Lost in Translation (2003)

alles

Ik kon Anna Faris niet ontdekken, bij de weg.

Zij speelt die hypere Amerikaanse actrice.

Oh, met dat blonde haar? Ik dacht eigenlijk: Iemand zoeken met donker haar, maar die kon ik niet vinden.

Die blonde is het inderdaad.

Jammer dat ze niet een grotere rol had. Natuurlijk is het belangrijkste uit deze film de vriendschap tussen die 2 mensen, maar toch wel jammer, dat Giovanni en Anna een ondergeschikte rol spelen, en verder niet echt van belang lijken te zijn voor de film..

Het is maar goed dat Faris geen grotere rol had, dat zal zo de kwaliteit van de film omlaag kunnen halen. Ribisi daarentegen is wel va nhet kaliber dat hij een grotere rol verdient maar laten we dat maar niet doen in Lost in Translation.

Ik ben ervan overtuigd dat Faris het wel had kunnen redden. Misschien, als ze een iets grotere rol had gehad, was de film een beetje leuker geweest, had de film een behoorlijk niveau kunnen hebben. Lijkt mij dan.

Dan was het meer een komedie geweest, wat ook het genre is, volgens mij.

In Lost in Translation is er alleen ruimte voor Bob en Charlotte, andere grote rollen passen gewoon niet in deze film.

Ik zeg niet dat hij niet in romantische getinte films kan spelen maar niet in Lost in Translation. Hier is alleen plek voor Bob en Charlotte.

Ik weet zeker dat ze gefaald zou hebben, nu was ze al het grote minpunt van de film laat staan als ze een grotere rol kreeg.

Faris kan deze film geen extra boost geven en deze film heeft al een behoorlijk niveau en dat is niet dankzij Faris.

Faris is niet grappig, veel schijnen die voorgeschreven grappen leuk te vinden in die films waar ze in speelt. De grappen zijn niet grappig en Faris haalt de grappen al onderuit door haar 'onleukheid' (Als dat een woord is )

Faris is geweldig hier. Ze doet precies wat ze goed kan: domme blondjes spelen.

Daar is ze goed in, laat haar maar lekker in hersenloze produkties a la Scary Movie spelen.

Afgelopen weekend nog een keer gekeken. Hij deed me nog meer dan de eerste keer dat ik hem zag! Ik begon me af te vragen waarom deze film niet in mijn top 10 staat, dus daar ga ik gelijk iets aan doen. Ontzettend mooie subtiele film.

Fantastisch. Je hebt goede films en geweldige films, dat beetje meer zit erin dat een geweldige film me raakt. voorlopig 4,5*

Geweldig, zo denk ik er zelf dus ook over

Het belangrijkste van een film is, dat je er iets van je zelf in terug kunt zien, of dat je gelijkenissen ziet met gebeurtenissen of situaties binnen je eigen belevingswereld. Dat doet LiT zo ontzettend goed. Het zette mij dus aan het denken dat ik eigenlijk ook in een soort van "impasse" verkeerde, waarna ik me realiseerde dat ik zelf de enige ben die hier iets aan kan veranderen, en gewoon vastgeroest zat in een omgeving die ik maar "voor lief" had aangenomen. Wat kun je in vredesnaam nog meer van een film verwachten ?

Oh enne, ik ken maar heel weinig films die de filmische weldaad van LiT kunnen evenaren, laat staan verbeteren. De beelden die op mijn scherm verschijnen zijn betoverend en laten je smachten dat je er zelf aanwezig was...

Wat een heerlijke film. Prachtige rol van Murray, maar ik ben vooral onder de indruk van de mooie rol van Scarlett Johansson. Wat een uitstekende actrice; ik wist niet dat ze dit in zich had (heb volgens mij ook alleen The Island verder van haar gezien en die film doet geen recht aan haar acteercapaciteiten, maar dat ter zijde).

De relatie tussen Murray en Johansson wordt prachtig opgebouwd, waarbij er steeds een bepaalde spanning blijft hangen... kan dat niet precies beschrijven eigenlijk, nergens geforceerd, maar precies goed; het pakte me.

