Il Posto (1961)

Net als Redlop vond ik het ook een behoorlijk trieste onderlaag hebben. Domenico, eigenlijk nog gewoon een kind wordt een strak volwassenenleven ingesleept. Het vroege einde van zijn jeugd en het begin van een afgestompt, overgeorganiseerd kantoorleven. Maar de film verteld dat bijna terloops. En dat is mooi gedaan.

Weer een mooie oude Italiaanse film.

Ruim 3.5*

Elke (toekomstige) HR-manager moet deze film zien! Heel interessante kijk in het Italië van de jaren '60 en ook een mooi verhaaltje wat blijft boeien. Vooral die sollicitatieprocedure wist me te verbazen. Deze neorealistische film is niet tragisch ellendig, maar echt één groot feest ook weer niet. Hangt er dus echt tussenin. Regisseur Ermanno Olmi heeft dit jaar nog ergens een oeuvreprijs gewonnen, ik weet alleen niet meer precies waar dat was.

Il Posto begon wel erg minimalistisch, waardoor het nogal droge kost werd. Minimalisme om het minimalisme dacht ik nog, maar dat bleek gelukkig mee te vallen.

Sterker; dit is een heel bijzondere film. Een neo-realistische satire. Heel apart en net zo apart dat het uitstekend werkt. Het is zelfs de troef van Olmi, want het zijn deze momenten die de film groots maken.

Verder is de hoofdrolspeler uitstekend vanwege zijn non verbale communicatie. Perfecte belichaming van een wat onzekere en introverte jongen die het moet gaan doen in de grote en nogal onpersoonlijke grote mensen wereld. Het liefdeslijntje werkt, omdat het een prachtig contrast vormt met het emotieloze bedrijfsleven en laat zien welke zaken echt belangrijk zijn in het leven. Bovendien is het erg geloofwaardig, ook omdat het uiteindelijk niet echt handen en voeten krijgt, wat in werkelijkheid en vooral op die leeftijd, natuurlijk gewoon ook vaak zo is.

Op momenten best mooi gefilmd en af en toe ook een fraai sfeerportret van Milaan. Al met al toch nog een goede film gezien. 4 sterren.

Een erg mooie neo-realistische film dit, die regelmatig aan Bresson doet denken, waarbij vooral het hoofdpersonage zo lijkt te zijn weggelopen uit één van zijn films. Olmi maakt er echter een geheel eigen film van, met een verhaal dat indruk maakt en na al die jaren nog niets aan kracht heeft ingeboet.

Sandro Panseri zet overigens een prima hoofdrol neer. Zijn verlegen en terughoudende gedrag past perfect bij zijn personage. Het is een jonge jongen, die langzaam aan de harde wetten van volwassen zijn leert kennen. De egoïstische aard van de mensen aldaar komt goed naar voren. Ook mooi hoe de jongen dat meisje leert kennen. Dat geeft hem op de een of andere manier iets meer vertrouwen. Tijdens de nadere kennismaking met elkaar weet Olmi Miaal af en toe erg mooi in beeld te brengen. Het oogt vaak nogal druk, maar wel erg gezellig.

Il Posto is uiteindelijk toch een erg mooie coming-of-age film, waarbij een jongen door het zoeken naar een baan uiteindelijk snel volwassen wordt. Op een klein kwartier in het midden na weet het van begin tot einde te boeien. Ik heb hier best van genoten, moet ik zeggen. Deze hoort wat mij betreft tot de betere Italiaanse klassiekers.

4,0*

Erg sterke film over een verlegen jongeman die zijn eerste schreden zet op kantoor. Een misschien wat dunne plotlijn, maar alles klopt aan deze film: het ingetogen en natuurlijke spel van Sandro Panseri, de beelden op kantoor en in het regenachtige Milaan, de zorg die is besteed aan details.

Het komt allemaal heel realistisch over, misschien juist omdat Olmi niet-professionele acteurs gebruikt (ik keek even op IMDb welke andere films de mooie Loredana Detto op haar naam heeft staan maar dat bleken er welgeteld 0 te zijn).

