Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003)

Vandaag weer gedeeltelijk herzien, en het blijft echt een prachtige film. Ik blijf het supermooie, krachtige beelden vinden, juist door de eenvoud die Ki-duk eraan weet te geven. Ik heb het al erg vaak gezegd, en ik zeg het nog maar eens: Ik ben degene die me deze dvd heeft gegeven, echt heel erg dankbaar. Dankje wel, Remi.

Heb de film bijna jaar geleden voor het eerst gezien. Vanavond dan de 2e kijkbeurt.
Overdonderd. Werkelijk gegrepen door dit emotionele, doordringende kunstwerk. Veruit de mooiste en schoonste film die ik ooit heb gezien. Bom Yeoreum doet me niet alleen genieten van de natuur, het doet me genieten van hoe mooi cinema kan zijn. En van hoe je kunt genieten van het minimalistische. Dialogen zijn er bijna niet, om maar niet te spreken over meerdere omgevingen. Het is allemaal hetzelfde, het is allemaal kunst. Het leven wordt zo mooi tentoongestelt.

Het middenstuk in de film vind ik iets minder, het neigt af en toe ietwat saai te worden. Maar voor je het weet ben je weer overdonderd met filosofie, spiritualiteit en Koreaanse pracht.

En dan de eindscene, meesterlijk. De werkelijk hemels betoverende muziek, in combinatie met de monnik die doet wat hij als kind al deed. De steen met zich meedragen, uiteindelijk voor altijd in zijn hart, want zijn vrouw is overleden. Pure spiritualiteit. Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom heeft me gegrepen.

4,5 ster.

Typisch zo'n film die je op een groot scherm moet zien, waarschijnlijk ook de reden dat de film mij niet echt greep. Mooie, voor mij kleine, plaatjes, maar dat is inherent aan de locatie en het onderwerp. 3 *

Ik heb 'm op mijn computer gezien en daar vond ik het al genieten geblazen hoor

een pareltje heb er geen andere woorden voor

5*

Wel aardige film over de cyclus van het leven, geïllustreerd aan de hand van periodes in de relatie tussen een leerling en een meester. Erg rechtlijnig verhaal, beetje in de stijl van Zhang Yimou (zie bijv. The road home), met een licht boeddhistische boodschap: Het leven is toch eigenlijk het beste als je geen ene reet meemaakt en maar een beetje ronddobbert.

Er zit nauwelijks boedhisme in. Anders ga je niet met de staart van een kat schilderen. Gewoon fake symbolisme. Lege film verder.

Een echt Zen-boedistische film is Groundhog Day; ga die maar eens herzien, en dan raak je echt verslingerd aan die film.

Waarom staat dit zo hoog ? Worden enkel stemmen gegeven omdat de film zo vaag is.... Ik snap er niks van.

>>Er zit nauwelijks boedhisme in. Anders ga je niet met de staart van een kat schilderen.

Vandaar "licht boeddhistisch"...:-)

Dat vond ik juist een pluspunt in de film. Ik heb een hekel aan katten.

Ervan uitgaand dat het jouw staart zou kunnen zijn Ramon, dan zou ik daar graag in meegaan

Helaas heb ik die 2 jaar geleden al laten verwijderen

Sadist...

Herzien en een heel punt erbij: 4*

Hoe kon ik dit op 3* hebben beoordeeld, must have been stoned ;o)

>>de film zegt toch heel veel dingen

Zoals? Het leven is een cyclus? De mens is niet perfect? Goh. Ik vond het geen slechte film hoor, maar zoveel heeft de film toch echt niet te vertellen en wat, dat is een beetje onduidelijk. Was maar niet achter de wijven aangegaan en was maar op mijn vlot gebleven? Ik vond het meer vorm dan inhoud.

Als het wat "een beetje onduidelijk" is voor je kan je natuurlijk moeilijk een uitspraak maken over het feit of de film veel te vertellen heeft of niet.

Oh jawel hoor. De regisseur kan iets te obscuur laten,

je een tegenstrijdig gevoel geven. Het idee dat je "onduidelijk"als kritiekpunt nooit zou mogen gebruiken deel ik niet. Bovendien, als iemand mij uitlegt "het zit zo", dan kan ik het nog steeds niet goed vinden hoe dat gedaan is. Of ik kan het zelfs nog steeds onduidelijk vinden. Of ik kan zeggen "jawel dat begrijp ik wel, maar ik vind het niet goed/onduidelijk want..."

Onduidelijk mag best een kritiekpunt zijn, maar als je niet helemaal begrijpt wat de film wil zeggen is het loos om te zeggen dat de film niet veel te vertellen heeft.

Er kan namelijk erg veel zitten in de stukken die voor jou "onduidelijk" zijn.

Ja dat kan, maar laten we het erover eens zijn dat we het hier over een zeer rechtlijnige film hebben. Bovendien is zeggen dat het film wellicht veel te vertellen heeft altijd een discussie-killer. Dus kom maar op, wat zegtie voor jou

Overigens is het niet aan de regisseur wat een film te vertellen heeft, natuurlijk, maar aan de kijker.

Ik zat net wat terug te lezen en heb hetzelfde gevoel overgehouden aan deze film als wat korykory hierboven beschrijft: Simplistisch wereldbeeld. En dat dan mooi vormgegeven.

