik was wel het beste, erg goed geacteerd. Het mooie van de karakters is ook dat je van de meesten niet eens wist hoe ze heette. Je wist alleen hoe de twee agenten heette, en dat is heel goed gedaan. Ki-duk Kim is dan ook een zeer veelzijdige man blijkbaar, want hij acteert sterk, hij regisseert goed en hij heeft het ook nog eens geschreven. Ben zeker benieuwd naar meer van zijn werken.

De manier van filmen was ook zeer aantrekkelijk, het van camera naar camera springen werkte goed, en je zat niet continue op de lip van de hoofdfiguren. De omgeving en decor was ook erg mooi.

Het einde is echt heel mooi. Beginnend met de winter als de oude man er zelf hoe treurig het ook is een eind aan maakt, brok in m'n keel. En natuurlijk de tocht van Ki-duk Kim naar de top van de berg, om vervolgens te zien hoe het beeld over hen uitkijkt

4.5*

Vrij saaie film.

Het verhaal is niet bijster interessant.

Leerling-monnik wordt verliefd op een meisje, wat blijkbaar verboden is, maar zet toch door om met haar het leven door te brengen. Z'n meester spreekt dan de wijze woorden uit dat van lust alleen maar problemen komt, en jahoor: leerling-monnik vermoordt de liefde van z'n leven als blijkt dat zij 'm bedriegt...

De rest van z'n leven moet hij boeten, al dan niet op een spirituele wijze. Op het eind van z'n leven gaat hij zelf een leerling-monnik opleiden.

Van het algemene verhaal moet de film het voor mij dus niet hebben. Blijft over de kleine details die het verhaal vorm moeten geven... Leerling-monnik pest diertjes, meester leert 'm een les door hem hetzelfde aan te doen... lekker standaard. Andere details konden mij ook weinig bekoren.

Blijft over de beelden van deze film. Die waren wel erg prachtig. Setting was zeer mooi. Een eenzaam bootje midden in een groene vallei.

Maar dat was één van de weinige positieve punten. Het was gewoon erg saai allemaal. Kan er niks meer van maken: 2*.

Onwerkelijke schoonheid.

1e ziening van Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom.

Wat een ongelooflijk heerlijke vijfsterrenfilm! (Slechts geef ik bij 1e ziening nooit meer dan een 4,5; het volle pond moet een film bij herziening verdienen.)

Het symbolische, de metafoor van een deur, staand in het niets. Een regel die niet wordt geschonden, tot liefde en lust hun intrede doen.

Seksualiteit en hartstocht zijn zelden mooier verbeeld.

In een film die zich op slechts een zeer beperkt aantal hectometer afspeelt.

Maar zó rijk is.

Ki-duk maakte een film die in alle opzichten is: om door een ringetje te halen.

(enigszins wrang om deze film te zien na gisteren Deliver us from Evil door te hebben geworsteld)

Ginola, hoe kan je dit nu saai vinden?!

Leerling-monnik wordt verliefd op een meisje, wat blijkbaar verboden is, (...) Waarom denk je dat dit verboden is? Misschien is meester wel bang om (weer) alleen door het leven te moeten. Vind het wel een mooie actie, de boot vol laten lopen als je wat jaloers bent .

Er zit zo veel in deze film!
een compleet andere manier van leven dan wij (stadsmensen) gewend zijn, een moeder die haar zoon afstaat aan 'het beoefenen van zen' wanneer zij zelf niet in staat is voor hem te zorgen, een 'instantie' (de geestelijke klasse/ kaste) die deels wordt onderhouden door het publiek, o.a. om diensten te kunnen vervullen voor datzelfde publiek, zoals een jonge vrouw opnemen die depressief en ziek is. Hoe ongelooflijk mooi! Nog eens iets anders dan onze ggz, niet?

Dan heb ik het nog niet eens over de interactie tussen leraar en leerling, de intrigerende levensloop van de leerling, de symboliek van die levensloop:
monnik leeft, op zoek naar verlichting, krijgt een afgestaan jongetje onder zijn hoede, schoolt hem, de leerling volgt zijn hart, er gebeurt iets noodlottigs met hem in de moderne wereld (ik denk dat je dit kunt zien als commentaar op onze hedendaagse maatschappij), hij keert terug naar de enige plek waar hij verlossing zal kunnen vinden, hij lost zijn schuld aan die moderne maatschappij in en besluit ten slotte de plek van zijn meester in te nemen. De cirkel is rond wanneer hij op zijn beurt een leerling aanvaardt. En zo zal het doorgaan, tot in de oneindigheid...

