Les Diaboliques (1955)

Aardig.

Dit was meteen de laatste echte horrorfilm uit de top 250 die ik nog moest zien. Niet dat er veel horrorfilms in de top 250 staan overigens. Ik meen dat een merendeel bestaat uit dramafilms, of historische films, met een speelduur van rondom 135 minuten. Deze film is dan wel een kleine opluchting omdat het niet al te sentimenteel is.

Diaboloques leunt op een erg simpel en makkelijk verhaaltje die veel mooie dingen tot stand kan brengen. Voor een oude film wordt het allemaal ook best fris uitgevoerd. Goede decors, geweldig gespeel met het licht en aardig camerawerk. Visueel ziet Les Diabolioques er netjes en voldoende uit, en zeker voor die tijd is dat best een groot compliment.

Verder duurt het wel wat lang voordat het mysterieuze gedeelte van het verhaal begint. De introducties van de personages en het opbouwen van de band tussen Clouzot en Signoret is weinig aan. De personages zijn in principe volstrekt oninteressant en hebben ook best weinig charme. Niet dat die ruimte ze erg gegund wordt, want regisseur Clouzot zelf is op dat gebied niet de meest innovatieve regisseur.

Het blijft ook voor een lange tijd niet bepaald spannend door de film heen. Eenmaal het mysteriegenre zijn intrede doet is er wel iets om naar te kijken, het is echter de finale zelf die wat qua horror weet uit te halen. De eerste helft van de film is nogal taai aangezien het daar meer een dramafilm is met wat thrillerelementen. Dat stuk wil echter gewoonweg niet interesseren. Er is geen sfeer of houvast om leuk tegenaan te kijken. Ietwat saaie cinema.

De finale is gelukkig wel geweldig te noemen. De twist is ondertussen nog best simpel en hoe alles is uitgewerkt wordt enkel geïmpliceerd wat ergens een gemiste kans is, maar regisseur Clouzot weet wel wat spanning op te wekken, zeker voor die tijd. Verder weet de film tijdens de tweede helft gewoon erg te boeien, jammer van de eerste helft die toch wel veel te lang doorgaat.

Een Franse thriller die wat doet denken aan Hitchcock en dat is niet toevallig. Het verhaal is van de hand van Boileau-Narcejac. Een ander boek van het schrijversduo werd door de meester verfilmd als Vertigo. Regisseur van dienst is Henri-Georges Clouzot die net als bij zijn film Le Salaire de la peur, zijn vrouw Véra Clouzot voor de camera zette. De combinatie met de mooie Simone Signoret werkt wel. Doe er nog Paul Meurisse bij (die ooit de overstap maakte van zingen naar acteren dankzij geliefde Edith Piaf) en je krijgt een boeiend trio.

Het verhaal kent de nodige intriges en de spanning wordt mooi opgebouwd. In dit geval moet Clouzot zeker niet onderdoen voor Hitchock en zet hij Les Diaboliques neer als een spannende thriller met de nodige intrige die pas tegen het einde neerdaalt. Al een paar keer gezien, maar het blijft indruk maken en staat na al die jaren nog stevig overeind.

En aan de slag met deze Les Diaboliques op de tegenwoordige vrijdagse top250 avond, en daarmee weer een film die behoorlijk op leeftijd is maar desondanks zeker mijn interesse had gewekt met het verhaal en de genre duiding. Let's get it on!

En de opening, hoewel we het nog maar over de voor/aftiteling hebben, wekt een goede indruk met dreigende muziek. Tel daar maar vast de altijd mooie zwart/wit stijl bij op en het fraaie tijdsbeeld van mid vijftiger jaren. Dit gaat wel lekker zijn en lijkt verdere te borduren met de kennismaking van de drie hoofdrolspelers en diens rol in de te komen driehoeksverhouding van ballbuster Nicole, zwak vogeltje Christina en pareltje Michel, want wat een fijne vent is dat toch die zeker opgeruimd mag worden. Interessant zou je zeggen, en een sterke basis, maar helaas komt vanaf daar de klad er behoorlijk in die gelukkig onderbroken wordt door de moord zelf. Want sorry dat ik het zeg maar er gebeurt geen sodemieter het eerste uur waar het vooral veel dialoog betreft en verder ontzettend weinig sprake is van spanning noch sfeer. Waar is in hemelsnaam die goede muziek ook gebleven...? Nee, dit lijkt na een goed begin toch helemaal mis te gaan.