Niks. Maar ik vind vorm boven inhoud dan ook meer een pluspunt. Ik ga zelf zover te zeggen dat vorm inhoud is. Simplistisch wereldbeeld kan ook best, maar dat is een euvel waar 99.99% van de films aan leiden.

Ik stoorde me ook aan de té duidelijk cyclische structuur bijvoorbeeld.

Ik vind dat vorm en inhoud in balans moeten zijn of elkaar versterken, zodat vorm inhoud wordt. Alle vorm is inhoud gaat me wat ver.

Maar als de strekking van een film is "je kunt maar het beste op een houtvlot blijven zitten" en je kunt daar niks mee, ben jij dan in staat te zeggen "maar het zag er prachtig uit: 4 sterren"? Ik zou dat toch niet kunnen. Dus hoe werkte dat voor jou in dit specifieke geval?

Dat is de strekking van de film dan ook niet. Maar als het er prachtig uitziet zou het mij zeker niet storen. Ik heb al idiotere dingen gezien, die hier enorm aangeprezen worden.

De film werkte voor mij op basis van de rustgevende sfeer, en een zekere interesse in de alternatieve levenswijze (al is dat vanop afstand, zelf lijkt het me niks). Dat komt vooral voort uit de vorm.

Maar film is toch geen venster op de wereld of een omlijsting waardoor je een blik werpt op het leven? Bom Yeoreum probeert volgens mij dan ook helemaal niet een compleet wereldbeeld te geven. Je zou het verhaal hoogstens als een allegorie kunnen zien (waarin de hoofdpersoon symbool staat voor iedere mens) maar de inoud zit in de spirituele wedergeboorte van de concrete hoofdpersoon en niet in de veralgemenisering ervan.

Film over een man met een simplistisch wereldbeeld dan, mij best.....

Ik had de DVD al zeker een jaar in de kast staan, en ik zat er steeds tegenaan te hikken om hem te gaan kijken, omdat ik dacht dat het een doodsaaie film is waarin niet veel gebeurt. (niet dat dat nou altijd erg is, maar voor zulke films moet je wel in de stemming zijn )

Nu ben ik heel blij dat ik deze DVD ooit cadeau kreeg, wat een prachtige film.

En of het nou wel Zen- Boedisme is of niet wat de man met die kat doet, ik kon er wel om lachen. En die poes kon het volgens mij weinig schelen wat er met hem gebeurde.

Je moet in deze film de gebeurtenissen gewoon over je heen laten komen, en niet teveel nadenken over een 'boodschap', die volgens mij veel mensen verwachten. Er zitten er wel een aantal in, (Gij zult geen kikkers mishandelen) maar het is volgens mij niet de bedoeling dat we ons ergens bewust van worden ofzo.

De sprookjesachtige setting, de sfeer, de humor en de drama zorgen voor een geweldige filmervaring.

En wie legt mij het einde even uit? Wie was die vrouw die het kindje kwam brengen? Ik dacht dat het zijn ex-geliefde was, die toch niet is vermoord. Het zou kunnen dat ze de moord in scéne heeft gezet omdat ze een andere man had, en op deze manier van de monnik af wilde komen. Het zou de moeder kunnen zijn, die haar kleinzoon komt brengen, maar ik denk toch dat het het meisje was.
Heb ik iets gemist, of is het normaal dat ik hier twijfel?

Ik zou er doekjes om kunnen winden, en de mooie waarden die deze film met zich meedraagt de hemel in prijzen (want die zijn er daadwerkelijk wel). MAAR ik vond het geheel behoorlijk saai. Een film met bijna enkel beelden alleen is voor mij niet goed genoeg. Er had veel meer kunnen uitkomen, mits de inbreng van wat sterke dialogen.

Het wauw gevoel kwam niet helemaal tot zijn recht. Er werd net iets teveel met de elementen van de natuur gespeeld,en te weinig aandacht aan een verhaal geschonken. Wat Ki Duk wilde uitbeelden met deze film had hij evengoed op een half uur kunnen zeggen.

Een ietwat tegenvallende 3,5*

In 1 woord: Prachtig

De cyclus van het leven in een prachtig verhaal.

Een prachtig vormgegeven film die rust en schoonheid uitstraalt.

Wonderbaarlijk hoe een film met zo weinig dialoog zoveel kan vertellen.

Een klein meesterwerkje.

Cijfer: 4,5

Hoe graag ik het ook wilde, de film deed me hoegenaamd weinig tot niets. Ik kon er eigenlijk niets mee. Het is moeilijk om de vinger op de zere plek te leggen; misschien omdat ik maar weinig sympathie voor de jonge monnik en zijn bizarre gedrag kon opbrengen? Of omdat de symbolische waarde van sommige voorvallen me volledig ontging? Dit zijn persoonlijke zaken die ik wellicht de film niet aan kan rekenen dus ik zal mijn stem neutraal houden. Absoluut geen spijt dat ik hem eens gekeken heb (al was dat maar om de soms betoverend mooie plaatjes van de natuur) maar het lyrische gevoel dat menigeen na het zien van deze film blijkt te hebben deel ik beslist niet.