Ondanks dat ik vaak met een grote glimlach zat te kijken is Il Posto in wezen een treurige geschiedenis. Domenico houdt in eerste instantie dat dromerige, en zijn eerste tijd is niet eens zo onaangenaam, zeker niet als hij de stille hoop koestert om zijn knappe collega te kunnen veroveren (overigens, hoe herkenbaar (helaas, moet ik erbij zeggen): naar een niet al te sprankelend feest gaan vol hoop en verwachting op amoureuze avonturen, en dan de anticlimax als ze niet komt opdagen)

Maar als hij dan de beloofde baan krijgt als een collega is overleden (een amateur-schrijver, wat Olmi hiermee wilde zeggen weet ik niet- misschien dat het kantoorwerk ongeschikt is voor een romantische ziel), lijkt hij te beseffen dat hij beland is in een kantoorhel. En opeens klinkt het aanmoedigende "baan voor het leven" als een dreigement.

De kracht van dit in neorealistische stijl en zonder beroepsacteurs gefilmd coming-of-age verhaal ligt in zijn eenvoud. Olmi observeert onnadrukkelijk gewone mensen en onthult schoonheid in hun doordeweekse levens. Centraal staat een verlegen jonge arbeiderszoon die van een dorp naar Milaan verhuist om er een job te vinden en op een mooie collega verlief wordt.

Il Posto is op subtiele wijze een politieke film – die wijst op vervreemding en aangeeft hoe arm en rijk in een deprimerende maatschappij hun plaats bewaren – maar raakt de kijker vooral ook als emotionele docufictie. Onschuld, humor, triestheid en tragedie liggen in deze fragiele wereld dicht bij elkaar. Het toetreden van het tweetal tot de bureaucratie wordt subtiel uitgebeeld door de sporadische camerastandpunten vanuit het perspectief van luxueuze goederen zoals wasmachines, auto’s maar ook van een tas koffie.

5,0*

Aardige film over een jongeman die naar Milaan vertrekt om aan zijn werkende leven te beginnen. Dat levert, naast aardige beelden van die stad, ook de nodige herkenbare momenten op. Vaak met een wat triestige ondertoon overigens. Een kantoorbaan voor het leven heeft ook zeker zijn mindere kanten. Met name het, ietwat plotselinge, einde zet die boodschap krachtig neer. Je ziet Domenico denken: is dit nu mijn toekomst? Jarenlang verpieteren achter een bureau en je druk maken over triviale dingen...

Interessante Italiaanse semiklassieker over de hoopvolle verwachtingen van een arbeiderszoon die een "job op den bureau" kan uitoefenen. Films die uitsluitend gaan over kantoorwerk, ik heb er nog niet te veel gezien. The Apartment (1960) van Billy Wilder komt nog het dichtst in de buurt. Modern Times (1936) van Chaplin daarentegen speelt zich toch meer af in het arbeidersmilieu.

Je krijgt voor ogen dat een kantoorbaan saai en monotoon is. Het zou je geest(elijke creativiteit) ondermijnen door hersenloze eenzijdige opdrachten te vervullen. Ook de sfeer en setting is helemaal anders dan achter de band of de machine. Een baan voor het leven ... alsof het een hel betrof en dat is het misschien ook?

Technisch en qua sfeer wel zeker geslaagd. Prima camerahantering en wel graag naar het plot gekeken. Een film over opgroeien en volwassen worden waarbij tot de vaststelling gekomen wordt dat het leven niet altijd rooskleurig of avontuurlijk is, vaak reeds is uitgestippeld en het moeilijk is - als je wat zekerheid wilt - je daarvan los te koppelen. Een eye-opener voor velen waarschijnlijk?

Sterke film wel. Herkenbaar ook, net klaar met school en dan het echt leven van de kantoorbaan ontdekken en vooral de teleurstelling. Ik had die gevoelens toen ook. Dat is later wel bijgetrokken, maar ik kon me goed inleven in de hoofdpersoon. Ook mooi dat verhaal met dat meisje dat verder nergens toe leidt, ook al zulke herkenbare emoties en heel erg geloofwaardig en echt. Visueel ook mooi geschoten, vooral met nadruk op de moderne bouw en de bedrijvigheid van bouwen (zoals meer Italiaanse films uit die tijd trouwens).
Eigenlijk doet de film helemaal niets fout, behalve dat de hoofdpersoon soms iets te timide is naar mijn mening en de film af en toe de aandacht niet weet vast te houden. Maar door de speelduur van anderhalf uur is dat prima te overzien. 4,0*.

