Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003)

Gister herzien in het Filmmuseum. En het onvermijdelijke gebeurde wat zo'n beetje altijd gebeurt wanneer ik films nogmaals zie: het was toch wat minder. Toch beroerde de film me weer enorm. De muziek viel me nu meer op.
Het blijft een prachtige film. Vriendje had er veel praktische vragen over wat wel vermakelijk was (hoe eten ze dan? en wist enkele interessante dingen te vertellen over het Koreaans.
Zo worden er steeds Chinese tekens gebruikt wat tamelijk opvallend is aangezien in Korea een heel eigen tekensysteem is ontwikkeld sinds enige tientallen jaren. Ook vroegen we ons af waarom de jonge monnik in de Zomer-episode zich eigenlijk schaamt voor zijn begeerte voor het meisje. Van wie heeft hij geleerd dat hij zich daarvoor zou moeten schamen? Zou de oude monnik hem dat verteld hebben? Is die schaamte niet een ontieglijk ouderwets-christelijk standpunt? En waarom haalt hij de stop uit de boot als zij daarin samen slapen? Vond ik eerst de boeddhistische uitleg van voorgaande personen al een beetje overtrokken (immers, omdat toevallig de vorm boeddhistisch is, hoeft de tekentaal dat nog niet te zijn), nu ga ik het een steeds christelijker geassocieerd verhaal vinden.

Zie je wel, zo propvol symboliek dat de film voor mij 'verdrinkt'.

(overdaad schaadt)

(en ik moet ook eerlijk toegeven dat die kattenmishandeling niet echt lekker valt).

Prachtige film! Mooie omgeving, mooie rustige muziek en mooie symboliek...

Binnenkort ook maar es Bin-Jip van die Ki-Duk Kim zien! Tot nu toe ga ik met een rustig hart terugdenken aan deze mooie rustige film!

4,5 sterren!

Een kleine tegenvaller. Misschien was dat ook wel te verwachten, aangezien het een Koreaanse film is. Niet dat daar wat mis mee is, maar ik vond bijvoorbeeld Bin-Jip en Oldboy ook allebei niet briljant (ook niet slecht dus.). Ik verwachtte een puur serene 'lege' film. Een film waarin haast niets gebeurd en alleen beelden van de natuur en van de monniken die zitten te bidden worden laten gezien. Dit was echter niet zo.
De film moest op de een of andere manier weer teveel gebeurtenissen hebben. Soms gewoonweg te symbolisch, wat mij soms een beetje ‘kitsch’ aandeed. De Monnik die wegloopt en een moord pleegt, wat eerder in de film al door de Meester gezegd wordt ‘Liefde maakt moordzuchtig’ of iets dergelijks , wat op zich wel mooi kan zijn, maar hier beetje te dramatisch in beeld gebracht werd. Het is natuurlijk een twijfelgeval, omdat de film wel over Het leven in het algemeen gaat. Wat goed is en wat slecht, wat op zich wel werkt. Een echt twijfel geval dus, net niet of net wel.
Qua muziek ben ik ook niet helemaal tevreden, was soms gewoon ietsje te aanwezig. Ik vind juist het ontbreken van muziek vaak erg mooi, en maakt het muzikale moment nog intenser.

Toch deed de film wel ‘zijn ding’, maar net niet genoeg om mij echt te ontroeren en aan het denken te zetten. Erg jammer, een wat mij betreft gemiste kans.
Toch hou ik het nog op 4*, 4 kleine sterren dan wel....

Wat een fantastisch mooie film om te zien, de muziek is perfect, en de acteer prestaties top.

Een om niet te missen

4,5*

Net gezien en heb geen idee wat ik moet stemmen, vond hem op sommige momenten prachtig, maar op andere momenten vond ik de muziek zo overdreven dat het me begon te ergeren, vooral het gezang was erg vervelend. Toch 4 sterren, door de prachtige beelden en het geweldige einde van -Winter.

4 sterren, ik twijfel tussen 4 en 4.5, de prachtige beelden zijn geweldig, maar toch wat aspecten die ik minder vond, maar de geweldige beelden zijn om bij weg te dromen samen met de muziek

Verbluffend mooie film, die stemt tot diep nadenken. 4,5*

Sorry, Cinemaatje. Voor psychische ontleding ga ik geen film kijken.

Komkom, zo persoonlijk is het allemaal niet.

Als je Cinemaatjes post even leest met deze film in je achterhoofd zou je dat moeten snappen...

Inderdaad.

Klopt het dat jullie na het zien van de film Mulholland Drive wel zijn overgegaan tot een volledige ontleding van die film en er pagina's op los hebben ge - psychologisch ontleed - maar dat dat voor de Bom ... Bom film (waarbij de film minder centraal staat maar de mens) er niet inzit.

Waarom is er wel lol om een film te analyseren en geen lol om jezelf eens te ontleden.

En dit bedoel is in het algemeen gesteld en niet op de persoon.

Laat ik dan eens een andere vraag stellen (en wel persoonlijk). Waarom jezelf gaan ontleden op basis van het zien van een film? Ik zie dat je al wat jaartjes telt, voor zulke belangrijke dingen heb je toch ook geen 45 jaar gewacht hoop ik.

Als jezelf ontleden zo lollig is heb je daar toch helemaal geen film voor nodig lijkt me.

Ontleden is in deze denk ik een ietwat verkeerd gekozen term (maar vermoedelijk opzettelijk gebruikt om aan te dikken). De film kan je prikkels geven nog eens na te denken over thema's als rust, tot jezelf komen en spiritualiteit.