En eigenlijk betreft dat iets wat de gehele film een beetje door blijft slepen. Goed geacteerd wordt er wel, maar het is toch echt wachten op het moment dat het lijk verdwenen is met alle gevolgen van dien. Maar helaas, want daarna bloeit het geheel nog steeds niet echt op van de de spanning, sfeer en paranoia. Het blijft een manco dat er niet zo heel veel gebeurt, de kleine speldenprikken ten spijt met het pak, de verschijning en andere dingen die Hitchcockiaans aan doen maar niet meer dan de interesse wekken om door te kijken hoe het nu eigenlijk zit, en niet bepaald omdat ik aan de buis gekluisterd ben. Dit in tegenstelling tot de ontknoping die wel sterk is, gedeeltelijk de film redt maar misschien een beetje voorspelbaar, want deze mogelijkheid was me al door de gedachten gegaan.

Het maakt Les Diaboliques als geheel tot een oké film die ik een bovengemiddelde voldoende ga geven, maar dat de film toch wel tegenviel laat zich gemakkelijk raden iets dat toch vooral ingegeven wordt door gebrek aan spanning, sfeer wn muziek in combinatie met de aanzienlijk lengte.

Aardige film die wel vermaakt met een redelijk tempo en aardige sfeer maar ook niet meer doet dan dat. Echt spannend wordt dit nergens, visueel wat saai en het einde is oké maar echt er van ondersteboven was ik nu ook weer niet. Allicht omdat die nogal werd afgeraffeld waar men in het begin juist wel enorm de tijd neemt eer er wat begint. Wel gek, zo'n film die in de Top 250 staat maar waar ik echt nog nooit van had gehoord. het is dat die in de lijst staat en ik hem daarom wilde zien. 3,0*.

Goeie film waarin twee vrouwen een moord beramen op de man van een van hen. De film bouwt langzaam op als thriller om vervolgens een mysterie te worden. Pas tijdens de finale wordt het pas spannend (en die finale is meteen het beste van de film). Toch wel onderhoudend en ondanks dat de plotwending wat voorspelbaar is, nog net 3.5 sterren.

Van Clouzot heb ik voorlopig nog maar enkel deze Les Diaboliques gezien. Mijn stem dateert van een dikke 10 jaar geleden en ik kon me deze film niet helemaal meer voor de geest halen. Bij deze dan maar eens aan een herziening onderworpen.

Uiteindelijk is dit gewoon een erg sterke thriller geworden. Toegegeven, de film kent een behoorlijk trage opbouw, maar hierdoor worden de motieven voor de moord op de schooldirecteur geloofwaardiger. Vanaf het moment dat de schooldirecteur in het zwembad wordt gedumpt, komt de film in een stroomversnelling en zat ik tot op het einde op het puntje van mijn stoel. Tijdens het kijken, kon ik me een aantal scènes wel herinneren, maar ik wist niet meer hoe de film precies eindigde. Eerlijk gezegd, had ik de ontknoping niet zien aankomen en dat zorgt dan weer voor een extra bonus. Met het scenario dat de directeur niet dood was, had ik geen rekening meer gehouden.

Ik kom de naam Hitchcock hier vaak tegen bij de berichten, maar eerlijk gezegd, heb ik pas helemaal op het einde voor het eerst de link gelegd met de Master of Suspense. Wanneer Christina 's nachts naar buiten kijkt, ziet ze de lichten in de kamers aangaan en iemand bewegen. Meteen moest ik aan Psycho denken met de scène waarin de 'moeder' voor het raam verschijnt. Soit, dat terzijde.

Knap staaltje vakwerk met alle nodige ingrediënten voor een sterke thriller. Binnenkort wat meer opzoeken van Clouzot.

4*

Aardig tussendoortje.

Ik begon de film met een Engelstalige voice-over, die direct aan Hitchcock refereerde. Clouzot tapt overduidelijk uit hetzelfde vaatje, dat werd ook na het uitzetten van de voice-over al snel bevestigd. Er blijft uiteindelijk een raadsel over dat pas aan het eind uit de doeken wordt gedaan. Eerlijk gezegd viel de eenvoud ervan me juist tegen en daarmee liep de zo langzaam opgebouwde spanning wel heel snel uit de film. Die was daarna ook direct afgelopen. Voor mij moest de film het hebben van het mysterieuze sfeertje en spanning in opbouw en dat heeft Les Diaboliques uit 1955 (!) toch zeker goed voor elkaar.