Erg vermakelijk was de humor die heel subtiel door de film heen sluipt (bijv. de scene in de lift waar Murray boven al de jappaners uitsteekt, de fax middenin de nacht met de kastjes die hij van zijn vrouw moet uitzoeken, gordijnen die spontaan opengaan, al die Japanse zenders op tv enz ).

De regie van Coppola is uitstekend. Heel veel scenes waarbij de combinatie van beelden en muziek voor de juiste sfeer zorgen. Tokio leende zich duidelijk uitstekend voor deze fraaie plaatjes.

4,5 sterren.

Goed spel van Murray!

Na een nachtje slapen verhoogd naar de volle 5 sterren (ik kan nl. geen reden bedenken waarom de film dat niet verdient). De film blijft in mijn hoofd hangen en heeft een plekje (8ste) in mijn top 10 verdiend. Waarom... lees even 2 berichten naar boven

Vooral de steroypering van Japanners (karaoke/ sexclubs/ videogamen) vond ik nogal zo.. zo.. Maar daar zullen de makers vast wel integere argumenten voor hebben.

Ze haten Japanners.

Jaaa ach maar die mensen zijn toch gewoon raar

Ik heb dit punt al vaker gehoord als kritiek op de film, maar ik vind het onterecht. De stereotyping en grappen over Japanners komen voort uit de bekrompenheid van de Amerikaanse hoofdpersonages. Ik heb niet het gevoel dat Coppola zelf de Japanners belachelijk wilde maken, maar juist aan te tonen dat de 'gemiddelde' westerse bezoeker zo onwetend is en vol vooroordelen zit. Of dit bewust gedaan is weet ik niet, maar dat heb ik er altijd in gelezen. Want als Charlotte naar een arcadehal gaat, dan is dat omdat elke andere Amerikaanse bezoeker dat ook zou doen, en als de clichematige kwestie van de r's & l's weer wordt aangehaald, dan is dat omdat dat zo'n beetje de limiet is van Bob en Charlotte's kennis van de Japanse cultuur. Dit alles doet wat mij betreft niet af aan de kwaliteit van de film, maar maakt het juist des te realistischer. De film heeft nu eenmaal niet als doelstelling een objectief en waarheidsgetrouw beeld van Japan te geven; de titel zegt het al: het gaat over twee mensen die (op meerdere manieren) verdwaald zijn in een wereld die hen compleet vreemd is, en de film wordt dan ook volledig vanuit hun oogpunt verteld.

Oppervlakkig enkel op cultureel gebied. Maar de film beweegt zich juist in persoonlijke, emotionele sferen. Want, bij wijze van spreken, kan zelfs de meeste platvloerse, Nascar-kijkende, in-de-kofferbak-van-de-auto-barbecuende redneck een dergelijk emotioneel avontuur beleven. Wat ik bedoel is dat de 'ignorance' van de hoofdpersonen jegens de Japanse cultuur er eigenlijk voor het doel wat de film nastreeft helemaal niet toe doet, maar dat het (meer als bijkomstigheid) de personages wel echter maakt. Maar in hoeverre je dit wel of niet kan waarderen is inderdaad een kwestie van wat voor eisen je aan een dergelijke film stelt.

Was weer een tijdje geleden dat ik een film keek die mij raakte. Goed verhaal in een "eenzame" omgeving. Heb 99 minuten lang genoten van de film. 4 *

Je kan dit wel proberen mooier te praten dan dat het eigenlijk is, maar ik ben al blij dat er toe wordt gegeven dat deze film inderdaad stereotypen bevat.

Ik.... (en dit heb ik al eens gepost).... ben in China (Beijing en Shanghai) geweest en in vergelijking met die steden zitten ze echt niet ver van de waarheid af. Kan me niet voorstellen dat Tokyo hier heel erg veel vanaf wijkt.

Bovendien laat men slechts 1x een sexclub en 1x een arcadehal zien... dat valt nogal mee lijkt me.