Deze film gaat ook over keuzes maken in het leven.

In relatie tot deze thema's, kan het je in ieder geval stimuleren jezelf vragen te stellen die je voorheen niet gesteld had. Ik denk dat Cinemaatje daar op doelt.

Daar heb je gelijk in. Daar heb je geen film bij nodig. Het kan natuurlijk wel een aardige aanleiding zijn om aan zelfreflextie te doen. Dat was de reden van mijn opmerking.

Een vraag als " Waarom irriteer ik anderen of waarom raak ik door anderen geirriteerd" is al een leuke start.

In mijn beleving zijn er niet zo veel mensen die met dit soort vragen bezig zijn, of antwoorden "who cares".

Het vorige bericht was een aanvulling op Onderhond.

kappeuter, je voelde aan wat ik bedoelde. Dank je wel.

Nou, goed, ik nam het wat persoonlijk op, omdat ik ge-quote werd. Zoals Pjotr al meedeelde wellicht verkeerd ingeschat door mij.

Het was niet persoonlijk bedoeld.

Maar nu ik merk dat het je wel persoonlijk raakte, zou ik de vraag kunnen stellen, waarom... (haha)

Ben ik wel zeker van. Dan is de hamvraag natuurlijk of deze mensen misschien geen gelijk hebben niet over zulke dingen na te denken

Er zijn maar weinig films die mij zover krijgen tot zelfreflectie over te gaan, en ik heb de indruk dat dat minder een kwaliteit van de film is, dan louter toeval. Maw een beetje gevaarlijk om bij een film naar anderen (in groep) uit te halen , al begrijp ik dat het met goede bedoeling gebeurde

Een conclusie stellen dat deze mensen niet nadenken over de thema's bij een waardering van deze film is vrij vooringenomen. Enerzijds, wie zijn "deze" mensen, en anderzijds is, hoe weet je dat het niet zo is

Ben trouwens ook een van de weinigen hier die dit ook uitleggen verder. Verder interesseren me de thema's uitermate, enkel problemen met de uitvoering. (zeker geen kattenliefhebbers hier )

Met de kat en de staart in Bom .. Bom heb ik niet veel moeite, wel met de scene uit novocento. Dat was echt gruwelijk.

Prachtige film. Tot nu toe is dit visueel de mooiste film die ik ooit gezien heb. Het verhaal is prachtig, de prachtige en harmonieuze natuuromgeving in Korea, de muziek en het meest sublieme was de levenscyclus gesymboliseert door seizoenen.

Ook de de Boeddhistische leerprocessen die we moeten doorstaan in het leven was erg goed gedaan zoals de ethische richtlijnen van het Boeddhisme (shila's en vaniya's), de vier edele waarheden en het achtvoudig pad kwamen duidelijk naar voren waar ik als Boeddhistische leerling ook niet vreemd mee ben.

Nadat de monnik begon met het Tibetaanse Tantraproces (Vajrayana) en er een vrouw in het spel kwam en de pijn voelde van een verloren liefde en zich voor die liefde begaf in de seculaire wereld voelde hij een pijnlijke emotie die moeilijk te dragen was. Waardoor zijn donkere kant naar boven kwam, die kracht heeft de meest intense emotie; de liefde.

Nadat hij terugkeerde in de winter begon hij zijn Tibetaanse Tantra af te ronden, wat op dat moment al in een ver gevorderde fase was). Het proces dat hij doorstaan heeft zal hij weer overbrengen op een volgeling en ook hij zal er voor zorgen dat zijn leerling het Samsara (levenscyclus, met wedergeboorte waarbij we in elk leven weer verrijkt worden met nieuwe lessen totdat we het nirvana bereiken) succesvol doorstaat.

Ik ben ervan overtuigt dat de monnik (die we volgen in deze film) het Nirvana (hierbij gaan we leven in een andere wijze van bestaan, een anders levensperspectief. We verlaten hierbij de levenscyclus van wedergeboorten [Samsara] en gaan we leven in een nieuwe bestaansdimensie) bereikt had.

Een film die het leven perfect omschrijft (we maken in principe geen fouten, alles is voorbestemd, alles wat we tegenkomen was onvermijdelijk, het leidt ons naar onze ware zelf) en die mij erg dierbaar is en mijn visie op het leven precies definieert. Dat het zo lang heeft moeten duren totdat ik hem zag.

Kim Ki-Duk, bedankt voor het maken van dit spiritueel meesterwerk.

Om een lang verhaal kort te maken: 5* en uiteraard een top 10 notering, kan niet anders. Tweede Ki-Duk en mijn tweede volle 5*.

Op het eerste gezicht lijken het fouten maar de mensen die zich verdiepen in het spirituele weten dat dat de verkeerde term is voor als je een negatieve weg inslaat. Tuurlijk was de leraar verrast, hij weet ook niet precies wat het Samsara is van zijn leerling. In de film komt het ook niet duidelijk naar voren maar met een beetje spirituele kennis is het overduidelijk.

Ben hem nu aan het kijken. Hoe komt de oude monnik eigenlijk aan de overkant als de jongen de boot mee heeft?

Ik zie steeds maar een boot, en zwemmen is geen optie, anders is z'n kleding wel heel snel droog.

Relax, onthaast en zet je computer uit! Enjoy!

Ik geniet er ook zeker van, maar dat viel me gewoon op.

En als ik de computer afzet, kan ik hem niet afkijken