Er zaten inderdaad ook wel leuke stukjes in de film, zoals die boot vol water laten lopen... maar het meerendeel van de film vond ik gewoonweg niet onderhoudend (zowel inhoudelijk als visueel).

En dat verhaal, van al die fases binnen het leven, weergegeven door middel van seizoenen... tja: het kon me gewoon niet boeien.
Het opgroeien van die leerling-monnik kwam simpelweg niet als interessant zijnde op mij over.

Bij een saai verhaal kun je dan nog wel eens rekenen op boeiende dialogen, maar ja: die waren er eigenlijk niet.

Dit is gewoon niet mijn ding. Blijkbaar wel het jouwe, josseheijmen.

Ieder ons ding. Maar zo jammer!

Gewoon lekker gaan kijken dan naar goed gebekte Amerikaans sprekende Aziaten die 45 man in hun eentje verslaan met enkel Jiu-Jitsu.

Ik houd het hier wel bij.

Moet ik dit als een snerende opmerking aan mijn adres opvatten?

Hallo houd het even lekker beschaafd leviwosc.

Iedereen heeft recht op zijn/haar eigen mening.

Ik persoonlijk vind dit ook een prachtige film. Was gisteren helaas verhinderd om hem opnieuw op tv te kijken maar ik waag binnenkort hier zeker nog een kijkbeurt aan. De symboliek in deze film is onovertroffen en door de minimale aanwezigheid van dialoog en karakters weet kim ki-duk zijn meesterschap te tonen. De karakters hebben voor mijn gevoel ontzettend veel diepgang en dat is te danken aan de sublieme regie.

Topfilm (mijn mening dan )

In aller eenvoud zoveel vertellen als in deze schitterende film, waarin zoveel stof tot nadenken aangereikt wordt, is een kunst. Hopelijk komt deze 'wonderlijke wereld' nog eens op een groot scherm en kan ik er nog weer en meer van genieten dan via het te kleine beeldscherm van een TV; echte cinema verdient het grootste doek !

(origineel geplaatst op 2 mei 2004)

Ik heb de film vandaag gezien en ik ben zeer onder de indruk. Net zoals Jassie stoor ik mij niet aan de nadrukkelijke symboliek en net als Starbright Boy kan ik 'wel wat' met dat hele cyclus-idee. Wat zeg ik? Deze film stormt mijn top10 binnen, naar plek nummer 1.

Nooit eerder ben ik een bioscoopzaal zo uitgelopen, volkomen ontredderd van deze bijzondere ervaring.

Vanaf het eerste moment dat de deuren opengingen sprak de film mij aan. De beelden zijn van een overweldigende schoonheid. De levenslessen zijn hard maar zijn wel 'waar' om dat grote woord nu eens te gebruiken. Het einde was eigenlijk tamelijk voorspelbaar, maar toch verwachtte ik het niet. De film wist mij steeds te verrassen in zijn details, humor, lichtheid, wijsheid.

Ik kan het niet eens zijn met de Volkskrant-recensent. Ik vind het geen lege beelden. De associaties die deze film opriep waren beelden van herkenning van mijn eigen leven. Van mislukken en overeind krabbelen. Van nieuwe kansen krijgen. Van foute dingen doen en de rekening gepresenteerd krijgen. Enkele associaties die zó persoonlijk zijn dat ik ze hier niet wil schrijven, maar thematisch volkomen aansluiten bij wat deze film vertelt (volgens mij dan).

De soundtrack is overigens zeer aanwezig. Dat had ik niet verwacht. Het was het soort muziek dat ik er niet zo snel bij zou bedenken. Ik was een beetje bang voor van die Aziatische pansfluitmuziek.

Nou ja, ik spring een beetje van de hak op de tak. Ik weet op dit moment nauwelijks te verwoorden wat deze film mij heeft gedaan. Komt later wel.

(origineel geplaatst op 3 mei 2004)r

Tja, en nu is het wat uurtjes later en ik kan niet slapen. Want nu heb ik zomaar opeens een film die mij hevig emotioneerde op mijn hoogste top10-plaatsje gezet. Een top10 die mij veel hoofdbrekens kostte. En nu dan opeens op nummer 1 zo'n filosofische, metaforische, symbolische film over Het Leven! Help! Wat nu? Dat is mij toch veels te Groots, te Hoogdravend, te Bedoeld Diepzinnig (ondanks de humor)?

Ik lees uitspraken waarin Kim seksisme wordt verweten, ik lees over Kims vishaakjesfilm (The Isle) en wat voor raars hij daar zelf over zegt.

