Îles Flottantes (2001)

Originele film wel.

Ik vond het eerste half uur niet zo goed, maar daarna werd de film steeds interessanter en geloofwaardig. De karakters van de drie meisjes werden wat meer uitgediept.

Ja, heb ik ook in Skrien gelezen. En ik las in een artikel dat een meisje chagrijnig keek en dat hebben ze met de computer bewerkt. Nou, ik zie eigenlijk nog steeds drie chagrijnige koppen, of ligt het aan mij? En een meisje had te veel een gespierde 'mannenbuik'. Daar hebben ze toen een buik van een bekend fotomodel voor gebruikt...

Kappeuter van der Meyden

Ik vond Iles Flottantes bijzonder goed gespeeld en op veel momenten hilarisch. Vooral Maria Kraakmans (Kaat) geweldige apathie waar een onderhuidse agressie onder lag vond ik prachtig en Halina Reijns scènes bij de bakker uiteraard.

Ik vond de verkrachtingsscène en de nasleep ervan juist heel erg indrukwekkend. Zo kan het blijkbaar ook. Niet elke vrouw gaat naar de politie - vooral niet als er moreel zoveel dingen meespelen. En die jongen simpelweg een 'stalker' noemen vind ik een nogal beperkt beeld geven van de situatie.

Dat beeld dat ze met hun drieën in de taxi zitten (ze komen van het ziekenhuis vandaan) en dat je wil dat ze een arm om Sascha heen slaan maar ook heel goed snapt dat ze dat niet doen omdat ze verdiept zijn in hun eigen emoties. Noem het egoïstisch of slecht maar het leven is nu eenmaal niet altijd zo simpel dat alles is opgelost met het bellen van de politie of het slaan van een arm om iemand heen. Daardoor vond ik deze film vaak zeer diepgaand, om dat woord nou eens een keertje te gebruiken, en verre van saai.

Ook mooi trouwens de scènes die met een verborgen camera leken opgenomen te zijn met bijv. Kaat en Christoph op straat terwijl allemaal mensen hun passeren.

Leuk filmpje, maar het deed me allemaal iets te gewoontjes aan. Wellicht was het wel de bedoeling van de maakster, maar het was mij gewoon te allerdaags om boven de middenmoot uit te steken. Qua gevatte dialogen springt dit filmpje wel boven het gemiddelde uit, maar verder blijft hij dus (helaas) hangen waar de meeste blijven hangen. Jammer. 2,5*

Tjonge, wat een vernietigende kritieken op deze film her en der hierboven. Ik vond het juist een komische en bij vlagen zelfs ontroerende film. Mooi geacteerd, vlot en humoristisch uitgewerkt met sprankelende dialogen. Ik heb genoten, vind het zelfs een van de betere "Tigers" die ik de afgelopen jaren in Rotterdam gezien heb.

Na een uur of wat moeilijk gedoe en relatiegezeur komt Kaat met de tekst "Ik doe maar wat". Dat lijkt ook de houding van de scenarioschrijver samen te vatten. Ik kan erg weinig met deze film.

Een sterretje voor de poster.

Opnieuw een tegenvaller in de No More Heroes reeks. De film begint lamlendig. De poster scène komt ondanks zijn potentie helemaal niet uit de verf (de tweede keer hooguit iets meer). Vond de personages niet interessant genoeg om wat mee te kunnen. Vooral ook omdat ze onuitgewerkt blijven.

De drie hoofdpersonages zijn bedachte typetjes eigenlijk en dat blijven ze ook. Op momenten lijkt Leopold daar een beetje doorheen te kunnen breken, maar het blijft toch vooral vast zitten. De een moet onzekerheid uitstralen door de hele tijd te lachen om niets, de ander straalt misplaatste arogantie uit omdat,… ja waarom eigenlijk? en de derde is gewoonweg een lamlendig type. Maar allemaal zonder echte toedracht, zo zijn ze blijkbaar. Bij het lamlendige is het vast ook het punt dat er geen echte reden voor is, maar ik kan ook wel redenen verzinnen waarom mensen lamlendig zouden kunnen zijn. Ik heb er niet zo veel aan op deze manier. De thematiek van verveelde dertigers (hoewel 2 van de drie duidelijk nog geen 30 zijn) zou mij erg moeten kunnen aanspreken (gezien mijn leeftijd), maar eigenlijk gebeurt er gewoon erg weinig. En het zijn geen mooie betekenisvolle stiltes of zo, nee het is eenvoudigweg nogal leeg. Wat hebben we nu in de film gezien dat ons echt vertelde wie die vrouwen waren en waar ze voor stonden? Wat onuitgewerkte clichés als niets met je vader te maken willen hebben vond ik totaal niet interessant. Ook zo’n verkrachtingsscène (die daar wellicht op voortborduurt, iets met verkeerde mannen als rode draad in haar leven) deed me niets, omdat ik niets met deze vrouwen had.

Verder vond ik de actrices te duidelijk spelen, vooral Manja Topper. Die doet in elke scène eenzelfde trucje waarin ze die misplaatste arrogantie uitstraalt. De dramatische keerzijde van haar gedrag komt er dan ook helemaal niet uit. Erg eendimensionaal gespeeld. De twee andere vrouwen hebben duidelijk meer talent, maar dat komt er slechts op momenten een beetje uit. De mannen in deze film zijn trouwens ook allemaal wel erg hol zeg. Visueel was het vooral saai.

Wat houd je dan over? Een paar aardige scenes onder de zonnebank, voor de wasmachine en bij de bakker. En (weliswaar vooral onbenut) potentieel. 2 sterren.

Deze film vind ik eigenlijk een 3.5 maar ik geef gewoon 4 sterren vanwege het 1 ster gezeur van sommigen hier.

Mooie film met goede dialogen en acteerwerk. Doet me een beetje denken aan the worst person in the world maar hier hebben we er drie. Overigens vind ik deze leuker want er kan ook nog wat gelachen worden.

Verder heb ik weinig gezien van Leopold ik ben meestal geen fan van films waar weinig in gezegd word. Haar stijl is wel fris en het wordt nooit saai. Er zijn enkele fraaie scènes sowieso die bij de bakker en de scène in dat soort museum dierentuin achtig met die skeletten aan het plafond is mooi gedaan .

Kortom weer een topper uit die no more heroes box. Dat was toch een fijne generatie filmmakers die toen opstond.

Aardig debuut van Leopold, die me beter beviel dan Wolfsbergen, de enige andere film die ik van haar zag. De drie actrices vond ik wel prima spelen, hoewel ze me als vriendenclubje niet heel erg bij elkaar vond passen. Grappig in de bijrollen verschillende acteurs te zien die ik onlangs in recenter werk zag, zoals Derwig. De film gaat over relatieproblemen, volwassen worden, je plek vinden, opboksen tegen verwachtingen, herkenbare thema's kortom, niet echt heel opzienbarend. Het wordt een beetje speels gebracht waarbij de verhaallijn met de gewelddadige (ex)vriend dan nogal uit de toon valt. Iles Flottantes geeft een leuk tijdsbeeld van de vroege jaren 2000, een tijd die gevoelsmatig niet zo ver achter ons ligt maar er is toch best wat veranderd in die 20 jaar. Verfrissend dat het zich voor de verandering eens niet in Amsterdam afspeelt.