Sterke film. Een prachtig tijdsbeeld maar ook herkenbare eerste schreden op de arbeidsmarkt.

Prachtig is de ontluikende romance tussen Domenico en Magali. Mooi in beeld gebracht ook door de makers. Ben geen herkijker maar dit is wel een film die ik nog eens zou willen zien.

De mooie Loredana Detto is trouwens getrouwd geweest met de heer Olmi.

Goeie film over een jongen die van zijn ouders moet solliciteren bij een groot bedrijf. Niet bepaald een vrolijke (echter niet geheel humorloos) coming-of-age film, die goed laat zien in welk keurslijf de jongen terecht gaat komen. Mooi, naturel acteerwerk en vooral heden ten dage een mooi tijdsdocument. In het midden zakt het soms wat in, maar 3.5 sterren zijn nog net op zijn plaats.

Fijne film om naar te kijken, prachtig geschoten. Het thema van Il Posto is ietwat deprimerend, maar toch zit er subtiel wat humor in verwerkt door momenten die heel herkenbaar zijn uit het echte leven. Omdat je niet helemaal de moed van de film kan peilen blijf je tot het eind geboeit hoe het afloopt. Ik had het uiteindelijk niet erg gevonden om nog een half uur langer mee te kijken met de hoofdpersonages. Vind het moeilijk om deze film een waardering te geven omdat het niet aan voelt als een echte topper maar Il Posto eigenlijk niks fouts doet. Dat geeft toch wel aan dat het om een unieke film gaat.

En op klassiekerzondag zoals het praktisch betaamt maar weer aan de oude film met alweer een Italiaan uit de jaren'60 uit één of andere door de NRC uitgebrachte reeks. Eens kijken wat dit opwerpt na Nella Città l'Inferno twee weken terug uit dezelfde reeks die zo zijn momenten had maar mij niet wist te raken. En helaas geld dat ook voor Il Posto.

Begrijp me goed hoor dat de film best veel pluspunten heeft en zeker niet slecht is. Fraai vind ik altijd het stemmige en stijlvolle zwart wit en daarmee natuurlijk ook aan deze film een pluspunt. We hebben een mooie nostalgische beeld van een Milan op de drempel van de 20ste eeuw want hoewel de stad onderhevigd is aan projecten en vernieuwing lijkt de stad tevens te hebben stilgestaan met de oude winkeltjes, reclames op de muren en de gemiddelde oudere die zich verwonderd de haast van andere mensen afvraagt. Uiteraard is er het beeld van armoede en de keuze tussen school en werk zoals we dat al eerder zagen in andere films. Het leven is niet gemakkelijk in Italië.

Dan is er een bijna ongrijpbaar soort rust, klasse, stijl en schoonheid die om de dingen heen hangt in combinatie met de nodige Italiaanse humor zoals bijvoorbeeld die bizarre test. Daarnaast draait het verhaal rond de timide Domenico die uit eigen beweging aan het werk wil en langzaam het bedrijfsleven wordt ingezogen en daarmee een harde wereld terwijl Domenico nog maar een kind is maar de verandering ook vat op hem krijgt. En ik vind het nog al wat, die kadaverdiscipline, op je 14de al aan het werk zijn zoals mijn vader halverwege de jaren '50. Maar het gebeurt nog steeds want wij hebben ook iemand in een werken/leren traject die al op zijn 15de begonnen is en al snel niet minder zonder dat ritme kon en vier jaar later al soort van opgebrand is. Het besef dat hij nog tot zijn 70ste moet lijkt ook niet helemaal door te dringen, het enige dat telt is dat school saai is.

Maar dat terzijde, Il Posto heeft dus zoals ik al reeds gezegd heb een aantal sterke punten. Toch raakt de film me verder niet en vind ik de anderhalf uur nog best lang duurde en aan de saaie kant en viel ik zelfs bijna een paar keer in slaap. Dus heel erg bekoren kon ook deze Italiaanse klassieker mij niet en rest mij niets veel meer dan het geven van een drie voor de moeite.