En ik lees dit: 'Ik wantrouw regisseurs die menen dat ze een soort engelen zijn die vanuit de hemel zijn neergedaald om ons te vertellen hoe we moeten leven. Ik voel me ook veel te jong, veel te onervaren om dergelijk levenslessen te geven.'

(Regisseur Josef Fares naar aanleiding van de première van zijn speelfilm Kops).

En hier ben ik het zo mee eens! Ik heb het ook vaak genoeg zelf verkondigd. Liever een particulier verhaaltje dat bij individuele filmbezoekers universeel gaat werken, dan een bedoeld universeel verhaaltje met veel Diepzinnige Symbolen, dat blijft hangen in goede wil en abstractie.

Maar ja, ik vond Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom wél werken.

Eigenlijk vind ik stemmen helemaal niks. 5 punten geven is als zeggen: deze film is perfect. Maar ik geloof niet in perfect. Dat is precies wat Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom duidelijk maakt: we doen heel stomme dingen maar we zijn ook heel aandoenlijke schepseltjes in onze imperfectie bijvoorbeeld: zelfs de meester kan niet loslaten, ook al waarschuwt hij daar zijn leerling voor.

Er was iets dat ik heel mooi vond aan Bom etc..

Dat is als de jongen (inmiddels man) met de ronde steen en het boeddhabeeld de berg opklimt. Je kunt het - een heel westerse christelijke gedachte misschien - als een soort boetedoening zien. Maar je kunt het ook zien als dat hij de moeilijke weg kiest. Het smalle pad. Het zeldzame uitzicht.

Ik moest denken aan een Peruaanse traditie. Als je daar een berg oploopt en je bent een paar honderd meter voor de top, verzamel je een vijf-, zes-, zevental keien en die til je mee naar de top. En als je dan aangekomen bent op de top, stapel je de keien op elkaar. Een bergje op een bergje, dat heeft al iets. Maar wat ik daar ook mooi aan vind, is het tillen van iets zwaars naar boven. De laatste loodjes nog even extra zwaar maken. En het dan redden. Het gaat me niet om een triomf. Het gaat me heel erg om het creëren. Die drang naar het maken, het scheppen. Van zo'n Boeddha op die top zetten. Die moeite. Die heerlijke zinloze moeite. Zoals de beelden op Paaseiland. Zoals de piramides. Ik kan niet goed uitleggen waar het me om gaat. Hè verdorie. Het is drie uur 's nachts geweest, ik kan niet slapen en ik kan niet uitleggen waarom ik dat bergklimmen zo mooi vond.

Iemand? Die dit herkent en er wél de juiste (of imperfecte) woorden voor heeft?

Zolang ik het allemaal niet weet, zet ik toch maar Punch-Drunk Love op 1. Had ik trouwens allang moeten doen.

(origineel geplaatst maart 2005)

Gister herzien in het Filmmuseum. En het onvermijdelijke gebeurde wat zo'n beetje altijd gebeurt wanneer ik films nogmaals zie: het was toch wat minder. Toch beroerde de film me weer enorm. De muziek viel me nu meer op.

Het blijft een prachtige film. Vriendje had er veel praktische vragen over wat wel vermakelijk was (hoe eten ze dan? en wist enkele interessante dingen te vertellen over het Koreaans.

Zo worden er steeds Chinese tekens gebruikt wat tamelijk opvallend is aangezien in Korea een heel eigen tekensysteem is ontwikkeld sinds enige tientallen jaren. Ook vroegen we ons af waarom de jonge monnik in de Zomer-episode zich eigenlijk schaamt voor zijn begeerte voor het meisje. Van wie heeft hij geleerd dat hij zich daarvoor zou moeten schamen? Zou de oude monnik hem dat verteld hebben? Is die schaamte niet een ontieglijk ouderwets-christelijk standpunt? En waarom haalt hij de stop uit de boot als zij daarin samen slapen? Vond ik eerst de boeddhistische uitleg van voorgaande personen al een beetje overtrokken (immers, omdat toevallig de vorm boeddhistisch is, hoeft de tekentaal dat nog niet te zijn), nu ga ik het een steeds christelijker geassocieerd verhaal vinden.

(samengevoegd om het in geheel bij meningensectie te kunnen zetten)

Zeer mooie film. Mooi voorbeeld dat goede films niet altijd uit hollywood hoeven te komen en dat ze geen tientallen miljoenen hoeven te kosten. Wat ik ook knap vind is dat de locatie waar gefilmd word maar heel beperkt is, het word echter geen moment saai. Film bied veel stof tot nadenken.